คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 217

ตอน 217

ตอนที่ 217 ภูนารี

หลี่ฮั่วหวังค่อยๆ ยันไม้เท้า พลางจูงมือไป๋หลิงเหมี่ยวที่ถูกผ้าผูกปิดตาก้าวเดินไปข้างหน้า เขาเดินได้ไม่เร็วนัก เพราะอย่างไรเสียขาข้างที่ขาดไปก็ยังไม่งอกออกมา

ยังดีที่เกวียนวัวก็ไม่ได้เร็วเช่นกัน เกวียนวัวลดทอนความเร็วเพื่อเพิ่มน้ำหนักบรรทุกให้มากขึ้น จึงพอดีกับความเร็วในการเดินของหลี่ฮั่วหวังในยามนี้

“นี่คือภูนารีรึ” หลี่ฮั่วหวังหรี่ตาลง ใช้มือป้องหน้าผากพลางทอดสายตามองเนินเขาที่อยู่ไกลออกไป

เมื่อได้เห็นภูเขาเหล่านั้น หลี่ฮั่วหวังจึงเข้าใจว่าเหตุใดสถานที่แห่งนี้ถึงเรียกว่าชิงชิว เพราะบนภูเขาเหล่านี้ไม่มีต้นไม้แม้แต่ต้นเดียว ถูกปกคลุมไปด้วยทุ่งหญ้าเขียวขจีเช่นเดียวกัน

ทว่านี่อาจเกี่ยวข้องกับการที่ภูเขาแถบนี้ค่อนข้างเตี้ย ที่นี่ไม่มีขุนเขาสูงตระหง่านเสียดฟ้า ภูเขาที่ถูกทุ่งหญ้าปกคลุมเหล่านี้ล้วนเป็นเพียงทิวเขาสลับซับซ้อนที่ทอดยาวต่อเนื่องกัน

“ศิษย์พี่หลี่ ท่านเอียงคอมองเช่นนี้สิ ภูเขาเหล่านั้นดูคล้ายกับใบหน้าสตรีครึ่งซีกที่นอนทอดกายอยู่หรือไม่ขอรับ” ซุนเป่าลู่ชี้มือไปทางนั้นด้วยความตื่นเต้น

หลี่ฮั่วหวังเพ่งมองอยู่นานสองนาน สุดท้ายกลับส่ายหน้า เขามองไม่ออกแม้แต่น้อยว่าเนินเขารูปทรงพิลึกเหล่านั้นเหมือนสตรีตรงไหน ภูเขาเตี้ยๆ เหล่านี้ประหลาดนัก ไม่มากไม่น้อย จู่ๆ ก็โผล่ขึ้นมาเป็นกลุ่มก้อนอย่างไร้ที่มา อีกทั้งลูกเขาแต่ละลูกก็มิได้เชื่อมต่อกัน

“ปีนี้เป็นปีแห่งจันทรา ตามคำสั่งสอนของบรรพบุรุษ ครอบครัวของข้าน่าจะตั้งค่ายต้อนสัตว์อยู่ข้างหน้าอีกร้อยลี้ ไม่นานนักข้าก็จะได้พบพวกนางแล้วขอรับ!”

หลี่ฮั่วหวังไม่ได้สนใจวาจาอันตื่นเต้นของซุนเป่าลู่ สิ่งที่เขาใส่ใจมากกว่าคือเสบียง มาถึงชิงชิวนานถึงเพียงนี้อีกทั้งยังมีคนมากปานนี้ หากยังไม่มีสิ่งใดตกถึงท้อง เห็นทีคงต้องเชือดวัวเทียมเกวียนกินเป็นแน่

“ภายในภูนารีมีตลาดที่พอจะหาซื้อเสบียงได้จริงๆ รึ หากยังหาซื้อเสบียงไม่ได้อีก คงเหลือแต่ต้องกินลมแทนข้าวแล้ว”

“มีขอรับ ไม่ผิดแน่ คนต้อนสัตว์ในละแวกหลายร้อยลี้หากอยากซื้อขายสิ่งของ ล้วนต้องไปแลกเปลี่ยนกันที่นั่น ตอนข้าอายุเจ็ดขวบยังเคยมาหนหนึ่งเลยขอรับ”

จากคำอธิบายของซุนเป่าลู่ หลี่ฮั่วหวังจึงได้รู้ว่าในดินแดนชิงชิวที่กว้างใหญ่แต่ประชากรเบาบาง เพื่อให้สิ่งของหมุนเวียนได้ ชาวชิงชิวที่เร่ร่อนต้อนสัตว์เหล่านี้จะกำหนดสถานที่บางแห่งขึ้นมาเพื่อทำการค้าขาย

เมื่อวันเวลาผ่านไป สถานที่เหล่านี้จึงกลายเป็นแหล่งรวมตัวอันมั่นคง คนของทางการชิงชิวก็มาเก็บภาษีจากสถานที่เหล่านี้เช่นกัน

เมื่อสายตาอันยอดเยี่ยมของหลี่ฮั่วหวังมองเห็นจุดสีดำขนาดเท่ามดกำลังเคลื่อนไหวอยู่ตรงเชิงเขา จึงรู้ว่าอีกฝ่ายพูดไม่ผิด ที่นั่นมีคนอยู่จริงๆ

“ไปกันเถิด พวกเราสวมหมวกสานติดผ้าคลุมหน้าไว้เสีย จะได้ไม่ดึงดูดความสนใจของผู้อื่น”

หลี่ฮั่วหวังกล่าวจบก็สวมหมวกสานของตนเช่นกัน สภาพของเขาในยามนี้ ใบหน้ามีรอยแดงปนขาวเป็นดวงๆ มิได้ดูดีไปกว่าผู้อื่นสักเท่าไร

เกวียนวัวค่อยๆ เคลื่อนเข้าใกล้ภูนารี เมื่อลัดเลาะไปตามทางสายเล็กจนเข้ามาถึงด้านในที่ถูกล้อมรอบด้วยภูเขาเตี้ยๆ เบื้องหน้าพลันเปิดกว้างขึ้นมาในทันใด

แหล่งรวมกระโจมพักอาศัยขนาดใหญ่ที่มีเสียงผู้คนจอแจปรากฏขึ้นเบื้องหน้าพวกหลี่ฮั่วหวัง

เสียงกีบม้า เสียงตะโกนของผู้คน เสียงลาร้องดังระงมไม่ขาดสาย หลี่ฮั่วหวังถึงกับรู้สึกเหมือนตนกำลังเดินตลาดนัดอยู่

ภายในตลาดอันคึกคักแห่งนี้ มีชาวชิงชิวที่แต่งกายแตกต่างจากชาวโฮ่วสู่อย่างสิ้นเชิงกำลังร้องตะโกนวุ่นวายอยู่กับธุระของตน

ปศุสัตว์มาก มูลสัตว์ก็ย่อมมากตาม กลิ่นสาบเฉพาะตัวของสัตว์โชยเข้าจมูกจนทุกคนต้องขมวดคิ้ว

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะต้องกรำแดดมานานหรือไม่ ข้อแตกต่างที่ชัดเจนที่สุดระหว่างชาวชิงชิวกับชาวซื่อฉีและชาวโฮ่วสู่ที่พบมาก่อนหน้าก็คือ ใบหน้าของพวกเขาแดงก่ำ ไม่ว่าบุรุษ สตรี คนชรา หรือเด็ก บนใบหน้าล้วนมีฝ้ากระขึ้นหนาเตอะ

รูปร่างของชาวชิงชิวโดยทั่วไปเตี้ยกว่าพวกหลี่ฮั่วหวังเล็กน้อย กล่าวโดยสรุปคือมองอย่างไรก็ไม่เหมือนกัน

ร่างกายของแต่ละคนคลุมทับด้วยเสื้อหนังสัตว์สารพัดชนิดที่ดูหยาบกระด้าง บนเปียผมของสตรีและรอบเอวของบุรุษล้วนผูกเศษกระดูกที่ถูกขัดจนกลมมนเอาไว้

ที่นี่นอกจากกระดูกและหนังสัตว์แล้ว สิ่งของที่เหลือที่พอจะใช้หญ้าสานได้ก็ล้วนทำจากหญ้าสาน รองเท้าฟาง หมวกฟาง แม้กระทั่งตะกร้าสานจากหญ้าก็ยังมีวางขาย

คณะของหลี่ฮั่วหวังดึงดูดความสนใจของชาวชิงชิวอย่างเห็นได้ชัด เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนต่างถิ่น ทุกคนต่างใช้สายตาที่ระแวดระวังและเย็นชาจับจ้องมองขบวนเกวียนกลุ่มนี้

“ปัง!” บนเขียงใต้เพิงหญ้าข้างๆ มีดปังตอเล่มหนึ่งถูกยกขึ้นสูงแล้วฟันสับลงมาอย่างแรง ผ่าหัวสุนัขไร้ขนอันดุร้ายขาดออกเป็นสองท่อน

“หงิง...” หมั่นโถวลู่หางตกหู รีบมุดลงไปใต้ท้องเกวียนวัวด้วยความหวาดกลัวทันที

“เจ้าเป็นชาวชิงชิวจริงๆ รึ เหตุใดรู้สึกว่าหน้าตาไม่ค่อยเหมือนพวกเขาเท่าใดนัก” สายตาของหลี่ฮั่วหวังมองผ่านผ้าโปร่งสีดำไปยังซุนเป่าลู่ที่อยู่ด้านข้าง

“เพราะว่า... ท่านแม่ของข้าเป็นคนต่างถิ่นขอรับ” ซุนเป่าลู่กล่าวถึงตรงนี้แววตาก็หม่นหมองลงเล็กน้อย ทว่าไม่ช้าดวงตาพลันสว่างวาบขึ้นมาทันที เขารีบวิ่งฝ่าฝูงชนมุ่งหน้าไปเบื้องหน้า

เขาวิ่งซอกแซกไปมาในฝูงชน ในที่สุดก็โผเข้าไปกอดชาวชิงชิวที่มีสีหน้าชราภาพผู้หนึ่งด้วยความตื่นเต้นพลางเอ่ยบางสิ่งออกมา

ครั้นเดินเข้าไปใกล้ หลี่ฮั่วหวังถึงได้พบว่าภาษาที่พวกเขาพูดกัน ตนกลับฟังไม่ออกแม้แต่น้อย

“ที่อื่นล้วนสื่อสารกันรู้เรื่อง มีเพียงสถานที่บัดซบแห่งนี้ที่มีภาษาเป็นของตัวเองเสียได้” หลี่ฮั่วหวังพูดไม่ออกไปชั่วขณะ นี่ต้องสร้างความยุ่งยากให้กับการเดินทางในชิงชิวนับจากนี้ไม่น้อยเป็นแน่

หลังจากทักทายพูดคุยกับคนผู้นั้นครู่หนึ่ง ซุนเป่าลู่ก็เดินกลับมาตรงหน้าหลี่ฮั่วหวังอีกครั้ง เอ่ยด้วยความตื่นเต้นอยู่บ้างว่า “ศิษย์พี่หลี่ ไม่ผิดแน่ขอรับ คนผู้นั้นคือคนในเผ่าของข้า ครอบครัวของข้าอยู่ข้างหน้าไม่ไกลแล้วขอรับ”

“เอาเถอะ ถึงจะไม่ไกลก็ต้องค่อยๆ ก้าวเดินไปอยู่ดี เจ้าช่วยไปซื้ออาหารการกินมาให้พวกเราก่อนเถิด เสบียงระหว่างทางไม่พอแล้ว” หลี่ฮั่วหวังกล่าวขณะกวาดมองตลาดอันคึกคักโดยรอบ

ยามนี้ภาษาของชาวชิงชิวสื่อสารกับพวกเขาไม่รู้เรื่อง เรื่องการเจรจาต่อรองคงต้องพึ่งพาซุนเป่าลู่ที่พูดภาษาชิงชิวได้เท่านั้น

ซุนเป่าลู่พยักหน้า รับคำอย่างหนักแน่น กำลังจะหันหลังมุดเข้าไปในฝูงชนอันจอแจ

ทว่าหลี่ฮั่วหวังกลับเรียกเขาไว้ “เดี๋ยวก่อน ที่นี่มีร้านให้กินข้าวหรือไม่ คนอื่นก็หิวแล้ว พักผ่อนกันสักครู่ก่อนเถิด”

ไม่นานนักทุกคนก็มาถึงร้านบะหมี่แห่งหนึ่ง ภายในเพิงหญ้าเต็มไปด้วยเส้นบะหมี่สีเขียวแขวนห้อยระโยงระยาง ราวกับได้ก้าวเท้าเดินเข้าไปในผืนป่าก็มิปาน

ตามที่ซุนเป่าลู่เล่า คนกลุ่มหนึ่งจะได้หม้อหนึ่งใบ อยากกินบะหมี่ก็ต้มเอง กินเท่าใดก็หยิบเท่านั้น ส่วนน้ำราดหน้าต้องไปจ่ายเงินกับเถ้าแก่ร้านตามจำนวนส่วน

วิธีการกินที่เปี่ยมไปด้วยเอกลักษณ์เฉพาะของชิงชิวเช่นนี้ แม้คนอื่นๆ จะไม่เคยพบเห็นมาก่อน ทว่าก็มิได้ขัดขวางความเอร็ดอร่อยแต่ประการใด เส้นบะหมี่ที่เจือกลิ่นหอมของใบหญ้าเมื่อกินคู่กับหน้าเนื้อแพะรสเผ็ดชาช่างช่วยเจริญอาหารยิ่งนัก

ร้านบะหมี่คึกคักเป็นอย่างยิ่ง มีผู้คนเข้ามากินบะหมี่กันมากมาย โชคดีที่มีม่านเส้นบะหมี่ช่วยกำบังไว้ คนรอบข้างจึงมองไม่เห็นใบหน้าของพวกหลี่ฮั่วหวังยามถอดหมวกสานออก

“หมั่นโถวเล่า” หลี่ฮั่วหวังที่กินอิ่มหนำสำราญพลันสังเกตเห็นว่าสุนัขของตนหายไปเสียแล้ว

ทันทีที่หันหน้ามองหา เขาก็เห็นหมั่นโถวคาบบางสิ่งลอดผ่านใต้ดงเส้นบะหมี่เข้ามา

มันคายสิ่งที่อยู่ในปากลงแทบเท้าหลี่ฮั่วหวังแล้วนั่งลง แลบลิ้นกระดิกหางรอรับรางวัลจากเจ้านาย

“นี่มันอะไรกัน” หลี่ฮั่วหวังก้มมองกระดูกสีขาวโพลนท่อนหนึ่งตรงแทบเท้าแล้วถามด้วยความประหลาดใจ

คนอื่นไม่รู้จัก ทว่าซุนเป่าลู่ซึ่งเป็นคนท้องถิ่นย่อมรู้จักดี เขารีบชี้แจงอย่างร้อนรนว่า “ศิษย์พี่หลี่ นี่เป็นกระดูกม้าขอรับ ชาวชิงชิวเลี้ยงม้าก็ย่อมต้องกินเนื้อม้าเป็นธรรมดา รสชาติดีมากทีเดียวขอรับ”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 217
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 218 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 216กลับหน้าเรื่อง
ตอน 216ตอน 218