คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 222

ตอน 222

ตอนที่ 222 จากไป

“เชิดสิงโตรึ” สมองของหลี่ฮั่วหวังยังคงปรับตามไม่ทัน สิ่งที่กำลังค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาจากที่ไกลนั้นมองอย่างไรก็ไม่เหมือนการเชิดสิงโตในความทรงจำของเขาแม้แต่น้อย

ประการแรก สิงโตเชิดในความทรงจำของเขาเป็นสัญลักษณ์แห่งความรื่นเริงมงคล บนตัวย่อมมิใช่ผ้าขาวบางผืนใหญ่ที่ดูสกปรกโสโครกเช่นนี้ อีกทั้งสิ่งที่เรียกว่าสิงโตเชิดนี้ไม่มีหัวด้วยซ้ำ!

ด้านในของผ้าขาวที่ถูกค้ำยันไว้มีกำเนิดแสงสีขาวสลัวราง สาดส่องทุกสรรพสิ่งรอบด้านผ่านชายผ้าขาวด้านล่าง แสงที่ตนเห็นเมื่อครู่ก็คือแสงจากด้านล่างนี้นี่เอง

หากเป็นเพียงผ้าขาวเปล่งแสงผืนหนึ่ง หลี่ฮั่วหวังคงไม่คิดว่านี่คือสิ่งอัปมงคล ทว่าสิ่งที่ชวนขนหัวลุกยิ่งกว่าคือรอยฝ่ามืออันเหี่ยวแห้งนับไม่ถ้วนที่ทาบทับอยู่บนผ้าขาว

ภายใต้การส่องกระทบของแหล่งกำเนิดแสง ทั่วทั้งผืนผ้าขาวจึงโปร่งแสงขึ้นมาเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยฝ่ามือที่มีทั้งขนาดใหญ่และเล็กตรงหน้าหลี่ฮั่วหวังอย่างแจ่มชัด

ครั้นสิงโตเชิดใกล้เข้ามา หลี่ฮั่วหวังก็มองเห็นรายละเอียดบนผ้าขาวมากขึ้น บนผืนผ้ามีพู่สีขาวห้อยอยู่มากมาย เหมือนพู่ขาวบนธงวิญญาณที่คนในขบวนแห่ศพแบกถืออย่างไรอย่างนั้น

สายตาของหลี่ฮั่วหวังค่อยๆ เลื่อนต่ำลง มองไปยังเท้าสิงโตใต้ผืนผ้าขาว สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาของเขาคือเท้าเปล่าที่เปรอะเปื้อนโคลนตมอยู่หลายคู่

หากจะกล่าวถึงสิ่งเดียวที่พอจะเกี่ยวข้องกับการเชิดสิงโตได้ ก็คงเป็นเท้าใต้ผืนผ้าขาวและมือที่ค้ำยันผ้าขาวไว้ ซึ่งต่างร่ายรำไปพร้อมกันราวกับมีจังหวะบางอย่าง พวกเขากำลังร่ายรำอยู่จริงๆ

ทุกครั้งที่มีการร่ายรำและสะบัดไหว ด้านในของผ้าผืนใหญ่นี้จะมีเสียงท่อนไม้กระทบกันดังแว่วออกมา คล้ายกับใช้เป็นเสียงบรรเลงประกอบ

“ศิษย์พี่หลี่ ไม่เป็นไรหรอกขอรับ ของพรรค์นี้ข้าเห็นมาตั้งแต่เด็ก ตอนนั้นก็ตกใจจนร้องไห้เหมือนกัน พอดูบ่อยเข้าก็ชินชาไปนานแล้วขอรับ” ซุนเป่าลู่พยายามช่วยคลายความกังวลให้หลี่ฮั่วหวัง

หลี่ฮั่วหวังใช้มือดึงหน้ากากทองเหลืองบนใบหน้าด้วยความระแวดระวัง บดบังใบหน้าของตนให้มิดชิดขึ้นเท่าที่จะทำได้

“บางครั้งสิ่งที่ชินตาแล้ว ก็มิได้หมายความว่าจะปลอดภัยเสมอไปหรอกนะ อีกอย่าง เหตุใดสิงโตตัวนี้ถึงไม่มีหัวเล่า”

“เพราะพวกเขายังไม่สำเร็จวิชาน่ะสิขอรับ ล้วนยังเป็นเพียงเด็กฝึกงานเท่านั้น มีเพียงอาจารย์ใหญ่ที่เชิดสิงโตเท่านั้นถึงจะมีคุณสมบัติสวมหัวสิงโตได้ เจ้าเด็กพวกนี้แค่อาศัยจังหวะตอนกลางคืนที่ไม่มีคนออกมารวมกลุ่มฝึกซ้อมกันเท่านั้นขอรับ”

ครั้นซุนเป่าลู่อธิบายให้หลี่ฮั่วหวังฟังจบ เขาก็เงยหน้าขึ้นตะโกนกู่ร้องใส่กลุ่มเชิดสิงโตที่เดินผ่านด้านข้าง หากฟังจากน้ำเสียง ดูเหมือนจะเป็นคำพูดให้กำลังใจบางอย่าง

ทว่าสิงโตไร้หัวตัวนี้กลับไม่มีผู้ใดตอบรับคำพูดของซุนเป่าลู่ พวกเขาเป็นดั่งช้างขนาดใหญ่ที่นอนตายอยู่บนพื้นมานาน เคลื่อนผ่านข้างกายหลี่ฮั่วหวังไปอย่างช้าๆ พร้อมท่วงทำนองอันแปลกประหลาดบางอย่าง

ครั้นเวลาผ่านไปครู่ใหญ่ การเชิดสิงโตก็จากไปในที่สุด ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังที่ค่อยๆ ไกลห่างออกไปให้หลี่ฮั่วหวัง โดยมิได้มีปฏิกิริยาใดๆ ต่อหลี่ฮั่วหวังแม้แต่น้อย

“ศิษย์พี่หลี่ ท่านเห็นหรือไม่ขอรับ ชิงชิวไม่เหมือนที่อื่น มีเทพฟ้านิรันดร์คุ้มครองอยู่ พวกสิ่งอัปมงคลจึงไม่กล้ากำเริบเสิบสานหรอกขอรับ”

หลี่ฮั่วหวังที่ยังคงหลงเหลือความระแวดระวังเงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงเข้าไปในโรงเตี๊ยม

“เทพฟ้านิรันดร์ของพวกเจ้าขี้เหนียวปานนี้เชียวรึ คุ้มครองเพียงแค่แถบนี้เท่านั้นหรืออย่างไร”

“นี่...อย่างไรเสียคนในเผ่าของข้าก็พูดกันเช่นนี้นี่ขอรับ”

“พวกที่เชิดสิงโตเหล่านี้ ล้วนเป็นอาจารย์สั่งสอนศิษย์สืบทอดต่อกันมาทีละรุ่นเช่นนี้รึ”

“ไม่ขอรับ ล้วนมีสำนักสืบทอด ในชิงชิวมีคนกลุ่มหนึ่งที่สอนการเชิดสิงโตโดยเฉพาะ ได้ยินว่าชื่อตำหนักระบำสิงห์ขอรับ”

“ตำหนักระบำสิงห์รึ” หลี่ฮั่วหวังพึมพำทวนคำนี้กับตนเองเบาๆ เขารู้สึกอยู่ตลอดว่าตนเคยได้ยินมาจากที่ไหนสักแห่ง ทว่ายามนี้พยายามเค้นคิดเท่าใดก็คิดไม่ออก

ทันใดนั้นในขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังครุ่นคิดถึงปัญหานี้อย่างหนัก หลวงจีนข้างกายที่กำลังหักนิ้วมือนับอยู่พลันกระทืบเท้าอย่างร้อนรนแล้วรีบเอ่ยขึ้นว่า “นักพรต มีบางอย่างไม่ชอบมาพากลนะ! ไอ้พวกเชิดหัวสิงโตนั่นมันผิดปกติ!”

“หือ” หลี่ฮั่วหวังมองภาพหลอนของหลวงจีนผู้นี้ข้างกายด้วยความตกตะลึง “สิ่งใดไม่ชอบมาพากล”

“เมื่อครู่เจ้าไม่ได้นับรึ จำนวนมันไม่ตรงกัน! มือที่ค้ำผืนผ้านั่นมีมากกว่าเท้าข้างล่างนักหนา! มือมากเท้าน้อย จำนวนไม่ตรงกันเลย! คนพวกนั้นต้องมีปัญหาแน่!”

“เดี๋ยวก่อน!” เมื่อหลี่ฮั่วหวังหวนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ ร่างกายของเขาก็พลันเย็นเยียบขึ้นมา

หากมิใช่เพราะหลวงจีนเตือน เขาเกือบจะไม่ทันสังเกตแล้ว เหตุใดคนเชิดสิงโตจึงมีมือมากกว่าเท้า!

“ศิษย์พี่หลี่ขอรับ” เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังยืนพึมพำอยู่คนเดียวตรงนั้น ซุนเป่าลู่ก็ถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความหวาดกลัวอยู่บ้าง

ขณะที่ซุนเป่าลู่กำลังตั้งใจว่าหากอีกฝ่ายยังคงพูดจาเพ้อเจ้อต่อไป ตนจะรีบกลับไปตามคนอื่นให้พกโซ่มาที่นี่ทันที เขาก็เห็นศิษย์พี่หลี่ใช้ไม้เท้าพยุงกาย เดินกะเผลกๆ ตรงเข้าไปด้านใน

“เป่าลู่ คืนนี้ไม่ต้องนอนแล้ว เราสองคนจะอยู่เวรยามกัน!”

“หา อ้อ! ได้ๆๆ ขอรับ!” แม้จะไม่รู้ว่าเหตุใดพักอยู่ในโรงเตี๊ยมแล้วยังต้องอยู่เวรยาม ทว่าซุนเป่าลู่ก็ยังคงทำตามแต่โดยดี

คืนนั้นเมื่อถึงยามสาม ซุนเป่าลู่ก็เห็นศิษย์พี่หลี่ซึ่งจ้องตาไม่กะพริบมาทั้งคืนพลันลุกพรวดขึ้น แล้วสั่งให้ทุกคนออกเดินทางในยามนั้นทันที

แม้คนอื่นๆ จะนึกสงสัยอยู่บ้างว่าเหตุใดจึงต้องออกเดินทางในยามค่ำคืน แต่ก็ยังคงปฏิบัติตาม

เงินทองของพวกเขาลดลงไปบ้าง ทว่าบนรถม้ามีกระสอบข้าวบาร์เลย์เพิ่มขึ้นหลายใบ รวมถึงแพะอีกหลายสิบตัว

“เรื่องนี้ข้าถนัด เรื่องนี้ข้าถนัดนักเชียว! ตอนเด็กๆ ที่ข้ายังขอทานอยู่ เคยเลี้ยงแพะให้เศรษฐีบ้านหนึ่งตั้งสองปีแน่ะ!”

ลวี่จ้วงหยวนอาสาอย่างกระตือรือร้น ตำแหน่งคนเลี้ยงแพะชั่วคราวจึงตกเป็นของเขา

พวกเขาอาศัยแสงจันทร์นำทางออกเดินทางจากภูนารี หลี่ฮั่วหวังที่เหลียวมองกลับไปด้านหลังเป็นระยะมีสีหน้าเคร่งขรึมยิ่ง ยามผสานเข้ากับความเหนื่อยล้าจากการไม่ได้หลับนอนตลอดทั้งคืน สีหน้าจึงดูย่ำแย่อย่างยิ่ง

เมื่อได้เห็นสีหน้านี้เข้า ไม่ว่าใครต่างก็รู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งเกิดขึ้น ทุกคนจึงไม่มีแก่ใจไปสนใจเรื่องอื่น บรรยากาศแลดูอึดอัดกดดันขึ้นมาทันตา

ชุนเสี่ยวหม่านถือกระบี่เดินมาข้างกายซุนเป่าลู่ด้วยความข้องใจ แล้วเอ่ยถามเสียงเบา “ศิษย์พี่หลี่เป็นกระไรไปรึ เขามิใช่อยู่กับเจ้าตลอดหรอกรึ ก่อนหน้านี้ยังพาศิษย์น้องไป๋ออกไปเที่ยวเล่นอยู่ดีๆ แท้ๆ ไฉนผ่านไปคืนเดียวถึงได้กลายเป็นสภาพนี้ไปเล่า”

ซุนเป่าลู่ลังเลอยู่บ้าง ท้ายที่สุดก็กระซิบตอบชุนเสี่ยวหม่าน “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันขอรับ ทั้งที่ไม่มีเรื่องอันใดแท้ๆ อาจจะ...”

ครั้นพูดถึงตรงนี้ เสียงของเขาก็ยิ่งแผ่วลงไปอีก จนแทบจะแผ่วเบาราวกับเสียงยุงบิน

“บางทีศิษย์พี่หลี่อาจจะอาการกำเริบขึ้นมาอีกแล้วก็ได้ขอรับ... ก่อนหน้านี้เขาก็มิได้บอกอยู่บ่อยครั้งหรอกรึว่ามีคนคอยปองร้ายเขาอยู่”

เสี่ยวหม่านเหลียวมองหลี่ฮั่วหวังที่ท่าทางหวาดระแวงไปทั่วอีกครา ก่อนจะหันหลังเดินไปหาไป๋หลิงเหมี่ยวเพื่อสอบถามเรื่องราว

กระนั้นจวบจนหยุดพักริมแม่น้ำ ชุนเสี่ยวหม่านก็ยังคงมืดแปดด้าน ไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่

“ตั้งหม้อ เอาขี้แพะที่เก็บมาจุดไฟใต้หม้อ!”

คนหลายคนแยกย้ายกันออกไป เริ่มต้นขุดหาผักป่า

โก่วหวาดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันใด เขากระโจนสองมือตะปบตั๊กแตนสองตัวที่กำลังกอดรัดกันไว้ได้อยู่หมัด จากนั้นจึงใช้นิ้วมือหักขาและปีกของตั๊กแตนออกอย่างระมัดระวัง แล้วหย่อนลงไปในถุงผ้าข้างเอวของตน

“ผืนดินชิงชิวนี่อุดมสมบูรณ์จริงๆ ชั่วประเดี๋ยวเดียวข้าก็จับกับข้าวชั้นดีได้จานหนึ่งแล้ว”

หลังจากผูกปากถุงผ้าแน่นหนา เขาก็หมอบลงกับพื้นอีกคราเพื่อค้นหาในดงหญ้าต่อไป

ชั่วพริบตาความสนใจของเขาก็ย้ายมายังพุ่มหนามขนาดย่อม เล็บมือที่มีคราบไคลดำเกรอะกรังเด็ดก้านหนามอ่อนก้านหนึ่งอย่างมั่นคง แล้วลอกเปลือกที่มีหนามย้อนด้านนอกออกตามแนว เผยให้เห็นไส้สีเขียวมรกตข้างใน

เมื่อนำไส้สีเขียวนั้นใส่ปากเคี้ยว โก่วหวาก็เผยสีหน้าพึงพอใจ ผักป่าชนิดนี้ตนเคยกินมาก่อน ทั้งรสชาติยังไม่เลว คล้ายกับขึ้นฉ่ายกรอบอยู่บ้าง

แต่ในขณะที่เขากำลังคิดจะกวาดเก็บก้านหนามอ่อนเหล่านี้ให้หมดในคราวเดียว ตะกร้าใบหนึ่งที่พลันโผล่มาตรงหน้าโก่วหวาก็ทำเอาเขาสะดุ้งโหยง

เขาเงยหน้าขึ้นมาจึงพบว่าเป็นตะกร้าของชุนเสี่ยวหม่าน หลังจากสตรีผู้นั้นวางตะกร้าลง นางก็หมุนตัวเดินตรงไปยังหลี่ฮั่วหวังที่นั่งขัดสมาธิอยู่แต่ไกล

“ตอนขากลับ ช่วยถือกลับไปด้วยเล่า”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 222
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 223 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 221กลับหน้าเรื่อง
ตอน 221ตอน 223