ตอนที่ 221 เป่าลู่
“ศิษย์พี่หลี่ มีธุระอันใดกับข้ารึขอรับ” ซุนเป่าลู่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง
หลี่ฮั่วหวังพยักพเยิดคางไปทางด้านนอก เอาไม้ค้ำยันสอดใต้รักแร้อีกครั้ง แล้วเดินกะโผลกกะเผลกมุ่งหน้าไปทางนั้น “ไปเถอะ เราสองคนไปคุยกันเป็นการส่วนตัว”
ซุนเป่าลู่ยืนลังเลอยู่กับที่ด้วยสีหน้ากระสับกระส่ายครู่หนึ่ง สุดท้ายจึงยกเท้าก้าวตามไป
เมื่อราตรีเริ่มโรยตัว ถนนหนทางระหว่างกระโจมแต่ละหลังด้านนอกก็มืดสลัวลงอย่างยิ่ง เงาร่างของผู้คนพลอยบางตาลงตามไปด้วย
ลมหนาวอันเสียดแทงกระดูกพัดชายเสื้อของหลี่ฮั่วหวังและแขนเสื้อของซุนเป่าลู่ที่อยู่ข้างหลังให้พลิ้วไหวน้อยๆ
ยามนี้สีหน้าของซุนเป่าลู่ดูย่ำแย่เล็กน้อย เขากำลังครุ่นคิดว่าจะตอบคำถามของศิษย์พี่หลี่อย่างไร นึกไม่ถึงว่าคำโกหกที่พลั้งปากพูดไป อีกฝ่ายจะจับพิรุธได้รวดเร็วถึงเพียงนี้
“อย่ามัวชักช้าอยู่เลย พรุ่งนี้ยังต้องเร่งเดินทางต่ออีก เหตุใดเจ้าถึงบอกว่ากระดูกมนุษย์ชิ้นนั้นเป็นกระดูกม้า เจ้ายังมีความลับอันใดปิดบังพวกเราไว้อีกกันแน่”
ซุนเป่าลู่ลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะทอดถอนใจแผ่วเบา “ศิษย์พี่หลี่ ข้ามิได้ตั้งใจจะปิดบังพวกท่านหรอกนะขอรับ ศิษย์น้องเพียงแค่คิดว่า ในเมื่อพวกท่านเป็นแค่ผู้เดินทางผ่าน ชิงชิวมีประเพณีบางอย่างที่ไม่จำเป็นต้องอธิบายมากความ หากบอกพวกท่านไป เกรงว่าจะทำให้พวกท่านคิดฟุ้งซ่านเอาได้”
“สับคนเป็นชิ้นๆ ให้แร้งกิน แล้วยังทุบกระดูกให้แหลกมาประดับตามตัว นี่เป็นเพียงแค่ประเพณีจริงๆ หรือ ข้ามิได้คิดเช่นนั้นหรอกนะ”
ภาพที่ได้เห็นเมื่อเช้านี้สร้างความสะเทือนขวัญแก่หลี่ฮั่วหวังเป็นอย่างมาก
เมื่อได้ยินความเคลือบแคลงในน้ำเสียงของหลี่ฮั่วหวัง ซุนเป่าลู่จึงรีบแก้ต่างทันที “ในสายตาคนอื่น เรื่องนี้อาจดูน่าตระหนกนัก ทว่านี่เป็นประเพณีของชิงชิวจริงๆ ขอรับ นอกเสียจากป่วยตาย ชาวชิงชิวเมื่อสิ้นใจล้วนต้องทำพิธีฝังฟ้าทั้งสิ้น”
“ฝังคนไว้ใต้ดินอย่างไรก็เน่าเปื่อยเหมือนกัน มิสู้ให้สรรพสัตว์บนฟ้าพาร่างไป เช่นนี้ยังพอช่วยให้อีกหลายชีวิตอิ่มท้องได้ พวกเราคุ้นชินกันมานานแล้วขอรับ”
“อย่างไรเสีย ไม่ว่าจะอย่างไร สุดท้ายการเวียนว่ายตายเกิดของสรรพสัตว์ทั้งปวง ก็ล้วนขึ้นอยู่กับการตัดสินของเทพฟ้านิรันดร์อยู่ดี”
หลี่ฮั่วหวังมองดูซุนเป่าลู่ที่กล่าวคำเหล่านี้ออกมาด้วยสายตาสงบนิ่ง “เทพฟ้านิรันดร์รึ นี่คือเทพที่ชาวชิงชิวนับถือหรือ ยามปกติพระองค์สถิตอยู่ที่ใดเล่า”
นี่เป็นครั้งที่สองที่เขาได้ยินชื่อนี้
ซุนเป่าลู่ชี้นิ้วขึ้นไปยังดวงจันทร์บนท้องฟ้า “อยู่ตรงนั้นขอรับ เทพฟ้านิรันดร์ไม่อาจสัมผัสแตะต้องพวกเรา ไม่อาจค้นหาพวกเราพบ ทว่าพระองค์มีสิ่งที่เราปรารถนาอยู่ชั่วกัลปาวสานเสมอ”
“หืม” หลี่ฮั่วหวังเงยหน้ามองตามเขาไปยังดวงจันทร์กลมโตดวงนั้น
“นั่นคือสะดือของเทพฟ้านิรันดร์ ผืนฟ้าราตรีกว้างใหญ่ทั้งหมดล้วนเป็นเงาของเทพฟ้านิรันดร์ เป็นเงาที่ทอดลงมาภายใต้แสงสว่างของเทียนสองเล่มขอรับ!”
“ม่านราตรีทั้งหมดล้วนเป็นเงาของพระองค์รึ แล้วยามกลางวันเล่า” หลี่ฮั่วหวังถามต่อ
“ดวงตะวันในยามกลางวัน ก็คือเทียนสองเล่มที่เทพฟ้านิรันดร์ประคองไว้ในมือขอรับ! เทพฟ้านิรันดร์ทรงเฝ้ามองพวกเราอยู่อย่างเงียบงันหลังเปลวเทียน การที่พวกเรามีชีวิตอยู่ได้ล้วนต้องพึ่งพาบารมีของเทพฟ้านิรันดร์ทั้งสิ้น”
ซุนเป่าลู่เอ่ยอย่างหนักแน่นเด็ดขาด ราวกับว่าถ้อยคำที่ตนกล่าวออกมานั้นคือสัจธรรมความจริง
เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังก็พลันฉายแววครุ่นคิด
ห้าโลกธาตุแห่งพุทธะที่เหล่าพระวัดเจิ้งเต๋อกล่าวถึง ต้าหนัวที่คณะละครนัวเอ่ยถึงก่อนหน้านี้ นครหยกขาวที่ตนได้เห็นกับตา และยามนี้ยังมีสิ่งที่เรียกว่าเทพฟ้านิรันดร์ในปากของซุนเป่าลู่อีก
ในโลกใบนี้ โลกทัศน์ในสายตาของแต่ละคนล้วนแตกต่างกันออกไป มิหนำซ้ำบางอย่างยังขัดแย้งกันเองเสียด้วยซ้ำ
หลี่ฮั่วหวังเคยเห็นบางสิ่งด้วยตาตนเอง แท้จริงแล้วไม่มีเทพฟ้านิรันดร์ใดๆ ไม่มีต้าหนัว และไม่มีห้าโลกธาตุแห่งพุทธะเช่นกัน
ในสายตาของเขา มีเพียงโลกที่วิปลาสไปอย่างสิ้นเชิงใบหนึ่งเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ที่อาศัยอยู่เบื้องล่าง หรือตัวตนเหนือจินตนาการเหล่านั้นที่อาศัยอยู่เบื้องบน ล้วนร่วมกันทนทุกข์ทรมานไปพร้อมกับโลกทั้งใบนี้
สำหรับโลกทัศน์อื่นที่ไร้แก่นสารเหล่านั้น หลี่ฮั่วหวังสมควรที่จะปฏิเสธมันอย่างเด็ดเดี่ยวถึงจะถูก ทว่าเขากลับพยายามควบคุมตนเองไม่ให้คิดเช่นนั้น
“บางทีสิ่งที่ฉันเห็นอาจจะเป็นภาพลวงตา สิ่งที่พวกเขาพูดอาจเป็นเรื่องจริงก็ได้กระมัง ไม่ว่าจะเปรียบเทียบอย่างไร โลกเหล่านั้นย่อมดีกว่าโลกวิปลาสที่ฉันเห็นมากมายนัก”
เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังยืนนิ่งเฉยอยู่ตรงนั้น ซุนเป่าลู่ก็เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าขมขื่น “ศิษย์พี่หลี่ ท่านไม่เชื่อใช่หรือไม่ขอรับ”
หลี่ฮั่วหวังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เอ่ยปากขึ้น “ข้าเชื่อแล้ว ถือว่าเจ้าพูดมีเหตุผล แล้วเรื่องที่พวกเขานำกระดูกคนตายมาประดับตามร่างกายตนเองเล่า มันเป็นอย่างไรกันแน่”
“นี่ก็เป็นกฎระเบียบที่สืบทอดกันมาแต่โบราณกาลของชาวชิงชิวเช่นกันขอรับ เล่ากันว่ากระดูกมนุษย์สามารถกักเก็บความกล้าหาญและพละกำลังของคนผู้นั้นไว้ได้ การพกติดตัวไว้จะช่วยเพิ่มเรี่ยวแรงและความกล้าหาญ ทั้งยังสามารถขับไล่สิ่งอัปมงคลได้อีกด้วย”
“ยิ่งไปกว่านั้น มีเพียงคนเก่งกาจเท่านั้นที่มีคุณสมบัติให้ผู้อื่นแย่งชิงกัน ส่วนคนที่ไม่มีชื่อเสียงเรียงนามก็คู่ควรแค่การถูกฝังไว้ใต้ดินเท่านั้น”
“ประเพณีของชิงชิวพวกเจ้า ล้วนพิลึกพิลั่นชวนขนลุกเช่นนี้หมดเลยรึ”
“ไม่พิลึกสักนิดนี่ขอรับ นี่มิใช่เรื่องปกติธรรมดาหรอกหรือ” ซุนเป่าลู่กล่าวราวกับเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลก
เมื่อซุนเป่าลู่อธิบายประเพณีและตำนานเทพของชิงชิวให้ฟังจบ ภาพอันน่าสะพรึงกลัวที่เพิ่งประสบมาก็ราวกับกลายเป็นเรื่องสมเหตุสมผลขึ้นมา
ทว่าหลี่ฮั่วหวังกลับยังคงมองดูซุนเป่าลู่ตรงหน้าด้วยแววตาเคลือบแคลงสงสัยอยู่เสี้ยวหนึ่ง
ความระแวงแคลงใจนี้ซุนเป่าลู่ย่อมรับรู้ได้ บนใบหน้าของเขาจึงผุดความขมขื่นขึ้นมาอีกครา
“ศิษย์พี่หลี่ พวกเราล้วนเป็นศิษย์พี่น้องที่หนีรอดออกมาจากอารามลมใสด้วยกันทั้งนั้น การที่ท่านยอมทุ่มเทมากมายเพื่อช่วยให้ข้าได้กลับบ้าน ข้าจะหลอกลวงใครก็ย่อมไม่อาจหลอกลวงท่านได้หรอกนะขอรับ”
“หากข้าคิดร้ายขึ้นมาจริงๆ ตอนที่ท่านยังไม่ฟื้นขึ้นมา ข้าลงมือไปเสียมิประเสริฐกว่ารึ ท่านเก่งกาจถึงเพียงนี้ เพียงแค่ท่านขยับนิ้วได้สักนิ้วเดียว ข้าไหนเลยจะสู้ท่านได้เล่า”
หลี่ฮั่วหวังพยักหน้า “ที่เจ้าพูดมาก็จริง ในเมื่อเจ้าเชื่อใจข้าถึงเพียงนี้ เช่นนั้นบอกข้าได้หรือไม่ว่าเหตุใดเจ้าจึงต้องพันเสื้อผ้าบนตัวเสียมิดชิดปานนั้น”
บนตัวของซุนเป่าลู่ต้องมีเรื่องราวบางอย่างซ่อนอยู่เป็นแน่ เพียงแต่ที่ผ่านมาหลี่ฮั่วหวังไม่เคยคิดจะซักไซ้ ตอนนี้เขาอยากรู้เหลือเกินว่าแท้จริงแล้วซุนเป่าลู่กำลังปกปิดสิ่งใดอยู่กันแน่
สีหน้าของซุนเป่าลู่แปรเปลี่ยนฉับพลัน สองมือกอดเสื้อผ้าของตนไว้แน่น รีบถอยกรูดไปข้างหลังหลายก้าวอย่างระแวดระวัง
เขาไม่เข้าใจแม้แต่น้อยว่าเหตุใดอีกฝ่ายคุยไปคุยมาจึงวกมาถึงเรื่องนี้ได้กะทันหันเช่นนี้
“เจ้าหวาดระแวงอันใดอยู่ แค่ให้ดูสักหน่อยมันจะเป็นไรไปเล่า พวกเรากลุ่มนี้ต่างก็มีจุดบกพร่องสารพัดรูปแบบ เจ้าคิดจริงหรือว่าพวกเราจะหัวเราะเยาะเจ้าเพราะความบกพร่องพวกนั้น เจ้าจะย่ำแย่กว่าสภาพข้าตอนนี้ได้เชียวรึ”
ใบหน้าของซุนเป่าลู่เผยแววอัปยศอดสูอย่างยิ่งยวด ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ น้ำเสียงสั่นเครือหลุดรอดออกมา “ศิษย์พี่หลี่! ข้า...ข้าไม่เหมือนพวกท่านจริงๆ นะขอรับ! ข้าขอร้องท่านเถิด หากท่านบีบคั้นข้าอีก ข้าคงมีแต่ต้องตายสถานเดียวแล้วจริงๆ !”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายมีปฏิกิริยารุนแรงถึงเพียงนี้ หลี่ฮั่วหวังจึงยันไม้เท้าเดินมาเบื้องหน้าของเขา
“เจ้าก็ใกล้จะจากไปแล้ว ภายหน้าทุกคนคงไม่มีวันได้พบกันอีกแล้วกระมัง ถึงขั้นนี้แล้วยังต้องปิดบังกันอีกรึ”
ซุนเป่าลู่สูดหายใจเข้าลึก รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดเค้นเสียงออกมา “ก็ได้! ข้า...รอให้ข้ากลับถึงบ้านก่อนแล้วข้าจะบอกท่าน บอกท่านเพียงคนเดียวเท่านั้น! ท่านต้องรับปากนะว่าจะไม่แพร่งพรายออกไปเด็ดขาด! มิเช่นนั้นข้าจะตายให้ท่านดูตรงนี้เดี๋ยวนี้เลย!”
เมื่อเห็นท่าทางเอาจริงเอาจังถึงเพียงนั้นของซุนเป่าลู่ หลี่ฮั่วหวังก็ได้สติขึ้นมา อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็มิใช่ศัตรูของตน แต่เป็นสหายร่วมทาง จึงไม่จำเป็นต้องบีบให้ตึงเครียดถึงขนาดนี้
นับตั้งแต่ถูกนิกายลวงลืมหลอกลวง หลี่ฮั่วหวังก็พบว่าตนเองกลายเป็นคนหวาดระแวงมากเกินไปเสียแล้วจริงๆ
“หากเจ้าไม่อยากบอกก็ช่างเถอะ ข้าก็แค่ถามไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้น”
หลี่ฮั่วหวังที่ยอมเชื่อคำพูดของซุนเป่าลู่ไปพลางก่อน ยันไม้เท้าเดินมุ่งหน้าเข้าไปในกระโจมที่พัก
ซุนเป่าลู่ใช้แขนเสื้อซับหางตาของตน แล้วเดินเข้ามาช่วยประคองอีกฝ่ายก้าวเข้าไปข้างใน
ครั้นใกล้จะเดินถึง หูขวาของหลี่ฮั่วหวังก็ขยับไหวเล็กน้อย เขาหันศีรษะมองไปยังถนนอันมืดสลัวทางขวามือ ตรงจุดนั้นมีแสงสว่างกำลังเคลื่อนเข้ามาทางนี้
เท้าของหลี่ฮั่วหวังที่เพิ่งจะก้าวเข้าไปในกระโจมหดกลับมา แล้วหยุดยืนนิ่งอีกครา “เดี๋ยวก่อน แสงนั่นดูผิดปกติ มันกระจายตัวกว้างเกินไป”
เมื่อแสงจากที่ไกลค่อยๆ ใกล้เข้ามา ดวงตาของหลี่ฮั่วหวังก็ยิ่งเบิกกว้างขึ้นทุกที
“เป่าลู่เอ๋ย เจ้ามิใช่บอกหรอกรึว่าชิงชิวไม่มีสิ่งอัปมงคล เช่นนั้นเจ้าบอกข้าซิว่านี่คือสิ่งใด”
“นี่มิใช่สิ่งอัปมงคลขอรับ นี่คือการเชิดสิงโตต่างหาก ศิษย์พี่หลี่ ที่ถิ่นของท่านไม่มีการเชิดสิงโตหรอกรึขอรับ” ซุนเป่าลู่เอ่ยด้วยความประหลาดใจยิ่งนัก
กำลังโหลดความเห็น...