ตอนที่ 220 ตลาด ภาคหลัง
เมื่อมองดูกะโหลกศีรษะมนุษย์บนพื้นที่หมั่นโถวคาบมา หลี่ฮั่วหวังก็พลันตระหนักได้ทันที กระดูกอีกท่อนที่หมั่นโถวคาบมาก่อนหน้านี้ ย่อมต้องเป็นกระดูกมนุษย์เช่นกันแน่
“หรือว่าหมั่นโถวจะถูกฉันป้อนด้วยหนังมนุษย์จนเริ่มชอบกินคนเข้าแล้วจริงๆ ”
หลี่ฮั่วหวังรู้สึกเสียใจภายหลังอย่างยิ่ง สีหน้าย่ำแย่เหลือทนขณะจ้องมองหมั่นโถวที่นั่งอยู่ตรงนั้น
“หงิง” เมื่อเห็นว่านายของตนไม่มีปฏิกิริยาอันใด หมั่นโถวที่ฉงนใจก็เอียงคอ ใช้จมูกสีดำดุนกะโหลกศีรษะชิ้นนั้นไปทางใต้เท้าของหลี่ฮั่วหวังอีกครั้ง
หลี่ฮั่วหวังยื่นมือออกไป ลูบลงบนหัวของหมั่นโถวซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ฉวับ!” หลี่ฮั่วหวังยกกริชขึ้น ก่อนจะเฉือนเนื้อหนังชิ้นเล็กๆ ออกจากร่างตนอย่างรวดเร็วแล้วสะบัดไปตรงหน้าหมั่นโถว
จากนั้น หลี่ฮั่วหวังก็ชูกริชที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดเล่มนั้น เล็งตรงไปยังลำคอของหมั่นโถวไม่คลาดสายตา
ขอเพียงสุนัขตัวนี้มีพฤติกรรมถูกเนื้อชิ้นนั้นดึงดูดใจแม้เพียงนิด เขาก็จะแทงลงไปในพริบตา
แม้อยู่ร่วมกันทั้งวันทั้งคืนจนเกิดความผูกพันกับสุนัขตัวนี้ ทว่าเขาไม่มีทางปล่อยให้สุนัขที่ชอบกินเนื้อมนุษย์อยู่ข้างกายเด็ดขาด นี่ไม่เพียงเพื่อตนเอง แต่เพื่อผู้อื่นด้วยเช่นกัน
ครั้นเห็นว่าหมั่นโถวที่แลบลิ้นยังคงเคลิบเคลิ้มอยู่กับการลูบไล้ของตน มิได้ถูกเนื้อชิ้นนั้นดึงดูดใจแม้แต่น้อย หลี่ฮั่วหวังจึงค่อยๆ เก็บกริชกลับไป
หมั่นโถวมิได้กลายเป็นสุนัขบ้าที่ชอบกินคน มันเพียงแค่ชอบคาบสิ่งของไปทั่วเพื่อเอาใจตนเท่านั้น
หมั่นโถวเป็นเพียงเดรัจฉาน หากเทียบกับมันแล้ว เห็นได้ชัดว่ามีคนผู้หนึ่งน่าสงสัยยิ่งกว่ามาก
ทั้งที่เป็นกระดูกมนุษย์อย่างชัดเจน แต่ซุนเป่าลู่กลับบอกว่าเป็นกระดูกม้า เรื่องนี้ย่อมมีเงื่อนงำเป็นแน่
“เจ้าเด็กนั่นจะโกหกฉันไปทำไมกัน” คิ้วของหลี่ฮั่วหวังค่อยๆ ขมวดมุ่น ยามนี้การติดต่อใดๆ ระหว่างพวกเขากับชาวชิงชิวล้วนผ่านมือของเจ้าเด็กนั่น หากมันมีปัญหาขึ้นมาจริงๆ เช่นนั้นเรื่องคงจะบานปลายมิใช่น้อย
“ศิษย์พี่หลี่ เป็นอันใดไปหรือเจ้าคะ เหตุใดจึงไม่พูดไม่จาเล่า ท่านรู้สึกรำคาญใจขึ้นมาบ้างแล้วหรือเจ้าคะ หากท่านรู้สึกรำคาญใจอยู่บ้าง เช่นนั้นพวกเราก็กลับกันเถิดเจ้าค่ะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวที่สัมผัสได้ว่าบรรยากาศดูผิดปกติเอ่ยขึ้นอย่างเข้าอกเข้าใจ
“ไม่มีอะไรหรอก เพียงแต่หมั่นโถวเพิ่งคาบกีบลาอันหนึ่งมาน่ะ มันอยู่ตรงหน้าเจ้านี่เอง ไม่เชื่อก็ลองลูบหัวมันดูสิ”
เมื่อไป๋หลิงเหมี่ยวสัมผัสโดนหัวอันคุ้นเคยของหมั่นโถว ใบหน้าของนางก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาอีกครา “ที่แท้ก็หมั่นโถวจริงๆ ด้วย ข้ารู้สึกว่าพักนี้มันชื่นชอบการคาบของกลับมาเหลือเกิน ไม่รู้ว่าไปเรียนรู้มาจากที่ใดกัน”
ครั้นเห็นว่าหมั่นโถวเตรียมจะใช้ลิ้นเลียมือของไป๋หลิงเหมี่ยว หลี่ฮั่วหวังก็ดึงมือของนางออกทันที
“นี่เป็นนิสัยที่ไม่ดีจริงๆ หมั่นโถวไปแล้ว พวกเราเดินเที่ยวกันต่อเถอะ” หลี่ฮั่วหวังเตะกะโหลกศีรษะครึ่งซีกนั้นปลิวออกไป พลางเอ่ยกับดรุณีน้อยข้างกาย
เรื่องเล็กน้อยนี้มิได้ขัดจังหวะอารมณ์พาไป๋หลิงเหมี่ยวเที่ยวเล่นของหลี่ฮั่วหวัง พวกเขายังคงเดินทอดน่องทั่วทั้งตลาดต่อไป
พรุ่งนี้ก็ต้องออกเดินทางแล้ว ตนไม่อาจปล่อยให้เรื่องไร้สาระมาทำลายอารมณ์อันดีของไป๋หลิงเหมี่ยวได้
ส่วนความแคลงใจที่มีต่อซุนเป่าลู่นั้น ก็ถูกซุกซ่อนเอาไว้เช่นเดียวกัน
เพื่อหลีกเลี่ยงมิให้ไป๋หลิงเหมี่ยวแอบเห็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวเหล่านั้น หลังจากนั้นหลี่ฮั่วหวังจึงพยายามพานางออกห่างจากสถานที่เหล่านั้นให้มากที่สุด ทว่าเพราะเป็นเช่นนี้ เส้นทางเดินทั่วตลาดของคนทั้งสองจึงถูกจำกัดลงอย่างยิ่ง
ชาวชิงชิวไม่น้อยจึงได้เห็นคนขาเป๋ผู้หนึ่งพาคนตาบอดเดินวนเวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่ในตลาดตรงที่เดิมๆ ทว่าถ้อยคำจากปากคนขาเป๋ผู้นั้นกลับไม่เคยซ้ำกันสักประโยค
ภายใต้คำพรรณนาอันมีชีวิตชีวาของหลี่ฮั่วหวัง แม้ไป๋หลิงเหมี่ยวจะไร้ดวงตา แต่นางก็ได้เห็นตลาดที่น่าสนใจยิ่งกว่าความเป็นจริงมากมายนัก
พวกเขาทั้งสองเดินเที่ยวเล่นกันเช่นนี้ตลอดทั้งวัน จนกระทั่งดวงตะวันค่อยๆ ลอยคล้อยต่ำลง ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัว และอุณหภูมิก็เริ่มทวีความหนาวเย็น
“เหมี่ยวเหมี่ยว ฟ้าใกล้จะมืดแล้ว พวกเราควรกลับกันได้เสียที” หลี่ฮั่วหวังยื่นมือออกไปปลดแถบผ้าบนใบหน้าของไป๋หลิงเหมี่ยวออก
ขนตาสีขาวยาวงอนของไป๋หลิงเหมี่ยวกะพริบถี่ๆ นางมองไปรอบกายด้วยความคาดหวัง ทว่ากลับต้องผิดหวังเมื่อพบว่าสิ่งตระการตาอันมีชีวิตชีวาในวาจาของหลี่ฮั่วหวังนั้น นางมองไม่เห็นสักอย่างเดียว
“ฟ้ามืดแล้ว คนอื่นเขาเก็บแผงกันก็เป็นเรื่องปกติ ฉะนั้นพวกเราก็กลับกันเถอะ” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยอธิบายแก่คนข้างกายอย่างอ่อนโยน
ไป๋หลิงเหมี่ยวแหงนหน้ามองท้องฟ้า ก่อนจะพยักหน้าเห็นพ้อง “นั่นสินะเจ้าคะ ช่างเถอะ พวกเราไปกันเถิด วันนี้สนุกจริงๆ เจ้าค่ะ”
เมื่อมองดูรอยยิ้มที่เอ่อล้นบนใบหน้าของไป๋หลิงเหมี่ยว หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกปวดใจอยู่บ้าง เพียงแค่นี้ก็พึงพอใจแล้วหรือ
“ศิษย์พี่หลี่ ท่านดูสิเจ้าคะ หมั่นโถวเดินตามพวกเรามาด้วย”
หลี่ฮั่วหวังมองไปยังไป๋หลิงเหมี่ยวที่กำลังยื่นมือไปเกาคางให้หมั่นโถวแล้วเอ่ยว่า “อย่าไปลูบมันเลย สุนัขมันสกปรกจะตายไป”
“ไม่หรอกเจ้าค่ะ หมั่นโถวสะอาดมากเชียวนะ ทุกครั้งที่มีแม่น้ำ มันยังกระโดดลงไปอาบน้ำชำระกายอยู่เลย”
เมื่อมองดูไป๋หลิงเหมี่ยวผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ และหมั่นโถวที่ไร้เดียงสาไม่ต่างกัน หลี่ฮั่วหวังก็มิได้กล่าวสิ่งใดออกมาในท้ายที่สุด เขาใช้ไม้เท้าช่วยพยุงร่างเดินกะเผลกๆ มุ่งหน้ากลับไป
เมื่อเห็นดังนั้น ไป๋หลิงเหมี่ยวจึงรีบปล่อยมือจากหมั่นโถว แล้วกลับมาประคองหลี่ฮั่วหวังอีกครั้ง แนบร่างเข้ากับเขาเพื่อช่วยแบ่งเบาภาระน้ำหนักส่วนหนึ่ง
“โฮ่ง!” หมั่นโถวเห่าออกมาเสียงหนึ่ง แลบลิ้นพร้อมกับส่ายหางไปมาเบาๆ พลางวิ่งวนรอบตัวหลี่ฮั่วหวังและไป๋หลิงเหมี่ยว
บรรยากาศอันเงียบสงบดำรงอยู่ได้ไม่นาน หลี่ฮั่วหวังและไป๋หลิงเหมี่ยวก็ได้พบกับใบหน้าที่คุ้นเคยบนถนนอันเงียบเหงา นั่นคือซุนเป่าลู่ที่กำลังต้อนแพะหลายสิบตัว
เมื่อแลเห็นหลี่ฮั่วหวัง เขาก็แสดงความดีใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด รีบต้อนฝูงแพะเดินตรงรี่เข้ามาหาทันที
“ศิษย์พี่หลี่ ท่านดูแพะพวกนี้สิขอรับ ช่างดีและล่ำสันยิ่งนัก! ข้าเลือกอยู่ทั้งวัน กว่าจะคัดได้แพะดีเช่นนี้มาได้”
“จริงสิ ศิษย์พี่หญิงไป๋ นี่คือเศษเงินที่เหลือจากการซื้อแพะขอรับ”
หลี่ฮั่วหวังพิจารณาซุนเป่าลู่ที่ยังคงไม่มีสิ่งใดผิดปกติอีกครา แสร้งทำเป็นไม่พบสิ่งใดแล้วกล่าวอย่างสงบนิ่ง “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ต้อนแพะกลับไปเถอะ พรุ่งนี้พวกเราก็ออกเดินทางได้แล้ว รีบเดินให้เร็วขึ้น เจ้าจะได้พบหน้าครอบครัวเร็วขึ้นด้วย”
“ขอรับ!!” ซุนเป่าลู่ไม่ทันสังเกตว่าสีหน้าของหลี่ฮั่วหวังมีบางอย่างผิดแผก หันหลังกลับไปเริ่มต้อนแพะต่อ
ตลอดทางไร้วาจา เมื่อมาถึงกระโจมที่พัก ซุนเป่าลู่ก็เร่งรีบต้อนฝูงแพะเหล่านี้ไปข้างเกวียนวัวอย่างตั้งอกตั้งใจ
เขาคุยโวโอ้อวดใส่จ้าวอู่ที่เฝ้าเกวียนอยู่ยกใหญ่ ว่าตนเลือกแพะได้ยอดเยี่ยมเพียงใด และต่อรองราคาจนได้ราคาต่ำเตี้ยเรี่ยดินมาอย่างไร
“ตาเฒ่าซุน ก็แค่ใกล้ถึงบ้าน ไยต้องดีใจถึงเพียงนี้ด้วยเล่า” จ้าวอู่ที่กำลังแทะแผ่นแป้งสีเหลืองมองซุนเป่าลู่ผู้ร่าเริงเกินเหตุตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ ในความทรงจำของเขา อีกฝ่ายหาใช่คนเช่นนี้ไม่
“ข้าข้องใจจริงเชียว ตัวเจ้าไม่เหมือนพวกเราเลยสักนิด ไม่มีสิ่งผิดปกติอันใดสักอย่าง เจ้าหัวขี้กลากนั่นจะจับเจ้ามาด้วยเหตุใดกัน”
สีหน้าของซุนเป่าลู่ชะงักค้างไป ดึงแขนเสื้อของตนให้กระชับขึ้นเล็กน้อย “เจ้าหัวขี้กลากจับคนเคยมีเหตุผลด้วยรึ แพะอยู่ที่นี่หมดแล้ว เจ้าลองนับดูเถิด นี่เป็นเสบียงของพวกเราต่อจากนี้ ระวังให้ดีเล่า”
เมื่อจ้าวอู่รับปากเป็นมั่นเหมาะ ซุนเป่าลู่ก็หันหลังออกจากเกวียน เดินมุ่งหน้าไปยังที่พักของตน
ขณะที่รอยยิ้มเอ่อล้นผุดขึ้นบนใบหน้าอย่างอดมิได้ พลางเริ่มวาดฝันถึงการได้พบหน้าครอบครัวอีกครั้งหลังจากพลัดพรากไปนานวัน ฝีเท้าอันเบาสบายก็พลันชะงักงันลง
ซุนเป่าลู่มองดูหลี่ฮั่วหวังที่ยืนพิงเสาไม้อยู่ตรงหน้า สายตาที่อีกฝ่ายมองตนนั้นดูผิดแผกไปจากเดิมเล็กน้อย
กำลังโหลดความเห็น...