คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 230

ตอน 230

ตอนที่ 230 ความลับของเป่าลู่

“ข้างในอันตราย พวกเจ้าอย่าตามมาเลย ข้าไปคนเดียวก็พอ” หลังจากหลี่ฮั่วหวังหันไปกล่าวกับพวกไป๋หลิงเหมี่ยวจบ ก็ก้าวเดินเข้าไปข้างในเพียงลำพัง

ทว่าครานี้กลับเป็นคนอื่นที่ไม่ยอม โก่วหวาเอ่ยขึ้นว่า “ศิษย์พี่หลี่ เช่นนั้นได้อย่างไรเล่าขอรับ หากเจอปัญหาเข้าจริงๆ พวกเราก็ยังช่วยท่านได้”

หลี่ฮั่วหวังกวาดสายตามองรูปร่างผอมกะหร่องของเขา พลางเอ่ยอย่างหมดความอดทน “เจ้าจะช่วยอะไรได้ เจ้ายังมีประโยชน์ไม่เท่าหมั่นโถวเสียด้วยซ้ำ! ขืนตามเข้ามาข้ายังต้องแบ่งสมาธิไปคอยดูแลเจ้าอีก!”

โก่วหวาก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย “ไฉนท่านถึงว่าข้าเช่นนี้เล่า กว่าข้าจะรวบรวมความกล้าพูดประโยคนี้ออกมาได้มันยากเย็นนักนะ อีกอย่างปกติข้าก็ฝึกดาบมา อย่างน้อยที่สุด... อย่างน้อยที่สุดหากเกิดอาการกำเริบขึ้นมา ตอนจับท่านมัดข้าก็ยังช่วยลงแรงได้บ้างนะขอรับ...”

“ศิษย์พี่หลี่ โก่วหวาไร้ประโยชน์ แต่พวกข้ายังมีประโยชน์นะเจ้าคะ ท่านจะเข้าไปก็ได้ แต่พวกข้าต้องตามไปด้วย!” ไป๋หลิงเหมี่ยวมีสีหน้าเคร่งขรึมอย่างที่หาดูได้ยาก มือหนึ่งถือไม้ตีกลอง อีกมือหนึ่งถือกลอง

แม้ไป๋หลิงเหมี่ยวจะดูบอบบางอ่อนแออยู่เสมอ ทว่าเนื้อแท้ของนางกลับเป็นคนภายนอกอ่อนหวานภายในเด็ดเดี่ยว ในบางเรื่องนางมักจะมีความคิดเป็นของตนเองอยู่ตลอด

ในยามนั้น เกาจื้อเจียนก็ก้าวออกมาเช่นกัน ชายร่างยักษ์ผู้ซื่อทึ่มมิได้เอ่ยสิ่งใด ทว่าการกระทำที่กำหมัดแน่นย่อมแสดงออกถึงความมุ่งมั่นของตนอย่างชัดเจน

“ศิษย์พี่หลี่ ในเมื่อไท่ซุ่ยดำสามารถช่วยท่านให้หลุดพ้นจากอาการวิปลาสได้ พวกข้าก็ยินดีจะช่วย คนมากย่อมดูแลกันได้ทั่วถึง อีกทั้งพวกข้าก็ไม่เหมือนกับโก่วหวาด้วยเจ้าค่ะ” ชุนเสี่ยวหม่านที่ถือกระดิ่งเต๋าอยู่ในมืออธิบายอย่างมีเหตุมีผล

เมื่อมองดูใบหน้าอันจริงจังของพวกเขาทีละคน หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาในใจเล็กน้อย “ได้ เช่นนั้นพวกเราจงระวังตัวให้ดี หากมีสิ่งใดผิดปกติ ให้รีบถอนตัวออกมาทันที”

สิ้นเสียง เขาก็พาคนอื่นๆ เดินมุ่งหน้าเข้าไปในโพรง ทว่าครานี้ ซุนเป่าลู่ก็ยังคงเข้ามาขวางทางเขาไว้อีกคำรบ

“เจ้าจะจบไม่สิ้นใช่หรือไม่ หลีกไป” สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังพลันเย็นชาลง

ซุนเป่าลู่ตื่นเต้นจนม่านตาขยายกว้าง เขายืนอยู่ตรงนั้นใช้มือสั่นเทาคลายสายรัดเอวกางเกง แล้วเริ่มปลดเสื้อตัวบนออก “ศิษย์พี่หลี่ ข้าเคยเข้าไปข้างในมาแล้ว หากท่านคิดว่ากลายเป็นเช่นข้าก็ไม่เป็นไร! ข้าก็จะไม่ห้ามท่านอีกเด็ดขาด!!”

“ศิษย์พี่หลี่ ก่อนหน้านี้ท่านเคยถามมิใช่หรือว่า ทุกคนต่างก็มีรูปร่างประหลาด เหตุใดข้าต้องคอยปิดบังด้วย เพราะข้าไม่เหมือนกับพวกท่าน! พวกท่านไม่ว่าอย่างไรก็ยังคงเป็นคน! แต่ข้ากลับเป็นตัวประหลาดอย่างสมบูรณ์แบบ!”

ชายเสื้อถูกปลดออกไปมุมหนึ่ง หลี่ฮั่วหวังมองเห็นรอยบุ๋มขนาดเท่าหัวแม่มืออยู่ใต้ลำคอของเขา

“นั่นมัน... อะไรน่ะ ทำไมดูคล้ายสะดือ เดี๋ยวนะ นั่นมันสะดือจริงๆ แต่ทำไมสะดือของซุนเป่าลู่ถึงไปงอกอยู่ใต้คอได้”

ชั่วพริบตานั้น ซุนเป่าลู่ก็ดึงเสื้อเปิดออก เผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าต่อหน้าหลี่ฮั่วหวัง

นอกจากชุนเสี่ยวหม่านและไป๋หลิงเหมี่ยวที่เบือนหน้าหนีเพราะความต่างระหว่างชายหญิงแล้ว คนอื่นๆ ที่ได้เห็นร่างกายของซุนเป่าลู่ต่างก็สูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึงเป็นตาเดียว

“ตาเฒ่าซุน นี่เจ้า... เหตุใดร่างกายเจ้าถึงได้งอกระเกะระกะเปะปะเช่นนี้เล่า” โก่วหวากล่าวอย่างอ้าปากค้าง

เมื่อมองดูร่างกายใต้ร่มผ้าของซุนเป่าลู่ หลี่ฮั่วหวังก็เข้าใจกระจ่างในที่สุดว่า เหตุใดไม่ว่าจะถ่ายหนักหรืออาบน้ำเขาถึงต้องหลบซ่อนจากสายตาทุกคน เพราะร่างกายของซุนเป่าลู่มันแปรปรวนไปหมด อวัยวะนานาชนิดงอกสะเปะสะปะตามอำเภอใจ

ก้นงอกขึ้นมาตรงตำแหน่งสะดือ ส่วนสะดือกลับย้ายไปอยู่ที่คอ ขนบางแห่งก็งอกอย่างไม่เป็นระเบียบในตำแหน่งที่ไม่ควรจะมี

ร่างกายของเขา ดูไม่ต่างจากตุ๊กตาดินเหนียวที่ถูกเด็กปั้นเล่นอย่างลวกๆ จนเป็นของมีตำหนิ

เมื่อมองดูสีหน้าหวาดผวาของคนเหล่านั้น ความละอาย ความอึดอัด และความเศร้าโศกพลันโถมทับลงมาในหัวใจของซุนเป่าลู่

เขาฝันอยู่หลายครั้งว่าปมด้อยของตนถูกผู้อื่นล่วงรู้ จึงได้คอยปกปิด ปกปิด และปกปิดมาโดยตลอด หากแต่นึกไม่ถึงว่าสุดท้ายแล้ว กลับเป็นตัวเขาเองที่ยอมเปิดเผยต่อหน้าพวกเขาเช่นนี้

หลี่ฮั่วหวังพ่นลมหายใจออกมา เขากะเผลกเข้าไปช่วยดึงกางเกงและสวมเสื้อผ้าให้ซุนเป่าลู่จนเรียบร้อย

“ไปโดนอะไรมา” หลี่ฮั่วหวังกระซิบถามข้างหูเขา

“ในโพรงนั่น มีบางสิ่งมาสัมผัสถูกตัวข้า แล้วข้าก็กลายเป็นเช่นนี้ มันมืดเกินไปจนข้ามองไม่เห็นว่ามันคือตัวอะไร ข้ารู้สึกเพียงว่ามันคล้ายกับแปรงขนสัตว์ขนาดใหญ่มาก”

เมื่อหวนนึกถึงเหตุการณ์ในอดีต ใบหน้าของซุนเป่าลู่ก็ปรากฏความหวาดกลัวย้อนหลัง สองมืออันสั่นเทาโอบกอดไหล่ของตนเองตามสัญชาตญาณ

“วันนั้นข้ายังเด็ก มีอายุเพียงเจ็ดขวบ ตอนที่กำลังต้อนสัตว์ มีแพะสองสามตัววิ่งเตลิดเข้าไปข้างใน แม้พวกผู้ใหญ่จะบอกว่าที่นี่อันตราย แต่ข้ากับเด็กอีกสี่คนคิดว่าแค่ไปตามหาอยู่ด้านนอกคงไม่เป็นไร ผลปรากฏว่าพวกเราห้าคน มีเพียงข้าคนเดียวที่รอดชีวิตกลับออกมาได้”

กล่าวจบ ซุนเป่าลู่ที่ตื่นตระหนกก็หันไปมองหลี่ฮั่วหวังด้วยความร้อนรนอีกครา

“ศิษย์พี่หลี่ ท่านช่วยชีวิตข้าและพาข้ากลับบ้าน ท่านมีพระคุณต่อข้า ข้าไม่อาจทนเห็นท่านกระโจนลงกองไฟไปต่อหน้าต่อตาได้หรอกขอรับ!”

ถึงขั้นนี้แล้ว ซุนเป่าลู่ก็ยังคงพยายามเกลี้ยกล่อม

หลี่ฮั่วหวังถอนหายใจแผ่วเบา เขารับรู้ได้ถึงความห่วงใยของอีกฝ่าย “เจ้ารู้หรือไม่ ข้างในนั้นมีโอกาสสูงมากที่จะมีไท่ซุ่ยดำอยู่ และเจ้ารู้หรือไม่ว่าไท่ซุ่ยดำมีความหมายต่อข้าในยามนี้มากเพียงใด”

เขาอธิบายเหตุผลที่ตนต้องเข้าไปในโพรงนี้ให้ซุนเป่าลู่ฟังด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ดังนั้นข้าจึงต้องเข้าไป มิฉะนั้นแล้ว ข้าคงถูกภาพหลอนเหล่านั้นทรมานจนเป็นบ้าเข้าจริงๆ มันคือยารักษาเพียงหนึ่งเดียวของข้า”

“ข้ารู้ว่าเจ้าทุ่มเทเพื่อข้าถึงเพียงนี้ ข้ารับน้ำใจเจ้าไว้ แต่เป่าลู่ หากเจ้าหวังดีต่อใครสักคนจริงๆ ก็อย่าได้ยัดเยียดความหวังดีของตนให้แก่ผู้อื่น แต่จงปล่อยให้เขาเป็นคนเลือกเอง”

“อีกอย่าง ขอบใจสำหรับข้อมูลของเจ้ามาก มันมีประโยชน์ต่อข้าจริงๆ”

หลี่ฮั่วหวังตบไหล่เขาเบาๆ แล้วยันไม้เท้าเดินมุ่งหน้าเข้าไปในโพรงแห่งนั้น แววตาของเขาแฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวแน่วแน่

คนอื่นๆ สบตากันครู่หนึ่ง จากนั้นจึงรีบตามติดเข้าไป

ซุนเป่าลู่มองดูเงาร่างของพวกเขาค่อยๆ จมหายเข้าไปในปากโพรงอันมืดมิด เขาพยายามสะกดข่มสองขาที่สั่นเทาของตนอย่างสุดความสามารถ สีหน้าเดี๋ยวลังเลเดี๋ยวขัดแย้ง สุดท้ายก็กัดฟันวิ่งตามเข้าไปทันที

“ในเมื่อท่านยืนกรานจะไป เช่นนั้นข้าก็จะตามไปด้วย! ในอดีตข้าเคยเข้าไปข้างในมาแล้ว ย่อมช่วยนำทางให้พวกท่านได้ขอรับ!”

ขณะที่คนหลายคนถือหินเรืองแสงทยอยมุดเข้าสู่โพรงกลมทีละคน ทุกสิ่งรอบด้านพลันเงียบสงัดลงในชั่วพริบตา

เสียงสายลมแห่งชิงชิว รวมทั้งแสงตะวันอันอบอุ่นบนฟากฟ้าต่างก็มลายหายไปจนสิ้น

“ฟู่...” สิ้นเสียงพ่นลมหายใจแผ่วเบา ไอหมอกสีขาวก็พวยพุ่งออกมาจากปากของหลี่ฮั่วหวัง

“เป่าลู่ ข้างในนี้หนาวเหน็บเช่นนี้ตลอดเลยรึ” สุ้มเสียงของหลี่ฮั่วหวังทำเอาซุนเป่าลู่ที่ประสาทตึงเครียดถึงขีดสุดสะดุ้งโหยง

จากนั้น เขาก็รีบพยักหน้าระรัว “ใช่ขอรับ คราวก่อนที่มาก็หนาวเหน็บเช่นนี้ แต่หากเดินลึกเข้าไปก็จะยิ่งทวีความร้อนขึ้นเรื่อยๆ”

สิ้นเสียง เขาก็สาวเท้าเร็วรี่ขึ้นมาด้านหน้าของกลุ่มคน “ข้านำทางเอง พวกท่านต้องตามมาให้กระชั้นชิดนะขอรับ อยู่ข้างหน้านี่ไม่ไกลแล้ว คราวนั้นเพื่อนเล่นคนหนึ่งของข้าก็อันตรธานหายไปดื้อๆ ตรงนั้นเอง”

คำพูดของซุนเป่าลู่ทำให้ทุกคนพลอยตึงเครียดตาม ต่างพากันกระชับอาวุธในมือแน่น

ภายในโพรงถ้ำเงียบสงัดเป็นอย่างยิ่ง นอกจากเสียงฝีเท้าของพวกหลี่ฮั่วหวังแล้ว ก็ไร้ซึ่งสรรพสำเนียงอื่นใดอีก

สภาพแวดล้อมภายในโพรงมิใช่ถ้ำหินปูน หากแต่เป็นถ้ำหินชนิดหนึ่ง ปากโพรงค่อยๆ ลาดเอียงลงต่ำ ยิ่งเดินลึกเข้าไปก็ยิ่งห่างไกลจากพื้นผิวดิน พวกเขากำลังเดินดิ่งลงสู่เบื้องล่างไปตลอดทาง

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 230
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 231 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 229กลับหน้าเรื่อง
ตอน 229ตอน 231