คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 233

ตอน 233

ตอนที่ 233 ความตาย

ภายในถ้ำหินอันมืดมิดและดำสนิท เสียงกระดิ่งและเสียงกลองดังสะท้อนก้องประสานกันเป็นระลอก “กริ๊งๆๆ ตึงๆๆ!”

ท่ามกลางเสียงเหล่านี้ ท่านพเนจร ร่างทรงรอง และเหล่าศิษย์พี่น้องคนอื่นๆ กำลังร่วมมือกันต่อสู้กับสิงโตเชิดนั้น

หลี่ฮั่วหวังมิได้รุดเข้าไปช่วย เพราะเขาเห็นสิงโตเชิดที่เกาะอยู่บนเพดานก่อนหน้านี้ลงมาแล้วเช่นกัน เขาไม่อาจปล่อยให้เจ้าตัวประหลาดนี่ไปตีกระหนาบพวกพ้องได้

เสียง “ชิ้ง” ดังขึ้นคราหนึ่ง หลี่ฮั่วหวังชักกระบี่ออกพร้อมแผ่รังสีสังหารพวยพุ่งเสียดฟ้าแล้วโถมกายไปยังทิศทางนั้นทันที

ใต้ร่างสิงโตที่ปกคลุมด้วยพู่สีขาวอันดกดื่น เท้าเปล่าดำทมิฬนับหลายสิบคู่กวัดแกว่งอย่างบ้าคลั่ง พุ่งเข้าชนใส่หลี่ฮั่วหวังอย่างดุดันเกรี้ยวกราด

เพียงชั่วพริบตาทั้งสองฝ่ายต่างมองเห็นใบหน้าของกันและกัน และมองเห็นจิตสังหารในแววตาของอีกฝ่าย

ครั้นทั้งคู่ปะทะสวนกัน ร่างสิงโตมหึมาที่ห่อหุ้มกลิ่นคาวคละคลุ้งก็พุ่งชนใส่ร่างของหลี่ฮั่วหวังเข้าอย่างจัง พู่สีขาวบนตัวมันปัดป่ายเข้าใส่ร่างเขา

ทว่าหลี่ฮั่วหวังที่ถูกชนกลับไม่มีสีหน้าเจ็บปวดแม้แต่น้อย เขายกกระบี่ยาวฟันฉับไปยังที่ว่างเปล่าข้างกายทันที

ทั้งสองฝ่ายผละแยกจากกันอย่างรวดเร็ว ผลลัพธ์สุดท้ายคือหลี่ฮั่วหวังไร้รอยขีดข่วน ทว่าใต้ร่างของสิงโตเชิดนั้นกลับทิ้งเท้ามนุษย์เปลือยเปล่าไว้หลายคู่ ซึ่งล้วนถูกหลี่ฮั่วหวังฟันขาดสะบั้นลงมา

เมื่อครู่หลี่ฮั่วหวังที่ถูกชนเป็นเพียงร่างเงา สิงโตเชิดมิได้โจมตีโดนเขาแม้แต่น้อย ก่อนพุ่งเข้ามา หลี่ฮั่วหวังได้สลับตำแหน่งร่างจริงกับร่างเงาของตนไว้นานแล้ว

เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังไร้บาดแผล ตาซ้ายที่เป็นโคมไฟขนาดยักษ์ของสิงโตเชิดก็ค่อยๆ เคลื่อนขึ้นด้านบน เผยให้เห็นโพรงกลมสีดำมะเมื่อม

มือสีดำแห้งกรังราวกับมือลิงเจ็ดแปดข้างยื่นออกมาจากข้างใน เกาะอยู่ใต้ขอบตาราวกับขนตาที่แผ่ออกมาภายนอก

ครั้นแล้ว ดวงตาขนาดเล็กใหญ่สิบกว่าดวงก็เบียดเสียดกันจนเต็มเบ้าตามหึมานั้น สีหน้าของใบหน้าบุรุษทั้งหน้าแปรเปลี่ยนเป็นชั่วร้ายอำมหิต ใช้ดวงตานับสิบดวงนั้นจับจ้องมายังร่างจริงของหลี่ฮั่วหวัง

หลี่ฮั่วหวังกัดฟันแน่น จ้องมองสิ่งตรงหน้าด้วยสายตาเย็นเยียบ ไม่ว่าสิ่งนี้จะเป็นตัวอะไร แต่มันไม่ใช่สิงโตเชิด! ไม่ใช่เด็ดขาด!

“ตึก” หลี่ฮั่วหวังโยนไม้เท้าค้ำยันใต้รักแร้ทิ้งไป กระทืบเท้าข้างที่ขาดลงบนพื้นอย่างแรง จ้องเขม็งไปยังสิ่งตรงหน้าด้วยแววตาเปี่ยมล้นด้วยจิตสังหาร “เข้ามาสิ!”

เขาทาบกระบี่ยาวในมือไว้ตรงหน้า ตัดใจแน่วแน่ ยกมือซ้ายกระแทกเข้าใส่คมกระบี่โดยตรง

ตามด้วยเสียงฉับอันแผ่วเบา นิ้วมือสองนิ้วที่ชุ่มไปด้วยโลหิตสาดกระจายก็หมุนคว้างลอยขึ้นไปบนอากาศพลางขยายใหญ่ขึ้น หนามกระดูกแหลมคมแทงทะลุเนื้อหนัง หมุนควงเป็นเกลียวเจาะทะลวงเข้าใส่สิงโตเชิดนั้น

นิ้วมือที่พุ่งออกไปรวดเร็วยิ่งยวด ยังไม่ทันที่สิงโตเชิดจะได้หลบหลีก บนใบหน้ากลมโตขนาดยักษ์ของมันก็ปรากฏไฝแดงที่มีโลหิตไหลรินขึ้นมาสองจุด

นิ้วมือทั้งสองของหลี่ฮั่วหวังแทงทะลุใบหน้าแล้วยังคงคว้านลึกเข้าไปข้างใน เสียงฉีกขาดของเนื้อหนังดังขึ้นไม่ขาดสาย โลหิตสีดำข้นหนืดค่อยๆ ไหลรินลงมาตามเท้าเปลือยเปล่าเหล่านั้นอย่างช้าๆ

ผู้ที่ควบคุมสิงโตเชิดได้รับบาดเจ็บ ทว่าพวกมันยังคงไม่ยอมแพ้ ร่างสิงโตสะบัดอย่างรุนแรงราวกับสัตว์เดรัจฉาน พู่สีขาวแต่ละเส้นบนตัวมันลอยคว้างและเริ่มพัดปลิวเข้าหาหลี่ฮั่วหวัง

ของพรรค์นี้ย่อมไม่อาจคุกคามหลี่ฮั่วหวังได้ คีมเหล็กเหนียวด้ามหนึ่งพลันปรากฏขึ้นในมือของหลี่ฮั่วหวัง เขายัดมันเข้าไปในปากแล้วออกแรงกระชาก ฟันกรามสองซี่ถูกถอนออกมาทันที

ฟันสีขาวหมุนคว้างพุ่งออกไปแล้วระเบิดออกอย่างรุนแรง พู่สีขาวถูกเศษฟันที่พุ่งกระจายตัดขาดสะบั้นอย่างง่ายดาย ร่วงหล่นสู่พื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง

ร่างสิงโตถูกเศษฟันกรีดขาดเป็นแผลเช่นกัน โลหิตสีแดงฉานย้อมร่างสิงโตสีขาวจนแดงฉาน ดูน่าเวทนายิ่งนัก

เมื่อเห็นภาพนี้ สิงโตเชิดดูเหมือนจะรับรู้ถึงความพ่ายแพ้ ทว่ามันมิได้ส่งเสียงใดๆ ออกมา ขามนุษย์ใต้ร่างสิงโตกลับขยับกวัดแกว่งไม่หยุด พาเอาร่างอันแหลกเหลวนั้นพยายามล่าถอยกลับเข้าไปในความมืด

หลี่ฮั่วหวังย่อมไม่มีทางปล่อยให้มันหนีไปได้เช่นนี้ เขาสอดคีมเข้าไปในปากของตนอีกครั้ง

ภายใต้การจู่โจมของหลี่ฮั่วหวัง สิงโตเชิดที่บาดเจ็บก็ทานทนได้ไม่นาน ถูกหลี่ฮั่วหวังกำจัดจนตายตกไปในเวลาอันรวดเร็ว

หลี่ฮั่วหวังไม่ทันได้หยุดพักหายใจ เขารุดหน้าไปช่วยคลี่คลายวิกฤตให้ผู้อื่นต่อทันที เมื่อมีหลี่ฮั่วหวังเข้าร่วม การต่อสู้ทางฝั่งนั้นก็ไร้ซึ่งข้อกังขา

หลี่ฮั่วหวังกระโดดขึ้นไปบนหัวสิงโต เงื้อกระบี่ฟันลงไปอย่างเหี้ยมเกรียม คมกระบี่กรีดวนรอบขอบใบหน้าคนตายขนาดยักษ์คราหนึ่ง ลอกเอาหนังทั้งแผ่นออกมาจนสิ้น

เมื่อไร้ซึ่งใบหน้า สิงโตเชิดทั้งตัวก็ทรุดฮวบลง เสียง “ตูม!” ดังสนั่นหวั่นไหว สิงโตเชิดขนาดยักษ์ล้มฟาดลงกับพื้นอย่างแรง โลหิตสีดำเหนียวข้นค่อยๆ ซึมทะลักออกมาจากใต้ร่างสิงโต ย้อมทุกสิ่งบนพื้นจนแดงฉาน

หลี่ฮั่วหวังบนหลังสิงโตชักกระบี่ออกมา พลิกตัวกระโดดลงมาพลางหอบหายใจ มองดูคนอื่นๆ ที่ยังคงตื่นตระหนกไม่หาย “ทุกคนไม่เป็นไรใช่ไหม”

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ มีเพียงหูซ้ายของเกาจื้อเจียนที่ถูกพู่ขาวแตะเข้า จึงเลื่อนต่ำลงไปหนึ่งชุ่น พู่ขาวพวกนั้นคงเป็นสิ่งเดียวกับที่สัมผัสซุนเป่าลู่ในตอนนั้นเจ้าค่ะ” ชุนเสี่ยวหม่านตอบ

หลี่ฮั่วหวังมองเกาจื้อเจียนที่ใบหูสูงข้างต่ำข้างแวบหนึ่งแล้วพยักหน้า จากนั้นใช้ชายเสื้อเช็ดคราบเลือดบนกระบี่แล้วเสียบกลับเข้าฝัก

ครั้นแล้วเขาก็หันกลับมา สำรวจสิงโตเชิดที่มีรูปร่างประหลาดล้ำพิลึกพิลั่นทั้งสองตัวนี้ใหม่อีกครา

เบื้องหลังใบหน้ามนุษย์แบนราบขนาดยักษ์นั้นมิใช่ชาวชิงชิวที่ชูหัวสิงโตอยู่ หากแต่เป็นก้อนซากศพบวมอืดเละเทะไปด้วยเลือดเนื้อก้อนหนึ่ง

สิงโตเชิดทั้งตัวเป็นเนื้อเดียวกัน ไม่ว่าจะเป็นมือที่ค้ำร่างสิงโตไว้ หรือเท้าที่ขยับเคลื่อนไหวอยู่ด้านล่าง ล้วนกำเนิดมาจากสิ่งมีชีวิตที่บิดเบี้ยวชวนสยดสยองชนิดหนึ่ง

ภายในสิงโตเชิดอันชุ่มโชกไปด้วยโลหิตเต็มไปด้วยอวัยวะต่างๆ ที่ห้อยระโยงระยางด้วยเส้นเลือด เป็นสิ่งยืนยันข้อสันนิษฐานของหลี่ฮั่วหวังได้อย่างสมบูรณ์แบบ

หลี่ฮั่วหวังไม่รู้ว่าสิ่งนี้เติบโตมาเป็นเช่นนี้เอง หรือถูกคนดัดแปลงขึ้นมาเป็นเช่นนี้ แต่ไม่ว่าความจริงจะเป็นข้อใด มันก็บ่งบอกได้เพียงผลลัพธ์ที่เลวร้ายข้อหนึ่ง หรือไม่ก็เป็นผลลัพธ์ที่เลวร้ายยิ่งกว่าอีกข้อหนึ่งเท่านั้น

ที่น่าขนลุกยิ่งกว่าคือพวกมันมิได้มีอยู่แค่ใต้พิภพอันมืดมิดแห่งนี้เท่านั้น แต่ยังปรากฏตัวอย่างเปิดเผยโจ่งแจ้งบนดินแดนชิงชิวภายนอก และยังถูกชาวชิงชิวมองว่าเป็นส่วนหนึ่งของวิถีชีวิตไปแล้ว

และสิ่งที่ทำให้หลี่ฮั่วหวังเวทนาตัวเองก็คือ เขาพบว่าตนไม่รู้สึกประหลาดใจแม้แต่น้อย

“สวรรค์ นี่มันตัวอะไรกัน” โก่วหวาที่ตื่นตระหนกยืนอ้าปากค้างตาถลนอยู่ข้างๆ

“ทั้งที่...ทั้งที่มันมิควรเป็นเช่นนี้แท้ๆ...” ซุนเป่าลู่มองดูภาพเบื้องหน้าด้วยสีหน้าซับซ้อนยิ่งยวด ความรับรู้ตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมาของเขาถูกภาพตรงหน้านี้พลิกคว่ำจนสิ้น

“ศิษย์พี่หลี่ พวกเขา...พวกเขาเป็นอะไรกันแน่ขอรับ”

ยามนี้หลี่ฮั่วหวังที่ยืนอยู่ข้างสิงโตเชิดหน้าบุรุษคร้านจะสนใจเรื่องของตำหนักระบำสิงห์ในชิงชิว อย่างไรเสียเขาก็เป็นเพียงผู้สัญจรผ่าน ภายนอกจะเป็นอย่างไรก็ไม่เกี่ยวกับตน

เวลานี้เขากำลังขบคิดถึงปัญหาหนึ่งที่เกี่ยวพันกับตนเองอย่างยิ่งยวด

กระบี่ของหลี่ฮั่วหวังเขี่ยคุ้ยอวัยวะภายในกองเลือดเนื้ออย่างละเอียดลออ คล้ายกำลังเสาะหาบางสิ่งอยู่

“ศิษย์พี่หลี่ ท่านกำลังหาอันใดอยู่รึขอรับ” หากแต่วาจาต่อมาของหลี่ฮั่วหวังกลับทำให้โก่วหวาที่เอ่ยถามฟังไม่เข้าใจอยู่บ้าง

“หาความตาย”

“หา”

หลี่ฮั่วหวังมิได้อธิบายอันใด เขาขมวดคิ้วแน่นพลางจดจ้องซากศพมหึมาตรงหน้าแล้วครุ่นคิด

“มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล วัดเจิ้งเต๋อศรัทธาพระพุทธองค์เนื้อหนัง พวกเขาจึงใช้เลือดเนื้อได้ แม่ชีแห่งอารามอันฉือร่างกายเน่าเปื่อย พวกนางจึงใช้ความเน่าเปื่อย ส่วนสิ่งที่กระถางสำริดยักษ์ก่อนหน้านี้กราบไหว้บวงสรวงคือความตาย แต่สิงโตเชิดเมื่อครู่นี้กลับมิได้ใช้ความตายเลย”

พอเชื่อมโยงมาถึงตรงนี้ หลี่ฮั่วหวังก็หันศีรษะมองไปยังทิศทางของกระถางสำริดยักษ์อีกครา “หรือว่านอกจากตำหนักระบำสิงห์แล้ว...ใต้ทุ่งหญ้าแห่งนี้ยังมีลัทธิอื่นอยู่อีกงั้นรึ”

ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา ร่างกายของหลี่ฮั่วหวังก็พลันยะเยือกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก สถานที่แห่งนี้ครึกครื้นกว่าที่เขาคาดคิดไว้มากโขทีเดียว

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 233
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 234 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 232กลับหน้าเรื่อง
ตอน 232ตอน 234