ตอนที่ 227 อาการวิปลาส
เมื่อหลี่ฮั่วหวังที่ปวดศีรษะอยู่บ้างลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตนเองกำลังนอนอยู่ในกระโจมหลังเล็ก ข้างกายคือไป๋หลิงเหมี่ยวที่สวมเพียงเอี๊ยมบังทรง นางกำลังนั่งถือหวีเขาควายสางผมอยู่อย่างเงียบงัน
หลี่ฮั่วหวังยื่นมือไปดึงนางเข้ามา สวมกอดไว้ในอ้อมอกตน
ขณะที่อีกฝ่ายเริ่มปลดเอี๊ยมบังทรงออกอย่างเงียบเชียบ หลี่ฮั่วหวังก็บอกเล่าเรื่องราวที่รับรู้มาเมื่อคืนวานให้ไป๋หลิงเหมี่ยวฟังด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
แววตาเอียงอายของนางค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกและขยะแขยง สิ่งที่มารดาของซุนเป่าลู่เคยเผชิญมานั้นเกินกว่าที่นางจะจินตนาการได้จริงๆ ล้วนเป็นคนเหมือนกันแท้ๆ เหตุใดจึงมีคนทำเรื่องพรรค์นั้นลงไปได้
มือไร้เล็บของหลี่ฮั่วหวังลูบผ่านหัวไหล่ของไป๋หลิงเหมี่ยว “มองดูเช่นนี้ ที่แท้แคว้นเหลียงก็มิได้ดีเด่อันใด” เขารำพึงออกมา
“แต่ว่า...แต่ว่าทางบ้านของพวกเราไม่มีเรื่องเช่นนี้จริงๆ นะเจ้าคะ...ทางบ้านของข้าดีมากเลยนะเจ้าคะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
หลี่ฮั่วหวังยิ้มน้อยๆ ในสายตาของไป๋หลิงเหมี่ยวย่อมเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว โลกของชาวบ้านส่วนใหญ่คับแคบเกินไป คับแคบเสียจนทั้งชีวิตอยู่แค่ในรัศมียี่สิบลี้ พวกเขาทั้งโง่เขลาและซื่อใส ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับดินแดนอื่นแม้แต่น้อย
เขาย่อมรู้ดีว่าการจะตัดสินแคว้นเหลียงทั้งแคว้นโดยอาศัยเพียงประสบการณ์ของมารดาซุนเป่าลู่คนเดียวนั้นออกจะด่วนสรุปเกินไป บางทีอาจเป็นเพียงเรื่องเฉพาะบุคคลเท่านั้น
ทว่าหลี่ฮั่วหวังมักจะคิดเรื่องราวต่างๆ ในแง่ร้ายที่สุดเสมอมา เพื่อให้สามารถมีชีวิตรอดต่อไปในโลกใบนี้ได้ เขาจำเป็นต้องเตรียมตัวล่วงหน้าไว้ให้พร้อม
หลี่ฮั่วหวังกระชับกอดไป๋หลิงเหมี่ยวไว้เล็กน้อย ซุกจมูกลงบนซอกคออันเรียบเนียนของนางแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ ฟอดหนึ่ง “ไม่เป็นไร ข้าไม่ได้บอกว่าจะไม่กลับไปเสียหน่อย ฟังความเขายังไม่เท่าตาเห็น รอให้ไปถึงแคว้นเหลียง เมื่อพวกเราได้เห็นสถานการณ์ที่แท้จริงแล้ว ค่อยวางแผนกันอีกที”
ได้ยินคำนี้ ไป๋หลิงเหมี่ยวถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกโล่งใจอย่างยิ่ง นางเกือบจะนึกว่าหลี่ฮั่วหวังจะไม่ยอมกลับบ้านไปกับตนเสียแล้ว
“ตื่นเถิด ในเมื่อซุนเป่าลู่กลับถึงบ้านแล้ว ทั้งสุราก็ได้ดื่มเนื้อก็ได้กิน พวกเราก็ต้องออกเดินทางกันต่อแล้ว” หลี่ฮั่วหวังตบลงบนร่างของนางเบาๆ พลางเอ่ยขึ้น
แม้ว่าที่นี่จะดีมาก ทว่าไม่มีความจำเป็นต้องรั้งอยู่พักผ่อนในชิงชิวที่ยังคงมีภัยแฝงเร้นอยู่ต่อไป รอให้ไปถึงจุดหมายปลายทางเสียก่อนจะพักผ่อนให้หนำใจเท่าใดก็ย่อมได้
เมื่อคนทั้งสองเดินออกมาจากกระโจม ก็พบว่าคนอื่นๆ ล้วนตื่นกันหมดแล้ว ผ่านการร่ำสุราไปเมื่อคืนวาน คนอื่นๆ สนิทสนมกับชาวชิงชิวคนอื่นขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัด แม้กระทั่งตอนไปล้างหน้าล้างตาที่ริมแม่น้ำยังเดินกอดคอกันไป
ปากของพวกเขาต่างพร่ำพูดบางอย่างต่อกัน ทั้งๆ ที่เห็นได้ชัดว่าพูดกันคนละภาษาแท้ๆ
อากาศในยามเช้าตรู่สดชื่นอย่างยิ่ง ยืนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ฟอดหนึ่งอยู่หน้ากระโจม จิตใจของหลี่ฮั่วหวังก็พลอยกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาด้วย
มองดูสรรพสิ่งรอบข้างที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา แม้กระทั่งอารมณ์ของเขาก็พลอยดีขึ้นมาบ้าง
หลี่ฮั่วหวังกวาดสายตามองไปรอบด้าน ท้ายที่สุดก็หยุดลงที่ร่างของซุนเป่าลู่ คนที่ดื่มสุราไปมากมายขนาดนั้นเมื่อคืนวาน คิดไม่ถึงว่าจะตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้าตรู่ถึงเพียงนี้ กำลังต้อนแพะฝูงหนึ่งเข้าไปรวมกับฝูงแพะของเขาอยู่
“เจ้ากำลังทำอันใดน่ะ ไม่มีความจำเป็นต้องมอบแพะให้พวกเราอีกแล้ว เกรงว่ากว่าพวกเราจะไปถึงจุดหมายก็คงกินแพะพวกนี้ไม่หมดหรอก” หลี่ฮั่วหวังเดินเข้าไปเอ่ยกับเขา
ซุนเป่าลู่หลังจากได้กลับบ้านแล้วดูเหมือนว่านิสัยใจคอจะร่าเริงขึ้นมาบ้าง บนใบหน้าเผยรอยยิ้มอันสดใสให้แก่หลี่ฮั่วหวัง “ไม่เป็นไรหรอกขอรับ กินไม่หมดก็เอาไปขายได้นี่นา แพะของชิงชิวหากขนไปถึงแคว้นเหลียงมีราคาค่างวดเชียวนะ ถือเสียว่าเป็นของขวัญแสดงความยินดีล่วงหน้าให้แก่ท่านกับศิษย์พี่หญิงไป๋ก็แล้วกันขอรับ”
ซุนเป่าลู่เพิ่งพูดจบ กลับพบว่าอีกฝ่ายไม่ได้สนใจตนแม้แต่น้อย ซ้ำดวงตาทั้งคู่ยังเหม่อลอย ร่างโอนเอนไปมา ใบหน้าย่ำแย่ลงอย่างยิ่ง
“แย่แล้ว!” การกระทำของหลี่ฮั่วหวังที่ทรุดตัวลงนั่งกุมศีรษะไว้แน่นพลันทำให้ซุนเป่าลู่ตกใจจนสะดุ้งโหยง
“เป่าลู่! เร็วเข้า! ไปบอกให้เกาจื้อเจียนเอาโซ่ตรวนมา! มัดข้าไว้! มันมาอีกแล้ว!” หลี่ฮั่วหวังตะโกนก้องออกมาเสียงดังด้วยสีหน้าเจ็บปวดทรมาน
ได้ยินคำพูดของหลี่ฮั่วหวัง ซุนเป่าลู่ก็รู้ได้ทันทีว่าศิษย์พี่หลี่อาการกำเริบขึ้นมาอีกแล้ว รีบโยนแส้ต้อนแพะในมือทิ้งไป แล้วพุ่งพรวดไปยังกระโจมหนังวัวที่อยู่ไกลออกไป
ครั้นเขาหอบแฮ่กพาพี่น้องร่วมสำนักกลับมา ก็เห็นหลี่ฮั่วหวังยืนแหงนหน้ามองเบื้องบนพึมพำอยู่ที่เดิมเสียแล้ว “หวังเหวย ผมไม่มีอะไรจะพูดกับคุณ คุณไปเถอะ”
“เรื่องของผมผมรู้ดี คุณก็อย่าคิดจะใช้วิธียั่วโมโห วิธีนี้เคยมีคนใช้กับผมมาแล้ว ไม่ได้ผลหรอก”
ขณะที่คนอื่นๆ ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี หลี่ฮั่วหวังที่กำลังพูดคนเดียวอยู่ก็คล้ายกับจะรู้ว่าพวกเขาอยู่ข้างกาย กล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามข่มให้ราบเรียบที่สุด “เอาโซ่ตรวนมาหรือยัง ถ้าเอามาแล้วก็อย่ามัวชักช้ารีบมัดข้าไว้ ตอนนี้ข้าจะพยายามไม่ขยับตัว”
“พอมัดข้าเสร็จแล้ว ก็ไปเก็บสัมภาระเสียเถิด พอกินข้าวเช้าเสร็จ พวกเราจะได้ออกเดินทางกันต่อ”
ได้ยินคำสั่งของหลี่ฮั่วหวัง คนอื่นๆ พลันได้สติราวกับตื่นจากความฝัน เริ่มกรูกันเข้าไปช่วยกันลงมือใช้โซ่ตรวนมัดร่างของหลี่ฮั่วหวังไว้แน่นหนาจนขยับเขยื้อนไม่ได้
เมื่อเห็นว่าเขาถูกโซ่ตรวนมัดไว้แล้ว จากประสบการณ์คราวก่อน คนอื่นๆ จึงไม่กล้าประมาท รีบถอยออกไปให้ห่างที่สุดเท่าที่จะทำได้
“เหอะ ผมจะคุยกับใครมันเกี่ยวอะไรกับคุณ มาอีกแล้วเหรอ ได้ จะมาวางก้ามกับผมใช่ไหม ถ้าแน่จริงวันนี้ก็ฆ่าผมให้ตายไปเลย ไม่งั้นก็ไสหัวไปให้พ้น!”
พอพูดจบประโยคนี้ หลี่ฮั่วหวังก็เงียบลง ขณะที่คนอื่นๆ คิดว่าคงจบแล้ว เสียงคำรามเกรี้ยวกราดที่ระเบิดออกมาอย่างกะทันหันก็ทำเอาพวกเขาสะดุ้งโหยง “คุณอยากตายหรือไง ผมเป็นคนบ้านะ ฆ่าคนไม่ผิดกฎหมายหรอก!!”
หลี่ฮั่วหวังที่ทั่วทั้งร่างถูกมัดไว้แน่นหนาพลันผุดลุกยืนตรงดิ่งขึ้นมาราวกับซากศพเดินได้ ภาพฉากนี้ทำให้ผู้คนที่ยืนล้อมดูอยู่ต่างพากันถอยร่นไปด้วยความหวาดกลัว
เมื่อสังเกตเห็นถึงความผิดปกติ ชาวชิงชิวคนอื่นๆ ก็ค่อยๆ ล้อมวงเข้ามา ซุนเป่าลู่คอยอธิบายซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นกับหลี่ฮั่วหวังกันแน่
ผู้คนหลายร้อยคนยืนล้อมเป็นวงกลมเช่นนั้น เฝ้ามองดูการแสดงของหลี่ฮั่วหวังที่อยู่ตรงกลางอย่างเงียบงัน ตัวเขาที่เพิ่งจะเดือดดาลเมื่อครู่ ยามนี้ได้เปลี่ยนสีหน้าไปอีกแบบแล้ว บนใบหน้าเต็มไปด้วยความจนใจและหงุดหงิดงุ่นง่านอย่างลึกซึ้ง
“แม่เหรอครับ แม่มาได้ยังไง ผมแค่พูดไปด้วยความโมโหเฉยๆ ผมไม่ได้อยากฆ่าคนจริงๆ หรอก โธ่... แม่อย่าร้องไห้เลยครับ อาการผมไม่ได้ทรุดลงจริงๆ”
คล้ายกับได้ยินสิ่งใดเข้า สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังค่อยๆ แปรเปลี่ยนจากความจนใจและหงุดหงิดงุ่นง่านกลายมาเป็นความเจ็บปวดทรมาน เขาล้มตัวลงกับพื้นช้าๆ แล้วขดตัวเป็นก้อนกลมให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
“แม่ครับ ผมขอร้องล่ะ แม่บอกให้หมอหวังกลับไปเถอะ ผมไม่ต้องการการรักษาจริงๆ เรื่องของตัวเองผมรู้ดี แม่ก็อย่าเสียเงินจ้างผู้เชี่ยวชาญมั่วซั่วเลย เก็บเงินไว้ใช้เองเถอะครับ”
เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังที่หายใจกระชั้นถี่ขึ้นเรื่อยๆ และมีสีหน้าเจ็บปวดทรมานยิ่งขึ้นทุกที ไป๋หลิงเหมี่ยวที่กัดริมฝีปากล่างไว้แน่นก็มองดูจนแทบจะใจสลาย นางอยากจะวิ่งเข้าไปโอบกอดเขาไว้โดยสัญชาตญาณ เคราะห์ดีที่หลัวเจวียนฮัวกับชุนเสี่ยวหม่านที่อยู่ด้านข้างคว้าตัวนางเอาไว้ได้ทัน
“ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วรึ ตอนนี้ศิษย์พี่หลี่แค่กระดิกนิ้วก็ฆ่าเจ้าตายได้แล้ว!”
หลังจากนั้น หลี่ฮั่วหวังก็คล้ายกับกำลังเงี่ยหูฟังสิ่งใดอยู่ เขาผู้มีสีหน้าเจ็บปวดทรมานพลิกตัวบิดส่ายไปมาบนพื้นดั่งตัวหนอน เอาใบหน้าถูกับต้นหญ้าไม่หยุด น้ำตาบนใบหน้าปะปนเข้ากับน้ำค้างบนยอดหญ้าจนแยกไม่ออกว่าสิ่งใดเป็นสิ่งใด
“แม่ครับ ที่บ้านขาดเงินเหรอ ขาดเงินก็บอกผม ผมจะหาทางเอง”
“แม่เลิกโกหกผมเถอะ ผมของแม่ยังใช้กรรไกรตัดเองเลย ผมดูออกนะ...”
ทันใดนั้นหลี่ฮั่วหวังก็ผุดลุกขึ้นจากพื้นอย่างเกรี้ยวกราด ตวาดใส่ความว่างเปล่าด้วยสีหน้าดุร้าย “หวังเหวย! คุณหุบปากไปเลย! ตรงนี้ไม่ใช่เรื่องของคุณ!”
กำลังโหลดความเห็น...