ตอนที่ 235 ความมืดมิด
“ศิษย์พี่หลี่ หวังเหวยคือใครหรือเจ้าคะ” เมื่อได้ยินหลี่ฮั่วหวังพึมพำกับตัวเองอยู่ตรงนั้น ไป๋หลิงเหมี่ยวที่อยู่ด้านข้างก็อดรนทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยถามขึ้นมาจริงๆ
หลี่ฮั่วหวังสะบัดหน้าอย่างไม่ใส่ใจ “หึๆ หวังเหวยไม่ได้เป็นใครทั้งนั้น เขาไม่ได้มีตัวตนอยู่จริงแต่แรกแล้ว”
ภายใต้การประคองของไป๋หลิงเหมี่ยว หลี่ฮั่วหวังนำพาทุกคนค่อยๆ เดินย้อนกลับไปทางเดิม
เมื่อเทียบกับตอนเข้ามา ทางเดินขากลับดูไม่ทรมานใจเท่าใดนัก
เพราะอย่างไรเสียก็ไม่มีใครตายสักคน อีกทั้งยังหาไท่ซุ่ยดำพบแล้ว ฝีเท้าของทุกคนจึงเบาสบายขึ้น
“ศิษย์พี่หลี่ กลับไปครานี้พวกเราไม่รีบออกเดินทางแล้วใช่หรือไม่ขอรับ พักให้สบายที่บ้านตาเฒ่าซุนสักหน่อยได้หรือไม่ ข้าอยากกินเนื้อแพะอีกสักหลายมื้อ มาที่บ้าๆ นี่รอบหนึ่ง อายุขัยหดไปอย่างน้อยครึ่งปีเชียวขอรับ”
คนที่เอ่ยปากคือโก่วหวา ใบหน้าด่างขาวสลับเหลืองของเขาปั้นหน้าบูดเหมือนมะระมองหลี่ฮั่วหวัง
หลี่ฮั่วหวังกวาดสายตามองความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของคนอื่นๆ รอบหนึ่งแล้วพยักหน้า “ได้สิ ครานี้ก็ต้องขอบใจที่พวกเจ้าช่วยกันด้วย ได้พักนานหน่อยก็สมควรแล้ว”
มนุษย์มิใช่เหล็กกล้า เขาควรคำนึงถึงขีดจำกัดของผู้อื่นด้วยจริงๆ
เมื่อได้ยินคำนี้ โก่วหวากำหมัดแน่นด้วยความตื่นเต้น พอคิดถึงเนื้อแพะรสเลิศเหล่านั้น น้ำลายในปากของเขาก็เริ่มหลั่งออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
“ไอ้หยา เนื้อแพะของชิงชิวนี่สมคำร่ำลือจริงๆ ที่อื่นเทียบไม่ติดเลยสักนิด”
“เดี๋ยวก่อน โก่วหวา ในมือเจ้ากำอะไรไว้” หลี่ฮั่วหวังเห็นพู่ขนสีขาวบางส่วนปลิวไสวไปมาตามการขยับหมัดของเขา
โก่วหวายกหมัดขึ้นมาแบออกตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง “อ๋อ สิ่งนี้น่ะหรือขอรับ นี่คือพู่ขนสีขาวบนตัวสิงโตพวกนั้น ข้าตัดมาได้มากมาย ในเมื่อมันทำให้ซุนเป่าลู่กลายเป็นเช่นนั้นได้ ย่อมไม่ใช่ของธรรมดาแน่ขอรับ”
“บางทีพอไปถึงเมืองใหญ่ อาจขายได้ราคางามก็ได้นะขอรับ จะได้เอามาจุนเจือพวกเราไม่ใช่หรือขอรับ ค่ากินอยู่ตลอดทางนี้ไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ”
พู่สีขาวที่ห่อไว้ด้วยเศษผ้าหนาปรากฏอยู่ตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง กองรวมกันดูคล้ายกับก้อนฝ้าย
หลี่ฮั่วหวังส่ายหน้า เจ้าโก่วหวานี่พูดไม่พ้นสามคำก็วนเข้าเรื่องเงินจนได้ “สิงโตเชิดพวกนั้นก็ตายไปแล้ว ของสิ่งนี้จะมีประโยชน์หรือไม่ยังไม่รู้แน่ชัด เจ้าก็เอาติดมือกลับมาแล้วรึ”
โก่วหวาได้ยินเช่นนี้ ในใจก็กระตุกวูบ เขายื่นนิ้วก้อยออกไปอย่างระมัดระวัง แล้วปาดเบาๆ ลงบนพู่สีขาวเหล่านั้นทีหนึ่ง
ทันใดนั้นเขาก็เห็นแผ่นเล็บของตัวเองกับตา เมื่อปาดผ่านไปมันก็บิดหมุนหนึ่งรอบ พลิกไปอยู่ตรงตำแหน่งลายนิ้วมือ ส่วนลายนิ้วมือที่มีรอยก้นหอยก็หมุนกลับมาอยู่ตรงตำแหน่งแผ่นเล็บแทน
“นะ...นี่...นี่มัน...” โก่วหวามองดูนิ้วก้อยที่งอกกลับทิศ พลางมองไปยังหลี่ฮั่วหวังอย่างจนปัญญา “ศิษย์พี่หลี่ มันกลับด้านแล้ว กลับด้านแล้วขอรับ”
“จะลนลานทำไม ด้านหน้าด้านหลังก็ใช้การได้เหมือนกัน เจ้าก็อย่าเพิ่งรีบร้อนเอาของสิ่งนี้ไปขายเอาเงินเลย มิสู้ลองคิดใคร่ครวญดูให้ดีว่าจะใช้ของสิ่งนี้สังหารศัตรูอย่างไร เช่นว่า พันไว้กับเข็ม แล้วใช้ท่อเล็กๆ เป่าออกไปทำนองนั้น”
คำชี้แนะของหลี่ฮั่วหวังทำให้ดวงตาของโก่วหวาเป็นประกายขึ้นทันที “อ๊ะ! จริงด้วย! ศิษย์พี่หลี่สมกับเป็นคนรู้หนังสือ ฉลาดกว่าไอ้ตีนโคลนอย่างข้าเป็นไหนๆ”
ยามนี้หัวใจของเขาเริ่มตื่นเต้นขึ้นมาบ้างแล้ว นับดูแล้ว ตัวเขาก็ถือว่ามีอิทธิฤทธิ์ที่ทำให้ร่างกายคนแปรเปลี่ยนได้เหมือนกัน
ไม่ต้องสนว่าจริงหรือปลอม หากตนไปอวดฝีมือต่อหน้าพวกแม่นางเหล่านั้น พวกนางมิต้องแย่งกันมาเป็นเมียหรอกรึ
ยิ่งไปกว่านั้น ต่อไปตนก็ไม่ต้องคอยเป็นแค่ลูกมืออีกแล้ว ยังสามารถช่วยเหลืองานของศิษย์พี่หลี่ได้เหมือนกัน
คิดได้เช่นนี้ โก่วหวาก็ไม่สนใจนิ้วก้อยที่พลิกกลับด้านของตนอีก รีบถอดเสื้อตัวบนของตนออก แล้วบรรจงห่อพู่สีขาวเหล่านั้นไว้อย่างระมัดระวัง
ขณะที่โก่วหวากำลังครุ่นคิดแผนการเล็กๆ ในใจอยู่นั้น กลับพบว่าฝีเท้าของคนอื่นๆ ค่อยๆ หยุดลง
“เดี๋ยวก่อน มีบางอย่างผิดปกติ เหตุใดเดินมานานปานนี้แล้วยังไม่ถึงกระถางสำริดใบนั้นเสียที”
วาจาของหลี่ฮั่วหวังดุจดั่งน้ำเย็นถังหนึ่งที่สาดรดลงบนขั้วหัวใจของทุกคน ไม่เพียงแต่ดับความปีติยินดีในใจจนสิ้น แต่ยังทำให้คนที่ขวัญอ่อนบางคนใจสั่นสะท้าน
ทุกคนมองดูความมืดมิดรอบทิศทางด้วยความเลื่อนลอย พยายามมองหาจุดที่อาจละม้ายคล้ายคลึงกับตอนที่เดินเข้ามา
ทว่าสิ่งที่ทำให้พวกเขาสิ้นหวังก็คือ ความมืดมิดรอบด้านนี้ล้วนเหมือนกันทุกประการ
“ที่นี่ไม่ชอบมาพากล! มันทำให้พวกเราหลงทางได้!” ความผ่อนคลายเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น บนใบหน้าของทุกคนถูกแทนที่ด้วยความร้อนรนและความตึงเครียด
“อย่าเพิ่งตื่นตระหนก! ดูรอยเท้า! พวกเราเดินตามรอยเท้าไป!” คำพูดของหลี่ฮั่วหวังทำให้ทุกคนนำศิลาเรืองแสงที่ให้แสงสว่างในมือ จ่อลงบนพื้นดินเป็นสิ่งแรก
เมื่อเห็นรอยเท้าที่ชัดเจนบนพื้น อารมณ์ตื่นตระหนกของทุกคนก็สงบลงเล็กน้อย
“ไป! พวกเราถอยกลับ ย้อนกลับไปตามรอยเท้า”
จากนั้นทุกคนก็เริ่มเคลื่อนไหวตามคำสั่งของหลี่ฮั่วหวัง แม้ว่าบางแห่งรอยเท้าจะไม่ค่อยชัดเจนก็ไม่เป็นไร
หยดเลือดที่ร่วงหล่นลงมาจากร่างของหลี่ฮั่วหวังอย่างไม่ขาดสาย ช่วยชี้ทิศทางขากลับให้แก่พวกเขา
หนึ่งเค่อ สองเค่อ ครึ่งชั่วยามผ่านพ้นไป ทั้งที่ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่ได้ใช้เวลาเดินเนิ่นนานปานนี้แท้ๆ
ทว่าจนถึงตอนนี้ ซากศพของสิงโตเชิดก็ยังไม่ปรากฏ และหยดเลือดบนพื้นก็ยังคงทอดยาวลึกเข้าไปในความมืดมิดอย่างต่อเนื่อง
แววตาของซุนเป่าลู่เจือความสิ้นหวังมองไปยังหลี่ฮั่วหวัง “ศิษย์พี่หลี่ พวกเราออกไปไม่ได้แล้ว ถ้ำนี้กำลังจะกลืนกินพวกเราเข้าไปทั้งตัวแล้วขอรับ”
เมื่อตกอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวังถึงเพียงนี้ สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังในยามนี้ก็แปรเปลี่ยนเป็นย่ำแย่อย่างยิ่ง ทว่าจู่ๆ สีหน้าของเขากลับกลายเป็นสงสัยเคลือบแคลง
“ชู่ว์!” หลี่ฮั่วหวังย่อกายลงต่ำอย่างรวดเร็ว หลับตาลงพลางขมวดคิ้วแน่นเงี่ยหูฟังบางสิ่ง
เขาเริ่มเคลื่อนไหวด้วยท่าทางพิลึกพิลั่นเช่นนี้ แล้วค่อยๆ ก้าวเดินไปทางทิศตะวันออก “เก็บหินทั้งหมดไป มีเสียงคน...”
คนอื่นๆ ปฏิบัติตาม เมื่อความมืดมิดเข้าปกคลุมทุกคน หัวใจของแต่ละคนก็อดไม่ได้ที่จะตื่นตระหนก พวกเขาจับดึงกันและกันเอาไว้เพื่อไม่ให้พลัดหลง
“มีเสียงคนตรงไหนกัน ข้าทำไมไม่เห็นได้ยินอะไรเลยสักนิด” โก่วหวาเพิ่งจะเอ่ยคำนี้ออกมา ก็ถูกหลี่ฮั่วหวังเอามืออุดปากไว้
พวกเขาเดินเรียงแถวมุ่งหน้าไป เดินไปได้ราวหนึ่งก้านธูป หลี่ฮั่วหวังก็พลันหยุดลง คนอื่นๆ ตั้งใจฟังอย่างไรก็ยังไม่ได้ยินเสียงใดๆ ทั้งสิ้น
ทว่าเสียงแหลมสูงของคนชราสายหนึ่งกลับมุดแล่นเข้าสู่รูหูของหลี่ฮั่วหวัง “ข้าจะขอลองทดสอบเจ้าดูสักครา เกิดมาเป็นคน สิ่งใดคือคน”
ตามมาด้วยเสียงเด็กหญิงที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมตอบว่า “คนทำมาจากเนื้อ ฉะนั้นเนื้อก็คือคน”
คิ้วของหลี่ฮั่วหวังค่อยๆ ขมวดมุ่น หยุดยืนอยู่กับที่เพื่อสดับฟังว่าสิ่งมีชีวิตในความมืดทั้งสองกำลังพูดอันใด
“มิใช่! สังขารเนื้อหนังของปุถุชนเป็นเพียงถุงหนังหุ้มกาย”
“แต่ท่านอาจารย์ไม่ได้พูดเช่นนี้ ท่านบอกว่าไม่ต้องคิดมาก คนก็ทำมาจากเนื้อทั้งนั้น”
“อย่าไปเชื่ออาจารย์ของพวกเราเลย ตาเฒ่านั่นพูดอะไรล้วนกุขึ้นมามั่วซั่วทั้งนั้น! ทั้งหมดนี่ล้วนเป็นเรื่องเท็จ”
“เจ้าเลิกอ้อมค้อมได้หรือไม่ ไม่พูดก็ไม่ต้องพูดแล้ว ข้ารำคาญแล้ว!” เสียงของเด็กหญิงผู้นั้นเจือแววหงุดหงิดฉุนเฉียวขึ้นมาเล็กน้อย
เสียงของคนชราผู้นั้นแฝงความภาคภูมิใจขึ้นมาครามครัน “คนคือหนึ่ง หนึ่งก็คือคน เพราะบนร่างของคนทุกคนมีหนึ่งนี้อยู่ ถึงได้หนึ่งกำเนิดสอง แปรเปลี่ยนเป็นทวิลักษณ์เป็นตาย จากนั้นสองกำเนิดสาม แล้วค่อยแผ่ขยายกลายเป็นสามศพเจ็ดอารมณ์ในภายหลัง”
“การบำเพ็ญเต๋าก็คือ การบำเพ็ญให้ได้หนึ่งนั้นมา ดังนั้นพวกเราจึงต้องละทิ้งเจ็ดอารมณ์ ตัดกิเลสสามศพ ตัดขาดความเป็นความตาย ท้ายที่สุดจึงจะสามารถกลายเป็นหนึ่งนั้นได้!”
กำลังโหลดความเห็น...