ตอนที่ 225 อู๋เย่ว์
เมื่อเห็นศีรษะของสตรีผู้งดงามกำลังจะโขกลงบนพรมขนสัตว์ หลี่ฮั่วหวังก็ยื่นมือออกไปประคองนางลุกขึ้น
“ฮูหยินเกรงใจเกินไปแล้ว พวกเราต่างเป็นศิษย์ร่วมสำนักที่ตกระกำลำบากมาด้วยกัน การช่วยเหลือซึ่งกันและกันย่อมเป็นเรื่องสมควร มิอาจรับการคารวะใหญ่โตถึงเพียงนี้ได้หรอก”
สตรีผู้ซาบซึ้งใจยิ่งนักถูกหลี่ฮั่วหวังห้ามปรามซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดจึงยอมเลิกราแล้วนั่งลงด้านข้าง
นางเอ่ยกับหลี่ฮั่วหวังด้วยน้ำเสียงที่ยังคงอกสั่นขวัญแขวน “หลังจากเป่าเอ๋อร์หายตัวไปอีกครั้ง ตอนนั้นพวกเราแทบจะพลิกแผ่นดินชิงชิวควานหาจนทั่ว แต่ก็ยังหาไม่พบ ตอนนั้นข้าใจสลายไปแล้ว นึกว่าชาตินี้คงไม่ได้พบหน้าเขาอีก พระโพธิสัตว์คุ้มครอง เป่าเอ๋อร์ถึงได้กลับมาครบสามสิบสองประการ”
กล่าวจบ นางก็หยิบลูกประคำออกมาจากแขนเสื้อ พลางหมุนลูกประคำและค้อมกราบไปทางทิศเหนือ
เมื่อเห็นการกระทำเช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังก็ชะงักงันไป “มิทราบว่าที่ท่านกราบไหว้อยู่นี้ คือพระโพธิสัตว์องค์ใดรึ”
บางทีอาจเป็นเพราะผ่านเรื่องราวมากมายก่อนหน้านี้มา หลี่ฮั่วหวังจึงมีความรู้สึกไวต่อสิ่งงมงายพรรค์นี้เป็นพิเศษ ในสถานที่แห่งนี้ สิ่งของพวกนี้ย่อมต้องมีปัญหาเป็นแน่
อู๋เย่ว์ดูเหมือนจะเข้าใจเจตนาของหลี่ฮั่วหวังผิดไป คิดว่าเขากำลังประชดประชันนาง จึงรีบอธิบายอย่างทำตัวไม่ถูก “ผู้มีพระคุณ ข้ามิได้หมายความเช่นนั้น เป่าเอ๋อร์กลับมาได้ล้วนเป็นเพราะบุญคุณของท่าน มิใช่พึ่งพาพระโพธิสัตว์ที่เลื่อนลอยเหล่านั้นหรอกเจ้าค่ะ”
“นับแต่แต่งงานมาอยู่ที่ชิงชิว ข้าก็มิได้กราบไหว้พระโพธิสัตว์แล้ว เพียงแต่ข้านับถือพุทธมาทั้งชีวิต มันเป็นความเคยชินที่ปลูกฝังมาแต่เยาว์วัย จึงยากที่จะเลิกราได้จริงๆ เจ้าค่ะ”
“มิใช่ๆ ข้ามิได้หมายความว่ากำลังประชดประชัน ข้าเพียงสงสัยใคร่รู้จริงๆ ว่าท่านกราบไหว้พระโพธิสัตว์องค์ใดกันแน่” หลี่ฮั่วหวังที่ถือจอกน้ำหวานมดเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง
ได้ยินคำนี้ อู๋เย่ว์ก็พลันรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก “พระโพธิสัตว์... ก็คือพระแม่โพธิสัตว์ผู้โปรดสัตว์ให้พ้นทุกข์พ้นภัยมิใช่หรือเจ้าคะ ยังต้องแบ่งแยกพระโพธิสัตว์องค์ใดอีกรึ”
เมื่อเห็นมารดาของซุนเป่าลู่ตอบเช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังก็ทอดถอนใจแผ่วเบา พลางลอบคิดในใจ “คนโง่ในโลกนี้มีมากเกินไปจริงๆ เชื่ออะไรก็เหมือนกันหมด สุดท้ายก็แค่งมงายทั้งนั้น ไม่ได้ดีไปกว่าตันหยางจื่อสักเท่าไร”
ทว่าหากมองอีกมุมหนึ่ง สำหรับมารดาของซุนเป่าลู่แล้วนี่กลับนับเป็นเรื่องดี เพราะในโลกที่วิปลาสไปแล้วแห่งนี้ เมื่อเทียบกับการกราบไหว้พระโพธิสัตว์จอมปลอมที่ไร้ตัวตน การกราบไหว้พระโพธิสัตว์ที่มีอยู่จริงย่อมอันตรายยิ่งกว่าอย่างเห็นได้ชัด
“ฮูหยินนั่งลงเถิด ข้าเพียงสงสัยจึงถามไปส่งเดชเท่านั้น จริงสิ เมื่อครู่ข้าเห็นเป่าลู่กอดกับสตรีผู้หนึ่ง นั่นคือคนรักของเขารึ” หลี่ฮั่วหวังเปลี่ยนหัวข้อสนทนา หมายจะผ่อนคลายบรรยากาศที่ค่อนข้างตึงเครียดลง
“ใช่เจ้าค่ะ นั่นคือพี่สาวของเขา เกาะติดเขามาตั้งแต่เด็ก เดิมทีก็หมั้นหมายกันไว้แต่ยังเยาว์แล้ว ผลปรากฏว่าเป่าเอ๋อร์หายตัวไป วันนั้นนางแทบจะร้องไห้เจียนตายเชียว”
“พี่สาวรึ” หลี่ฮั่วหวังรู้สึกประหลาดใจกับท่าทีของอีกฝ่าย ลูกชายตนเองทำเรื่องผิดทำนองคลองธรรมเช่นนี้ เหตุใดคนเป็นแม่ยังมีสีหน้าเมตตาอารีอยู่ได้ อีกอย่าง สตรีที่ซุนเป่าลู่กอดไว้ก่อนหน้านี้เห็นชัดว่าเป็นชาวชิงชิว มิได้เป็นคนเชื้อสายเดียวกับซุนเป่าลู่ด้วยซ้ำ
“พวกเขาสองคนมิได้มีบิดาคนเดียวกัน ข้าตั้งครรภ์เป่าเอ๋อร์แล้วแต่งงานจากแคว้นเหลียงมายังชิงชิว ตอนนั้นจั๋วเอ๋อร์ลืมตาดูโลกแล้ว แม้จะมิได้มีพ่อแม่คนเดียวกัน ทว่าพวกเขาสนิทสนมกันมาแต่เล็กแต่น้อย จึงได้หมั้นหมายกันไว้แต่เยาว์ หมายจะให้กลายเป็นการเกี่ยวดองที่แนบแน่นยิ่งขึ้นเจ้าค่ะ”
เมื่อเห็นสีผิวของสตรีตรงหน้าที่แตกต่างจากชาวชิงชิวโดยรอบอย่างเห็นได้ชัด หลี่ฮั่วหวังก็คาดเดาจุดนี้ได้ไม่ยาก
ในยามนั้นเอง ชายชาวชิงชิวร่างเตี้ยล่ำผิวคล้ำที่อยู่ข้างๆ ก็เดินยิ้มแย้มเข้ามาใกล้ พลางยกจอกเขาสัตว์ในมือยื่นมาตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง
เขาเอ่ยภาษาชิงชิวเป็นประโยคสั้นๆ ใส่หลี่ฮั่วหวังเป็นชุดใหญ่ แล้วยื่นจอกเขาสัตว์เข้ามาข้างหน้าอีกครั้ง
อู๋เย่ว์ที่อยู่ด้านข้างรีบช่วยอธิบาย “พ่อของเด็กบอกว่า ขอบคุณที่ท่านช่วยชีวิตลูกชายคนที่สองของเขา และขอให้เทพฟ้านิรันดร์คุ้มครองท่าน ประทานชีวิตอันเป็นนิรันดร์ให้แก่ท่านเจ้าค่ะ”
“คำคารวะสุราของชิงชิวนี่ช่างแปลกเสียจริง” หลี่ฮั่วหวังพยักหน้าให้เขา ก่อนจะยกจอกเขาสัตว์ในมือขึ้นชนจอกกับเขาเช่นกัน
อาศัยช่วงที่ดื่มน้ำหวานมด หลี่ฮั่วหวังลอบสำรวจสามีภรรยาตรงหน้าคู่นี้ หากพูดตามตรง บิดามารดาของซุนเป่าลู่ช่างไม่เหมาะสมกันแม้แต่น้อย
ชายผู้นี้รูปร่างเตี้ยม่อต้อ ใบหน้ายังแบนกลมราวแผ่นแป้ง หากมีขนงอกมากกว่านี้อีกนิดก็คงกลายเป็นลิงไปแล้ว ดูอย่างไรก็ไม่คู่ควรกับมารดาผู้งดงามของซุนเป่าลู่ ไม่รู้ว่าแต่งงานกันมาได้อย่างไร
“หรือว่าแม่ของซุนเป่าลู่จะถูกพ่อของเขาซื้อตัวมา” เมื่อนึกเชื่อมโยงไปถึงการค้าทาสที่ภูนารี หลี่ฮั่วหวังก็ลอบคาดเดาไปเรื่อยเปื่อยในใจ
“ศิษย์พี่หลี่!” ซุนเป่าลู่ที่เมามายจนไม่ได้สติโผเข้ามาจากทิศทางใดก็มิอาจทราบ พลางฟุบลงกับอกของหลี่ฮั่วหวังแล้วร่ำไห้ออกมาโฮใหญ่ ปากก็ยังพร่ำเพ้อคำพูดคนเมาไปเรื่อย
“ศิษย์พี่หลี่! ข้าตัดใจจากพวกท่านมิลงหรอก! ข้ามิกลับบ้านแล้ว! ข้าจะติดตามพวกท่านไปแคว้นเหลียง!!”
เมื่อเห็นบุตรชายเสียกิริยาถึงเพียงนี้ บิดาของซุนเป่าลู่ก็รีบวางจอกสุราในมือลง แล้วลากตัวเขาออกไปสร่างเมานอกกระโจมทันที
เมื่อมองดูแผ่นหลังอันทุลักทุเลของซุนเป่าลู่ หลี่ฮั่วหวังก็ยิ้มออกมาโดยมิได้เก็บมาใส่ใจ
คำพูดของซุนเป่าลู่ล้วนเป็นเพียงคำเพ้อเจ้อของคนเมา ถึงบ้านแล้ว อีกทั้งครอบครัวยังปรองดองอบอุ่น จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะยังคงร่วมทางไปกับตนต่อไป
อีกอย่าง เส้นทางที่ตนต้องเดินต่อจากนี้ก็เหลืออีกไม่มาก ข้ามชิงชิวไปก็ถึงแคว้นเหลียง ดูจากแผนที่แล้วมิได้ไกลนัก
หากเขาหนิวซินอยู่ไม่ไกลจากที่นี่มากนัก ภายภาคหน้าหากพอมีเวลา อาจแวะเวียนมาเยี่ยมเยียนที่นี่บ้างก็เป็นได้
หลี่ฮั่วหวังกลับมานั่งขัดสมาธิใหม่อีกครั้ง ก่อนจะใช้สองมือหยิบซี่โครงแพะย่างที่โรยเครื่องเทศสีดำขึ้นมากัดกินคำใหญ่
ชั่วพริบตานั้น กลิ่นหอมฟุ้งก็ตลบอบอวล น้ำเนื้ออันเข้มข้นแตกซ่านไปทั่วปากของหลี่ฮั่วหวัง เขาพบว่าซี่โครงแพะนี้อร่อยอย่างน่าประหลาด
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะประสาทรับรู้ของตนถูกเสริมกำลังจนส่งผลมาถึงเรื่องอาหารการกินหรือไม่ แต่สำหรับหลี่ฮั่วหวังที่ใช้ชีวิตมาถึงสองโลกแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ได้กินซี่โครงแพะที่อร่อยเลิศรสถึงเพียงนี้จริงๆ
เนื้อแพะที่นุ่มละมุนลิ้น ผสานกับเครื่องเทศรสเค็มอมเปรี้ยว เพียงกัดลงไปคำเดียวก็เป็นความเพลิดเพลินอันมิอาจเปรียบได้
มิน่าเล่าคนอื่นๆ ถึงไม่มีใครพูดจาแม้แต่คนเดียว ต่างก้มหน้าก้มตากัดแทะกระดูกแพะและกระดูกวัวกันอย่างเอาเป็นเอาตาย
เมื่ออยู่ต่อหน้าอาหารเลิศรสเช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังก็ไม่อยากปล่อยให้เสียของ จึงวางทุกสิ่งลงแล้วเริ่มสวาปามอย่างเอร็ดอร่อยทันที
แม้ชายชาวชิงชิวที่ล้อมวงส่ายหัวเต้นรำจะไม่มีอะไรน่าชมนัก แต่ท่วงท่าร่างกายอันเกินจริงเหล่านั้น ก็ช่วยขับเน้นบรรยากาศภายในกระโจมใหญ่ให้ครึกครื้นขึ้นมา ทำให้ใบหน้าของทุกคนในกระโจมต่างมีรอยยิ้มประดับอยู่ ซึ่งรวมถึงหลี่ฮั่วหวังด้วยเช่นกัน
หลังจากคนอื่นๆ กินดื่มจนอิ่มหนำสำราญแล้ว ก็เริ่มคล้องคอกอดบ่าร่วมเต้นรำไปกับชาวชิงชิวเหล่านั้นด้วยเช่นกัน
การแสดงของคณะสกุลลวี่สะดุดตาที่สุด อย่างไรเสียอาชีพหลักของพวกเขาก็คือการร้องงิ้ว น้ำเสียงเอื้อนเอ่ยอันแปลกใหม่และท่วงท่าเคลื่อนไหวเหล่านั้นจึงเรียกเสียงโห่ร้องชื่นชมจากชาวชิงชิวโดยรอบได้อย่างไม่ขาดสาย
รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของหลี่ฮั่วหวังขณะทอดสายตามองทุกสิ่งตรงหน้า “พวกเขาดูมีความสุขกันจริงๆ นะ ทำไมเวลาอยู่ข้างกายฉัน ถึงได้มีแต่ความโศกเศร้าและความเจ็บปวดอยู่ตลอดเลยล่ะ”
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังเหม่อลอยไปกับภาพตรงหน้า ประสาทสัมผัสอันเฉียบคมก็รับรู้ได้ว่ามีใครบางคนด้านข้างกำลังจับจ้องตนอยู่
นั่นคือสายตาของมารดาซุนเป่าลู่ เขาค่อยๆ หันศีรษะไปมอง ก็พบว่าอีกฝ่ายในยามนี้กลับมีสีหน้ากลัดกลุ้มใจเป็นอย่างยิ่ง ปราศจากความสุขุมเยือกเย็นเมื่อครู่นี้ไปอย่างสิ้นเชิง
“ฮูหยิน มีเรื่องอันใดจะบอกข้าหรือไม่”
คำพูดของหลี่ฮั่วหวังทำให้อู๋เย่ว์ที่ลังเลอยู่บ้างในคราแรกตัดสินใจได้ในที่สุด
“ผู้มีพระคุณ เพิ่งพบกันครั้งแรก ไม่รู้ว่าคำนี้ข้าควรพูดหรือไม่ พวกท่านอย่าไปแคว้นเหลียงเลย อยู่ที่ชิงชิวต่อดีหรือไม่เจ้าคะ ที่นั่นมิใช่ถิ่นดีอันใด”
กำลังโหลดความเห็น...