ตอนที่ 234 ไท่ซุ่ยดำ
“โฮ่ง โฮ่ง!”
เสียงเห่าของหมั่นโถวดึงหลี่ฮั่วหวังออกจากภวังค์ความคิด พอเขาหันศีรษะไปมอง ก็เห็นหมั่นโถวมุดหายเข้าไปในความมืดมิดด้านข้างแล้ว
“นักพรต รีบตามไปสิ เจ้าหมาตัวนั้นมันเพิ่งได้กลิ่นของที่เจ้าอยากตามหาแล้วนะ!” ภาพหลอนหลวงจีนที่อยู่ด้านข้างเอ่ยเตือนด้วยความห่วงใยเป็นอย่างยิ่ง
“ไท่ซุ่ยดำรึ” หลี่ฮั่วหวังปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบกะเผลกตามไป คนอื่นๆ เห็นเช่นนั้นก็พากันตามไปด้วย
หมั่นโถวที่อยู่ในความมืดมิดยิ่งตามก็ยิ่งตื่นเต้น หลังวิ่งวนไปมาสองสามรอบ หลี่ฮั่วหวังเองก็พลอยตื่นเต้นขึ้นมาเช่นกัน เขาได้กลิ่นของไท่ซุ่ยดำแล้ว!
“ไม่ผิดแน่ ไท่ซุ่ยดำอยู่แถวนี้แล้ว!” พอคิดถึงตรงนี้ หัวใจของหลี่ฮั่วหวังก็เต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะ
ขณะที่เขากะเผลกวิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ จู่ๆ หนังศีรษะของหลี่ฮั่วหวังก็พลันชาดิก เขาก้มหัวลงตามสัญชาตญาณ ลมสายหนึ่งหอบเอาสิ่งใดบางอย่างเฉียดผ่านหนังศีรษะของหลี่ฮั่วหวังไปอย่างหวุดหวิด
“ผัวะ!” กระบองเขี้ยวหมาป่าขนาดยักษ์ในมือของเกาจื้อเจียนฟาดเข้าใส่สิ่งนั้นอย่างรุนแรง ช่วยคลี่คลายวิกฤตให้แก่หลี่ฮั่วหวัง
ครั้นหลี่ฮั่วหวังยืดตัวขึ้น กลับพบว่าสิ่งที่ลอบจู่โจมตนเมื่อครู่ได้มุดหายเข้าไปในความมืดเสียแล้ว
ครานี้คนอื่นๆ ต่างรีบขยับเข้ามาใกล้หลี่ฮั่วหวัง พลางหยิบอาวุธนานาชนิดขึ้นมาเล็งออกไปด้านนอกด้วยความระแวดระวัง
หลี่ฮั่วหวังที่ร่างกายเกร็งแน่นพลางกำด้ามกระบี่เอ่ยถามเกาจื้อเจียนข้างกายว่า “เมื่อครู่เจ้าเห็นหรือไม่ว่าเป็นตัวอะไร”
“ตะ...ตะ...ตะขอเนื้อ!” เจ้าคนตัวโตซื่อบื้ออธิบายให้หลี่ฮั่วหวังฟัง
“ตะขอเนื้อรึ มีสิ่งอื่นโผล่มาอีกแล้วหรือ เหตุใดถึงไม่ยอมสงบลงบ้างเล่า” หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วแน่นพลางกวาดตามองความมืดรอบทิศ
“เจ้าเห็นหรือไม่” หลี่ฮั่วหวังหันศีรษะไปถามหลวงจีนข้างกายเผิงหลงเถิง
“ไม่ ข้าเพิ่งใจลอยไปหน่อย”
“ตึก ตึก ตึก” เสียงดังขึ้นจากทางซ้ายมือของหลี่ฮั่วหวัง พออาวุธของทุกคนชี้ตรงไปทางนั้นเป็นตาเดียว ก็พบว่าเป็นหมั่นโถวขนสีเหลืองหม่นที่ซอยเท้าก้าวเดินออกมาจากด้านใน
มันลู่หูแนบศีรษะพลางยืนหมุนตัวหนึ่งรอบ จากนั้นสองขาหน้าก็ลอยพ้นพื้น กระโดดขึ้นสูงต่อหน้าหลี่ฮั่วหวัง “โฮ่ง!”
“นักพรต หมาตัวนี้มันกำลังถามเจ้าว่าทำไมถึงไม่รีบตามมา”
หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วแน่น ตวาดใส่หลวงจีนข้างกาย “เจ้าหุบปากไปเลย เจ้าเข้าใจที่หมามันพูดหรืออย่างไร”
เสียงตวาดนี้ทำเอาคนอื่นๆ สะดุ้งโหยง พากันมองหลี่ฮั่วหวังด้วยแววตาหวาดระแวง
“ศิษย์พี่หลี่ เพลานี้ท่านอย่าเพิ่งกำเริบนะขอรับ หากกำเริบขึ้นมาตอนนี้ พวกข้าจนปัญญาจริงๆ” โก่วหวาทำสีหน้าขลาดกลัวยิ่งนัก
หลี่ฮั่วหวังที่ขมวดคิ้วแน่นปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะมองไปยังหมั่นโถว “เหตุใดสิ่งนั้นถึงจู่โจมแค่ข้า แต่กลับไม่จู่โจมหมั่นโถวเล่า”
ปัญหานี้ย่อมไม่มีคำตอบ หมั่นโถวส่ายหางส่ายหัว ย่ำเท้าไปมาอยู่กับที่ ดูจากท่าทางกระสับกระส่ายของมันแล้ว สิ่งที่ตามหาน่าจะอยู่ใกล้ๆ แถวนี้แล้ว
หลี่ฮั่วหวังมองไปยังทิศทางที่ตนเดินผ่านมาแวบหนึ่ง แล้วตัดสินใจเดินตามหมั่นโถวต่อไป ไหนๆ ก็มาถึงขั้นนี้แล้ว หากยอมแพ้แล้วหันหลังกลับ ก็เท่ากับว่าความเหนื่อยยากที่ลงแรงไปก่อนหน้านี้สูญเปล่าทั้งหมด
“ไป ตามมาให้หมด! อย่าให้แตกแถว” เพื่อมิให้ถูกลอบโจมตี ทุกคนจึงยืนล้อมกันเป็นวง ค่อยๆ เดินหน้าตามหมั่นโถวไปอย่างรัดกุมทีละก้าว
แน่นอนว่าเพราะมีบทเรียนก่อนหน้านี้ หลี่ฮั่วหวังย่อมไม่ลืมที่จะระแวดระวังเหนือศีรษะ
เมื่อเห็นเจ้านายขยับ หมั่นโถวก็กระโดดตัวลอย จมูกสีดำแนบติดพื้นดมกลิ่นไปตลอดทาง
ตลอดช่วงเวลาหลังจากนั้น ไม่ว่าจะเป็นตะขอเนื้อที่ลอบโจมตีหลี่ฮั่วหวังก่อนหน้านี้ หรือสิงโตเชิดประหลาดนั่นต่างก็มิได้ปรากฏตัวออกมา เงียบสงบจนดูผิดปกติ
ทว่าสถานการณ์เช่นนี้กลับทำให้พวกเขารู้สึกทรมานใจยิ่งนัก ภายใต้สภาพแวดล้อมที่มืดสลัวและอึดอัด จิตประสาทของทุกคนล้วนตึงเครียดถึงขีดสุด เหงื่อเย็นเยียบค่อยๆ ไหลรินลงมาจากใบหน้า
“ชู่ว ทุกคนหยุดก่อน! พวกเราหาเจอแล้ว!” หลี่ฮั่วหวังจดจ้องหนวดระโยงระยางที่บิดเบี้ยวสับสนในความมืดมิดเบื้องหน้าด้วยความตื่นเต้นระทึกใจอย่างที่สุด
แม้จะยังเลือนรางมาก ทว่าหลี่ฮั่วหวังมั่นใจยิ่งนักว่านั่นคือไท่ซุ่ยดำตัวหนึ่ง!
เห็นได้ชัดว่าไท่ซุ่ยดำเองก็สังเกตเห็นแสงสว่างที่ผุดขึ้นมากลางความว่างเปล่า มันยื่นหนวดเส้นหนึ่งออกมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ เพื่อสัมผัสแสงเรืองรองสีเขียว
“ในที่สุดก็หาเจอเสียที” ครานี้แม้แต่เสียงหายใจของหลี่ฮั่วหวังยังแผ่วเบาลงไปมาก ด้วยเกรงว่าจะทำให้อีกฝ่ายตกใจหนีเตลิดไป
“ศิษย์พี่หลี่ พวกเราจะนำตัวมันกลับไปอย่างไรดีขอรับ” ซุนเป่าลู่ขยับเข้ามาใกล้ กระซิบถามเสียงเบา
หลี่ฮั่วหวังมองสิ่งนั้นในความมืดมิดอย่างครุ่นคิด ตัวนี้ดูจะใหญ่กว่าตัวที่อยู่ในอารามลมใสเล็กน้อย
“จื้อเจียน เอาโซ่ตรวนที่ใช้ล่ามข้าออกมา พวกเราต้องวางแผนซุ่มโจมตีมันเสียหน่อย”
“ประเดี๋ยวตอนลงมือก็เบามือกันหน่อยเล่า อย่าได้พลั้งมือทำมันตายเด็ดขาด”
โซ่ตรวนค่อยๆ ถูกคลี่ขยายออกล้อมรอบไท่ซุ่ยดำตัวนี้ไว้ ทุกคนต่างย่องฝีเท้าให้เบาที่สุด
ครั้นเห็นหลี่ฮั่วหวังพยักหน้า เกาจื้อเจียนที่กำกระบองเขี้ยวหมาป่าแน่นก็โถมพุ่งตัวออกไปอย่างหนักหน่วง เงื้ออาวุธในมือขึ้นสูงแล้วฟาดลงบนร่างของไท่ซุ่ยดำอย่างเต็มเหนี่ยว
เสียงทึบ “ปัง” ดังสะท้อน หนวดกึ่งโปร่งแสงที่บิดเบี้ยวสิบกว่าเส้นระเบิดพุ่งขึ้นมา แล้วทิ่มแทงเข้าใส่ร่างของเขา
ในพริบตาที่ไท่ซุ่ยดำจู่โจมเกาจื้อเจียน คนอื่นๆ ก็ถือโซ่ตรวนกระโจนขึ้นไป หมายจะพันรัดเข้ากับร่างของมัน
ฝ่ายหลี่ฮั่วหวังที่เตรียมพร้อมอยู่ด้านข้างแต่แรกก็พุ่งออกมา เงื้อกระบี่ยาวในมือขึ้นแล้วฟาดฟันเข้าใส่โคนหนวดของไท่ซุ่ยดำอย่างสุดกำลัง
จะว่าไปแล้ว สำหรับพวกหลี่ฮั่วหวังในยามนี้ ไท่ซุ่ยดำมิได้เก่งกาจอันใดนัก อย่างน้อยก็มิได้ร้ายกาจไปกว่าสิงโตเชิดกองนั้น
ทว่ายามเผชิญหน้ากับสิงโตเชิดย่อมงัดทุกกลวิธีออกมาใช้ได้ แต่กับไท่ซุ่ยดำกลับทำเช่นนั้นไม่ได้ มันจำต้องถูกจับเป็น ซึ่งจุดนี้รับมือได้ยากยิ่ง
หนักมือไปก็ไม่ได้ เบามือไปก็ไม่ได้
พวกหลี่ฮั่วหวังหมายจะใช้โซ่ตรวนมัดพัน ทว่าไท่ซุ่ยดำกลับพยายามดิ้นรนให้หลุดจากโซ่ตรวน ซ้ำยังใช้หนวดโจมตีคนอื่นๆ อีกด้วย
ชั่วพริบตานั้น ทั้งสองฝ่ายพัวพันกันชุลมุน สถานการณ์สับสนวุ่นวายยิ่งนัก
หลี่ฮั่วหวังคาดการณ์ผิดไปเล็กน้อย หนวดของไท่ซุ่ยดำมิได้หมดสิ้นไปตามรอยตัดฟันของเขา ในทางกลับกัน หนวดจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ กลับยิ่งยื่นโผล่ออกมาจากด้านใน
ในช่วงเวลาวิกฤตินี้เอง ด้านซ้ายของพวกเขาก็พลันมีเสียงความเคลื่อนไหวระลอกใหม่ดังขึ้น มีบางสิ่งกำลังคืบคลานใกล้เข้ามา
“ปึง! ฟึ่บ!” เสียงนี้ประหลาดพิกลยิ่ง จนหลี่ฮั่วหวังนึกไม่ออกว่าเป็นเสียงของสิ่งใด
“ไม่ว่ามันจะเป็นตัวอะไร ฉันจะมัวโอ้เอ้ต่อไปไม่ได้แล้ว! ต้องใช้ศีลจิตมารดาเมตตาแล้ว!”
หลี่ฮั่วหวังสูดหายใจเข้าลึก รีบชักกริชออกมาแล้วเริ่มเฉือนลอกผิวหนังรอบแผ่นอกของตน
เขาออกแรงกระชากเนื้อหนังผืนใหญ่ด้านหน้าออก ซี่โครงขาวโพลนบนแผ่นอกของหลี่ฮั่วหวังจึงเผยออกมาสู่อากาศ
โดยไม่นำพาต่อความเจ็บปวดจนแทบจะหมดสติ หลี่ฮั่วหวังออกแรงเหวี่ยงมันออกไป ภายใต้อิทธิฤทธิ์ของ บันทึกมหาภพ แผ่นหนังเปื้อนเลือดผืนนั้นพลันขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว ห่อหุ้มไท่ซุ่ยไว้แน่นหนาทันควัน ต่อให้หนวดเหล่านั้นจะพยายามไชชอนและบิดสะบัดเพียงใดก็ไร้ประโยชน์
“ไป!” หลี่ฮั่วหวังมิได้ใส่ใจความเจ็บปวด เขารีบกวักมือเรียกให้คนอื่นๆ พากันนำตัวไท่ซุ่ยดำหนีออกไป
เมื่อพวกเขายิ่งรุดหน้าห่างไกลจากสถานที่เมื่อครู่ สรรพสำเนียงประหลาดนั้นก็ค่อยๆ เลือนหายไป
“ศิษย์พี่หลี่ ท่านบาดเจ็บอีกแล้วนะเจ้าคะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวมองเสื้อผ้าบนร่างของหลี่ฮั่วหวังที่ค่อยๆ ถูกย้อมจนกลายเป็นสีแดงด้วยความปวดใจ นางหยิบยาห้ามเลือดจากข้างเอวออกมาโรยลงบนแผ่นอกของหลี่ฮั่วหวังอย่างทั่วถึง
บาดแผลถูกยาเช่นนี้กระตุ้น หลี่ฮั่วหวังก็เจ็บปวดรวดร้าวเสียจนแทบอยากตายให้พ้นไป แต่เมื่อเขาหันหน้าไปมองไท่ซุ่ยดำที่ถูกเกาจื้อเจียนลากจูงอยู่ เขาก็มีแรงผลักดันที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกครา
มุมปากของหลี่ฮั่วหวังยกโค้งขึ้นเล็กน้อย ภายใต้ความเจ็บปวดแสนสาหัสที่เกาะกุม เขาก็ค่อยๆ หลุดเสียงหัวเราะออกมา
การมาครานี้ไม่สูญเปล่า ในที่สุดเขาก็จะตัดขาดภาพหลอนทางฝั่งนั้นได้อย่างสิ้นเชิงเสียที
“หวังเหวย คุณไม่ได้บอกเหรอว่าฝั่งนั้นคือความจริง ได้ รอให้ผมกินไท่ซุ่ยดำเข้าไปก่อน ถ้าคุณมีปัญญาดึงผมกลับไปฝั่งนั้นได้อีก ผมถึงจะยอมเชื่อคุณ!”
หลี่ฮั่วหวังแค่นยิ้มเยียบเย็น พึมพำกับตัวเองต่อความมืดมิดเบื้องหน้าอันไกลโพ้น
กำลังโหลดความเห็น...