ตอนที่ 214 ศิษย์พี่ศิษย์น้อง
เกาจื้อเจียนหน้าแดงก่ำ ใช้แรงจนแทบขาดใจ ยกง้าวยักษ์ในมือกลับขึ้นไปบนเกวียนวัวอย่างสั่นเทา
ไม่ทันได้หอบหายใจ เขาก็หยิบผ้าผืนหนึ่งมาห่อหัวง้าวที่คมกริบไว้
ศิษย์พี่หลี่เคยบอกเขาว่า ฝึกง้าวเสร็จแล้วต้องห่อไว้ทุกครั้ง เพราะเจ้าของคนก่อนของง้าวนี้คือแม่ทัพโฮ่วสู่ หากคนของทางการชิงชิวจำได้ขึ้นมา ย่อมต้องเกิดเรื่องยุ่งยาก
มองง้าวยักษ์ที่ห่อเรียบร้อยแล้ว เขาก็เกาท้ายทอยอย่างจนใจ
ฝึกมาตั้งนาน สุดท้ายก็แค่ยกไหวเท่านั้น ทั้งที่ง้าวเล่มนี้ในมือหญิงผู้นั้นเบาราวทำจากกระดาษแท้ๆ
เกาจื้อเจียนใช้มือวัดความยาว ครุ่นคิดว่าหากตัดให้สั้นลงบ้างอาจเบาขึ้น อีกอย่างถ้าตนจะใช้ ยาวหนึ่งจั้งสองฉื่อก็ยาวเกินไป
อาวุธยาวหนึ่งจั้งสองฉื่อเป็นขนาดสำหรับรบบนหลังม้า เว้นแต่จะเป็นพลทวน ไม่เช่นนั้นการรบบนพื้นดินย่อมยาวเกินไป ถูกศัตรูประชิดตัวก็ตอบโต้ลำบาก
เขาเลิกม่านเกวียน หยิบชุดเกราะหนักที่กองระเกะระกะอยู่ข้างในขึ้นมาพินิจอย่างละเอียด เป็นระยะก็ทาบกับตัวดู
มันต้านกระบี่ของศิษย์พี่หลี่ได้ เกาจื้อเจียนย่อมรู้ว่าแผ่นเกราะเหล่านี้ไม่ธรรมดา
เพียงแต่หญิงผู้นั้นตัวใหญ่กว่าเขามาก หากเขาอยากสวม ก็ต้องหาช่างเหล็กมาดัดแปลง
อีกเรื่องคือน้ำหนัก เกราะทั้งชุดนี้หนักหลายร้อยชั่ง แรงของตนยังไม่พอ ต้องฝึกอีก
“เจ้าทึ่ม ทำอะไรอยู่ มานี่เร็ว ข้ามีเรื่องจะคุยด้วย เรื่องดีเชียวนะ!”
เกาจื้อเจียนหันมาด้วยสีหน้าไม่เต็มใจ ก้มมองโก่วหวาที่เป็นคนพูด
“นั่นไง เห็นพวกผู้หญิงนั่นหรือไม่ มีสองสามคนดูท่าจะสนใจเจ้าอยู่นะ”
เกาจื้อเจียนเงยหน้ามอง ก็พบว่าพวกผู้หญิงที่นั่งล้อมวงกันอยู่กำลังแอบมองตน พอรู้ว่าถูกเห็น พวกนางก็รีบหดหัวกลับไป
“นี่ เจ้าทึ่ม อยากได้เมียหรือไม่ ถ้าอยาก ข้าโจโฉจะเป็นเฒ่าจันทราผูกด้ายแดงให้เจ้าสักครั้ง”
เกาจื้อเจียนทำหน้าบูดหันกลับไปจัดแผ่นเกราะต่อ ไม่คิดจะสนใจโก่วหวาแม้แต่น้อย
“เจ้าคงไม่ได้รังเกียจว่าพวกนางสกปรกหรอกนะ เจ้ารังเกียจว่าเขาสกปรก เขายังไม่รังเกียจว่าเจ้าโง่เลย คนอย่างพวกเราอย่าเลือกมากนักเลย รีบคว้าไว้สักคน เลยหมู่บ้านนี้ไปก็ไม่มีโรงเตี๊ยมนี้แล้ว”
“ข้าบอกให้ก็ได้ ทางข้ามีเค้าแล้ว อีกไม่นานเจ้าก็จะได้ดื่มสุรามงคลของข้า”
“ปะ-ไป..... ปะ-ไป..... ไป.....” เกาจื้อเจียนพูดตะกุกตะกัก
“ไปรึ ได้ เช่นนั้นเราไปดูกันหน่อย”
“ปะ-ไป..... ปะ-ไป... ไปให้พ้น!” เสียงดังจนโก่วหวาสะดุ้ง
“ข้าเห็นเจ้าเป็นพี่น้องหรอกนะ ถึงได้มาห่วงเรื่องใหญ่ในชีวิตให้ วันหน้าเจ้าอยากหาเองก็ใช่ว่าจะหาได้”
เกาจื้อเจียนผลักฝ่ามือมาทีหนึ่ง โก่วหวาเซถลาล้มลงไปกองกับพื้น
โก่วหวาหน้าบูดบึ้งเดินบ่นด่าพึมพำจากไป แล้วไปหาจ้าวอู่ที่อยู่บนเกวียนวัวอีกเล่มหนึ่ง
“จุ๊ๆๆ!” เกาจื้อเจียนทำเสียงเรียกหมาไปทางหมั่นโถวที่นอนพักอยู่ใต้เกวียน
หมั่นโถวได้ยินเสียงก็เหยียดขาหน้าบิดขี้เกียจเต็มที่ จากนั้นหูลู่แนบหัว ส่ายหัวส่ายหางเดินมาหาเกาจื้อเจียน
เกาจื้อเจียนอุ้มหมาไว้ในอ้อมอกอย่างระมัดระวัง ลูบมันครั้งแล้วครั้งเล่า สัมผัสขนนุ่มลื่นที่ลอดผ่านฝ่ามือ จนอดยิ้มซื่อๆ ออกมาไม่ได้
เขาล้วงเข้าไปในอกเสื้อ หยิบแป้งจี่สีเหลืองครึ่งชิ้นออกมาแกว่งตรงหน้าหมั่นโถว พอเห็นของกิน หางของหมั่นโถวก็ยิ่งกระดิกถี่
เกาจื้อเจียนบิเศษแป้งจี่วางบนฝ่ามือ นิ่งรับรู้ความรู้สึกที่ลิ้นของหมั่นโถวเลียฝ่ามือไม่หยุด
หมั่นโถวกินเร็วมาก แป้งจี่ครึ่งชิ้นหมดในไม่ช้า เกาจื้อเจียนหลับตา ซุกหน้าลงในขนหมาแล้วไถไปมาไม่หยุด
เขาชอบหมา หมาดีกว่าคน เกาจื้อเจียนถึงกับคิดอยากขอให้ศิษย์น้องหลี่ยกหมาตัวนี้ให้ตน
คลอเคลียอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ลืมตา หยิบตำราพิชัยสงครามเล่มนั้นออกจากอกเสื้ออย่างทะนุถนอม แล้วอ่านอย่างละเอียด
เขาไม่รู้ว่าเหตุใดตนจึงอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่รู้เบื่อ ทั้งที่เนื้อหาบางส่วนก็อ่านไม่ค่อยเข้าใจ แต่กลับรู้สึกคุ้นเคยกับตำราเล่มนี้อย่างประหลาด
โก่วหวาที่อยู่ไกลออกไปมองเกาจื้อเจียนที่กอดหมั่นโถวอยู่ แล้วส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ “เฮ้อ เจ้าทึ่มนี่ยังไม่รู้ความจริงๆ มีผู้หญิงไม่เอา ดันไปชอบเล่นกับหมา”
“โก่วหวา ข้าเตือนเจ้าอยู่เฉยๆ เสียดีกว่า หากเจ้าใช้กำลังกับผู้หญิงพวกนั้น ต่อให้ศิษย์พี่หลี่ตอนนี้ไม่ว่างสนใจเจ้า เสี่ยวหม่านก็ต้องฟันเจ้าทิ้งด้วยกระบี่เดียวแน่” จ้าวอู่ที่กอดลูกคิดเก่าๆ ตรวจนับเสบียงอยู่เอ่ยเตือน
“เจ้าพูดอะไรของเจ้า ตัวเองไม่ตามมาด้วยก็แล้วไป ยังจะมาว่าข้าอีก ข้าโก่วหวาจะหาเมียต้องใช้กำลังด้วยรึ”
“เรื่องผู้หญิงน่ะข้าถนัดนัก! เจ้าคอยดูไปเถอะ ก่อนถึงแคว้นเหลียง ข้าจีบติดสักคนแน่นอน! พนันกันหรือไม่”
“เออๆๆ เจ้าเก่ง พอใจหรือยัง รีบไปจีบเถอะ อย่ามากวนข้า ทางนี้ข้ายังต้องคิดบัญชี ถ้าแบ่งไม่ดี มื้อหน้าเจ้าก็ไปกินลมแทนข้าวก็แล้วกัน”
โก่วหวาเกาด่างขาวบนหน้า มองจ้าวอู่ที่ไหล่ข้างสูงข้างต่ำ แล้วยังคงเกลี้ยกล่อมอย่างไม่ลดละ “เจ้าไม่ไปกับข้าจริงๆ หรือ คนอย่างพวกเราต้องรู้ว่าตัวเองหนักกี่ชั่งกี่ตำลึง ถ้าไม่รีบคว้าไว้ เจ้าได้เป็นโสดไปตลอดชาติแน่”
จ้าวอู่ชักรำคาญเขาจริงๆ “ศิษย์พี่หลี่เจ็บหนักถึงเพียงนั้น เจ้ายังมีกะใจมาพูดเรื่องนี้อีกรึ”
“มือเขาขาดยังงอกกลับมาได้ จะห่วงอะไรนักหนา พวกเจ้าวิตกกันไปเองทั้งนั้น”
“ตามมาตลอดทาง ข้าก็มองออกแล้ว ศิษย์พี่หลี่น่ะสุดยอดเช่นนี้!” โก่วหวาชูนิ้วโป้งขึ้นสูง “วางใจเถอะ ต่อให้พญายมมาตามตัวเขาเอง เขาก็ไม่เป็นอะไรหรอก”
ในดวงตาของจ้าวอู่เผยความกังวล เขานึกย้อนถึงทุกสิ่งที่เห็นในช่วงนี้ อย่างไรศิษย์พี่หลี่ก็ไม่เหมือนคนที่ไม่เป็นอะไร
พวกเขาล้วนมีความพิการ แต่มีเพียงความพิการของศิษย์พี่หลี่ที่มองไม่เห็น และนับว่าหนักหนาที่สุด
“เจ้าจะห่วงไปไย ตอนนี้ศิษย์พี่หลี่นับว่าเป็นกึ่งเซียนแล้ว มีอภิญญามากมายปานนั้น ต่อให้มีเรื่องยุ่งยากจริง พวกเราจะช่วยอะไรได้”
“จ้าวอู่เอ๋ย เมื่อครู่ข้าเพิ่งพูดไปมิใช่รึ คนเราต้องรู้ว่าตัวเองหนักกี่ชั่งกี่ตำลึง ข้ารู้ว่าข้าไม่มีความสามารถ ข้าจึงรู้ตัวไม่ไปเปลืองใจเรื่องนี้”
“เหตุใดเจ้าถึงไร้ความทะเยอทะยานเช่นนี้”
“ช่างเถอะ ทำอย่างกับเจ้ามีความทะเยอทะยานนักหนา นอกจากศิษย์พี่หลี่แล้ว พวกที่ทะเยอทะยานถูกหัวขี้กลากฆ่าตายในถ้ำนั่นไปนานแล้ว” โก่วหวาทำหน้าดูแคลน
เสียงดีดลูกคิดพลันหยุดลง จ้าวอู่พูดด้วยน้ำเสียงลังเล “โก่วหวา เจ้าว่าอภิญญาพวกนั้นของศิษย์พี่หลี่ จะสอนพวกเราได้หรือไม่”
จ้าวอู่พูดจบ โก่วหวาก็กุมท้องเดินหนีทันที “โอ๊ย โอ๊ย เหตุใดท้องข้าปวดขึ้นมาเล่า ข้าไปถ่ายก่อน ว่างแล้วค่อยคุยกัน”
เขามองออกตั้งนานแล้ว อภิญญาพวกนั้นของศิษย์พี่หลี่มิได้ได้มาฟรีๆ ชุนเสี่ยวหม่านแค่ใช้ครั้งเดียวก็เสียมือไปข้างหนึ่ง น่ากลัวเกินไป
อีกอย่าง ไม่แน่ว่าที่ศิษย์พี่หลี่ยิ่งวันยิ่งบ้าก็เพราะอภิญญาเหล่านี้ เขาไม่อยากลงเอยเช่นเดียวกัน
กำลังโหลดความเห็น...