ตอนที่ 229 แหล่งกำเนิด
“ศิษย์พี่หลี่ ท่านเป็นอันใดไปรึ” โก่วหวาที่จับตามองอย่างระมัดระวังเห็นหลี่ฮั่วหวังเอาของสิ่งนั้นใส่ปากเคี้ยว หัวใจก็กระตุกวูบทันที
“แย่แล้ว ศิษย์พี่หลี่กำเริบอีกแล้ว”
ทว่าหลี่ฮั่วหวังกลับไม่ใส่ใจว่าอีกฝ่ายคิดอย่างไร เขาค่อยๆ ลิ้มรสแผ่นหนังบางๆ ชั้นนี้อย่างละเอียด ยิ่งเคี้ยวสีหน้าก็ยิ่งตื่นเต้น “รสนี้ไม่ผิดแน่ นี่คือหนังของไท่ซุ่ยดำ! อาการวิปลาสของข้ามีทางรักษาแล้ว!”
แม้ว่าหนังนี้จะแห้งกรังไปหมดแล้ว ทว่าหลี่ฮั่วหวังที่เคยเห็นมาครั้งหนึ่งย่อมรู้ดีว่า ไท่ซุ่ยดำหลังจากตายแล้วจะละลายกลายเป็นแอ่งน้ำ เหลือทิ้งไว้เพียงแผ่นหนังชั้นนี้เท่านั้น
ที่สิ่งนี้กลายเป็นสภาพเช่นนี้ ล้วนเป็นเพราะไท่ซุ่ยดำสูญเสียน้ำไปหลังตาย
ยามนี้เบาะแสใดๆ ก็ไม่มี การจะบอกว่าหาหนทางแก้เรื่องจิตวิสุทธิ์ได้นั้น ไม่ต่างอะไรกับคนเพ้อละเมอ ความหวังช่างริบหรี่ยิ่งนัก
ไท่ซุ่ยดำสามารถช่วยตนตัดขาดจากภาพหลอนได้ ต่อให้เป็นเพียงการชั่วคราว แต่นั่นก็สามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้อย่างมหาศาลแล้ว!
“หมั่นโถว เจ้าไปเจอสิ่งนี้มาจากที่ไหน” หลี่ฮั่วหวังหันขวับไปถามหมั่นโถว
“หงิงๆ...” เจ้าหมาบ้านที่หูลู่ลงเอียงคอไปมามองดูเจ้านายของมัน เห็นได้ชัดว่าไม่เข้าใจความหมาย
หลี่ฮั่วหวังยื่นหนังไท่ซุ่ยดำไปจ่อตรงจมูกของมันทันที “ดม ไปตามหาสิ่งนี้ออกมาให้เจอ!”
“โฮ่งๆ!” คราวนี้คล้ายกับว่าหมั่นโถวจะเข้าใจเจตนาของหลี่ฮั่วหวังแล้ว มันดมฟุดฟิดบนหนังสีดำนั้น ก่อนจะหันหลังวิ่งเตลิดไปยังทุ่งหญ้าด้านข้าง
“ทิ้งเกวียนวัวไว้ที่นี่กับซุนเป่าลู่ก่อน พวกเรายังไม่ไป รอหาไท่ซุ่ยดำให้เจอก่อนค่อยเดินทาง!” สิ้นเสียง หลี่ฮั่วหวังก็ค้ำไม้เท้า รีบสาวเท้าไล่ตามไปทันที
แม้จะไม่รู้ว่าหลี่ฮั่วหวังคิดจะทำสิ่งใด ทว่าคนอื่นๆ ก็ยังคงตามมาอยู่ดี ด้วยสภาพของเขาในยามนี้ ทุกคนกลัวจริงๆ ว่าอาการของเขาจะกำเริบขึ้นมาอีก
หมั่นโถววิ่งหนนี้วิ่งไปไกลลิบลิ่ว ไกลเสียจนใต้รักแร้ของหลี่ฮั่วหวังเริ่มมีเลือดซึมออกมาจากการเสียดสีกับไม้เท้า
“กุบกับๆ” เสียงกีบม้าถี่กระชั้นดังขึ้น หลี่ฮั่วหวังเหลียวมอง พบว่าเป็นซุนเป่าลู่ขี่ม้านำชาวชิงชิวกลุ่มหนึ่งควบตามมา
“ศิษย์พี่หลี่ ท่านกำลังตามหาอันใดอยู่ ขึ้นม้ามาเถิด ข้าจะพาท่านไปเองขอรับ!”
หลี่ฮั่วหวังเหยียบโกลนม้าแล้วเหวี่ยงตัวขึ้นไปบนหลังม้าโดยตรง ชี้นิ้วไปยังหมั่นโถวที่ยังคงวิ่งหน้าตั้งอยู่ไกลๆ “ตามมันไป!”
ม้าควบเร็วกว่าฝีเท้าเดินของหลี่ฮั่วหวังมากอย่างเห็นได้ชัด ในที่สุดก็ไม่ถูกหมั่นโถวทิ้งห่างออกไปเรื่อยๆ อีก
ตะวันค่อยๆ ลอยเด่นขึ้นสู่กลางเวหา อากาศรอบกายก็เริ่มทวีความร้อนผ่าวขึ้นมาเช่นกัน
“ไกลเพียงนี้เชียวหรือ หมั่นโถวมันไปหาไท่ซุ่ยดำมาจากที่ใดกันแน่”
หลี่ฮั่วหวังครุ่นคิดพลางเอื้อมมือไปลูบกระบี่ยาวที่สะพายอยู่ด้านหลัง ไท่ซุ่ยดำสำหรับตัวเขาในอดีตอาจจะอันตรายยิ่ง ทว่าสำหรับตัวเขาในยามนี้ มันไม่อาจคุกคามอะไรได้อีกต่อไปแล้ว
ยามนี้ไม่ควรกังวลว่าไท่ซุ่ยดำจะเป็นภัยต่อตนหรือไม่ หากแต่ต้องคิดว่าจะจับเป็นไท่ซุ่ยดำได้อย่างไร จะขังมันไว้อย่างไร แล้วค่อยๆ กินเนื้อมันอย่างสม่ำเสมอได้อย่างไรต่างหาก
ในขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังขบคิดถึงปัญหาเหล่านี้อยู่นั้น จู่ๆ หมั่นโถวที่กำลังวิ่งเตลิดอยู่ไกลๆ ก็หายวับไปจากสายตา
ครั้นควบม้าตามไปถึง หลี่ฮั่วหวังจึงพบว่าหมั่นโถวไม่ได้หายไปไหน เพียงแต่วิ่งลงไปอยู่ในแอ่งดินต่ำผืนหนึ่งบนทุ่งหญ้า
ด้านซ้ายของแอ่งดินต่ำมีโพรงกลมที่ไม่เป็นรูปทรงปรากฏอยู่ รูปร่างคล้ายกับโพรงกระต่ายที่พบเห็นได้ทั่วไปบนทุ่งหญ้า
เพียงแต่โพรงนี้มองดูอย่างไรก็ไม่คล้ายถูกขุดขึ้นโดยกระต่าย เพราะมันมีขนาดใหญ่เกินไป อย่างน้อยก็กว้างถึงหนึ่งจั้ง
หลี่ฮั่วหวังพลิกตัวลงจากหลังม้า ก้าวเข้าไปหาหมั่นโถวที่กำลังเดินวนไปวนมา พลันแลเห็นร่องรอยบนพื้น ร่องรอยของไท่ซุ่ยดำ
เศษซากหนังสีดำที่กระจัดกระจายอยู่นั้นถูกสายลมแห่งชิงชิวพัดปลิวหายไปแล้ว เหลือเพียงเศษผงเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น หากแต่รอยน้ำสีดำบนพื้นยังมิได้เลือนหายไป
หลี่ฮั่วหวังจำน้ำสีดำนี้ได้ดี นั่นคือน้ำสีดำที่พวยพุ่งออกมาจากร่างของไท่ซุ่ยดำก่อนที่มันจะสิ้นใจ เวลานี้บนพื้นดิน ต้นหญ้าต้นใดก็ตามที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำสีดำล้วนแห้งเหี่ยวตายจนหมดสิ้น
ร่องรอยของน้ำสีดำทอดยาวออกมาจากภายในโพรงกลมนั้น หลี่ฮั่วหวังสามารถประเมินสถานการณ์ของไท่ซุ่ยดำตนนี้ในตอนนั้นได้จากสภาพในที่เกิดเหตุ
ก่อนหน้านี้มันน่าจะอาศัยอยู่ในโพรง คล้ายได้รับบาดเจ็บสาหัสถึงชีวิต จึงใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายคลานกระเสือกกระสนออกมา แล้วสิ้นใจลงด้านนอก
จากนั้นหนังที่หลงเหลือไว้หลังความตายของมัน ก็ถูกหมั่นโถวคาบกลับมาวางไว้ข้างกายตน
“อืม... หวังว่าในโพรงนี้จะไม่ได้มีไท่ซุ่ยดำอยู่แค่ตัวเดียวนะ” หลี่ฮั่วหวังพึมพำในใจอย่างนั้น พลางก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังโพรงกลมอันมืดสลัวนั้นอย่างระมัดระวัง
“ช้าก่อนขอรับ!!” ซุนเป่าลู่ที่ควบม้าตามมาพุ่งพรวดเข้ามาขวาง หยุดม้าลงตรงหน้าปากโพรงนั้นพอดี ปิดกั้นเส้นทางของหลี่ฮั่วหวังเอาไว้
เขาที่ตื่นตระหนกจนหน้าถอดสีกระโดดลงมาจากหลังม้า ฉุดดึงแขนของหลี่ฮั่วหวังพลางรั้งถอยออกมาด้านนอกอย่างลนลาน “ศิษย์พี่หลี่ ท่านเข้าไปไม่ได้นะขอรับ ท่านเข้าไปไม่ได้จริงๆ!”
ยามนี้ใบหน้าของซุนเป่าลู่โชกไปด้วยเหงื่อเย็น เขาดูหวาดกลัวโพรงกลมนั้นอย่างยิ่งยวด กระทั่งเหลือบมองสักแวบก็ยังไม่กล้า
“เจ้า... เคยมาที่นี่รึ” หลี่ฮั่วหวังขอเพียงไม่ใช่คนตาบอด ย่อมมองออกถึงความหวาดผวาที่อีกฝ่ายมีต่อปากโพรงแห่งนี้
“ศิษย์พี่หลี่ ข้าขอร้องท่านเถิด รีบไปจากที่นี่เสียเถิดขอรับ ตรงนี้มันอันตรายเหลือเกิน!!”
ซุนเป่าลู่แทบจะคุกเข่าลงอ้อนวอนหลี่ฮั่วหวังอยู่รอมร่อ ทว่าเขากลับยังคงนิ่งเฉยไม่สะทกสะท้าน
“ล้อเล่นอะไรกัน กว่าจะหาเบาะแสของไท่ซุ่ยดำเจอได้ไม่ใช่เรื่องง่าย จะปล่อยให้มันหนีรอดไปได้อย่างไร”
“เป่าลู่ ใจเย็นก่อน ตรงนี้ปลอดภัยดีแล้ว ไม่มีผู้ใดทำร้ายเจ้าได้หรอก” ภายใต้การปลอบประโลมของหลี่ฮั่วหวัง ซุนเป่าลู่จึงค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลง
หลี่ฮั่วหวังขอน้ำเต้าใส่น้ำจากเกาจื้อเจียนที่อยู่ด้านข้าง แล้วยื่นส่งไปตรงหน้าเป่าลู่ “ดื่มสักอึกเถิด ดูสิ ริมฝีปากเจ้าแห้งผากจนลอกเป็นขุยหมดแล้ว”
ครั้นเห็นซุนเป่าลู่กระดกน้ำในน้ำเต้าดื่มอึกๆ จนหมดเกลี้ยง หลี่ฮั่วหวังก็เอ่ยกับเขาอีกครั้งว่า “เจ้ารู้จักที่นี่ดีหรือไม่ ด้านในมีสิ่งใดอยู่ ข้าจำเป็นต้องเข้าไปหาสิ่งของชิ้นหนึ่งในนั้น บางทีข้อมูลของเจ้าอาจช่วยข้าได้มากทีเดียว”
“ศิษย์พี่หลี่ ข้างในนั้นเข้าไปไม่ได้จริงๆ นะขอรับ! ชิงชิวไร้สิ่งอัปมงคล มิใช่เพราะสิ่งอัปมงคลเหล่านั้นอันตรธานหายไปเฉยๆ เสียเมื่อไหร่ หากแต่พวกมันซ่อนตัวอยู่ ซ่อนอยู่ใต้ผืนหญ้าต่างหากเล่า! ตรงนั้นมันคือรังของพวกมันเชียวนะขอรับ!!”
เมื่อมองตามนิ้วมืออันสั่นเทาของซุนเป่าลู่ที่ชี้ตรงไปยังปากโพรงแห่งนั้น หลี่ฮั่วหวังก็ก้มลงมองผืนหญ้าสีเขียวขจีบนพื้น
หากเป็นเช่นนั้นจริง ทั่วทั้งใต้ผืนแผ่นดินอันเปี่ยมด้วยชีวิตชีวาของชิงชิวก็ล้วนเต็มไปด้วยสิ่งอัปมงคลอย่างนั้นรึ หลี่ฮั่วหวังพลันรู้สึกหนาวสะท้านขึ้นมาในกายอย่างไร้สาเหตุ
แต่เมื่อใคร่ครวญดูให้ละเอียด ก็พบว่าในโลกอันวิปลาสใบนี้ เรื่องเช่นนี้ย่อมสมเหตุสมผลดีแล้ว มิฉะนั้นไท่ซุ่ยดำก็คงไม่มีทางปรากฏขึ้นที่นี่อย่างไร้ปี่มีขลุ่ยดอก
“หมดแล้วรึ มีเพียงเท่านี้รึ คนในเผ่าของเจ้ายังรู้อะไรอีกหรือไม่”
“ศิษย์พี่หลี่ ท่านอย่าไปเลยขอรับ! ไม่มีใครรู้ว่าข้างในมีสิ่งใด! ข่านแห่งชิงชิวถึงกับเคยออกคำสั่งห้ามผู้ใดพูดถึงสิ่งที่อยู่ในโพรงเป็นอันขาด ของบางอย่างในนั้น เพียงท่านเอ่ยชื่อมัน หรือนึกถึงรูปร่างของมันในหัว ก็จะชักนำเรื่องอัปมงคลมาแล้ว!”
เมื่อได้ยินซุนเป่าลู่กล่าวเช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังจึงนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครา “ได้ ข้ารู้แล้ว”
สิ้นเสียง เขาก็ยันไม้เท้าเดินตรงไปยังโพรงที่อยู่ด้านหลังม้าตัวนั้น
“ศิษย์พี่หลี่! ข้าก็บอกกับท่านอย่างกระจ่างแจ้งปานนี้แล้ว! ไฉนท่านยังจะเข้าไปอีกเล่าขอรับ! มันจะตายเอาจริงๆ นะ!” ซุนเป่าลู่ร้อนรนจนกระโดดโลดเต้นอยู่ตรงนั้น
หลี่ฮั่วหวังมองดูเขา พลางหวนนึกถึงภาพหลอนที่ตนเพิ่งเผชิญไปเมื่อช่วงเช้า บัดนี้เขาปรารถนาไท่ซุ่ยดำที่สามารถตัดขาดภาพหลอนได้เหลือเกินแล้ว
“ข้าเองก็เคยประมือกับสิ่งอัปมงคลมาไม่น้อย มิใช่อ่อนต่อโลกเหมือนในอดีตอีกต่อไป หากต้องเผชิญหน้ากับสิ่งอัปมงคลเข้าจริง ก็ใช่ว่าจะไร้หนทางชนะเสียทีเดียว”
ความพะวักพะวงระหว่างสองโลกพรรค์นั้น เขาไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีกแล้วจริงๆ แท้จริงแล้วหลี่ฮั่วหวังไร้ซึ่งความมั่นใจในตนเองอย่างยิ่ง เขากลัวเหลือเกินว่าหากต้องเผชิญกับภาพหลอนอีกเพียงไม่กี่ครั้ง ตนจะต้องถลำลึกจมดิ่งลงไปอีกหน
กำลังโหลดความเห็น...