ตอนที่ 224 กลับถึงบ้านแล้ว
ชุนเสี่ยวหม่านยังคงช่วยซับกายให้ไป๋หลิงเหมี่ยวต่อไป “ข้าว่านี่มิเห็นจะเป็นอันใดเลย เจ้าก็เข้าหอกับหลี่ฮั่วหวังไปแล้ว มีสิ่งใดพูดมิได้เล่า เจ้าอย่าหดตัวสิ ยืดตัวขึ้นหน่อย”
“...” ไป๋หลิงเหมี่ยวที่เขินอายทำได้เพียงนิ่งเงียบตอบกลับไป
นางยังคงรู้สึกว่า เรื่องลับเฉพาะเยี่ยงนี้มิอาจนำมาแบ่งปันให้ผู้อื่นฟังได้
หญิงสาวกลุ่มนี้เล่นน้ำกันอยู่นานสองนาน จนกระทั่งฟ้าจวนจะมืดลง พวกนางจึงค่อยถือเสื้อผ้าที่ซักเสร็จแล้วกลับมา
วันนี้ออกเดินทางตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ครั้นฟ้ามืดลง ทุกคนต่างก็เหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า นอกจากคนที่ต้องอยู่เวรยามแล้วจึงพากันเข้านอนแต่หัวค่ำ
“ข้าขนดก เช็ดได้แค่พอหมาดๆ เจ้าก็อย่ารังเกียจเลยนะ”
ในผ้าห่ม ไป๋หลิงเหมี่ยวที่ได้ยินดังนั้นจึงกางแขนออกแล้วโผเข้ากอดชุนเสี่ยวหม่านไว้แน่น ก่อนจะซุกหน้าลงไปถูไถกับดงขนสีดำหนาทึบอย่างมีความสุข “จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไรเล่า ข้าชอบพี่เสี่ยวหม่านจะตายไป”
เสี่ยวหม่านยกขาที่มีขนดกของตนขึ้นตามธรรมชาติ แล้วถูไถไปบนเรือนร่างอันเกลี้ยงเกลาของอีกฝ่าย
“ฮ่าๆ อย่าทำเช่นนี้สิเจ้าคะพี่เสี่ยวหม่าน ข้าจั๊กจี้นะ”
“ชอบข้าอย่างนั้นรึ แต่ข้าเทียบศิษย์พี่หลี่ของเจ้ามิได้ดอกหนา ประเดี๋ยวพอข้าหลับไป เจ้าก็คงใส่แค่เอี้ยมตัวเดียวแล้วมุดเข้าผ้าห่มศิษย์พี่หลี่ของเจ้ากระมัง”
“บาดแผลของศิษย์พี่หลี่ยังไม่หาย ข้าจะไปดูแลเขาต่างหาก”
“สภาพอย่างเขายังต้องดูแลอีกรึ นอกจากเรื่องพรรค์นั้นแล้ว ข้าว่าเจ้าก็มิเห็นจะมีตรงไหนที่ดูแลเขาได้เลย”
“พี่เสี่ยวหม่าน... เหตุใดแม้แต่ท่านก็เป็นไปเช่นนี้ด้วยเล่า...”
ขณะที่คนทั้งสองกำลังกระซิบกระซาบกันอยู่ในผ้าห่ม จู่ๆ พวกนางก็เห็นเงาร่างสายหนึ่งเดินลับๆ ล่อๆ มุ่งหน้าไปยังริมแม่น้ำ
“นั่นผู้ใดกันหรือเจ้าคะ”
“จะใครเสียอีกเล่า ก็ซุนเป่าลู่น่ะสิ เป็นเช่นนี้ตลอด เขาไม่เคยอาบน้ำร่วมกับผู้อื่น กลัวคนแอบมองยิ่งกว่าพวกเราผู้หญิงเสียอีก”
คืนนั้น นอกจากเสียงหมาป่าหอนแว่วมาจากที่ไกล ก็ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นอีกตลอดคืน
รุ่งสางของวันถัดมา หลี่ฮั่วหวังที่โอบกอดไป๋หลิงเหมี่ยวไว้ค่อยๆ ลืมตาขึ้น
“ศิษย์พี่หลี่ ท่านฝันร้ายอีกแล้ว” ไป๋หลิงเหมี่ยวปวดใจแทนเขา ใช้นิ้วอ่อนนุ่มลูบคางเขาเบาๆ
“ไม่เป็นไร ชินแล้ว” หลี่ฮั่วหวังที่ขอบตาคล้ำเล็กน้อยยันกายลุกขึ้นนั่ง เขามองไปทางภูนารีอีกครั้ง ความระแวดระวังในใจผ่อนคลายลงบ้าง
“ตอนนั้นฉันไม่ได้เผยพิรุธอะไร พวกเขาอาจไม่รู้ว่าฉันเป็นจิตวิสุทธิ์ อีกอย่างพวกนั้นก็เป็นแค่เด็กฝึก ไม่ว่าตำหนักระบำสิงห์จะดีหรือร้าย พวกเราก็น่าจะปลอดภัยแล้ว”
เมื่อล้างหน้าล้างตาเสร็จ ซุนเป่าลู่ก็ยกชามของเหลวสีน้ำตาลเข้ามาตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง “ศิษย์พี่หลี่ กินมื้อเช้าขอรับ”
“นี่คืออะไร” ประสาทรับกลิ่นอันฉับไวของหลี่ฮั่วหวังทำให้เขาต้องผงะหงายหลังไปโดยไม่รู้ตัว มันช่างคาวเหลือเกิน
“นมแพะสดผสมกับเลือดแพะสดแล้วเติมเกลือลงไป เป็นซุปนมเลือด รสชาติดีมากเลยนะขอรับ อีกทั้งยังมีประโยชน์ต่อการฟื้นฟูบาดแผลด้วย” เขายกขึ้นจิบไปคำหนึ่ง ก่อนจะยื่นมาตรงหน้าหลี่ฮั่วหวังอีกครั้ง
หลี่ฮั่วหวังดื่มเข้าไปคำหนึ่งแทบจะสำรอกออกมา ทว่าเขากล้ำกลืนฝืนความสะอิดสะเอียนดื่มของเหลวผสมระหว่างนมกับเลือดนี้จนหมดชาม
มีประโยชน์ก็จริงอยู่ ทว่ารสชาตินั้นแย่สุดจะทน
ซุนเป่าลู่ยืนอยู่ตรงนั้นพลางพูดด้วยความตื่นเต้น “ศิษย์พี่หลี่ ท่านดูสิ ข้าพูดไม่ผิดใช่หรือไม่ขอรับ ขอเพียงนำแพะติดตัวมามากพอ มื้ออาหารสามมื้อก็ไม่ต้องเป็นกังวลแล้ว!”
หลี่ฮั่วหวังใช้ปลายแขนเสื้อเช็ดมุมปาก แล้วยัดชามกลับไปในอ้อมอกของเขา “เอาเถอะ อย่ามัวพูดไร้สาระ พ้นจากภูนารีแล้ว ก็น่าจะใกล้ถึงบ้านเจ้าแล้วใช่หรือไม่”
เมื่อได้ยินเรื่องนี้ แววตาของซุนเป่าลู่ก็สว่างวาบขึ้นมาทันใด “ใช่ๆๆ! รีบไปกันเถิดขอรับ! พวกเขาอยู่ข้างหน้านี้แล้ว!”
แม้ว่าท้องฟ้าสีครามและทุ่งหญ้าเขียวขจีนี้จะดูเหมือนกันไปหมดในสายตาของพวกหลี่ฮั่วหวัง ทว่าในสายตาของซุนเป่าลู่กลับมองเห็นความแตกต่างได้อย่างชัดเจน
“ดูนั่นสิ! ภูเขาตรงนั้น! ข้าเคยไปเลี้ยงแพะแถวนั้น! ฟันกรามซี่ซ้ายล่างของข้าซี่หนึ่งก็หักเพราะหกล้มที่นั่นแหละ!”
“ข้าเคยเห็นหมาป่าสีขาวทางทิศตะวันออกตรงนั้นด้วย! ไม่ได้โกหกเลยนะขอรับ หมาป่าสีขาวจริงๆ! ท่านพ่อท่านแม่ของข้าบอกว่าไม่มีหมาป่าสีขาวสักนิด แต่ข้าเห็นมากับตาตัวเองจริงๆ!”
“ดูนี่สิ! เห็นรอยใต้พื้นหญ้านี่หรือไม่! นี่คือร่องรอยที่คนในเผ่าของพวกเราตั้งกระโจมทิ้งไว้! ไม่ผิดแน่!”
ยิ่งซุนเป่าลู่ตื่นเต้นฮึกเหิมมากขึ้นเท่าใด พวกเขาก็ยิ่งเข้าใกล้มากขึ้นเท่านั้น สองวันสุดท้ายซุนเป่าลู่นอนไม่หลับทั้งสองคืน หน้าที่อยู่เวรยามจึงถูกเขารับไปทำคนเดียวทั้งหมด
ในที่สุดหลังจากที่พวกเขาข้ามเนินเขาเตี้ยๆ ลูกหนึ่งไป ท่ามกลางผืนดินสีเขียวขจีเบื้องหน้าก็ปรากฏผืนสีขาวกลุ่มหนึ่ง นั่นคือฝูงแพะ และยังมีจุดสีดำประปราย นั่นคือฝูงวัว
ถัดจากฝูงแพะมีกลุ่มกระโจมขนาดใหญ่ตั้งเรียงราย ตลอดจนจุดเล็กๆ เท่ามดที่เคลื่อนไหวไปมา ซึ่งก็คือผู้คน
“เฮ้!!!” ซุนเป่าลู่ผู้มีน้ำตาคลอเบ้าตะโกนภาษาชิงชิวออกไปทางนั้นอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นเขาก็ผละจากคนอื่นๆ แล้ววิ่งกระโจนตรงไปทางนั้นด้วยความตื่นเต้นดีใจ
เมื่อพวกหลี่ฮั่วหวังตามเข้าไปใกล้ พวกเขาก็เห็นซุนเป่าลู่กำลังถูกชาวชิงชิวกลุ่มหนึ่งรุมล้อม ต่างฝ่ายต่างร้องไห้ตะโกนกอดรัดกันกลมเกลียวด้วยความตื่นตัน
แม้จะไม่เข้าใจภาษาชิงชิว ทว่าหลี่ฮั่วหวังกลับสัมผัสได้ถึงอารมณ์ความรู้สึกอันแรงกล้าที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงของคนเหล่านั้น
ยามนี้ในใจของหลี่ฮั่วหวังบังเกิดความอบอุ่นขึ้นมาสายหนึ่ง เมื่อเทียบกับการส่งซุนเป่าลู่กลับถึงบ้านได้ในที่สุดแล้ว เขากลับรู้สึกยินดีกับท่าทีที่ครอบครัวของซุนเป่าลู่ปฏิบัติต่อเจ้าตัวมากกว่า
ทันใดนั้น หลี่ฮั่วหวังก็เห็นสตรีชาวชิงชิวผู้หนึ่งถืออ่างใส่น้ำนมเดินออกมาจากกระโจมด้านข้าง
ครั้นนางแลเห็นซุนเป่าลู่ สีหน้าก็พลันแข็งค้าง อ่างใส่น้ำนมในมือร่วงหล่นกระแทกพื้นลงไปตรงๆ
สุ้มเสียงนั้นดึงดูดให้ซุนเป่าลู่หันไปมอง เมื่อเห็นสตรีผู้นั้น เขาก็หลั่งน้ำตาออกมา
ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่ยืนล้อมดู ทั้งสองโผเข้ากอดกันแนบแน่น พร้อมกับส่งเสียงร่ำไห้ปานจะขาดใจออกมาพร้อมกัน
“ที่แท้ไอ้หมอนี่ก็มิได้คุยโวโอ้อวดหรือนี่... มีผู้หญิงกำลังเฝ้ารอเขาอยู่จริงๆ เสียด้วย...” โก่วหวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอิจฉาตาร้อน
ขณะที่พวกเขากำลังกอดกันอย่างลืมตัว ชายชราผู้สวมห่วงหลากสีไว้รอบคอคนหนึ่งก็เดินตัวสั่นเทาตรงเข้าไป
เขาเอ่ยอะไรบางอย่างด้วยภาษาชิงชิวกับซุนเป่าลู่
ดูท่าฐานะของเขาในที่แห่งนี้น่าจะได้รับความเคารพนับถือเป็นอย่างยิ่ง คำพูดของเขาทำให้คนทั้งสองที่กอดกันอยู่สงบลงได้ในที่สุด
ซุนเป่าลู่สนทนากับชายชราผู้นั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก็เดินปรี่เข้ามาตรงหน้าหลี่ฮั่วหวังด้วยความตื่นเต้นฮึกเหิม
เขาพาดแขนลงบนบ่าของหลี่ฮั่วหวังอย่างสนิทสนมเป็นกันเอง แล้วเริ่มเอ่ยแนะนำให้คนในเผ่าของตนฟัง
ด้วยภาษาที่ไม่เข้าใจกัน หลี่ฮั่วหวังจึงไม่อาจล่วงรู้ได้ว่าพวกเขากำลังพูดอะไรกันอยู่
ทว่าเมื่อซี่โครงแพะย่างหอมกรุ่นที่ยังมีไอร้อนลอยขึ้นถูกยกมาตรงหน้าพร้อมน้ำผึ้ง เขาก็เข้าใจความหมายของอีกฝ่ายทันที
นานทีปีหนจะมีงานเลี้ยงเนื้อล้วนเช่นนี้ คนอื่นๆ ย่อมมิอาจหักห้ามใจไหว ครั้นเห็นว่าหลี่ฮั่วหวังมิได้มีท่าทีปฏิเสธ สองมือของพวกเขาก็ยื่นตรงเข้าไปคว้าหมับทันควัน
กองไฟถูกจุดลุกโชนขึ้น ผู้คนกลุ่มหนึ่งพากันล้อมรอบซุนเป่าลู่พลางโห่ร้องตะโกนก้อง ซุนเป่าลู่ที่ถือจอกสุราไว้ในมือทั้งสองข้างตอบรับอย่างกระตือรือร้นพลางหมุนตัวเป็นวงกลมไม่หยุด
หลี่ฮั่วหวังมองดูความครึกครื้นทั้งหมดนี้ ก่อนจะยกจอกเขาสัตว์ขึ้นจิบไปคำหนึ่ง “นี่คือน้ำผึ้งรึ ช่างหวานจับใจนัก ทั้งยังมิเลี่ยนเลยแม้แต่น้อย”
“นี่มิใช่น้ำผึ้งเจ้าค่ะ แต่มันคือน้ำหวานมด เป็นน้ำหวานที่มดชนิดหนึ่งสะสมไว้ ทั้งอร่อยและหายากกว่าน้ำผึ้งเสียอีก”
หลี่ฮั่วหวังเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบกับสตรีผู้มีหน้าตาสะสวยคนหนึ่ง แม้นางจะสวมใส่ชุดหนังสัตว์ของชาวชิงชิว หากแต่ผิวพรรณอันขาวผ่องของนางกลับเป็นสิ่งยืนยันว่ามิใช่คนท้องถิ่นของชิงชิว
สตรีผู้นั้นเห็นหลี่ฮั่วหวังกำลังจับจ้องตนเอง นางที่มีดวงตาแดงระเรื่อเล็กน้อยจึงย่อตัวคุกเข่าลงบนพรม สีหน้าเคร่งขรึมจริงจังค้อมศีรษะโขกคารวะลงตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง
“ขอบพระคุณท่านนักพรตหลี่ ที่มิหวั่นเกรงความยากลำบากเดินทางรอนแรมพันลี้ส่งลูกชายของข้ากลับคืนสู่บ้านเจ้าค่ะ!”
กำลังโหลดความเห็น...