ตอนที่ 228 เรื่องไม่คาดฝัน
“แม่เป็นของปลอม ไม่ต้องให้คุณมาเตือนหรอก! ใช่ ต่อให้แม่ผมเป็นภาพหลอน! ผมก็ไม่อยากให้แม่เสียใจ!”
หลี่ฮั่วหวังที่ถูกโซ่ล่ามมัดไว้ทั่วร่างคำรามลั่นจนเส้นเลือดปูดโปน
ชั่วขณะถัดมา เขากลับหดหู่โรยแรงลงไปอีก ความเจ็บปวดเข้าปกคลุมใบหน้าของเขาอีกครา เขาคุกเข่าลงกับพื้น เงยศีรษะขึ้นแล้วโขกลงกับพื้นไม่หยุดหย่อน
หลุมดินที่ถูกศีรษะกระแทกนั้นใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ทีละหลุม
ในที่สุดหลี่ฮั่วหวังก็สงบลง เขาพยายามควบคุมอารมณ์ของตนเองอย่างสุดความสามารถ เพื่อให้ตนเองนิ่งลง
“แม่ แม่ออกไปก่อนได้ไหมครับ อืม วางใจเถอะ ผมจะคุยกับหมอหวังดีๆ ไม่เป็นไรหรอก ผมโดนมัดอยู่ มัดไว้แน่นหนามาก ไม่ทำร้ายเขาหรอก แล้วผมก็จะไม่ทำร้ายเขาด้วย”
ในยามนั้นเอง หมั่นโถวก็มุดออกมาจากฝูงชน คาบบางสิ่งไว้ในปากเตรียมจะปรี่เข้าไปหาหลี่ฮั่วหวัง ทว่ากลับถูกเกาจื้อเจียนรีบคว้าตัวไว้ “อะ-อะ-อย่า..... อย่าไป!”
“คุณจะเอายังไงกันแน่ ผมบอกคุณไว้เลย ถ้าคุณกล้าใช้พวกเธอเป็นเครื่องมืออีก ผมไม่ปล่อยคุณไว้แน่!”
“คุณจะต้องรับผิดชอบอะไรนักหนา! รับเงินไปก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ! คุณแค่ทำๆ ไปพอเป็นพิธี แล้วบอกแม่ผมคำเดียวว่าจนปัญญา มันยากนักเหรอ!”
“ผมบอกแล้ว เรื่องของผม คนอย่างคุณช่วยอะไรไม่ได้หรอก!”
“ได้ งั้นผมพูดผิดเอง ผมพูดใหม่! ภาพหลอนอย่างคุณช่วยอะไรไม่ได้ทั้งนั้น!”
“ลองอะไร! ผมไม่ลอง!! ฝั่งนี้มันปลอม! ปลอมไปหมดทุกอย่าง!”
หลี่ฮั่วหวังสะบัดหน้า มุดศีรษะของตนเข้าไปใต้ผืนหญ้าโดยตรง ฝังศีรษะทั้งหัวของตนเองเอาไว้จนมิด
ครู่ต่อมา “ตูม!” ศีรษะของหลี่ฮั่วหวังดันผืนหญ้ากระเด็นเปิดออก เขาตะโกนใส่ความว่างเปล่าอย่างบ้าคลั่งด้วยสีหน้าดุร้าย “คุณคิดว่าคุณแน่นักเหรอ ดีแต่ยืนพล่ามอยู่ตรงนั้น!”
“ยังจะมาบอกว่าเข้าใจผมอีก! คุณเข้าใจบ้าอะไร! คุณรู้ไหมว่าที่ผ่านมาผมเจออะไรมาบ้าง! คุณจะมาเข้าใจหัวอกผมได้ยังไง!!”
“ให้มองว่าทั้งสองฝั่งเป็นของจริง!! พูดน่ะง่าย! แน่จริงคุณมาอยู่ในสภาพผมดูสิ!! คุณเคยเจอไหม ฝั่งนี้กำลังกินช็อกโกแลตลูกกลม! แต่อีกฝั่งกลับโดนคนป้อนตะปูเหล็ก!”
“ผมไม่สนตัวเองหรอก! จะให้กลืนตะปูก็ช่าง! แต่หลี่ฮั่วหวังคนนี้มีคนที่ห่วง ผมกลัว!”
“ผมกลัวว่าสักวันหนึ่ง ฝั่งหนึ่งผมกำลังใช้ตะเกียบคีบกับข้าว! แต่อีกฝั่งกลับเป็นการเอาตะเกียบแทงเข้าไปในตาของไป๋หลิงเหมี่ยว!”
“ผมไม่ยอมแพ้หรอก! สักวันผมจะหาทางกำจัดภาพหลอนอย่างพวกคุณให้หมด! ผมจะไม่ทนทรมานแบบนี้ไปตลอดหรอก! สักวันผมจะต้องกลับไปเป็นคนปกติให้ได้!!”
ทันใดนั้นหลี่ฮั่วหวังคล้ายกับมองเห็นบางสิ่ง สีหน้าเผยความไม่อยากจะเชื่อออกมา การหายใจยิ่งทวีความกระชั้นถี่ ม่านตาทั้งสองสั่นระริก
หลี่ฮั่วหวังพลิกตัวกลับอย่างรวดเร็วอีกครา ร่างที่ถูกมัดดิ้นมุดลงไปในดินดั่งตัวหนอน ศีรษะที่เปรอะดินส่ายไปมาอย่างสุดชีวิต
“ไม่! หลี่ฮั่วหวัง นายหลงกลมาสองครั้งแล้ว! จะหลงกลอีกไม่ได้เด็ดขาด! นั่นต้องเป็นของปลอมแน่ๆ!!”
“นายจะจมดิ่งลงไปในความสับสนอีกไม่ได้เด็ดขาด! ฝั่งนั้นยังหนีเอาชีวิตรอดกันอยู่! ถ้านายจมลงไปอีก พวกเขาจะทำยังไง!”
ภายใต้สายตาของคนอื่นๆ หลี่ฮั่วหวังเกลือกกลิ้งไปมาบนทุ่งหญ้าสีเขียวขจีไม่หยุด ดันผืนหญ้าที่ควรจะราบเรียบจนพังยับเยินไม่เหลือชิ้นดี
หนึ่งชั่วยามผ่านไป หลี่ฮั่วหวังก็หยุดลง เขานอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่ต่างอะไรจากซากศพร่างหนึ่ง เว้นเสียแต่ทรวงอกที่กระเพื่อมขึ้นลงเท่านั้น
“ข้าดีขึ้นแล้ว แก้เชือกเถิด”
น้ำเสียงแหบพร่าของหลี่ฮั่วหวังเปี่ยมไปด้วยความเหนื่อยล้าอย่างลึกซึ้ง
ยามที่คนอื่นๆ กำลังจะกรูกันเข้าไป ไป๋หลิงเหมี่ยวก็รั้งพวกเขาเอาไว้
“พวกท่านอย่าเพิ่งไปเลย ข้าไปคนเดียวก็พอแล้ว ตอนนี้ศิษย์พี่หลี่คงไม่อยากเห็นหน้าใคร”
ครั้นฝูงชนค่อยๆ แยกย้ายกันไป ไป๋หลิงเหมี่ยวก็มิได้รังเกียจเนื้อตัวที่เปรอะเปื้อนโคลนของหลี่ฮั่วหวัง นางย่อกายลงปลดโซ่ตรวนออกอย่างแผ่วเบา ประคองศีรษะของเขาไว้ในอ้อมอก พลางใช้นิ้วมือนวดคลึงขมับของเขาเบาๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
หลี่ฮั่วหวังสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพยายามผ่อนลมหายใจขุ่นมัวในปอดออกมาจนหมดสิ้น เขามองดูท้องฟ้าอย่างไร้ประกายพลางพึมพำกับตนเอง “เหมี่ยวเหมี่ยว พวกเขาบีบคั้นข้าเหลือเกิน ข้าทนรับมันไว้จนเหนื่อยเหลือเกินแล้ว...”
ไป๋หลิงเหมี่ยวปวดใจจนแทบหลั่งน้ำตา ทว่าในยามนี้นางช่วยสิ่งใดมิได้ ทำได้เพียงโอบศีรษะของหลี่ฮั่วหวังไว้ แล้วใช้มือนวดให้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
หลี่ฮั่วหวังเงยหน้าขึ้นมองนาง มองดูดวงหน้าอันประณีตงดงามของไป๋หลิงเหมี่ยว สีหน้าแฝงความลังเลอยู่บ้าง หลังจากจ้องมองอยู่นานจึงเอ่ยขึ้นแผ่วเบาอีกครา “เหมี่ยวเหมี่ยว วันหน้าเจ้าทำตัวแย่ๆ กับข้าหน่อยเถิด หากดีเกินไปมันจะรู้สึกเลื่อนลอยจนเกินไป ข้ากลัวว่าฝั่งนี้จะเป็นเพียงภาพหลอน”
ในที่สุดหยาดน้ำตาของไป๋หลิงเหมี่ยวก็รินไหลลงมาจนได้ นางซบหน้าลงกับแผงอกของหลี่ฮั่วหวังแล้วสะอื้นไห้
หลี่ฮั่วหวังยกมือขวาขึ้นมาตรงหน้า มือซ้ายถือกริชออกแรงเฉือนลงไป นิ้วก้อยนิ้วหนึ่งก็ขาดตกลงทันที
เขาหลับตาลง สัมผัสถึงความเจ็บปวดนี้อย่างเงียบงัน ความลังเลตรงหว่างคิ้วค่อยๆ สลายไป “น่าขันนัก ความเจ็บปวดรุนแรงถึงเพียงนี้ จะเป็นของปลอมไปได้อย่างไรกัน”
“หงิงๆ” หมั่นโถวคาบบางสิ่งไว้ในปาก เดินวนรอบตัวหลี่ฮั่วหวังอย่างระแวดระวัง
“จึ๊ๆ” หลี่ฮั่วหวังหยิบนิ้วที่ขาดนั้นขึ้นมาแล้วโยนไปที่ใต้เท้าของหมั่นโถว
“โฮ่ง!” หมั่นโถวคายสิ่งที่มีลักษณะคล้ายหนังงูดำก้อนนั้นออกจากปาก ใช้เท้าหน้าเหยียบปลายด้านหนึ่งของนิ้วมือไว้ แล้วใช้ฟันกรามด้านข้างบดเคี้ยวอย่างละเอียดด้วยความตื่นเต้นกระตือรือร้น
หลี่ฮั่วหวังเอามือขวาที่ยังมีเลือดไหลรินใส่เข้าไปดูดในปาก จากนั้นก็ตบหลังไป๋หลิงเหมี่ยวเบาๆ พลางเอ่ย “ไม่เป็นไรแล้ว อย่าร้องเลย ลุกขึ้นเถอะ เจ้าดูสิ คนอื่นแอบมองพวกเรากันหมดแล้ว”
ครั้นไป๋หลิงเหมี่ยวที่ดวงตาแดงก่ำลุกขึ้นมาจากอกของหลี่ฮั่วหวัง เขาก็แกะแถบผ้าไหมตรงข้อมือของดรุณีน้อยตรงหน้ามาผูกรอบดวงตาของนางอย่างแผ่วเบา “กลางวันแดดแรง จำไว้ว่าต้องผูกไว้เสมอ ไม่อย่างนั้นจะแสบตาเอาได้”
หลี่ฮั่วหวังจูงไป๋หลิงเหมี่ยวที่มองไม่เห็นสิ่งใด หมุนตัวเดินไปยังรถม้าของตน
หลังจากผ่านเรื่องวุ่นวายของหลี่ฮั่วหวังครานี้ไป สายตาที่ชาวชิงชิวทั้งหมู่บ้านกระโจมมองมายังเขาก็ดูประหลาดไปบ้างเล็กน้อย
หลี่ฮั่วหวังไม่ได้สนใจ อย่างไรเสียก็ต้องจากไปแล้ว คาดว่าคงไม่มีโอกาสได้พบกันอีกในภายภาคหน้า พวกเขาจะมองตนอย่างไร หรือจะนินทาอะไรลับหลังก็ช่างปะไร
“เป่าลู่ มีวาสนาคงได้พบกันใหม่ พวกเราไปก่อนล่ะ หากสะดวกก็อย่าลืมเขียนจดหมายมาบ้าง”
หลี่ฮั่วหวังยืนอยู่ข้างเกวียนวัว เอ่ยกับซุนเป่าลู่ที่กำลังโอบกอดดรุณีชาวชิงชิวผู้นั้นอยู่
ซุนเป่าลู่แสดงสีหน้าจนปัญญาเล็กน้อย “ศิษย์พี่หลี่ ข้าไม่รู้หนังสือน่ะขอรับ”
หลี่ฮั่วหวังถึงกับพูดไม่ออก “ถ้าอย่างนั้นก็ช่างเถอะ เอาตามนี้แล้วกัน เจ้าจงรักษาตัวให้ดี” กล่าวจบเขาก็พาคนที่เหลือทั้งหมดเดินออกจากกลุ่มกระโจมแห่งนี้ไป
ส่วนใต้เสื้อผ้าของซุนเป่าลู่มีสิ่งใดซ่อนอยู่ หลี่ฮั่วหวังก็คร้านจะซักไซ้แล้ว เขามิใช่คนชอบสอดรู้สอดเห็นปานนั้น
โก่วหวาและเกาจื้อเจียนต่างเข้าไปกอดซุนเป่าลู่ไว้แน่น หลายคนขอบตาแดงเรื่อ อย่างไรเสียก็เป็นศิษย์ร่วมสำนักที่ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน หลังจากนี้อาจไม่ได้พบกันอีก จะบอกว่าไม่อาลัยอาวรณ์ย่อมเป็นไปไม่ได้
ทว่าหมั่นโถวที่เป็นเพียงสุนัขตัวหนึ่งย่อมไม่เข้าใจอารมณ์ความรู้สึกอันลึกซึ้งเหล่านี้ มันยังคงคาบสิ่งนั้นไว้ขณะเดินวนเวียนรอบตัวหลี่ฮั่วหวังไปมา
เมื่อหางของหมั่นโถวปัดผ่านหน้าแข้งของเขาเป็นครั้งที่ห้า หลี่ฮั่วหวังก็ทอดถอนใจออกมาเบาๆ ก้มหน้ามองหมั่นโถว “คายของในปากออกมาเดี๋ยวนี้ หากเจ้ายังคาบอะไรมั่วซั่วมาอีก เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะจับเจ้าไปตุ๋นกิน”
หมั่นโถวจึงคายก้อนนั้นลงตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง แล้วนั่งกระดิกหางมองเขา
“นี่มันอะไรกัน คราบงูรึ ชิงชิวมีงูตัวใหญ่ขนาดนี้ด้วยหรือ”
โก่วหวาใช้มีดเกี่ยวกับสิ่งของที่หมั่นโถวคาบมาขึ้นไปกลางอากาศ
ชั่วพริบตาถัดมา เงาร่างสีดำสายหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากด้านข้าง ทำเอาทุกคนสะดุ้งตกใจไปตามๆ กัน
นั่นคือหลี่ฮั่วหวัง หลี่ฮั่วหวังที่เมื่อครู่ยังทำสีหน้าไม่แยแส บัดนี้สองมือกลับสั่นเทาขณะประคองสิ่งนั้นขึ้นมา สีหน้าดูตื่นเต้นระคนตื่นตระหนกอย่างยิ่ง
“นี่มัน... ไท่ซุ่ยดำ!”
กำลังโหลดความเห็น...