คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 215

ตอน 215

ตอนที่ 215 ครุ่นคิด

เกวียนวัวช้ากว่ารถม้า แต่บรรทุกได้มากกว่า ทั้งในชิงชิวก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารของวัวแม้แต่น้อย เพราะหญ้ามีอยู่ทุกหนแห่ง

หลังออกจากโฮ่วสู่ การเดินทางของพวกหลี่ฮั่วหวังราบรื่นยิ่งนัก ไม่พบสิ่งอัปมงคลและไม่พบโจรผู้ร้ายใดๆ

ประกอบกับแผลของหลี่ฮั่วหวังที่ดีขึ้นทุกวัน ใบหน้าของทุกคนจึงมีรอยยิ้มมากขึ้น

ข้างล้อเกวียนที่หมุนไป หลี่ฮั่วหวังค้ำไม้เท้าเดินกะเผลกๆ หมั่นโถวกระดิกหางวิ่งวนอยู่รอบตัวเขา

“ศิษย์พี่หลี่ ท่านกลับไปนอนบนเกวียนดีกว่าเจ้าค่ะ แผลยังไม่หายสนิทเลยนะเจ้าคะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวที่อยู่ข้างๆ เอ่ยอย่างเป็นห่วง

ผมที่เพิ่งงอกบนศีรษะของหลี่ฮั่วหวังไหวซ้ายขวาเบาๆ ตามจังหวะที่เขาส่ายหน้า

“นอนบนเกวียนจนแขนขาชาไปหมดแล้ว เดินบ้างก็ดี อีกอย่างตอนนี้ข้าฟื้นตัวได้ไม่เลวแล้ว อย่างน้อยหมั่นโถวก็จำข้าได้แล้ว”

หลี่ฮั่วหวังยังจำได้ดี ตอนที่ตนเพิ่งลงจากเกวียน หมั่นโถวเห่าใส่เขาอย่างบ้าคลั่ง

แต่จะโทษมันก็ไม่ได้ เพราะตอนนั้นหน้าตาเขาน่ากลัวเกินไปจริงๆ

ยังดีที่ตอนนี้มันจำได้แล้ว เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง อย่างน้อยผิวหนังทั่วร่างของเขาก็งอกครบแล้ว บันทึกมหาภพก็ถูกฝังไว้ในหลังสมดังที่หวัง

“ศิษย์พี่หลี่ ตอนนี้เราพักกันสักครู่ได้ขอรับ รอเลยเที่ยงไปแล้วเดินต่ออีกสองชั่วยาม เราก็จะถึงภูนารีแล้ว”

ซุนเป่าลู่ผู้เป็นคนท้องถิ่นบอกหลี่ฮั่วหวัง ใบหน้าเขามีรอยยิ้มอยู่ตลอด ปกติเขาเป็นคนเงียบพูดน้อย แต่ตั้งแต่มาถึงชิงชิวก็พูดมากขึ้น

“เจ้าซุน เจ้าจะกลับไปจริงๆ รึ ไปกับพวกเราเสียดีกว่า จะได้ไม่ถูกใครลักพาตัวไปอีก” ได้ยินจ้าวอู่พูดเช่นนั้น ซุนเป่าลู่กลับยิ้มแล้วส่ายหน้า

“ไม่ มีคนรอข้าอยู่ ข้าจะกลับบ้าน” ยามพูดประโยคนี้ ดวงตาเขาราวกับมีประกายส่องออกมา

หลี่ฮั่วหวังยกไม้เท้าในมือชี้ไปที่ลำธารเล็กๆ ไกลออกไป “ไป เราไปก่อไฟตรงนั้นกัน”

ชิงชิวหาฟืนยากเพราะต้นไม้มีน้อย แต่หลังจากขุดพุ่มไม้แห้งมาได้บ้าง ในที่สุดก็ก่อไฟขึ้นได้

ใครตักน้ำก็ตักน้ำ ใครขุดผักป่าก็ขุดผักป่า คนอื่นส่งเสียงจอแจไม่หยุด แต่หลี่ฮั่วหวังที่นั่งขัดสมาธิด้วยขาข้างเดียวกลับกันเสียงทั้งหมดไว้นอกโลกของตนโดยสิ้นเชิง

เขาเงยหน้าขึ้น มองเผิงหลงเถิงที่ยืนบังแดดอยู่ตรงหน้า ผ่านมานานเพียงนี้แล้ว สิ่งนี้ก็ยังอยู่

สิ่งเดียวที่พอให้เบาใจคือนางเพียงยืนอยู่เฉยๆ ไม่ทำสิ่งใด

เผิงหลงเถิงในชุดเกราะหนักดูองอาจน่าเกรงขาม รูปร่างสูงใหญ่มากจริงๆ ต่อให้ไม่มีศีรษะก็ยังสูงกว่าหลี่ฮั่วหวังไม่น้อย

หลี่ฮั่วหวังประเมินว่าตอนนางยังมีชีวิต อย่างน้อยต้องสูงกว่าสองเมตร

เสียงแปลกๆ บางอย่างลอยเข้าหูเขา หลี่ฮั่วหวังไม่หันไปมอง เพราะนั่นคือเสียงเครื่องในของจินซานจ่าวที่ลากไปบนพื้นหญ้า

“ทำไมสองคนนี้ถึงกลายเป็นภาพหลอนตามติดฉัน” คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวหลี่ฮั่วหวังไม่รู้กี่รอบแล้ว แต่ถูกลิขิตไว้แล้วว่าไม่มีคำตอบ

ไม่ใช่แค่สองคนนี้ เจียงอิงจื่อกับหลวงจีนก่อนหน้านี้ก็เช่นกัน ไม่มีคำตอบ

“นี่ก็เป็นความสามารถของจิตวิสุทธิ์อีกอย่างงั้นเหรอ หรือว่าจิตวิสุทธิ์จะควบคุมคนที่ตัวเองฆ่าได้” ข้อสันนิษฐานใหม่ผุดขึ้นในหัวหลี่ฮั่วหวังอีกครั้ง

“แล้วฉันจะทำให้พวกเขาหายไปได้ยังไง แต่ไม่ถูกนี่ ฉันไม่ได้ฆ่าหลวงจีนสักหน่อย เขาอาจยังอยู่ดีที่วัดเจิ้งเต๋อ ไม่ได้ตายด้วยซ้ำ”

“แต่ถ้าการปรากฏตัวของพวกเขาไม่ใช่ความสามารถของจิตวิสุทธิ์ แล้วจะเป็นเพราะอะไร หรือว่า... ฉันจะป่วยทางจิตจริงๆ”

หลี่ฮั่วหวังที่กำลังสับสนรู้สึกคันตามตัว เขายกมือขวาที่มีรอยขาวเป็นหย่อมแดงเป็นหย่อมสอดเข้าไปเกาในเสื้อตัวใหม่

หมั่นโถวที่อยู่ข้างๆ เห็นท่าทางนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปนั่งรอตรงหน้าเขา กระดิกหางไม่หยุด

แควก! หนังตายสีคล้ำแผ่นใหญ่ถูกแกะออกมา แล้วถูกโยนไปทางเผิงหลงเถิงที่อยู่ไกลออกไป

“โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!” หมั่นโถววิ่งทะลุร่างเผิงหลงเถิงไปอย่างตื่นเต้น ใช้ลิ้นตวัดหนังตายขึ้นมาแทะอย่างมีความสุข

กินเสร็จ หมั่นโถวก็กระดิกหางลอดหว่างขาเผิงหลงเถิงกลับมา นั่งลงตรงหน้าหลี่ฮั่วหวังอย่างว่าง่ายอีกครั้ง

หลี่ฮั่วหวังรู้ว่าหมั่นโถวชอบกินของพวกนี้ หนังตายของเขาก่อนหน้านี้ล้วนลงท้องมันไปหมด รวมถึงขาข้างที่หักนั่นด้วย

เขายื่นมือลูบหัวของมันที่เหมือนเบาะอานจักรยานไม่หยุด สายตาจ้องเผิงหลงเถิงที่อยู่ไกลออกไปอย่างเหม่อลอย

ผ่านไปนาน เขาถอนหายใจยาว แล้วพึมพำกับตัวเอง “ก็ยังดี อย่างน้อยสองคนนี้ก็พูดไม่ได้ ไม่ถึงกับน่ารำคาญเหมือนหลวงจีน”

“นักพรต ข้าน่ารำคาญรึ ข้าไม่น่ารำคาญสักหน่อย ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยแท้ๆ”

หลี่ฮั่วหวังยิ้มเยาะตัวเองโดยไม่พูดอะไร การปลอบใจตัวเองก็เป็นได้เพียงการปลอบใจตัวเอง เทียบกับภาพหลอนทั้งสามนี้แล้ว สิ่งที่เขากลัวกว่าคือสิ่งที่จะตามมาภายหลัง

หากต่อไปภาพหลอนเช่นนี้ยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ เล่า หากว่า..... สุดท้ายเขากลายเป็นเหมือนตันหยางจื่อในตอนนั้นเล่า

นึกถึงเรื่องน่าสยดสยองทั้งหมดที่ตันหยางจื่อเคยประสบมา ภาพหลอนนับสิบนับร้อยเหล่านั้น หลี่ฮั่วหวังก็สะท้านเยือกขึ้นมา

“ฉันต้องรู้ให้ได้ว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่ แล้วจัดการพวกมันซะ ถ้าฉันต้องลงเอยแบบตันหยางจื่อจริงๆ ฉันบ้าแน่”

คิดมาถึงตรงนี้ ทุกอย่างก็ยิ่งทำให้หลี่ฮั่วหวังร้อนใจอยากแก้ปัญหาเรื่องการเป็นจิตวิสุทธิ์ของตน

“เป่าลู่!” เสียงของหลี่ฮั่วหวังทำให้หูที่ลู่ลงของหมั่นโถวตั้งชัน มันหันไปเห็นซุนเป่าลู่วิ่งมาแต่ไกล จึงกระเถิบขาหน้าไปข้างหน้าสองสามก้าว เอาหัวซบขาหลี่ฮั่วหวังแล้วใช้จมูกดำดุนไปมา

“ศิษย์พี่หลี่ ท่านเรียกข้าหรือขอรับ”

หลี่ฮั่วหวังกวาดตามองชายหนุ่มตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้ง เขายังเหมือนตอนออกจากอารามลมใสทุกประการ ไม่มีอะไรเปลี่ยนไป ร่างกายยังห่อหุ้มมิดชิด

ความจริงตลอดทางที่ผ่านมา เขาทำตัวเงียบเชียบเสมอ จนบางครั้งหลี่ฮั่วหวังถึงกับลืมไปว่ามีคนผู้นี้อยู่

“ชิงชิวที่นี่ เจ้าคุ้นเคยหรือไม่”

ได้ยินหลี่ฮั่วหวังถาม ซุนเป่าลู่ก็พยักหน้า “พอรู้ทั่วขอรับ”

“รู้ทั่วรึ” หลี่ฮั่วหวังประหลาดใจอยู่บ้าง ศิษย์พี่น้องคนอื่นไม่เคยมีใครพูดเช่นนี้

คนส่วนใหญ่ในโลกนี้ หากไม่มีเหตุพิเศษ ตั้งแต่เกิดจนตายก็ใช้ชีวิตอยู่ในรัศมียี่สิบลี้เท่านั้น

การที่ซุนเป่าลู่บอกว่ารู้ทั่ว ทำเอาเขาสงสัยจริงๆ ว่าอีกฝ่ายกำลังคุยโว

“ศิษย์พี่หลี่ คนชิงชิวไม่เหมือนที่อื่นขอรับ ส่วนใหญ่ย้ายตามหญ้า หญ้าที่ไหนอุดม เราก็ไปที่นั่น ตั้งแต่ท่านปู่จนถึงท่านพ่อข้า ทั้งชีวิตก็วนเวียนไปทั่วชิงชิวรอบแล้วรอบเล่า”

ได้ยินดังนั้น หลี่ฮั่วหวังก็เข้าใจทันที “อ้อ ที่แท้ก็เป็นชนเผ่าเร่ร่อนนี่เอง”

เห็นทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ หลี่ฮั่วหวังก็พอเดาได้ อยู่กับภูเขาก็กินภูเขา อยู่กับน้ำก็กินน้ำ อยู่กับหญ้าก็ย่อมกินหญ้า

“วันนี้แดดแรงขนาดนี้ เจ้าไม่ถอดเสื้อผ้าออกบ้างรึ”

เห็นอีกฝ่ายเอาแต่ยืนยิ้ม หลี่ฮั่วหวังก็ไม่เซ้าซี้อีก “ช่างเถิด มาพูดเรื่องสำคัญกันดีกว่า ที่นี่มีผู้วิเศษในสายตาพวกเจ้าบ้างหรือไม่ อย่างเช่นคนระดับเดียวกับตันหยางจื่อ”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 215
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 216 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 214กลับหน้าเรื่อง
ตอน 214ตอน 216