คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 216

ตอน 216

ตอนที่ 216 กระต่าย

ได้ยินดังนั้น ใบหน้าของซุนเป่าลู่ก็ฉายแววงุนงงวูบหนึ่ง แต่ก็กลับเป็นปกติอย่างรวดเร็ว “ข้าก็ไม่รู้ว่าพวกลามะลัทธิหลัวนับด้วยหรือไม่ขอรับ ท่านพ่อกับท่านปู่ข้านับถือพวกเขามาก บอกว่าพวกเขาสื่อสารกับเทพและจับผีได้”

“ข้าก็แค่ได้ยินมาเช่นนี้ ไม่ค่อยได้พบเท่าไร ตั้งแต่เล็กจนโตเคยเห็นแค่สองครั้ง พวกเขามาขอบิณฑบาต แล้วท่านพ่อก็ต้อนรับพวกเขาอย่างดี”

จากคำอธิบายของซุนเป่าลู่ หลี่ฮั่วหวังจึงพอรู้ลักษณะคร่าวๆ ของสิ่งที่เรียกว่าลามะลัทธิหลัว

ฟังจากคำบอกเล่าของเขา งานแต่งงานศพทั่วทั้งชิงชิวล้วนต้องให้พวกเขาเป็นผู้ประกอบพิธี ทั้งยังเป็นนักบวชที่ข้องแวะทางโลกยิ่งนัก กินเนื้อดื่มสุราไม่มีข้อห้ามใดๆ

ซ้ำพวกลามะเหล่านี้ยังกล่าวว่า เพราะได้รับการคุ้มครองจากเทพฟ้านิรันดร์ของพวกเขา ทั่วทั้งชิงชิวจึงไม่มีสิ่งอัปมงคล

“ไม่มีสิ่งอัปมงคลรึ ไม่มีเลยจริงๆ หรือ” หลี่ฮั่วหวังประหลาดใจจนต้องกวาดตามองไปรอบๆ อีกครั้ง ที่นี่ช่างแตกต่างจากที่อื่นถึงเพียงนี้

“อืม... อย่างน้อยข้าก็ไม่เคยเห็นขอรับ คนอื่นก็ไม่ค่อยมีใครเห็น” ซุนเป่าลู่ไม่ได้ตอบหนักแน่นอย่างที่หลี่ฮั่วหวังคาดไว้

“ไม่มีสิ่งอัปมงคล... จะลองไปติดต่อลามะพวกนั้นดูดีไหมนะ บางทีอาจถามเรื่องจิตวิสุทธิ์ได้”

แต่หลังจากไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง หลี่ฮั่วหวังก็ล้มเลิกความคิดนี้ การบุ่มบ่ามไปติดต่อกับกลุ่มอำนาจอื่นตอนนี้อันตรายเกินไป แม้บนหน้าตนจะมีหน้ากากเหรียญทองแดง แต่หากพวกเขามองออกว่าตนเป็นจิตวิสุทธิ์ เรื่องจะยุ่งใหญ่

ผ่านเรื่องราวมามากมาย นอกจากอารามอันฉือแล้ว กลุ่มอำนาจอื่นไม่มีคนดีสักคน

พ้นชิงชิวไปก็คือแคว้นเหลียง ตอนนี้การไปถึงแคว้นเหลียงอย่างปลอดภัยสำคัญกว่าสิ่งใดทั้งหมด

“พาคนพวกนี้ไปด้วยไม่ได้ รอส่งพวกเขาถึงที่หมายก่อน บางทีฉันอาจไปหาเองคนเดียว” หลี่ฮั่วหวังตัดสินใจได้อย่างรวดเร็ว

“มา เจ้าเล่าต่อ เรื่องลามะลัทธิหลัวที่ว่านี่ บอกข้ามาให้หมด ชื่อเสียงของพวกเขาในถิ่นพวกเจ้าเป็นอย่างไร”

“ก็พอใช้ได้ขอรับ อย่างน้อยไม่กี่ครั้งที่ข้าเห็นก็ดูดีอยู่”

จากนั้นหลี่ฮั่วหวังก็ซักถามข้อมูลอันน้อยนิดเกี่ยวกับลามะลัทธิหลัวที่อยู่ในหัวซุนเป่าลู่ออกมาจนหมดอย่างละเอียด

“ศิษย์พี่หลี่ นี่เจ้าค่ะ กินข้าวได้แล้ว”

บะหมี่น้ำใสชามหนึ่งถูกยกมาวางตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง บนน้ำแกงมีหัวสีขาวกลมๆ ขนาดเท่าปลายนิ้วก้อยลอยอยู่

“นี่คืออะไร” หลี่ฮั่วหวังใช้ตะเกียบคีบขึ้นมาหัวหนึ่ง “ไม่รู้เจ้าค่ะ ศิษย์พี่ซุนบอกว่าผักป่าชนิดนี้กินได้ ตอนเด็กเขามักขุดจากในพงหญ้ามากินเล่น เรียกว่าเย่จิงโถว”

หลี่ฮั่วหวังใส่เย่จิงโถวเข้าปาก กัดเบาๆ จนแหลก รสชาติคล้ายมันฝรั่งขมๆ ก็พอกินได้

หมั่นโถวที่หมอบอยู่บนตัวหลี่ฮั่วหวังพลันหูตั้ง แล้ววิ่งพรวดออกไปทางทุ่งหญ้าไกลๆ

“หมั่นโถววิ่งไปไหนเจ้าคะ ต้องตามไปดูหรือไม่”

“ปล่อยให้มันเล่นให้เต็มที่เถิด ปกติเอาแต่เดินทาง นานๆ จะว่างสักที หมั่นโถวมันรู้ความ รู้ว่าเมื่อไรจะออกเดินทาง เดี๋ยวก็วิ่งกลับมาเอง”

พูดจบหลี่ฮั่วหวังก็ลงมือกิน ไป๋หลิงเหมี่ยวนั่งยองๆ มองอยู่เงียบๆ ข้างกาย

บะหมี่เย่จิงโถวชามหนึ่งลงท้องหลี่ฮั่วหวังไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็ให้ไป๋หลิงเหมี่ยวตักมาอีกชาม

ไม่รู้ว่าเพราะผิวหนังกำลังงอกกลับมาหรือไม่ ตอนนี้หลี่ฮั่วหวังกินจุไม่แพ้เกาจื้อเจียนหรือไป๋หลิงเหมี่ยวแม้แต่น้อย

ไป๋หลิงเหมี่ยวยื่นมือขวาปัดฝุ่นบนตัวหลี่ฮั่วหวังเบาๆ แล้วพูดอย่างเปี่ยมความหวัง “ศิษย์พี่หลี่ พ้นชิงชิวไปไม่นานก็ถึงแคว้นเหลียงแล้วเจ้าค่ะ”

“พอถึงตีนเขาหนิวซิน กลับถึงหมู่บ้านของเรา เราก็จะได้ลงหลักปักฐานกันเสียที”

“เราเอาเงินไปซื้อนาสักสองสามหมู่ ท่านใช้วัวลากเกวียนไถนา ข้าอยู่บ้านซื้อตัวไหมมาเลี้ยงทอผ้า พอเก็บเงินพอสร้างเรือนได้ เราก็แยกบ้านออกมาจากท่านพ่อท่านแม่ข้าได้แล้วเจ้าค่ะ”

“ชายไถนาหญิงทอผ้ารึ เจ้าอยากใช้ชีวิตเช่นนี้ไปทั้งชาติหรือ” หลี่ฮั่วหวังซู้ดเส้นบะหมี่เข้าปาก

ได้ยินเขาถามเช่นนั้น ไป๋หลิงเหมี่ยวก็พูดอย่างระมัดระวัง “ศิษย์พี่หลี่ ท่านไม่อยากทำนาหรือเจ้าคะ ไม่เป็นไร ท่านไม่อยากทำนาก็ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ เรามีวัว”

“ข้าทำอะไรก็ได้ แต่มีเงื่อนไขข้อหนึ่ง ข้าอยากรักษาโรคของข้าให้หาย”

หลี่ฮั่วหวังเพิ่งพูดจบ ไป๋หลิงเหมี่ยวก็คว้ามือเขาไว้ “ศิษย์พี่หลี่ ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ เป็นอยู่อย่างนี้ก็ดีแล้ว ข้าไม่ถือ ยามท่านกำเริบ ข้าจะอยู่ดูแลท่านข้างๆ เอง”

หลี่ฮั่วหวังนึกถึงใบหน้าของไป๋หลิงเหมี่ยวที่บวมเพราะถูกเขาทุบตีก่อนหน้านี้ แล้วส่ายหน้าอย่างหนักแน่น “ไม่ได้ ต้องรักษาให้หาย”

ไม่เช่นนั้นเขาไม่กล้าอยู่ข้างไป๋หลิงเหมี่ยวเด็ดขาด ตัวเขาในสภาพนั้นไม่ต่างจากระเบิดเวลา อาจทำเรื่องที่ต้องเสียใจไปตลอดชีวิตได้ทุกเมื่อ

ฝั่งภาพหลอนแม้จะมีหยางน่ากับแม่ แต่ของปลอมก็คือของปลอม ไม่มีวันเป็นของจริง ตนควรตัดใจตั้งนานแล้ว

“ศิษย์พี่หลี่ ข้าขอร้องล่ะเจ้าค่ะ เป็นอยู่อย่างนี้ก็ดีแล้ว อย่าไปตามหาอะไรอีกเลย ท่านเคยบอกข้าเองไม่ใช่หรือ ว่าแม้แต่ซือไท่ที่เก่งกาจปานนั้นยังหาไม่พบ”

หลี่ฮั่วหวังวางชามบะหมี่ลง มองไป๋หลิงเหมี่ยวอย่างประหลาดใจ “ไม่ลองแล้วจะรู้ได้อย่างไร เจ้าไม่อยากให้ข้าหายจากโรคนี้หรือ”

ไป๋หลิงเหมี่ยวอ้าปากจะพูดแล้วก็หยุด สุดท้ายนางหลุบตาลง นั่งเงียบอยู่ข้างกายหลี่ฮั่วหวัง

ห่วงว่าหลี่ฮั่วหวังจะเป็นอันตรายนั้นก็ด้านหนึ่ง อีกด้านหนึ่ง แท้จริงนางกลัวยิ่งกว่าว่าหากวันหนึ่งหลี่ฮั่วหวังหายจากโรคจริงๆ เขาจะไม่ต้องการนางแล้วทิ้งนางไป

หลี่ฮั่วหวังที่ไม่มีโรคนั้นดีเกินไป ดีจนคนอย่างนางไม่มีทางคู่ควรกับเขา

หลี่ฮั่วหวังกินบะหมี่ในชามต่อ สายตามองเผิงหลงเถิง หลวงจีน และจินซานจ่าวครึ่งท่อนที่อยู่ตรงหน้า

เมื่อนึกย้อนถึงข้อสันนิษฐานเกี่ยวกับนิกายลวงลืมในตอนนั้น แววตาเขาก็ยิ่งแน่วแน่

“ไม่ได้ ฉันต้องแก้ปัญหาเรื่องจิตวิสุทธิ์ให้สิ้นซาก ถ้าลมเหนือของนิกายลวงลืมเป็นจิตวิสุทธิ์จริง ก็ต้องมีวิธีแน่”

“ต่อให้ไม่มี ฉันก็จะตามหา ไม่อย่างนั้นฉันไม่มีทางยอม!”

ขณะนั้น หมั่นโถวคาบอะไรบางอย่างกลับมาจากที่ไกล เมื่อมันเดินมาใกล้จึงเห็นว่าในปากมันคือกระต่ายตายตัวหนึ่ง

หมั่นโถววางกระต่ายลงตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง แลบลิ้นกระดิกหางอย่างตื่นเต้นไม่หยุด

การมาของหมั่นโถวทำลายความอึดอัดระหว่างคนทั้งสอง ไป๋หลิงเหมี่ยวยื่นมือลูบหัวมัน “เด็กดี รู้ด้วยว่าตอนนี้ศิษย์พี่หลี่ต้องบำรุงร่างกาย”

พูดจบนางก็ประคองกระต่ายด้วยสองมือเดินไปทางหม้อ

หลี่ฮั่วหวังมองแผ่นหลังของไป๋หลิงเหมี่ยวแวบหนึ่ง แล้วพูดกับหมั่นโถวที่กำลังแลบลิ้น “ข้ารู้ว่านางหวังดีต่อข้า แต่ข้าไม่กล้าใช้ชีวิตทั้งชาติกับนางในสภาพเช่นนี้จริงๆ พูดตามตรง ข้ากลัวว่าสักวันจะเผลอฆ่านางเข้า”

“โฮ่งๆ!!” หมั่นโถวเห่าใส่หลี่ฮั่วหวังที่พูดกับมัน แล้วเอาจมูกแนบพื้นดมไม่หยุด

หลี่ฮั่วหวังล้วงเข้าไปในเสื้อแกะหนังตายออกมาอีกแผ่น โยนไปทางเผิงหลงเถิงที่อยู่ไกลออกไป หมั่นโถวก็พุ่งไปลอดหว่างขาเผิงหลงเถิงทันที

กระต่ายตัวนั้นซุนเป่าลู่เป็นคนย่าง เขาดูจะถนัดมาก รสชาติดีทีเดียว

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 216
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 217 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 215กลับหน้าเรื่อง
ตอน 215ตอน 217