คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 219

ตอน 219

ตอนที่ 219 ตลาด

เมื่อได้ยินคำตอบของหลี่ฮั่วหวัง ลิ้นสองแฉกนั้นก็ค่อยๆ หดกลับเข้าไปในปากกว้างราวอ่างโลหิตใต้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดง ริมฝีปากที่เต็มไปด้วยฟันแหลมคมยกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มจางๆ

ร่างทรงรองที่นอนอยู่บนเตียงขยับเข้าไปชิดข้างกายหลี่ฮั่วหวังที่กำลังกอดไป๋หลิงเหมี่ยวอยู่อย่างแผ่วเบา

คนทั้งสามที่นอนอยู่บนเตียงเดียวกันไม่มีผู้ใดเอ่ยคำใดออกมาอีก ภายในห้องพลันสงบเงียบลงในที่สุด

วันรุ่งขึ้นหลี่ฮั่วหวังนอนตื่นสายไปตามคาด ทว่ายังโชคดีที่ยามนี้ไม่มีคนตามล่าแล้ว

“ศิษย์พี่หลี่ ให้เจ้าค่ะ” ของเหลวสีขาวขุ่นชามหนึ่งถูกยกมาวางตรงหน้าหลี่ฮั่วหวังผู้เคลื่อนไหวไม่สะดวก

“นี่คือสิ่งใด” หลี่ฮั่วหวังพบว่าด้านในมีสิ่งของสีขาวลอยอยู่อีกด้วย

“นมแพะแช่เต้าหู้นมเจ้าค่ะ ข้าได้ยินเป่าลู่บอกว่า ในชิงชิว หากคนได้รับบาดเจ็บดื่มนมแพะมากๆ จะหายเร็วขึ้น”

หลี่ฮั่วหวังยกชามขึ้นมาดื่มอึกใหญ่ จะว่าอร่อยก็ไม่เชิง จะว่าไม่อร่อยก็ไม่ใช่ เพียงแต่ไม่คุ้นเคยกับการดื่มสิ่งนี้เท่านั้น

ทว่าเรื่องอาหารการกินหลี่ฮั่วหวังไม่เคยเรื่องมากมาแต่ไหนแต่ไร ขอเพียงอย่าเค็มจัดหรือเผ็ดจัดจนเกินไปก็พอ

เมื่อเห็นเขาดื่มจนหมด ไป๋หลิงเหมี่ยวก็หยิบผ้าขนหนูยื่นมา เช็ดคราบนมรอบปากของหลี่ฮั่วหวังออกเบาๆ

“เรื่องเสบียงของซุนเป่าลู่เตรียมการไปถึงไหนแล้ว”

“เขาออกไปตั้งแต่เช้าตรู่แล้วเจ้าค่ะ บอกว่าแพะของบ้านหลังนั้นดูป่วยกระเสาะกระแสะไม่ค่อยดี จึงต้องไปเลือกดูอีกหลายๆ เจ้า”

“อะไรนะ แพะรึ ข้าสั่งให้เขาไปซื้อเสบียงชัดๆ เขาจะซื้อแพะไปทำไม”

ไป๋หลิงเหมี่ยวแย้มยิ้ม “เมื่อครู่ข้าก็ถามเขาเช่นนี้เหมือนกัน แต่เขาบอกว่าในชิงชิว แพะเป็นๆ ก็คือเสบียงเจ้าค่ะ นมแพะดื่มได้ มูลแพะตากแห้งก็ใช้แทนฟืนได้ อีกทั้งแพะตัวเป็นๆ ยังเดินเองได้ สะดวกกว่าขนเสบียงแห้งไปมากนัก”

“เป็นเช่นนี้เองรึ... เช่นนั้นก็ตามใจเถอะ” เรื่องพรรค์นี้ หลี่ฮั่วหวังคิดว่าจะฟังคนท้องถิ่นผู้นี้ดีกว่า

หลังจากวางชามลง ไป๋หลิงเหมี่ยวก็ประคองน่องของหลี่ฮั่วหวังเข้ามาแนบอกอย่างอ่อนโยน เลิกขากางเกงขึ้นเพื่อตรวจดูการสมานตัวของส่วนขาที่ขาดอย่างระมัดระวัง

“ศิษย์พี่หลี่ ท่านดูสิ งอกยาวออกมาถึงข้อเท้าแล้วเจ้าค่ะ ผ่านไปอีกไม่กี่วันก็คงจะงอกออกมาสมบูรณ์แล้ว” เมื่อเห็นร่างกายของหลี่ฮั่วหวังดีวันดีคืน ไป๋หลิงเหมี่ยวก็เปล่งประกายความดีใจออกมาจากก้นบึ้งหัวใจ

เมื่อจ้องมองใบหน้าอันงดงามประณีตของนาง หลี่ฮั่วหวังพลันชะงักงัน เขาอดไม่ได้ที่จะหวนนึกถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อคืน

“เหมี่ยวเหมี่ยว ช่วงนี้เจ้ามีเรื่องอะไรปิดบังข้าอยู่หรือไม่”

“เอ๊ะ มีอะไรหรือเจ้าคะ ไม่มีนี่นา” ไป๋หลิงเหมี่ยวหันมองหลี่ฮั่วหวัง เอียงศีรษะด้วยความสงสัย

ไม่ว่าอีกฝ่ายจะรู้จริงหรือแสร้งไม่รู้ หลี่ฮั่วหวังก็เข้าประเด็นทันที “ข้าหมายถึงเรื่องของร่างทรงรอง”

“นางมีผลกระทบอะไรต่อเจ้าหรือไม่ หรือว่าพวกท่านเซียนเหล่านั้นมีใครข่มขู่เจ้าหรือเปล่า”

“ไม่มีนะเจ้าคะ นาง... จะมาข่มขู่ข้าได้อย่างไรเล่า ชีวิตของพวกเราผูกติดกันอยู่นะ หากข้าตายไปนางก็อยู่ไม่ได้เหมือนกัน”

“จริงรึ” หลี่ฮั่วหวังพิจารณาไป๋หลิงเหมี่ยวอย่างครุ่นคิด “จำไว้นะ ข้าอยู่ข้างกายเจ้าเสมอ หากมีปัญหาอะไร จำไว้ว่าต้องมาหาข้า เข้าใจหรือไม่”

ไป๋หลิงเหมี่ยวพยักหน้ารับ ทันใดนั้นนางก็ถามขึ้นด้วยความระมัดระวังเล็กน้อย “ศิษย์พี่หลี่ วันนี้ไม่มีเรื่องอะไรแล้ว พวกเราออกไปเดินเล่นกันได้หรือไม่เจ้าคะ”

“ไปเดินเล่นรึ ทำไมเล่า”

“ก็... ออกไปเที่ยวเล่น ข้ายังไม่เคยมาชิงชิวเลย ตอนเข้ามาเมื่อวานเห็นข้างนอกครึกครื้นมากทีเดียวเจ้าค่ะ” บนใบหน้าของไป๋หลิงเหมี่ยวเผยแววซุกซนเจ้าเล่ห์ที่หาดูได้ยากยิ่ง

หลี่ฮั่วหวังพิจารณาไป๋หลิงเหมี่ยวตรงหน้าอีกครา ภาพของนางซ้อนทับกับหยางน่าในยามที่ไปดูหนังกับเขาในตอนนั้น

จู่ๆ เขาก็คิดขึ้นมาได้ว่า ดรุณีน้อยตรงหน้าไม่ได้มีอายุมากมายอะไร นางย่อมปรารถนาที่จะผ่อนคลายบ้างเช่นกัน

ในอดีตนางรู้ความถึงเพียงนั้นมาโดยตลอด จนเขาเกือบจะลืมไปว่าแท้จริงแล้วไป๋หลิงเหมี่ยวเป็นเพียงเด็กสาวคนหนึ่งเท่านั้น

หลี่ฮั่วหวังพลันรู้สึกผิดขึ้นมาในใจ ที่ตนไม่เคยคำนึงถึงข้อนี้แม้แต่น้อย

“ได้ เช่นนั้นพวกเราไปกัน วันนี้จะเที่ยวให้เต็มที่” หลี่ฮั่วหวังหยิบไม้เท้าข้างตัวขึ้นมา แล้วเดินออกจากโรงเตี๊ยมซอมซ่อแห่งนี้โดยมีนางคอยพยุง

พอย่างเท้าพ้นประตูออกมา แสงแดดที่สาดส่องลงมาก็ทำให้ไป๋หลิงเหมี่ยวขมวดคิ้วหรี่ดวงตาสีชมพูลงทันที “วันนี้แดดแรงจังเลยเจ้าค่ะ”

หลี่ฮั่วหวังรีบปลดริบบิ้นผ้าไหมสีขาวที่ผูกอยู่ตรงข้อมือของนางออกมาปิดตานางไว้ “ไม่ได้ ต้องผูกไว้ มิเช่นนั้นจะทำร้ายดวงตาของเจ้าเกินไป”

“แต่ว่า... เช่นนี้... ข้าก็มองไม่เห็นน่ะสิเจ้าคะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวหงอยลงทันตา อุตส่าห์มีโอกาสเช่นวันนี้แท้ๆ

“เช่นนั้นเจ้าก็จูงข้าไว้ หากข้าเห็นสิ่งใดก็จะเล่าให้เจ้าฟัง เป็นอย่างไรเล่า”

“อืม... ก็ได้เจ้าค่ะ!” ใบหน้าของไป๋หลิงเหมี่ยวเผยรอยยิ้มออกมา สองมือดึงเสื้อของหลี่ฮั่วหวังเอาไว้

“เหมี่ยวเหมี่ยว ข้างหน้าเจ้ามีคนกำลังซื้อลูกแพะอยู่ด้วยนะ มาสิ เจ้าลองยื่นมือไปลูบดู”

ไป๋หลิงเหมี่ยวยื่นมือออกไป ทันใดนั้นก็สัมผัสโดนศีรษะที่มีขนนุ่มฟู ลิ้นแพะตวัดเลียขึ้นมาจากด้านล่าง ทำให้นางตกใจสะดุ้งโหยง รีบชักมือกลับมาทันควัน

ผ่านไปครู่หนึ่ง นางก็ค่อยๆ ยื่นมือออกไปอีกครั้งอย่างระมัดระวัง

“ไปกันเถอะ พวกเราไปเดินเที่ยวกันต่อ”

หลี่ฮั่วหวังที่มีตาเดียวและขาเดียวค้ำไม้เท้ากะเผลกไปมา พลางพาไป๋หลิงเหมี่ยวที่ถูกผ้าผูกตาไว้ค่อยๆ เดินไปในตลาดอย่างเชื่องช้า

ผ่านคำบอกเล่าของหลี่ฮั่วหวัง ไป๋หลิงเหมี่ยวค่อยๆ รับรู้ทุกสิ่งทุกอย่างในตลาดทีละเล็กทีละน้อย เวลานี้นางมีความสุขมากจริงๆ

แม้ตนเองจะมองไม่เห็นสิ่งใด ทว่ายังคงสัมผัสได้ว่าศิษย์พี่หลี่ใส่ใจตน เขากำลังอยู่เป็นเพื่อนนาง

ทันใดนั้นหลี่ฮั่วหวังก็หยุดชะงัก ไป๋หลิงเหมี่ยวหยุดฝีเท้าไม่ทันจึงชนเข้ากับแผ่นหลังของเขา “ศิษย์พี่หลี่ เหตุใดไม่เดินต่อแล้วเจ้าคะ ท่านเห็นสิ่งใดรึ”

“อ้อ ข้างหน้ามีคณะแสดงกลอยู่กลุ่มหนึ่ง พวกเขากำลังพ่นไฟ ไฟนั่นพ่นได้สูงมากเชียว เผลอไปเผาผมของคนผู้หนึ่งเข้า คนผู้นั้นก็เลยกระโดดโหยงเหยงอยู่ตรงนั้นเสียยกใหญ่”

ไป๋หลิงเหมี่ยวถูกภาพเหตุการณ์ที่หลี่ฮั่วหวังพรรณนาทำให้ขำคิกคักไม่หยุด ถึงขั้นอดรนทนไม่ไหวอยากจะดึงแถบผ้าออกเพื่อแอบชำเลืองมองสักแวบ ทว่าถูกหลี่ฮั่วหวังห้ามปรามไว้เสียก่อน

“ยังมีคนผู้นั้นอีก คนผู้นั้นก็เก่งกาจไม่เบา ถึงกับกลืนดาบได้ด้วย ดาบสามเล่มเสียบตรงเข้าไปในลำคอโดยที่ตาไม่กะพริบเลยสักนิด”

หลี่ฮั่วหวังแย้มยิ้มไปพร้อมกับไป๋หลิงเหมี่ยว พลางมองดูผู้คนที่ถูกล่ามโซ่ตรวนเป็นแถวๆ ตรงหน้าแล้วเอ่ยเล่าต่อไป

ทาสที่สวมเสื้อผ้าขาดวิ่นเหล่านั้นมีแววตาเหม่อลอย ด้านชาไปนานแล้วอย่างสิ้นเชิง

ชัดเจนยิ่งนักว่า เอกลักษณ์ของชิงชิวไม่ได้มีเพียงแค่บะหมี่สีเขียวกับกระโจมที่พักเท่านั้น ด้านมืดก็แตกต่างจากที่อื่นเช่นกัน พวกเขากำลังค้ามนุษย์!

“ข้างๆ คณะแสดงกลยังมีการแสดงลิงด้วย ลิงตัวนั้นฉลาดจริงๆ ถึงกับเอาแส้มาหวดเจ้านายของมัน” หลี่ฮั่วหวังมองดูซากศพที่ศีรษะกับร่างแยกออกจากกันพลางเอ่ยเล่าต่อไป

“เร็วเข้า ลิงตัวนั้นวิ่งมาทางพวกเราแล้ว พวกเรารีบไปกันเถอะ”

หลี่ฮั่วหวังเดินกะเผลกพลางจูงไป๋หลิงเหมี่ยวที่มองไม่เห็นก้าวออกจากที่แห่งนี้ไป

เขาเดินเที่ยวเป็นเพื่อนไป๋หลิงเหมี่ยวต่อไป เดิมทีคิดว่าที่ผ่านมาก็นับว่าหนักหนาพอแล้ว ไม่นึกว่าผ่านไปไม่นาน เขากลับเห็นคนตายคนหนึ่งบนแท่นกลางตลาด คนตายที่กำลังถูกผู้คนใช้กริชผ่าท้องควักไส้

“ศิษย์พี่หลี่ แถวนี้มีอะไรหรือเจ้าคะ”

“แถวนี้... มีคนกำลังประลองมวยปล้ำกันอยู่ เจ้าอ้วนคนนั้นตัวอ้วนมาก หนักเท่าเจ้าสองคนรวมกันได้แน่นอน”

“ศิษย์พี่หลี่ ข้าจะอ้วนขนาดนั้นได้อย่างไรกันเจ้าคะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวเขินอายแล้วทุบแขนของหลี่ฮั่วหวังเบาๆ

“เช่นนั้นข้าคงพูดผิดไป ข้าพูดใหม่ เจ้าอ้วนที่เล่นมวยปล้ำนั่นหนักเท่าเจ้าสี่คนรวมกันเลย”

หลี่ฮั่วหวังแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้าอย่างกะทันหัน เมื่อครู่นี้มีบางสิ่งบดบังท้องฟ้าเอาไว้

นั่นคือนกแร้ง นกแร้งสีดำมะเมื่อมหลายสิบตัวโฉบดิ่งลงมา บดบังร่างศพนั้นจนมิดในทันที แล้วเริ่มฉีกทึ้งอย่างบ้าคลั่ง

แร้งมีมากแต่เนื้อมีน้อย พวกมันจึงแย่งชิงกันอย่างดุเดือดยิ่งนัก ครั้นพวกมันกินอิ่มหนำแล้วบินแตกฮือออกไปราวกับแมลงวัน บนพื้นก็หลงเหลือเพียงเศษกระดูกประปรายกับเส้นผมเท่านั้น

คนที่รอคอยอยู่ก่อนแล้วหยิบค้อนอันเล็กเดินเข้าไป แล้วเคาะกระดูกที่หลงเหลือเหล่านั้นเบาๆ

เมื่อเคาะจนได้รูปทรงที่เหมาะสมแล้ว ก็นำมาประดับบนเส้นผมและเสื้อผ้าของตน

หลี่ฮั่วหวังพลันตระหนักได้ในทันทีว่า เครื่องประดับกระดูกบนตัวชาวชิงชิวเหล่านี้มีที่มาอย่างไร

“ศิษย์พี่หลี่ ท่านเห็นสิ่งใดหรือ รีบพูดสิเจ้าคะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวกระตุกเสื้อของหลี่ฮั่วหวังถามซ้ำไม่หยุด

“ตึก ตึก ตึก” ในเวลานั้นเอง หมั่นโถวก็ซอยเท้าถี่ๆ ฝ่าฝูงชนมาหยุดอยู่ตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง

มันวางกะโหลกศีรษะมนุษย์ครึ่งซีกที่คาบมาลงข้างเท้าของเขา แล้วนั่งกระดิกหางหอบแฮ่กๆ อยู่ตรงนั้น

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 219
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 220 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 218กลับหน้าเรื่อง
ตอน 218ตอน 220