ตอนที่ 232 เชิดสิงโต
ยามที่พบว่าแพะที่ตายเหล่านี้ล้วนมีแนวโน้มที่จะแปรสภาพมาจากมนุษย์ เขาก็ตระหนกตกใจจนถึงที่สุด
ทว่าหลังจากตื่นตะลึง ปัญหาใหม่พลันผุดขึ้นมาในหัวของหลี่ฮั่วหวัง
“พวกมันบูชาสิ่งใดกันแน่ พวกมันเป็นใครกันแน่” ในหัวของหลี่ฮั่วหวังมีสองปัญหานี้วนเวียนอยู่ไม่หยุด
เพลานี้เขามีความจำเป็นอย่างยิ่งยวดที่จะต้องสืบหาความจริงของสองปัญหานี้ให้กระจ่าง หากลัทธิมารเช่นนี้ยังคงกบดานอยู่ลึกเข้าไปในถ้ำ เช่นนั้นตนเองก็จำต้องใคร่ครวญดูว่าควรจะเสี่ยงภัยเดินลึกเข้าไปต่อหรือไม่
เพื่อไท่ซุ่ยดำแล้วนับว่าคุ้มค่าที่จะเสี่ยงภัย ทว่ามิคุ้มค่าที่จะเอาชีวิตไปทิ้ง
ครั้นล่วงรู้สิ่งเหล่านี้ ซุนเป่าลู่กลับเอ่ยขึ้นว่า “ศิษย์พี่หลี่ นี่ไม่ถูกต้องนะขอรับ ท่านดูสภาพการจัดวางหัวแพะ หัววัว และหัวหมูในจานพวกนี้สิ พวกมันถูกวางกลับด้าน เครื่องเซ่นไหว้พวกนี้มีไว้เพื่อเซ่นไหว้แพะที่ตายไปแล้วเหล่านี้ต่างหาก”
“พวกเขามิได้กำลังกราบไหว้...เทพเจ้าหรอกรึ หากแต่กำลังกราบไหว้แพะพวกนี้หรือ”
หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วแน่นยืนอยู่ด้านข้าง สายตากวาดมองสลับไปมาระหว่างเครื่องเซ่นไหว้กับแพะที่ตายเหล่านั้นอยู่ตลอดเวลา
“ใช่...เซ่นไหว้ให้เทพแพะหรือไม่ ตาเฒ่าซุน แคว้นชิงชิวของพวกเจ้ามีเซียนแพะด้วยรึ” โก่วหวาเอ่ยถามขึ้นมาข้างๆ
“แพะเป็นสัตว์เดรัจฉาน เหตุใดพวกเราต้องกราบไหว้สัตว์เดรัจฉานเป็นเซียนด้วยเล่า ชิงชิวไม่มีธรรมเนียมเช่นนี้หรอก”
พอได้ยินคำนี้ ในหัวของหลี่ฮั่วหวังก็พลันปรากฏภาพขุมอำนาจต่างๆ ที่ตนเคยพานพบมาผุดขึ้นมาทันที
พระพุทธองค์อันวิตถารแห่งวัดเจิ้งเต๋อ ปาฮุยแห่งความทุกข์ทรมานของลัทธิอ่าวจิ่ง พระโพธิสัตว์อันเน่าเปื่อยแห่งอารามอันฉือ
ในหัวของเขาพลันมีประกายความคิดแวบผ่าน คำพูดในใจพลอยหลุดออกจากปากโดยไม่รู้ตัว
“ข้าเข้าใจแล้ว พวกมันมิได้กราบไหว้แพะเหล่านี้ แพะเป็นเพียงเครื่องมือที่ทำให้สิ่งที่พวกมันบูชาปรากฏขึ้นเท่านั้น พวกมันเซ่นไหว้ความตาย พวกมันกำลังบูชาตัวความตายเอง!”
“อะไรนะ” คนอื่นๆ ย่อมไม่เข้าใจอย่างเห็นได้ชัดว่าหลี่ฮั่วหวังต้องการจะสื่อสิ่งใด
พวกเขาไม่เข้าใจ แต่หลี่ฮั่วหวังกลับเข้าใจ
เขายืนอยู่บนกระถางยักษ์ ก้มลงมองซากศพแพะเบื้องล่างพวกนั้นอีกครา
มีตัวตนบางอย่างต้อนผู้คนนับร้อยนับพันมาที่นี่ จากนั้นก็แปรสภาพพวกเขาให้กลายเป็นแพะ
ตัวที่ทำไม่สำเร็จก็ถูกทิ้งไว้ข้างๆ ส่วนตัวที่สำเร็จก็ถูกรวบรวมเข้าด้วยกัน และถูกสังหารพร้อมกันในคราวเดียว
และชั่วขณะที่แพะพวกนี้ตายก็คือจุดเริ่มต้นของการกราบไหว้บูชาของพวกเขา พวกเขามิได้กราบไหว้แพะ หากแต่กราบไหว้ต่อตัวความตายของแพะเหล่านี้เอง!
ยามที่รายละเอียดแต่ละข้อถูกสะสางออกมา เขารู้สึกว่ายามนี้ตนเข้าใจตรรกะการกระทำของตัวตนเหล่านั้นในตอนนั้นอย่างถ่องแท้แล้ว
ใต้พิภพชิงชิวแห่งนี้มิได้มีเพียงแค่สิ่งอัปมงคลระเกะระกะเหล่านั้น ทว่ายังมีลัทธิศาสนาที่กราบไหว้ความตายอยู่อีกหนึ่ง!
ที่พิลึกยิ่งกว่านั้นคือ หลี่ฮั่วหวังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่นับถือลัทธินี้แท้จริงเป็นคนหรือเป็นสิ่งอื่นใดกันแน่
จากประสบการณ์ก่อนหน้านี้ ในเมื่อพวกมันกราบไหว้ความตาย เช่นนั้นสิ่งเหล่านี้ย่อมต้องครอบครองพลังความสามารถบางอย่างเกี่ยวกับความตายเป็นแน่ แค่เพียงลองจินตนาการดูสั้นๆ หลี่ฮั่วหวังก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายอันตรายถึงเพียงไหน
เมื่อเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่านี่หมายความถึงสิ่งใด หลี่ฮั่วหวังก็ตึงเครียดขึ้นมาทันที เขามองไปยังคนอื่นๆ ข้างกาย
“ไป พวกเจ้าออกไปก่อน นี่มิใช่ปัญหาเรื่องสิ่งอัปมงคลธรรมดาแล้ว!”
สิ้นคำ หลี่ฮั่วหวังก็พาคนอื่นๆ ก้าวออกไปด้านนอก ทว่าเพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เสียงเคาะไม้ “ต๊อก ต๊อก ต๊อก” ก็พลันดังขึ้น
หลี่ฮั่วหวังตระหนกในใจ รีบกุมด้ามกระบี่แน่นแล้วกวาดสายตามองไปรอบความมืดมิดทั่วทิศทาง
เสียงเคาะไม้ “ต๊อก ต๊อก ต๊อก” แฝงไว้ด้วยท่วงทำนองบางอย่าง ก้องสะท้อนมาจากทุกทิศทุกทาง เสียงสะท้อนที่ซ้อนทับกันทำให้หลี่ฮั่วหวังไม่อาจรู้ว่ามันดังมาจากทางใดกันแน่
ยามที่แยกแยะไม่ออกว่าศัตรูอยู่ที่ใด หลี่ฮั่วหวังก็ไม่กล้าพุ่งพรวดพราดออกไปส่งเดชแม้แต่น้อย ด้วยเกรงว่าจะชนเข้ากับศัตรูอย่างจัง
หลี่ฮั่วหวังกัดฟันแน่น ใบหูกระดิกไหวอยู่ตลอดเวลา รวบรวมสมาธิทั้งหมดเพื่อแยกแยะทิศทางของเสียงด้วยตนเอง
ขณะที่เสียงนั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ โสตประสาทอันฉับไวของหลี่ฮั่วหวังก็ได้ใช้งานในที่สุด เขาฟังทิศทางของเสียงออกแล้ว
“เจอแล้ว! มัน...อยู่ข้างบน!!”
หลี่ฮั่วหวังเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว มองไปยังเบื้องบนที่มืดมิดสนิท ยกศิลาเรืองแสงในมือขึ้นแล้วขว้างตรงไปยังทิศทางของเสียงทันที
ยามที่ศิลาเรืองแสงก้อนนั้นติดแน่นอยู่ระหว่างรอยแยกหินด้านบนอย่างมั่นคง ชั่วพริบตานั้น ใบหน้ามนุษย์ใบหนึ่งที่มีขนาดใหญ่ยิ่งกว่าโต๊ะกลม อาศัยแสงเรืองสีเขียวมรกตพลันปรากฏขึ้นตรงหน้าของพวกเขาอย่างกะทันหัน
นั่นคือใบหน้าบุรุษที่เครื่องหน้าแบนราบอย่างยิ่ง หน้าซีดเผือด ปากอ้ากว้าง ดวงตาสองข้างที่ใหญ่เท่าโคมไฟมีตาดำลายแดงสลับขาว กำลังจ้องเขม็งลงมาที่หลี่ฮั่วหวังเบื้องล่าง
ด้านหลังลำคอของบุรุษไม่มีแขนขาและลำตัว มีเพียงร่างทรงกระบอกยาวดั่งหนอนบุ้ง มือขนาดเล็กใหญ่หลายข้างค้ำยันผ้าขาวผืนนั้นเอาไว้จนตึงแน่น
เสียงเคาะไม้ที่ไม่ขาดสายนั้น หลี่ฮั่วหวังก็พบต้นตอแล้ว มันดังออกมาจากภายในลำตัวทรงกระบอกยาวของมันนั่นเอง
เสียงอันประหลาดพิลึกของมัน ทำให้หลี่ฮั่วหวังหวนนึกถึงสิ่งที่ตนได้เห็นที่ภูนารีขึ้นมาทันที
“นี่คือสิงโตเชิดของตำหนักระบำสิงห์งั้นหรือ ไม่ มันไม่ใช่สิงโตเชิด มีสิงโตเชิดที่ไหนบ้างที่ไม่สวมหัวสิงโตแต่กลับสวมใบหน้าคนตายแบนราบไว้แทนกันเล่า”
“เป็นพวกมันงั้นหรือ พิธีกรรมบวงสรวงอันยิ่งใหญ่อึกทึกเมื่อครู่เป็นฝีมือพวกมันงั้นหรือ หรือว่าพวกเขาจะไม่ใช่ตำหนักระบำสิงห์แต่เป็นตำหนักระบำศพกันแน่”
ไม่ว่ามันจะเป็นสิ่งใดก็ตาม เมื่อเห็นร่างก้อนมหึมานั้นเกาะคว่ำอยู่บนยอดหิน หลี่ฮั่วหวังย่อมไม่อาจทำเป็นมองไม่เห็นได้ เขาตัดสินใจลองหยั่งเชิงดูเสียก่อน
หลังใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง หลี่ฮั่วหวังจึงค่อยๆ เอ่ยปาก “ท่านอาจารย์ทั้งหลายแห่งตำหนักระบำสิงห์ ข้าเสวียนหยางขอคารวะ การผ่านมายังถิ่นอันล้ำค่าของพวกท่านครั้งนี้หามีเจตนาล่วงเกินไม่ เพียงแต่มีเหตุจำเป็นจริงๆ”
เพียงชั่วพริบตา หลี่ฮั่วหวังก็คิดหาข้ออ้างใหม่ขึ้นมาได้ในทันที
“ข้าต้องใช้ไท่ซุ่ยดำหนึ่งตัวเป็นกระสายยาในการหลอมโอสถ ได้ยินว่าถิ่นอันล้ำค่าของพวกท่านมีอยู่ จึงมาตามหา หากท่านอาจารย์ทั้งหลายช่วยข้าหามาได้สักตัว ข้าย่อมตอบแทนอย่างงาม!”
ไม่ว่าภายหลังจะตอบแทนอย่างไร หลี่ฮั่วหวังก็พูดออกไปถึงขั้นนี้แล้ว ต่อจากนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่าอีกฝ่ายจะตอบกลับมาอย่างไร
แต่สิ่งที่คาดไม่ถึงก็คือ สิงโตเชิดนั้นยังคงห้อยหัวอยู่บนเพดานถ้ำเช่นเดิม มิได้เอ่ยสิ่งใดและมิได้แสดงท่าทีอันใด ราวกับสิงโตหินตัวหนึ่งที่แขวนอยู่ตรงนั้น
“อีกฝ่ายหมายความว่าอย่างไร หรือเพราะคนที่เชิดสิงโตล้วนเป็นชาวชิงชิว จึงฟังสิ่งที่ฉันพูดไม่รู้เรื่องกันแน่นะ”
หลี่ฮั่วหวังคิดได้ดังนั้น จึงหันไปสั่งซุนเป่าลู่ ให้ใช้ภาษาชิงชิวพูดกับมันอีกครั้งหนึ่ง
หากแต่ในขณะที่ซุนเป่าลู่กำลังพูดอยู่นั้น จู่ๆ ทั่วร่างของหลี่ฮั่วหวังก็พลันเกร็งแน่น เขารับรู้ได้ถึงอันตรายจึงคิดจะพุ่งตัวไปทางซ้ายโดยสัญชาตญาณ
แต่การจะขยับตัวในยามนี้กลับสายเกินไปเสียแล้ว เขารู้สึกเจ็บแปลบที่แผ่นหลัง ร่างกายก็ถูกแรงมหาศาลกระแทกจนลอยละลิ่วออกไปอย่างแรง
“ฉันถูกลอบโจมตี สิงโตบนเพดานนั่นคือเหยื่อล่อ”
หลี่ฮั่วหวังที่คิดทุกอย่างออกพุ่งกระแทกเข้าไปในความมืดอย่างแรง ครั้นเขาตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาแล้วใช้มือคลำไปตามร่างกาย กลับพบว่าตนมิได้รับบาดเจ็บอันใด
“นี่...เกิดอะไรขึ้น” หลี่ฮั่วหวังเอื้อมมือไปคลำแผ่นหลังของตนโดยสัญชาตญาณ
เมื่อปลายนิ้วสัมผัสโดน บันทึกมหาภพ ที่อยู่ใต้ผิวหนัง เขาถึงได้ตระหนักว่า เมื่อครู่นี้เป็น บันทึกมหาภพ ที่ช่วยต้านรับแทนตนเอาไว้
แม้กระบวนการฝัง บันทึกมหาภพ ลงใต้ผิวหนังจะเจ็บปวดทรมานยิ่งยวด หากแต่นับเป็นโชคดีในคราวเคราะห์ ยามนี้แผ่นหลังของเขาจึงเทียบเท่ากับมีเกราะหนาเพิ่มขึ้นมาอีกชั้นหนึ่ง
หลี่ฮั่วหวังดีใจวาบในอกแต่ก็มลายหายไปอย่างรวดเร็ว เวลานี้ย่อมไม่ใช่ยามที่จะมาสนใจเรื่องพวกนี้ เขารีบยันไม้เท้าพุ่งทะยานไปยังทางนั้นทันที
เขาเห็นสิ่งของที่ลอบโจมตีตนเองแล้ว มันคือสิงโตเชิดอีกตัวหนึ่งเช่นกัน ความแตกต่างเพียงหนึ่งเดียวเมื่อเทียบกับสิงโตเชิดบนเพดานก็คือ ใบหน้าแบนราบของมัน เป็นสตรีตาดำขลับที่มีปากสีแดงฉานประหนึ่งโลหิต
กำลังโหลดความเห็น...