ตอนที่ 218 ร่างทรงรอง
“กระดูกม้ารึ เจ้าไปคาบมาจากไหน วันหลังอย่าเที่ยวคาบส่งเดชอีก หนังตายบนตัวข้าก็ลอกให้เจ้ากินจนแทบหมดแล้ว ไม่มีอะไรเหลือให้กินอีก”
เห็นได้ชัดว่าหมั่นโถวไม่เข้าใจความหมายของหลี่ฮั่วหวัง มันก้มหัวลงแล้วใช้จมูกสีดำดุนกีบม้านั้นเข้าไปแทบเท้าของหลี่ฮั่วหวังอีกครา “หงิง”
หลี่ฮั่วหวังใช้มือลูบหัวมันเบาๆ พลางหันกลับไปมองซุนเป่าลู่ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม “เอาเถอะ กินกันอิ่มพอสมควรแล้ว เจ้าไปจัดการเถอะ ข้ารู้ว่าต่างถิ่นเสบียงก็ต่างกัน เช่นนั้นเจ้าก็เลือกของพื้นเมืองชิงชิวที่เก็บรักษาได้นานหน่อยก็แล้วกัน”
เมื่อหลี่ฮั่วหวังพยักพเยิดหน้าไปทางไป๋หลิงเหมี่ยว ดรุณีน้อยผมขาวจึงล้วงถุงเงินที่เย็บจากเศษผ้าส่งไปให้จากอกเสื้อ
ซุนเป่าลู่ชั่งน้ำหนักถุงเงินในมือ ลุกขึ้นยืนแล้วใช้แขนเสื้อปาดปากก่อนก้าวออกไป “ได้ขอรับ ไว้ใจข้าได้เลย!”
“เพลาไม่เช้าแล้ว พวกเราไปเปิดห้องเดี่ยวที่โรงเตี๊ยมพักผ่อนกันเถิด รอนแรมข้างนอกทุกวันก็เหนื่อยล้าเต็มทน” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยพลางยันไม้เท้าลุกขึ้นยืน ทว่าไม่ช้าเขาก็ต้องพบกับอุปสรรคใหม่ เมื่อไม่มีซุนเป่าลู่ พวกเขาก็ไม่รู้แม้กระทั่งว่าชาวชิงชิวพูดอันใดกัน
หลังจากที่โก่วหวาทำไม้ทำมือสื่อสารอยู่นาน ในที่สุดก็ได้เข้าพักจนสำเร็จ
หมั่นโถวเดินตามหลี่ฮั่วหวังเข้ามายังห้องพักที่มีลักษณะคล้ายกระโจม มันหมุนตัวอยู่สองสามรอบแล้วนอนขดลง ใช้ขาหน้ากดกระดูกม้าในปากไว้พลางแทะเล็มอย่างเอร็ดอร่อย
ยามทอดกายนอนลงบนเสื่อกก หลี่ฮั่วหวังผ่อนลมหายใจยาว หลับตาลงปล่อยให้ร่างเอนลงไปด้านหลัง ร่างกายที่เคยตึงเครียดพลันรู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย
มือเรียวงามคู่หนึ่งประคองศีรษะของหลี่ฮั่วหวังขึ้นอย่างแผ่วเบา หนุนลงบนตักอันนุ่มนวล นิ้วมือที่นุ่มละมุนพอกันนวดคลึงไปตามเส้นผมที่เพิ่งงอกขึ้นใหม่ของหลี่ฮั่วหวังอย่างมีจังหวะ
ยามสูดกลิ่นหอมจางๆ อันคุ้นเคยเข้าไปเบาๆ หลี่ฮั่วหวังก็เริ่มสะลึมสะลือจวนจะหลับใหล
“เดี๋ยวก่อน เล็บนี้ดูจะยาวไปสักหน่อย” หลี่ฮั่วหวังกดมือคู่นั้นไว้แล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้น จากนั้นเขาก็พบว่าผู้นั้นมิใช่ไป๋หลิงเหมี่ยวตัวจริง หากแต่เป็นร่างทรงรอง
หลี่ฮั่วหวังพบว่ามุมที่ตนนอนอยู่นี้ พอดีจะมองเข้าไปใต้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงได้อย่างเฉียดฉิว
ใต้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงมืดมิดยิ่ง แม้สายตาของหลี่ฮั่วหวังจะดีเลิศเพียงใด ก็มองเห็นเพียงดวงตาที่คล้ายจิ้งจอกเปล่งประกายเรืองรองจางๆ เท่านั้น
เพียงแต่จำนวนกลับไม่ถูกต้อง มิใช่สองดวงที่สมมาตรกัน หากแต่เป็นสามดวง ใหญ่หนึ่งเล็กสอง
จากนั้นก็มีบางสิ่งใต้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงดึงผ้าลงเบาๆ บดบังสายตาของหลี่ฮั่วหวังไว้
“เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่” หลี่ฮั่วหวังมองนางอย่างสงบ
ในอดีตความยุ่งยากของร่างทรงรองอาจเป็นเรื่องที่เขาต้องระแวดระวังอย่างยิ่งยวด ทว่าเมื่อผ่านเรื่องราวเหล่านั้นมาก่อนหน้า เมื่อเทียบกันแล้ว เรื่องของนางกลับมิได้สำคัญปานนั้นอีกต่อไป
“คิกๆ ...” ร่างทรงรองคว้ามือที่ไร้เล็บของหลี่ฮั่วหวัง ค่อยๆ สอดเข้าไปใต้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงของตน
หลี่ฮั่วหวังคลำโดนเกล็ดงู คลำโดนขนสัตว์ และยังคลำโดนสิ่งที่คล้ายปิ่นปักผมซึ่งทิ่มแทงจนเจ็บแปลบ
ทันใดนั้นนางก็คว้ามือของหลี่ฮั่วหวังกระชากลงอย่างรวดเร็ว แล้วยัดเข้าไปในเสื้อผ้าที่พองตุงของตนอีกครา
จากนั้นนางก็ค่อยๆ โน้มตัวลงมา ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงผืนนั้นขยับเข้าใกล้ใบหน้าของหลี่ฮั่วหวังขึ้นเรื่อยๆ
บางสิ่งกำลังปรากฏลางเลือนผ่านผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงผืนนั้นขึ้นตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง
มีหัวกะโหลกมนุษย์ มีกะโหลกสัตว์ และยังมีสิ่งประหลาดที่ยากจะอธิบายได้อีกหลายอย่าง
หลี่ฮั่วหวังมองดูสิ่งเหล่านั้นแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “ข้าไม่รู้ว่าเจ้ามาจากที่ใดกันแน่ และเบื้องหลังมีแผนการของท่านเซียนตนใดหรือไม่ ทว่าข้าจะบอกไว้เพียงข้อเดียว หากพวกเจ้าบังอาจแตะต้องไป๋หลิงเหมี่ยว ข้าไม่มีวันจบกับพวกเจ้าแน่!”
“ในเมื่อเจ้าคอยดูอยู่ข้างๆ มาหลายหน ย่อมรู้ดีว่ายามนี้ข้ามีความสามารถนี้อยู่ แม้ว่า... การใช้ความสามารถนี้จะต้องจ่ายราคามหาศาลก็ตาม”
หลี่ฮั่วหวังเอ่ยคำข่มขู่ต่อนาง จากนั้นก็เริ่มรอคอยปฏิกิริยาของอีกฝ่าย
ผลลัพธ์กลับทำให้เขาต้องประหลาดใจยิ่ง เมื่อเผชิญหน้ากับคำข่มขู่ของเขา ร่างทรงรองกลับไม่มีโทสะและไม่มีความหวาดกลัว นางพลันร่ำไห้ออกมา
เสียงนี้คล้ายกับเสียงร่ำไห้อันวังเวงของผีพรายสตรี ชวนให้ขนพองสยองเกล้า แม้จะน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก แต่ร่างทรงรองกำลังร่ำไห้อยู่จริงๆ
นางโน้มกายลงมา ซบลงบนร่างของหลี่ฮั่วหวัง พลางสะอึกสะอื้นร่ำไห้ต่อไป
หลี่ฮั่วหวังมองดูผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงนั้นแล้วยื่นมือออกไปโอบกอดนางไว้ตามสัญชาตญาณ ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าเหตุใดจึงทำเช่นนี้ ราวกับว่าคนที่กำลังร่ำไห้อยู่ในอ้อมอกมิใช่ร่างทรงรอง หากแต่เป็นดรุณีน้อยผิวเผือกที่ร่วมเป็นร่วมตายมากับตน
หลี่ฮั่วหวังลังเลที่จะยื่นมือออกไป หลังจากครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ในที่สุดก็ลูบลงบนศีรษะของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบาทีละครั้ง
ท่ามกลางเสียงร่ำไห้อันโศกเศร้า หลี่ฮั่วหวังที่อ่อนล้าก็พลันผล็อยหลับไปด้วยความสะลึมสะลือ
การรอนแรมกรำแดดกรำฝนมาตลอดทาง ร่างกายของเขาก็เหน็ดเหนื่อยจริงๆ และต้องการการพักผ่อน
“ศิษย์พี่หลี่ รีบตื่นเร็วขอรับ ถึงเขาหนิวซินแล้ว พวกเราถึงบ้านกันเสียที!”
“บ้านรึ” หลี่ฮั่วหวังลืมตาขึ้น มองดูยอดเขาตระหง่านเบื้องหน้า ตลอดจนหมู่บ้านเล็กๆ ใต้เทือกเขานั้น รวมถึงทุ่งนาสีเหลืองทองอร่ามผืนกว้างใหญ่ในบริเวณใกล้เคียง
ภาพตรงหน้าช่างกลมกลืนสงบสุข ไม่ด้อยไปกว่าดินแดนท้อบุปผาในตำนานแม้แต่น้อย
สายตาของเขาเลื่อนขึ้นไป มองสำรวจรูปลักษณ์ของภูเขาสูงลูกนั้น ด้วยอารมณ์ที่ปลอดโปร่งจึงเอ่ยถามอย่างประหลาดใจ “นี่ก็ไม่เห็นเหมือนหัวใจวัวตรงไหนเลย พวกเจ้าตั้งชื่อกันส่งเดชเช่นนี้ได้อย่างไร”
เขากล่าวไปพร้อมกับหันกลับมา มองเห็นใบหน้าด้านข้างของไป๋หลิงเหมี่ยวที่ยืนอยู่ข้างกายตน
“ข้าก็ไม่ทราบเหมือนกันเจ้าค่ะ ท่านปู่สอนข้ามาเช่นนี้ แล้วท่านปู่ก็ได้รับการสั่งสอนมาจากท่านปู่ทวดอีกทีด้วย” ไป๋หลิงเหมี่ยวยิ้มแย้มขณะหมุนกายกลับมา เผยให้หลี่ฮั่วหวังเห็นใบหน้าซีกนั้นที่สยดสยองผิดธรรมชาติ
เกล็ดงูสีเขียวกำลังเลื้อยไต่อยู่บนขนจิ้งจอกขาวสะอาดราวกับตะขาบ ขนแข็งสีดำแหลมดั่งเข็มที่แซมอยู่ในขนก็มิอาจขวางการเคลื่อนไหวของมันได้
กระนั้น ท้ายที่สุดแล้วเกล็ดงูก็เลื้อยขึ้นมาถึงกึ่งกลางใบหน้าแล้วไม่อาจคืบคลานต่อไปได้อีก เพราะมีดวงตาสัตว์ร้ายสองดวงที่เปล่งประกายสีเขียวอันเยียบเย็นกำลังเบียดเสียดกันขวางทางมันไว้
“ศิษย์พี่หลี่ ท่านเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว หลี่ฮั่วหวังก็ถอยร่นไปข้างหลังหนึ่งก้าว
หลี่ฮั่วหวังผู้มีประสาทสัมผัสเฉียบไวพลันรู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งอยู่ด้านหลัง เขาหันขวับกลับไป ใบหน้าสัตว์ร้ายสองหน้าที่บิดเบี้ยวสยดสยองยิ่งกว่าเดิมปรากฏซ้อนทับกันอยู่เบื้องหน้าเขาอีกครา “ท่านสามี ข้ามีหน้าตาเช่นนี้แล้วท่านจะรังเกียจข้าหรือไม่”
“เฮือก!” หลี่ฮั่วหวังที่เหงื่อเย็นท่วมตัวเบิกตาโพลง หลังคากระโจมหนังสัตว์สีเทามัวซัวเหนือศีรษะปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา
เมื่อมองเห็นไป๋หลิงเหมี่ยวที่นอนหดสองมือแนบอกอยู่ข้างกาย แล้วเห็นจินซานจ่าวกับเผิงหลงเถิงยืนอยู่ตรงมุมกระโจม หลี่ฮั่วหวังจึงค่อยรู้สึกตัวว่า เมื่อครู่นี้ตนเองต้องฝันไปอย่างแน่นอน
“ช่างสมจริงเสียเหลือเกิน ฉันไม่ได้ฝันร้ายมานานมากแล้ว” หลี่ฮั่วหวังตะแคงตัว โอบกอดไป๋หลิงเหมี่ยวเข้ามาไว้ในอ้อมอกของตน แล้วหลับตาลงอีกครั้ง
“เมื่อกี้คือฝันร้าย แล้วตอนนี้เป็นฝันร้ายอันใหม่อีกหรือเปล่านะ” ทันใดนั้นหลี่ฮั่วหวังก็ส่ายหน้าไปมา “ไม่สิ ตอนนี้ไม่ใช่ฝันร้ายหรอก เพราะมีเผิงหลงเถิงกับจินซานจ่าวอยู่ด้วย”
เพิ่งหลับตาลงได้ไม่นาน หลี่ฮั่วหวังก็พลันลืมตาขึ้นอีกครา เขารับรู้ได้ว่ามีใครบางคนนอนอยู่ด้านหลังตน
ลิ้นสีแดงสองแฉกเส้นหนึ่งยื่นเลื้อยมาจากด้านหลัง ตวัดเลียเบาๆ ไปบนลำคอที่มีรอยด่างขาวสลับแดงของหลี่ฮั่วหวัง “ท่านสามี ข้ามีหน้าตาเช่นนี้แล้วท่านจะรังเกียจข้าหรือไม่”
สองมือของหลี่ฮั่วหวังออกแรงเล็กน้อย โอบรัดไป๋หลิงเหมี่ยวเข้ามาแนบอกของตนแน่นขึ้นอีก ซุกใบหน้าลงท่ามกลางเส้นผมสีขาวของนาง หลับตาลงแล้วกล่าวขึ้นช้าๆ ว่า “ข้าไม่รังเกียจ แต่เจ้าไม่ใช่ไป๋หลิงเหมี่ยว”
กำลังโหลดความเห็น...