คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 226

ตอน 226

ตอนที่ 226 โฉมงาม

“อ้อ” คำพูดของอีกฝ่ายดึงความสนใจที่กระจัดกระจายของหลี่ฮั่วหวังให้กลับมารวมอยู่ที่นางได้บ้าง

“ไฉนจึงกล่าวเช่นนั้นเล่า ข้าเคยได้ยินมาก่อนมิใช่หรือว่าแคว้นเหลียงเป็นดินแดนที่อุดมสมบูรณ์ที่สุด ที่อื่นล้วนเผชิญภัยแล้ง ทว่าผู้คนในแคว้นเหลียงกลับมิเคยต้องอดอยาก”

“ใครต่อใครต่างก็บอกว่าแคว้นเหลียงดี ทว่าคนที่ไม่เคยไปจะรู้ได้อย่างไรเล่าว่าที่นั่นไม่เห็นคนเป็นคนเสียด้วยซ้ำ!”

อู๋เย่ว์กล่าวจบอย่างสะเทือนอารมณ์ คล้ายกับนึกถึงความทรงจำอันเลวร้ายบางอย่างขึ้นมาได้ จึงยกมือปิดปากด้วยความเจ็บปวดพร้อมกับส่งเสียงขย้อนอาเจียนขึ้นมาเบาๆ

“หืม” คำพูดของอีกฝ่ายทำให้หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วมุ่น คำบอกเล่านี้ช่างแตกต่างจากที่ไป๋หลิงเหมี่ยวเคยกล่าวไว้โดยสิ้นเชิง บ้านเกิดในคำพูดของนางนั่นเป็นดั่งแดนสวรรค์อันสงบสุขไร้ซึ่งความกังวลมิใช่รึ

หลี่ฮั่วหวังส่งสายตาให้ไป๋หลิงเหมี่ยวที่นั่งอยู่ข้างกายเสี่ยวหม่าน ไป๋หลิงเหมี่ยวซึ่งกำลังประคองจอกเขาสัตว์ดื่มน้ำด้วยสองมือจึงรีบวางลงแล้วเดินตรงเข้ามา

เขากุมมือของไป๋หลิงเหมี่ยวไว้ แล้วหันไปถามหญิงวัยกลางคนข้างกายต่อ “ฮูหยินพอจะเล่าอย่างละเอียดได้หรือไม่”

อู๋เย่ว์ละมือที่ปิดปากลง ชำเลืองมองไป๋หลิงเหมี่ยวที่เดินเข้ามาใกล้ สุดท้ายก็โบกมือปฏิเสธ

“เป็นข้าที่วู่วามไปเอง เวลาสำรับเช่นนี้มิควรหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาคุย ประเดี๋ยวจะพานให้พวกท่านกินข้าวไม่ลงเสียเปล่าๆ ผู้มีพระคุณ หากท่านอยากรู้จริงๆ ละก็ รอไว้คุยกันวันพรุ่งเถิดเจ้าค่ะ”

กล่าวจบนางก็หมุนกายเดินจากไป ทิ้งให้คนทั้งสองยืนงงงันอยู่ตรงนั้น

“เหมี่ยวเหมี่ยว อยู่ที่แคว้นเหลียงเจ้าสุขสบายดีหรือไม่ มีใครรังแกครอบครัวเจ้าหรือเปล่า ทางการที่นั่นเป็นอย่างไร” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยถามไป๋หลิงเหมี่ยว

สำหรับแคว้นเหลียงอันเป็นสถานที่ที่มีความเป็นไปได้มากที่สุดในการใช้ชีวิตต่อไปในภายหน้านั้น แท้จริงแล้วหลี่ฮั่วหวังมีความรู้น้อยนิดยิ่งนัก

เขารู้เพียงว่าแคว้นเหลียงกว้างใหญ่ไพศาล และมีความเข้มแข็งเกรียงไกรที่สุดในบรรดาแว่นแคว้นเหล่านี้ นอกจากนี้แล้วก็ไม่มีสิ่งอื่นใดอีก

หากคิดจะใช้ชีวิตร่วมกับไป๋หลิงเหมี่ยวไปชั่วชีวิตโดยลงหลักปักฐานที่นั่นจริงๆ จะปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ได้

“อยู่สบายมากเจ้าค่ะ! ไม่มีใครกล้ารังแกพวกเราหรอก! ครอบครัวข้ามีคนมาก หัวหน้าหมู่บ้านก็คือท่านปู่ของข้า อีกทั้งในหมู่บ้าน ท่านลุงท่านป้าทั้งหลายต่างก็ดีกับข้ามาก พี่ชายพี่สาวรุ่นเดียวกันก็คอยยอมให้ข้าตลอดเจ้าค่ะ”

“เรื่องถูกดูแคลนเพราะรูปลักษณ์อย่างที่โก่วหวากับเสี่ยวหม่านเล่า ที่บ้านข้าไม่มีเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ!”

“เจ้าเคยอยู่แค่ที่เขาหนิวซินที่เดียวรึ แล้วสถานที่อื่นในแคว้นเหลียงเล่า เจ้าเคยไปบ้างหรือไม่” หลี่ฮั่วหวังลูบคางพลางเอ่ยถามซ้ำ

“ไม่ทราบเลยเจ้าค่ะ ที่อื่นข้าก็ไม่เคยไปเหมือนกัน” คำตอบของไป๋หลิงเหมี่ยวทำให้หลี่ฮั่วหวังเริ่มใส่ใจคำพูดของมารดาซุนเป่าลู่เมื่อครู่นี้ขึ้นมาเล็กน้อย

เขาใคร่รู้ยิ่งนักว่าแท้จริงแล้วอีกฝ่ายต้องการจะสื่อสิ่งใดกันแน่

ในตอนนั้นเอง หลี่ฮั่วหวังเหลือบไปเห็นซุนเป่าลู่ที่อยู่ไกลออกไปดื่มจนอาเจียนออกมา เขาจึงลุกขึ้นเดินตรงเข้าไปหา แล้วพยุงพาอีกฝ่ายเดินออกจากกระโจมไปอีกครา

คงรอจนถึงวันพรุ่งนี้ไม่ไหวแล้ว หลี่ฮั่วหวังตั้งใจจะลองถามซุนเป่าลู่ดูก่อน ในเมื่อเขาเป็นบุตรชาย ย่อมต้องรู้เรื่องราวของมารดาตนเองอยู่บ้างเป็นแน่

“เลิกดื่มได้แล้ว สร่างเมาเสียที ข้ามีเรื่องจะถามเจ้า เกี่ยวกับแม่ของเจ้านั่นแหละ” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยถามซุนเป่าลู่ที่พิงถังน้ำอยู่อย่างสะลึมสะลือ

“ดื่มสิ! ดื่มต่อ!” ซุนเป่าลู่หัวเราะโง่งมพลางชูจอกเหล้าเปล่าในมือ แล้วยื่นไปกระแทกเข้ากับอกของหลี่ฮั่วหวัง

“เฮ้อ...” หลี่ฮั่วหวังพลิกมือควานไปที่กระบี่ยาวด้านหลัง จับด้ามกระบี่ชักออกมาเพียงเล็กน้อย ชั่วพริบตานั้น ไอสังหารพวยพุ่งเสียดฟ้าก็ทำให้ซุนเป่าลู่สั่นเทิ้มขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม แววตาอันเลื่อนลอยแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวสุดขีดในทันใด

“เช้ง!” คมกระบี่ที่ชักออกมาเพียงเสี้ยวถูกดันกลับเข้าฝัก จากนั้นหลี่ฮั่วหวังก็ยื่นมือไปแย่งจอกเหล้าเปล่าในมือของเขามา แล้วตักน้ำเย็นจากถังน้ำด้านข้างขึ้นมาหนึ่งจอก สาดเข้าใส่ใบหน้าของเขาโดยตรง “สร่างเมาหรือยัง”

ซุนเป่าลู่หอบหายใจถี่ระรัว ยกมืออันสั่นเทาขึ้นลูบหยดน้ำบนใบหน้า พลางผงกศีรษะไม่หยุด “สร่างแล้ว สร่างแล้วขอรับ!”

“แม่ของเจ้าเป็นคนทางฝั่งแคว้นเหลียงรึ นางเคยเล่าเรื่องอะไรเกี่ยวกับแคว้นเหลียงให้เจ้าฟังบ้าง”

เมื่อได้ยินคำถามนี้ สีหน้าของซุนเป่าลู่ก็แปรเปลี่ยนไปดูแปลกประหลาด “ศิษย์พี่หลี่ เกิดอะไรขึ้นรึขอรับ กำลังกินข้าวกันอยู่ดีๆ ไฉนจู่ๆ ถึงได้ถามเรื่องนี้ขึ้นมาเล่า”

เรื่องพรรค์นี้ไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังอันใด หลี่ฮั่วหวังจึงบอกเล่าคำพูดที่มารดาของเขาเพิ่งกล่าวกับตน รวมถึงความกังวลใจของตนเองให้เขาฟังทั้งหมด

“หากแคว้นเหลียงเลวร้ายดั่งที่แม่ของเจ้าว่าไว้จริง คนอื่นๆ อย่างพวกเราก็จำเป็นต้องพิจารณาดูใหม่ว่าจะไปตั้งรกรากที่อื่นดีหรือไม่”

ซุนเป่าลู่ผู้มีใบหน้าแดงก่ำแหงนหน้าขึ้น มองไปยังดวงจันทร์กลมโตบนท้องนภา “ศิษย์พี่หลี่ ข้าไม่พูดได้หรือไม่ขอรับ”

หลี่ฮั่วหวังเริ่มไม่พอใจ “บ้านเจ้ามีความลับมากมายปานนั้นเชียวรึ อันนี้ก็พูดไม่ได้ อันนั้นก็ห้ามเล่า คนไม่รู้คงนึกว่าเจ้าเป็นลูกนอกสมรสของฮ่องเต้ไปแล้ว”

ครั้นได้ยินเช่นนั้น ซุนเป่าลู่ก็กัดฟันแน่น “ก็ได้! ท่านช่วยชีวิตข้าไว้ ทั้งยังพากลับมาส่งถึงบ้าน ในเมื่อท่านอยากรู้นัก เช่นนั้นข้าก็จะบอกให้ ท่านเห็นว่าแม่ของข้าหน้าตาเป็นอย่างไรเล่า”

“หืม” หลี่ฮั่วหวังไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายกำลังจะวกบทสนทนาไปทางไหน เรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกับคำถามที่ตนเพิ่งถามไปตรงไหนกัน

“แม่ข้าดูดีใช่หรือไม่ขอรับ ยามที่นางยังเป็นดรุณีแรกรุ่นในตอนนั้น รูปร่างหน้าตายังงดงามกว่าตอนนี้เสียอีก ถึงขั้นงามล่มบ้านล่มเมืองเชียวนะขอรับ!”

“นี่ไม่เหมือนคำพูดที่ลูกพึงใช้ประเมินผู้เป็นแม่เลยสักนิด เจ้าควบคุมคำพูดต่อหน้าคนนอกอย่างข้าหน่อยจะดีกว่า” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยเตือน ดูท่าทางแล้วซุนเป่าลู่คงจะยังไม่สร่างเมาดี

“ศิษย์พี่หลี่ เช่นนั้นท่านว่าแม่ของข้าหน้าตางดงามปานนี้ นางเคยทำงานอะไรในแคว้นเหลียงมาก่อนเล่าขอรับ” ซุนเป่าลู่มองไปยังหลี่ฮั่วหวังพลางผุดรอยยิ้มขมขื่นบนใบหน้า

ได้ยินประโยคนี้ ใจของหลี่ฮั่วหวังก็พลันหล่นวูบ สำหรับคำถามนี้ เขาไม่ได้ตอบคำ ปล่อยให้อีกฝ่ายเป็นคนพูดออกมาเอง

“ตอนนั้นแม่ของข้าเพิ่งจะอายุสิบสี่ ก็ถูกแต่งเนื้อแต่งตัวจนสะอาดสะอ้านหมดจดงดงาม แล้วถูกจ้างวานเข้าไปในคฤหาสน์ตระกูลหนึ่งเพื่อเป็นกระดาษโฉมงามขอรับ” ซุนเป่าลู่กล่าวคำคำหนึ่งที่หลี่ฮั่วหวังไม่อาจเข้าใจได้ออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

“กระดาษโฉมงามคืออะไรกัน”

“หลังจากผู้อื่นถ่ายหนักเสร็จ แม่ของข้าก็ต้องยืนคอยอยู่ด้านข้าง รอใช้ลิ้นเลียก้นของผู้อื่นให้สะอาดหมดจด! นี่แหละที่เรียกว่ากระดาษโฉมงาม!!” ซุนเป่าลู่เค้นเสียงพูดจนจบแทบจะด้วยการกัดฟันกรอด

ชั่วขณะนั้นเอง หลี่ฮั่วหวังที่ตกตะลึงอย่างรุนแรงก็พลันเข้าใจแจ่มแจ้ง ว่าเหตุใดเมื่อครู่พอมารดาของเขาพูดถึงแคว้นเหลียงแล้วถึงได้อยากจะอาเจียนออกมา และทำไมนางถึงได้กล่าวว่าแคว้นเหลียงไม่เห็นคนเป็นคน

สิ่งที่เขาคิดไว้ในหัวก่อนหน้านี้ การไปเป็นอนุภรรยาหรือเป็นหญิงคณิกาของผู้อื่น อย่างไรเสียก็ยังคงนับเป็นคน ทว่าสตรีโฉมงามปานนั้น ในสายตาของคนบางกลุ่มในแคว้นเหลียง คุณค่าเพียงหนึ่งเดียวที่ใช้การได้กลับคู่ควรแค่ใช้เช็ดก้นเท่านั้น

“ท่านคิดว่านี่น่าสะอิดสะเอียนพอแล้วรึ ผิดแล้ว! นี่เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น! รู้หรือไม่ว่าอะไรเรียกว่ากระโถนโฉมงาม รู้หรือไม่ว่าอะไรเรียกว่าฉากกั้นมนุษย์ รู้หรือไม่ว่าอะไรเรียกว่าหมาเลียทวาร คนแคว้นเหลียงเล่นกันวิตถารสารพัดเชียวละ!”

ซุนเป่าลู่เดินจากไปแล้ว เหลือเพียงหลี่ฮั่วหวังยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางความเงียบเหงาภายนอก

พอฟังเรื่องเล่าของซุนเป่าลู่จนจบ เขาก็รู้สึกเสียใจภายหลังอยู่บ้าง ตามมาด้วยสัญชาตญาณที่บังเกิดความรังเกียจขยะแขยงต่อสถานที่พรรค์นั้น

หากเทียบกับคนพวกนั้นแล้ว เหล่าซือไท่แห่งอารามอันฉือยังดูสะอาดสะอ้านไร้มลทินยิ่งกว่าเสียอีก

ทว่าเมื่อความรังเกียจจางหายไป บนใบหน้าของหลี่ฮั่วหวังก็เผยให้เห็นความจนใจอย่างลึกซึ้งตามมาติดๆ

เขาควรจะคิดได้ตั้งนานแล้ว ในโลกที่วิปลาสไปอย่างสิ้นเชิงใบนี้ ย่อมไม่มีทางมีดินแดนสงบสุขอันบริสุทธิ์อยู่จริง ก็แค่แตกต่างกันตรงที่เลวร้ายน้อยกว่าหน่อย หรือเลวร้ายยิ่งกว่าเดิมเท่านั้น

“ฉันดั้นด้นหนีมานับพันลี้นี่เพื่ออะไรกันนะ รู้อย่างนี้ตอนนั้นยึดอารามลมใสเอาไว้เสียก็สิ้นเรื่องแล้ว”

แต่ความคิดนี้เป็นเพียงแค่คิดขึ้นมาเท่านั้น อย่างไรเสียเขาก็ยังต้องคำนึงถึงคนอื่นๆ ที่จำเป็นต้องกลับบ้าน

“ศิษย์พี่หลี่ ท่านเป็นอันใดไปหรือเจ้าคะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวยื่นศีรษะออกมาจากกระโจมด้วยความกังวล นางกลัวว่าอีกฝ่ายจะมีอาการกำเริบขึ้นมาอีก

“ไม่มีอะไร ข้ากำลังจะเข้าไปเดี๋ยวนี้”

ความครึกครื้นภายในกระโจมยังคงดำเนินต่อไป ทว่ามองดูอาหารเลิศรสที่วางอยู่เต็มโต๊ะ หลี่ฮั่วหวังก็ไม่มีกะจิตกะใจจะกินอีกแล้ว

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 226
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 227 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 225กลับหน้าเรื่อง
ตอน 225ตอน 227