ตอนที่ 223 ริมแม่น้ำ
“เฮ้ย! นังผู้หญิงคนนี้นี่!” เมื่อเห็นชุนเสี่ยวหม่านใช้ตนเป็นกุลี โก่วหวาก็ก่นด่าอุบอิบ
ทว่าเขาก็กล้าเพียงแค่ด่าเสียงเบา เพราะกลัวว่าหากพูดเสียงดังไป อีกฝ่ายจะชักดาบมาฟันตน
ยามนี้ชุนเสี่ยวหม่านเดินมาถึงเบื้องหน้าของหลี่ฮั่วหวังที่นั่งขัดสมาธิอยู่ “ศิษย์พี่หลี่ วันนี้เหตุใดพวกเราจึงรีบร้อนปานนี้หรือเจ้าคะ”
หลี่ฮั่วหวังยื่นมือไปตบพื้นที่ข้างกายเบาๆ ก่อนจะเอ่ยว่า “มีภัยเงียบอยู่บ้าง แม้จะเป็นเพียงข้อสันนิษฐาน ทว่าเพื่อความไม่ประมาท รีบไปย่อมดีกว่า”
เขาหันศีรษะไปมองยังทิศทางของภูนารีอีกครา จากสถานการณ์ในตอนนี้ ไม่ว่าตำหนักระบำสิงห์เหล่านั้นจะมีโอกาสเป็นขุมกำลังเช่นเดียวกับวัดเจิ้งเต๋อหรือไม่ แต่อย่างน้อยพวกเขาก็คงมิได้สังเกตเห็นตน
“ควรลองติดต่อพวกเขาเพื่อถามเรื่องลมเหนือแห่งนิกายลวงลืมดูไหมนะ... ไม่ได้ บุ่มบ่ามเข้าไปแบบนี้อันตรายเกินไป ถ้าอยากหลุดพ้นจากจิตวิสุทธิ์ ต้องเริ่มจากทางอื่น”
หมั่นโถววิ่งต๊อกๆ เข้ามา วางก้อนหินที่คาบมาจากไหนก็ไม่รู้ไว้ข้างกายหลี่ฮั่วหวัง แล้วกระดิกหางมองเขาต่อไป
“ศิษย์พี่หลี่ เรื่องบางเรื่องไม่จำเป็นต้องเก็บไว้คนเดียวหรอกเจ้าค่ะ ท่านก็ป่วยอยู่แล้ว ยิ่งเก็บกดไว้ก็จะยิ่งป่วยหนัก บางเรื่องท่านบอกพวกเราเถิด ทุกคนจะได้ช่วยกันคิดหาหนทาง”
หลี่ฮั่วหวังใช้มือลูบหัวหมั่นโถวเบาๆ แล้วหันไปมองชุนเสี่ยวหม่านที่เอ่ยคำนี้ออกมา จากนั้นจึงเล่าเหตุการณ์ที่ตนประสบเมื่อคืนให้ฟังด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ภาพหลอนข้างกายบอกท่านว่าพวกเชิดสิงโตมีมือมากกว่าเท้า แล้วท่านก็นึกขึ้นได้ว่าพวกนั้นมีมือมากกว่าเท้าจริงๆ อย่างนั้นรึเจ้าคะ”
ชุนเสี่ยวหม่านรู้สึกว่าเรื่องนี้เหลวไหลสิ้นดี พลันคิดขึ้นมาว่าคำที่ซุนเป่าลู่บอกตนเมื่อครู่อาจไม่ผิด
หลี่ฮั่วหวังรับรู้ได้ถึงความคลางแคลงใจของอีกฝ่ายอย่างเฉียบไว ทว่าเขามิได้โกรธเคือง เพียงแต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความผิดหวังอยู่บ้าง
เขาจ้องมองภาพหลอนทั้งสามร่างที่มีความสูงต่างกันตรงหน้า พลางพึมพำกับตัวเอง “เห็นไหมล่ะ นี่คือเหตุผลว่าทำไมเวลามีอะไรฉันถึงชอบเก็บไว้ในใจคนเดียว และไม่อยากบอกใคร”
เรื่องบางเรื่องพอพูดออกไป ผู้อื่นก็มิได้เข้าใจตนมากขึ้นแม้แต่น้อย กลับยิ่งคิดว่าตนเสียสติไปแล้วจริงๆ
“นักพรต ไม่เป็นไร พวกเขาไม่เข้าใจก็ช่างประไร เจ้าพูดกับข้าก็พอ ข้าอยู่ข้างเดียวกับเจ้า”
หลี่ฮั่วหวังเมินเขาโดยสิ้นเชิง เขาเอียงศีรษะเล็กน้อยแล้วมองไปยังแขนเสื้อที่ว่างเปล่าของชุนเสี่ยวหม่านที่อยู่ข้างๆ “ตอนนี้แขนขาดไปข้างหนึ่ง ชินแล้วหรือยัง”
สีหน้าของชุนเสี่ยวหม่านไหววูบเล็กน้อย “ขอเพียงช่วยทุกคนได้ แขนขาดไปข้างหนึ่งมิใช่เรื่องใหญ่อันใดเจ้าค่ะ หากมิใช่เพราะพวกท่านรับข้าไว้ ข้าคงตายไปนานแล้ว”
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หลี่ฮั่วหวังตัดสินใจว่าจะอธิบายสักหน่อย เขายื่นนิ้วเข้าไปในเบ้าตาซ้ายของตน แล้วใช้นิ้วลูบคลำลูกตาแห้งเหี่ยวที่เพิ่งจะขึ้นเป็นเค้าโครง
“อันที่จริง ความสามารถในการงอกแขนขาใหม่ของข้านี้ มิใช่ว่าข้าคิดหวงวิชาไว้ ทว่าวิธีนั้นเจ้าใช้ไม่ได้จริงๆ กระบวนการนั้นเจ้าทนรับไม่ไหวหรอก”
ชุนเสี่ยวหม่านพยักหน้า “ข้าทราบดีเจ้าค่ะ หากข้าใช้ได้ ศิษย์พี่หลี่ไม่มีทางปิดบังข้าแน่ ท่านมิใช่คนใจแคบเช่นนั้น”
สิ้นคำกล่าว ชุนเสี่ยวหม่านอ้าปากคล้ายลังเลอยากจะพูดอันใด แต่สุดท้ายก็มิได้พูดออกมา นางหมุนตัวเดินตรงไปยังไป๋หลิงเหมี่ยวที่กำลังเก็บผักป่าอยู่แต่ไกล
นางเดินมาถึงข้างกายไป๋หลิงเหมี่ยว นั่งยองๆ ลงเคียงข้าง แล้วใช้มือคัดวัชพืชบางส่วนในตะกร้าออก
“หากวันหน้าเจ้าจะใช้ชีวิตร่วมกับเขาจริงๆ อาการวิปลาสของเขาต้องหาทางรักษาให้หาย เป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ได้แน่ มันกระทบถึงการใช้ชีวิตปกติแล้ว”
ไป๋หลิงเหมี่ยวยังคงหวนนึกถึงเรื่องราวเมื่อวาน นางพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม
ชุนเสี่ยวหม่านใช้ไหล่ชนนางเบาๆ “ได้ยินหรือไม่ ข้ากำลังพูดกับเจ้าอยู่นะ”
“ข้าฟังอยู่เจ้าค่ะ พี่เสี่ยวหม่าน จริงๆ แล้วจะมีโรคนี้หรือไม่ ข้าก็ไม่สนใจหรอกเจ้าค่ะ ขอเพียงเขาคือศิษย์พี่หลี่ก็พอแล้ว”
ชุนเสี่ยวหม่านมองดรุณีน้อยข้างกายอย่างอ่อนใจปนขัดเคือง “เจ้ายังไม่ฟังคำเตือนอีก หากเป็นคนอื่น ข้าขี้เกียจจะยุ่งด้วยซ้ำ”
ไป๋หลิงเหมี่ยวผู้เปี่ยมด้วยรอยยิ้มกางแขนทั้งสองออกแล้วสวมกอดชุนเสี่ยวหม่านเบาๆ “ขอบคุณพี่เสี่ยวหม่านที่เป็นห่วงนะเจ้าคะ ข้าเข้าใจแล้ว”
เมื่อมองใบหน้าอันประณีตงดงามตรงหน้า จิตใจของชุนเสี่ยวหม่านก็อ่อนยวบลงในพริบตา “เอาเถอะๆ แดดแรงปานนี้ รีบเอาผ้ามาผูกตาเสียเถิด”
“ข้าก้มหน้าก้มตาขุดผักป่าไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ ขอเพียงไม่มองตรงไปข้างหน้าก็พอแล้ว”
จวนจะเข้าสู่ฤดูร้อนแล้ว ผักป่าบนทุ่งหญ้าจึงผุดขึ้นมาเป็นจำนวนมาก
ครึ่งหนึ่งถูกใส่ลงไปในหม้อต้มแป้งที่กำลังเดือดปุดๆ ส่วนผักป่าที่เหลือถูกนำไปใส่ไว้ในเกวียนวัว เก็บไว้กินในวันพรุ่งนี้
บะหมี่ข้าวบาร์เลย์ใส่ผักป่า แม้จะระคายคออยู่บ้าง หากแต่ทุกคนก็ยังคงกินกันอย่างเอร็ดอร่อย อย่างไรเสียสิ่งที่ลอยอยู่เหนือน้ำแกงบะหมี่ก็คือน้ำมันหมู
หลังจากกินข้าวเสร็จ ชายหนุ่มหลายคนก็จับกลุ่มกันไปอาบน้ำที่ริมแม่น้ำ อากาศเริ่มร้อนขึ้นทุกที เหงื่อไคลที่เหนียวเหนอะหนะทำให้รู้สึกไม่สบายตัวอย่างยิ่ง
เมื่อพวกผู้ชายอาบเสร็จแล้ว ก็ถึงคราวของพวกผู้หญิง
ไป๋หลิงเหมี่ยวกับชุนเสี่ยวหม่านช่วยกันประคองหลัวเจวียนฮัวที่ท้องแก่ โดยมีเหล่าสตรีที่ช่วยออกมาจากรังโจรคอยห้อมล้อม เดินมุ่งหน้าไปยังริมแม่น้ำ
สตรีมากมายเพียงนี้เปลื้องผ้าอาบน้ำ ย่อมยั่วให้ใจบุรุษคนอื่นๆ รุ่มร้อนกระสับกระส่ายเป็นธรรมดา
กระนั้นหลี่ฮั่วหวังที่นั่งครุ่นคิดอยู่ตรงนั้นเปรียบประดุจเสาค้ำสมุทร ทำให้คนอื่นๆ มิกล้าแม้แต่จะหันศีรษะไปมอง
ทว่าในแม่น้ำฝั่งนั้นกลับเป็นอีกภาพหนึ่งโดยสิ้นเชิง แสงอาทิตย์อัสดงย้อมสายน้ำทั้งสายจนกลายเป็นสีแดงฉาน
สายน้ำสีแดงสดถูกสองมือเรียวงามกอบขึ้นมา แล้วไหลรินลงจากผิวพรรณขาวผ่องละเอียดเนียนราวเนื้อนมแพะ ทิ้งไว้เพียงหยาดน้ำใสกระจ่างพร่างพราว
ภาพฉากนี้ทำเอาชุนเสี่ยวหม่านซึ่งเป็นสตรีด้วยกันถึงกับเหม่อลอยไปชั่วขณะ
หลัวเจวียนฮัวที่อยู่ข้างๆ ก็แลเห็นเช่นกัน ปากจึงอุทานออกมาอย่างทึ่งๆ “จิ๊ๆๆ ผิวพรรณช่างเปล่งปลั่งนัก เช่นนี้ยามอยู่บนเตียงมิถูกผู้ชายของเจ้าขัดถูจนลอกหมดรึ”
ไป๋หลิงเหมี่ยวหน้าแดงซ่าน นางยกมือปิดบังเรือนกายพลางย่อตัวลงในน้ำที่มิได้ลึกนัก “พี่หลัว ท่านพูดอันใดกันเล่า...”
“ที่นี่ไม่มีผู้ชายเสียหน่อยจะเหนียมอายไปไย พอถึงวัยอย่างข้าเจ้าก็จะเข้าใจเอง ความเหนียมอายอันใดนั่นล้วนแต่เสแสร้งให้พวกบุรุษดูทั้งนั้น”
จากนั้นนางก็ประคองท้องราวกับอุ้มลูกแตงโมขยับเข้ามาใกล้ ดวงตาทั้งสองเป็นประกายวับ “นี่ ผู้ชายของเจ้าบนเตียงเป็นอย่างไรบ้าง ใช้การได้ดีหรือไม่ ทนทานได้นานเพียงใด”
เมื่อเห็นไป๋หลิงเหมี่ยวแทบจะมุดศีรษะลงไปในน้ำ ชุนเสี่ยวหม่านที่อยู่ข้างๆ จึงเดินเข้ามาช่วยคลี่คลายสถานการณ์ด้วยสีหน้าอ่อนใจ “พี่หลัว นางเป็นดรุณีน้อยหน้าบาง ท่านอย่าได้ทำให้นางลำบากใจเลย”
หลัวเจวียนฮัวเผยสีหน้าเสียดาย “ข้าเห็นว่านางมิประสีประสาในเรื่องพรรค์นั้น จึงคิดจะสอนสั่งเสียหน่อย ไม่อยากฟังก็ตามใจเถอะ”
“อีกอย่างนี่เพิ่งจะเริ่มต้น ที่สระน้ำหัวหมู่บ้านของพวกเรา สตรีทั้งหมู่บ้านต่างซักผ้าไปพลางคุยเรื่องลามกไปพลาง เรื่องที่เล่ากันนั้นมันหยดย้อยกว่านี้ตั้งมากโข พวกบุรุษได้ยินแต่ไกลยังต้องสะบัดหน้าหนีกันเป็นแถว”
พอกล่าวจบ นางก็ประคองท้องเดินเฉียงๆ ราวกับปู ตรงไปยังบุตรสาวที่สตรีอีกคนอุ้มอยู่ไม่ไกล
ชุนเสี่ยวหม่านยื่นมือไปจับท่อนแขนอันเนียนลื่นของไป๋หลิงเหมี่ยว แล้วพยุงนางขึ้นมาจากน้ำ
“เอาเถิด นางไปแล้ว ลุกขึ้นมาเถอะ ระวังจะจมน้ำตายเอาเสียก่อน”
ไป๋หลิงเหมี่ยวลูบอกตนเองด้วยความหวาดผวาไม่หาย “ยามปกติก็มิเห็นพี่หลัวจะเปิดเผยถึงเพียงนี้ ทำเอาข้าตกอกตกใจแทบแย่”
“พอถึงวัยอย่างนางก็เป็นเช่นนั้นกันหมด” ชุนเสี่ยวหม่านหยิบผ้าเช็ดตัวในมือขึ้นมาช่วยซับกายให้ไป๋หลิงเหมี่ยว
“หากพวกเราถึงวัยอย่างพี่หลัว จะกลายเป็นเยี่ยงนางด้วยหรือไม่เจ้าคะ น่าอายจะตายไป... เหตุใดจึงพูดจาเช่นนั้นออกมาได้”
ไป๋หลิงเหมี่ยวที่ใบหน้าแดงก่ำเปี่ยมล้นด้วยความเอียงอาย มองไปยังหลัวเจวียนฮัวที่กำลังหัวเราะร่าเริงกอดบุตรสาวอยู่แต่ไกลแล้วพูดขึ้น
กำลังโหลดความเห็น...