คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 231

ตอน 231

ตอนที่ 231 กระถางสำริด

ภายในโพรงที่คดเคี้ยวทอดลงสู่เบื้องล่าง ไม่มีผู้ใดเอ่ยปากอีก พวกเขาเดินมาได้พักใหญ่แล้วแต่ยังไม่ถึงก้นโพรง บางทีที่นี่อาจไม่มีก้นบึ้งก็เป็นได้

ยังดีที่ยิ่งเดินลึกเข้าไป โพรงถ้ำแห่งนี้ก็ยิ่งเปิดกว้างขึ้นเรื่อยๆ ไม่ได้ชวนให้อึดอัดคับแคบเหมือนตอนที่เพิ่งเข้ามาใหม่ๆ

“เดี๋ยว หยุดก่อน” เสียงนี้เป็นหลี่ฮั่วหวังที่เอ่ยขึ้น สัญชาตญาณอันฉับไวทำให้เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางเพ่งมองรอยเท้าบนพื้น

“นี่ไม่ใช่รอยเท้าของเด็ก แต่เป็นรอยเท้าของผู้ใหญ่ปกติ ดูท่าทางนอกจากซุนเป่าลู่ในวัยเยาว์แล้ว ยังมีผู้อื่นเคยเข้ามาในถ้ำแห่งนี้อีก”

“ไม่มีอะไร เดินต่อเถอะ” หลี่ฮั่วหวังลุกขึ้นยืน แล้วมุดลึกลงไปในโพรงต่อ อันที่จริงเมื่อเทียบกับสิ่งอัปมงคล เขากลับระแวงการเจอมนุษย์มากกว่า

หากมีผู้ใดสามารถเข้าออกโพรงถ้ำที่เต็มไปด้วยสิ่งอัปมงคลได้อย่างอิสระ นั่นย่อมหมายความว่าพลังฝีมือของคนผู้นั้นต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

โพรงหินเริ่มหักเลี้ยว ทว่าซุนเป่าลู่กลับชะงักฝีเท้าหยุดอยู่ตรงหัวโค้ง เขากลืนน้ำลายลงคอด้วยความตึงเครียดอย่างยิ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น “ตอนนั้นก็คือหลังจากเลี้ยวผ่านโค้งนี้นี่แหละขอรับ เพื่อนเล่นคนหนึ่งของข้าก็อันตรธานหายตัวไปดื้อๆ”

อารมณ์หวาดกลัวของซุนเป่าลู่เริ่มแพร่กระจายไปยังจิตใจของทุกคน ยามนี้ทุกคนต่างตั้งสติระแวดระวังตัวเต็มที่ถึงสิบสองส่วน

หลี่ฮั่วหวังวางมือลงบนไหล่ของซุนเป่าลู่แล้วออกแรงดึงไปด้านหลัง ก่อนจะเป็นฝ่ายก้าวล้ำหน้าเดินผ่านหัวเลี้ยวตรงหน้าไปก่อน

เขากุมด้ามกระบี่ยืนอยู่ตรงนั้น กวาดตามองทุกสิ่งเบื้องหน้า ทว่าหลี่ฮั่วหวังที่เตรียมพร้อมไว้แล้วกลับมิได้ถูกสิ่งใดจู่โจมแม้แต่น้อย

“เจ้าแน่ใจรึว่าเป็นที่นี่ บนพื้นนอกจากแพะสองตัวที่ตายซากไปนานแล้วก็ไม่มีสิ่งอื่นใดอีกเลย”

“แพะตายรึขอรับ” พวกซุนเป่าลู่ค่อยๆ ย่องตามหลังหลี่ฮั่วหวังมาอย่างระมัดระวัง ชูศิลาเรืองแสงในมือขึ้นสูงแล้วทอดสายตามองเข้าไปข้างใน

เบื้องหน้าที่มืดมิดสนิท มีเพียงซากแพะตายสองตัวเท่านั้นจริงๆ หาได้มีสิ่งอื่นใดไม่

เมื่อดูจากใบหน้าที่แห้งกรอบและร่างที่ปกคลุมไปด้วยฝุ่นหนาทว่ายังคงสภาพสมบูรณ์ดี ก็น่าจะหลงเข้ามาในถ้ำหินแห่งนี้แล้วติดอยู่จนขาดใจตาย

เสียง “แกร๊ก” ดังขึ้น ร่างแพะแห้งสองซากบนพื้นถูกกระบี่ของหลี่ฮั่วหวังฉีกกระชากออกเป็นสองท่อนในชั่วพริบตา เครื่องในแห้งกรังสีดำมะเมื่อมดั่งก้อนถ่านหินกลิ้งหลุดทะลักออกมา

หลี่ฮั่วหวังยังไม่ยอมรามือ เขายกเท้าขึ้นเหยียบย่ำลงไปซ้ำทันที

เขาไม่ได้คิดจะปล่อยให้ซากศพแห้งทั้งสองนี้ตกค้างอยู่เบื้องหลังตนเอง มันอันตรายเกินไป หากจู่ๆ พวกมันลุกขึ้นมาลอบโจมตีตนเอง นั่นย่อมกลายเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย

แม้จะดูระวังเกินเหตุ ทว่าหลี่ฮั่วหวังรู้สึกว่าในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ ต่อให้ระวังมากเพียงใดก็ไม่นับว่าเกินไป

หลังจากบดขยี้กระดูกและเถ้าถ่านของแพะทั้งสองตัวจนแหลกละเอียด หลี่ฮั่วหวังจึงเก็บกระบี่ยาวในมือเข้าฝักแล้วก้าวเดินลึกเข้าไปต่อ

ยิ่งเดินลึกเข้าไป ถ้ำหินก็ยิ่งกว้างขวางโอ่โถงขึ้นเรื่อยๆ ทว่าหลี่ฮั่วหวังมองไม่เห็นว่าในความมืดไกลออกไปนั้นมีสิ่งใดซ่อนอยู่

ความมืดของที่นี่ดำมืดเสียยิ่งกว่าที่อื่น แสงเรืองรองในมือของพวกเขาทำได้เพียงส่องสว่างบริเวณใกล้เคียงอย่างริบหรี่ แม้จะเป็นสายตาของหลี่ฮั่วหวังก็มองออกไปได้ไกลกว่านั้นเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

เดินไปได้ไม่นานเท่าใด บนพื้นก็ปรากฏซากแพะขึ้นมาอีก คราวนี้หลี่ฮั่วหวังฟันทำลายไม่หวาดไม่ไหวแล้ว เพราะบนพื้นมีแต่ซากแพะเกลื่อนกลาดไปหมด มากมายจนแน่นขนัด หากไม่มีหนึ่งพันตัวก็ต้องมีสักแปดร้อยตัวเป็นแน่

“หนึ่งสองตัวอาจบอกได้ว่าหลงทาง แต่มากปานนี้ดูอย่างไรก็เป็นฝีมือคน นี่คือการต้อนแพะทั้งฝูงเข้ามาตายในนี้ ฝีมือใครกัน” หลี่ฮั่วหวังมองแพะเหล่านี้พลางครุ่นคิด

ยิ่งไปกว่านั้น ซากแพะเหล่านี้ยังคงสภาพสมบูรณ์มาก ดูเหมือนไม่มีร่องรอยของการถูกกัดแทะหรือกลืนกินแต่อย่างใด

จากจุดนี้สามารถตัดสินได้ว่า ไท่ซุ่ยดำไม่น่าจะอยู่แถวนี้ มิเช่นนั้นแล้ว ไท่ซุ่ยดำที่กินเนื้อเป็นอาหารย่อมไม่มีทางปล่อยเหยื่ออันโอชะเหล่านี้ไปอย่างง่ายดายแน่

หลี่ฮั่วหวังใคร่ครวญอยู่อีกครู่หนึ่ง ก่อนจะล้วงเอาเศษหนังแห้งของไท่ซุ่ยดำออกจากอกเสื้อ แล้วยื่นไปจ่อตรงหน้าหมั่นโถวอีกครั้ง

“หมั่นโถว ดมดู แล้วไปหาว่าแถวนี้ตรงไหนมีกลิ่นเช่นนี้อีก”

“หงิงๆ” หมั่นโถวเลียดูแวบหนึ่ง ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าอย่างลังเลเล็กน้อย

เมื่อหลี่ฮั่วหวังโบกมือ คนอื่นๆ ก็รีบตามติดไปทันที “ตามกันให้ชิด ที่เช่นนี้ห้ามพลัดหลงเด็ดขาด”

“ข้างหน้ามีทางช่วงสั้นๆ ที่ปลอดภัยอยู่ขอรับ เดินไปอีกราวครึ่งก้านธูป ก็จะถึงจุดที่ข้าเคยเจอกับแปรงอันนั้นแล้ว ตรงนั้นคือที่ที่ข้าไปถึงเป็นจุดสุดท้าย” ซุนเป่าลู่ที่ตึงเครียดอย่างยิ่งยังคงเอ่ยเตือนอยู่ข้างๆ

ซากแพะตายบนพื้นยังคงไม่หมดไป มันทอดตัวเรียงรายหนาแน่นมุ่งลึกเข้าไปด้านในเรื่อยๆ

เดินไปอีกราวสองถ้วยชา ในที่สุดก็ไม่ใช่ซากแพะอีกต่อไป เบื้องหน้าปรากฏสิ่งใหม่ขึ้น มันคือกระถางสำริดขนาดยักษ์ สูงราวตึกหนึ่งชั้น

บนกระถางสำริดขนาดยักษ์เต็มไปด้วยคราบสนิมเขียวเขรอะและฝุ่นจับหนา ดูท่าทางสิ่งนี้คงตั้งตระหง่านอยู่ที่นี่มาเนิ่นนานแล้ว

“นี่มัน...ตอนที่ข้ามาคราวนั้น ไม่มีสิ่งนี้นี่ขอรับ” คำพูดของซุนเป่าลู่ทำให้หลี่ฮั่วหวังต้องขมวดคิ้วมุ่น

เขาปรายตามองกระถางสำริดก่อน จากนั้นจึงหันไปมองซากแพะตายอันหนาแน่นเบื้องหลัง รู้สึกอยู่ลึกๆ ว่าสิ่งเหล่านี้มีความเกี่ยวข้องกัน เท่าที่เขารู้มา กระถางเช่นนี้น่าจะเป็นเครื่องประกอบพิธีกรรมสำคัญในการกราบไหว้บวงสรวงเทพยดา

หลี่ฮั่วหวังเดินวนรอบกระถางยักษ์อย่างช้าๆ หนึ่งรอบ ครั้นแลเห็นจานหยกขาวที่วางอยู่หลังกระถาง ตลอดจนซากสัตว์บูชายัญสามชนิดที่เน่าเปื่อยจนเหลือเพียงโครงกระดูก หลี่ฮั่วหวังก็พบว่าการคาดเดาในหัวของตนมิได้ผิดพลาด มีคนมาทำพิธีเซ่นไหว้อยู่ในสถานที่แห่งนี้จริงๆ

“ไหนบอกว่าที่นี่เป็นถิ่นของสิ่งอัปมงคลมิใช่รึ เหตุใดจึงยังมีพิธีกรรมกราบไหว้อันศักดิ์สิทธิ์และเคร่งครัดเช่นนี้ได้ หรือว่าทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของพวกสิ่งอัปมงคล หากเป็นเรื่องจริง แล้วพวกมันกำลังกราบไหว้สิ่งใดกันแน่”

หลี่ฮั่วหวังขยับกายเข้าไปใกล้กระถางยักษ์นั้นอย่างระมัดระวัง ชะโงกหน้ามองเข้าไปข้างในกระถาง นอกจากเศษเถ้าถ่านแล้วก็มิได้มีสิ่งอื่นใดอีก

“กรี๊ด!!” เสียงกรีดร้องของสตรีทำเอาหนังศีรษะของหลี่ฮั่วหวังชาดิกในพริบตา เขารีบหันขวับไปมอง ก็เห็นไป๋หลิงเหมี่ยวที่ตื่นตระหนกจนขวัญหนีดีฝ่อกำลังกอดร่างทรงรองที่คลุมผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงไว้แน่น

“เป็นอะไรไป เจ้าเห็นสิ่งใดเข้า” หลี่ฮั่วหวังพุ่งเข้าไปถามอย่างร้อนรน

“แพะ แพะเจ้าค่ะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวชี้ไปยังความมืดมิดทางฝั่งซ้ายด้วยมืออันสั่นเทา สองแขนยิ่งตระกองกอดร่างทรงรองไว้แน่นขึ้น

ครั้นหลี่ฮั่วหวังเดินระแวดระวังตรงไปยังทิศทางนั้น แสงจากหินเรืองแสงในมือของเขาก็ส่องสว่างกระทบเข้ากับบางสิ่งในความมืด มันคือซากศพแพะจำนวนหนึ่ง

หากแต่ซากศพแพะ ณ ที่แห่งนี้กลับแตกต่างจากซากศพแพะที่พบก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง ซากแห้งกรังเหล่านี้ล้วนเป็นตัวประหลาดวิปริตครึ่งคนครึ่งแพะ

ชายชราคนหนึ่งนอนทอดร่างอยู่แทบเท้าของหลี่ฮั่วหวัง เขาแพะม้วนเป็นเกลียวทิ่มแทงทะลุออกมาจากแก้มของเขา ก่อนจะสิ้นใจ เขาพยายามใช้กีบเท้าทั้งสองข้างสัมผัสใบหน้าตนเองด้วยความสิ้นหวัง กระนั้นท้ายที่สุดก็ต้องตายลงในห้วงเวลาสุดท้ายของการดิ้นรน

ข้างกายเขามีซากศพแพะอีกร่างหนึ่ง หรือจะกล่าวว่าเป็นศพมนุษย์ก็ย่อมได้ ท่อนบนเป็นลูกแพะตัวน้อยที่ถูกถลกหนัง แต่ท่อนล่างกลับเป็นร่างพิกลพิการที่บิดเป็นเกลียวหลายตลบ กีบเท้าคดงอกับสะบ้าหัวเข่าอันบิดเบี้ยวข้างหนึ่งชี้ไปข้างหน้าอีกข้างชี้ไปข้างหลัง ยื่นยาวระเกะระกะประหนึ่งกิ่งไม้

และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น ยามที่แสงเรืองส่องผ่านไป ซากศพที่น่าสะอิดสะเอียนและสยดสยองยิ่งกว่านี้กลับมีอยู่เกลื่อนกลาดทุกหนแห่ง สภาพอันวิปริตพิกลถึงเพียงนี้ มิน่าเล่าก่อนหน้านี้ไป๋หลิงเหมี่ยวถึงได้ตระหนกตกใจปานนั้น

ขณะที่แสงสว่างส่องกระทบสิ่งมีชีวิตครึ่งคนครึ่งแพะเหล่านี้ หลี่ฮั่วหวังก็พลันนึกเชื่อมโยงไปถึงซากศพแพะพวกนั้นก่อนหน้านี้โดยสัญชาตญาณ

“ไม่ถูก ซากเหล่านั้นมิใช่ศพแพะ ซากเหล่านั้นล้วนเป็นมนุษย์ พวกเขาถูกคนอื่นแปรสภาพให้กลายเป็นแพะ ทั้งหมดล้วนเป็นเครื่องเซ่นไหว้”

หลี่ฮั่วหวังรีบพุ่งกลับไปหน้ากระถางยักษ์ เบิกตากว้าง จ้องมองแถวซากศพแพะเหล่านั้นด้วยความตื่นตะลึง

ครั้นตระหนักได้ว่าแพะเหล่านี้ล้วนแปรสภาพมาจากมนุษย์ ความหมายของเรื่องราวทั้งหมดก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มีคนสังหารผู้คนนับพันชีวิตที่นี่ เพียงเพื่อจะกราบไหว้บูชาสิ่งใดบางอย่างเท่านั้น

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 231
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 232 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 230กลับหน้าเรื่อง
ตอน 230ตอน 232