คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 213

ตอน 213

ตอนที่ 213 หยางเสี่ยวไห

ตูม! หยางเสี่ยวไหหลับตาแล้วจุ่มศีรษะลงในน้ำแม่น้ำที่ใสจนมองเห็นก้นอย่างแรง

สะบัดหัวแรงๆ อยู่สองสามที เขาก็ยกศีรษะขึ้นพรวด ใบหน้าเผยความสดชื่นสะใจ

ทั้งล้างหน้าและดื่มน้ำ เขาทำเสร็จได้ในคราวเดียว

“น้ำที่นี่หวานเสียจริง”

ใช้มือปาดหยดน้ำบนคางแล้ว หยางเสี่ยวไหก็หิ้วน้ำขึ้นมาถังหนึ่ง เดินกลับไป

การเดินทางไกลช่วยฝึกกำลัง ประกอบกับไม่ต้องอดอยากอีก ร่างกายของเขาจึงไม่ผอมแห้งเหมือนตอนเป็นขอทาน

ร่างกายเริ่มมีเนื้อมีหนัง หน้าตาไม่เหลืองซีดอีก ตัวก็สูงขึ้นมาบ้าง

“อรุณสวัสดิ์ขอรับศิษย์พี่โจโฉ” หยางเสี่ยวไหทักทายโก่วหวาที่กำลังวนเวียนอยู่รอบตัวพวกผู้หญิง

เห็นโก่วหวาไม่ว่างสนใจตน หยางเสี่ยวไหก็ยิ้มแล้วเดินไปทางกระทะ

เขาไม่ใช่เด็กที่ไม่ประสีประสา ความแก่แดดทำให้เขาเข้าใจดีว่าเหตุใดโก่วหวาจึงเอาอกเอาใจขนาดนั้น

ใต้กระทะยังไม่ได้ก่อไฟ เพราะคนอื่นยังไม่ตื่น ต้องรอให้ทุกคนตื่นก่อนจึงค่อยลงเส้น

วางถังลงแล้ว เขาก็ดึงฟืนท่อนหนึ่งออกจากใต้กระทะ เดินไปหาชุนเสี่ยวหม่านที่กำลังฝึกกระบี่อยู่ข้างๆ

มาถึงข้างประกายกระบี่เย็นเยียบที่ร่ายรำอยู่ เขาก็ยกฟืนในมือขึ้นกวัดแกว่งตามอย่างเป็นท่าเป็นทาง

เขาจดจ่อมาก จดจ่อไม่แพ้ชุนเสี่ยวหม่านทีเดียว

เห็นเช่นนั้น ชุนเสี่ยวหม่านจึงพลิกข้อมือแทงกระบี่ไปทางหยางเสี่ยวไห

หยางเสี่ยวไหลนลานมือไม้พันกัน ล้มหงายหลังลงไปอย่างกะทันหัน ก้นกระแทกพื้นหญ้านุ่ม

ชุนเสี่ยวหม่านที่ถือกระบี่ด้วยมือข้างเดียวพูดกับหยางเสี่ยวไหที่นั่งจ้ำเบ้าอยู่บนพื้น “ลุกขึ้น ฝึกต่อ ถ้าอยากเรียนจริง รำอยู่คนเดียวไม่พอหรอก”

ช่วงหนึ่งก่อนหน้านี้ หลี่ฮั่วหวังเคยเป็นคู่ซ้อมให้นาง แต่สภาพเขาตอนนี้คงเป็นไปไม่ได้แล้ว

หยางเสี่ยวไหพยักหน้าอย่างตื่นเต้น ชูฟืนแทงเข้ามา

เขายินดีฝึกกระบี่ ไม่กลัวลำบาก รอให้ฝึกจนเป็น ต่อให้ต้องกลับไปเป็นขอทานอีก ก็ไม่มีใครกล้ารังแกเขาอีก

ฝึกกันอยู่พักใหญ่ เมื่อเห็นไป๋หลิงเหมี่ยวออกมาจากเกวียนวัว

ชุนเสี่ยวหม่านก็เก็บมือ กระบี่ยาวกลับเข้าฝัก “พอแล้ว ไปทำกับข้าวเถอะ พวกเขาตื่นกันหมดแล้ว”

“ขอรับ!” หยางเสี่ยวไหวิ่งกลับไปอย่างกระตือรือร้น แต่พอมาถึงข้างกระทะ หน้าก็ย่นยู่ไปทั้งหน้า

เขาพบว่ามีคนมาทำงานแทนตนไปเสียแล้ว กำลังใช้เหล็กจุดไฟก่อไฟอยู่เชียว

นั่นคือหญิงอ้วนคนหนึ่ง เป็นหนึ่งในผู้หญิงที่ศิษย์พี่หลี่ช่วยออกมาจากรังโจรก่อนหน้านี้

ความจริงตอนอยู่ที่ด่าน พวกทหารม้าทำให้มีคนตายไปกลุ่มหนึ่ง นางเป็นคนที่โชคดีรอดมาได้

“หลบไป!” เขาเดินเข้าไปแย่งเหล็กจุดไฟ ชิงที่ของตนคืนมา

หญิงอ้วนก็ไม่ได้โกรธ ยิ้มเขินๆ แล้วพูดว่า “น้องคนบ้านเดียวกัน มาแล้วรึ”

ก่อนหน้านี้หยางเสี่ยวไหแค่พูดลอยๆ ไปไม่กี่คำ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเริ่มตีสนิท บอกว่ามาจากที่เดียวกับเขา

เขารังเกียจผู้หญิงพวกนี้ ไม่มีน้ำใจแม้แต่น้อย

ได้หลี่ฮั่วหวังช่วยชีวิต กินของพวกเขาดื่มของพวกเขามาตั้งนาน พอถึงด่านกลับยังมีหลายคนแอบหนีไป

ที่สำคัญกว่านั้นคือ ผู้หญิงที่เหลือเหล่านี้มักจะแย่งงานของเขาไปทำ ไม่ว่าตั้งใจหรือไม่

เขาจึงรู้สึกขัดหูขัดตาผู้หญิงพวกนี้เป็นพิเศษ โดยเฉพาะหญิงอ้วนที่มีไฝที่คางตรงหน้าผู้นี้

“อย่ามาเรียกข้าว่าคนบ้านเดียวกัน ข้ากับเจ้าไม่ใช่พวกเดียวกัน”

สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าเหตุใดถึงบังเอิญปานนี้ อีกฝ่ายดันเกิดที่ที่เขาแต่งขึ้นมาส่งเดชพอดี

หญิงอ้วนยิ้ม แก้มซ้ายบุ๋มเป็นลักยิ้มเล็กๆ อย่างเป็นธรรมชาติ

นางเริ่มช่วยหยิบจับอยู่ข้างหยางเสี่ยวไห ปากก็ชวนคุยไม่หยุด

“นี่ น้องคนบ้านเดียวกัน ชายฉกรรจ์ผู้นั้นชื่ออะไรรึ แรงดีเหลือเกิน”

หยางเสี่ยวไหหันไปมองทางไกล เห็นเกาจื้อเจียนกำลังกัดฟันยกง้าวยักษ์ เส้นเลือดที่คอปูดตึงราวงูเขียว

“เกี่ยวอะไรกับเจ้า” น้ำเสียงหยางเสี่ยวไหเจือความหงุดหงิด

“น้องคนบ้านเดียวกันรำคาญข้าแล้วรึ” นางยิ้มตาหยี ยื่นมือมาแคะคราบเปื้อนจุดหนึ่งบนตัวหยางเสี่ยวไห

“อย่ามาแตะข้า!” หยางเสี่ยวไหขนพองขึ้นมาทันที ทำเอาหญิงอ้วนขยับถอยไปเล็กน้อย แล้วพูดอย่างน้อยใจ “ข้าไปทำอะไรให้เจ้าเล่า กว่าจะเจอคนบ้านเดียวกันสักคน ข้าก็แค่อยากสนิทกับเจ้าบ้าง”

“ข้าถูกขายไปตั้งแต่เด็ก นี่เพิ่งเคยเจอคนบ้านเดียวกันเป็นครั้งแรก”

เห็นท่าทางของนางเช่นนั้น คำพูดแรงๆ ที่มาถึงริมฝีปากของหยางเสี่ยวไหก็ถูกกลืนกลับลงไป

“ต่อไปเจ้าอยู่เฉยๆ ก็พอ อย่ามาแย่งงานข้า”

“ผู้มีพระคุณบาดเจ็บอยู่ ข้า... ข้าก็แค่อยากช่วยเขาบ้างเท่านั้น”

ได้ยินดังนั้น หยางเสี่ยวไหก็หันไปมองเกวียนวัวที่จอดอยู่ห่างออกไป

หลี่ฮั่วหวังอยู่ในนั้น เรื่องราวมากมายที่ผ่านมาหลั่งไหลเข้ามาในหัว เขาเริ่มเป็นห่วงขึ้นมา

ศิษย์พี่หลี่คือเสาหลักของพวกเขา จะเป็นอะไรไปไม่ได้เด็ดขาด

สะเก็ดไฟจากเหล็กจุดไฟจุดหญ้าแห้งในหลุมให้ติด ไฟจากหญ้าแห้งก็ลามไปติดฟืน

หยางเสี่ยวไหลุกขึ้นยืน เชิดหน้าสั่งหญิงอ้วน “เจ้าไปตักน้ำ”

หญิงอ้วนถูกเด็กที่อ่อนกว่าตนมากใช้งาน กลับไม่โกรธแม้แต่น้อย ซ้ำยังพยักหน้าหงึกๆ แล้วหันไปหยิบถัง

หยางเสี่ยวไหปัดฝุ่นบนตัว แล้วเดินไปทางเกวียนวัวด้วยความกังวลเต็มอก

เพิ่งเข้าไปใกล้ เขาก็ได้ยินเสียงคนพูด

“เจ้าอยากพูดอะไรกันแน่ ต้องทำอย่างไรเจ้าถึงจะพาเผิงหลงเถิงไปเสียที”

หยางเสี่ยวไหเดินอ้อมไปอีกด้านของเกวียน เห็นหลี่ฮั่วหวังนั่งพิงหน้าต่างเกวียนอยู่

เทียบกับตอนที่ดำเกรียมไปทั้งตัวก่อนหน้านี้ ตอนนี้เขาดูดีขึ้นมาก

เพียงแต่ความดีขึ้นนี้ดูน่าขนลุกเป็นพิเศษ

ศีรษะทั้งหัว ครึ่งหนึ่งไม่มีหนัง อีกครึ่งมีหนัง สะเก็ดดำประปรายแต้มอยู่ทั่ว

หนังที่ริมฝีปากถูกไฟเผาไปแล้ว ฟันขาวโพลนสองแถวจึงโผล่ออกมาให้เห็น อ้าหุบดังกึกกักๆ

แค่หน้าตาประหลาดก็แล้วไปเถิด เขายังจ้องเขม็งออกไปข้างนอกที่ว่างเปล่า พึมพำอะไรไม่รู้อย่างคนเพ้อ

“หลวงจีน ช่วยหน่อย เจ้าไปถามเขาให้ข้าที ถามว่าเขามีความปรารถนาอะไรที่ยังค้างคาอยู่”

“ข้ารู้ว่าเขาน่าสงสาร ข้าเองก็เห็นใจเขามาก แต่เหตุใดเขาต้องมาตามตอแยข้าด้วย”

“เขาไม่ควรไปตามตอแยเผิงหลงเถิงที่ฆ่าเขาหรอกรึ”

พลันตาข้างเดียวของหลี่ฮั่วหวังก็ตวัดขวับมาจ้องหยางเสี่ยวไห

ภาพนั้นทำเอาหยางเสี่ยวไหหนังหัวชา สองเท้าแทบอดใจไม่ไหวที่จะหันหลังวิ่งหนี

ตอนนี้เขาเพิ่งเข้าใจว่าเหตุใดเกวียนวัวของศิษย์พี่หลี่จึงจงใจจอดห่างจากพวกเขาไกลนัก

ศิษย์พี่หลี่ตอนนี้ น่ากลัวยิ่งกว่าสิ่งอัปมงคลที่เคยเจอมาเสียอีก

“มีธุระอะไร”

หยางเสี่ยวไหตกใจจนไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหน

“ศิษย์พี่... ศิษย์พี่... ศิษย์พี่หลี่ ท่านยังไหวหรือไม่ขอรับ” เขาถามด้วยความห่วงใยปนหวาดกลัว

แล้วเขาก็เห็นศิษย์พี่หลี่ไม่แยแสตนแม้แต่น้อย หันไปพูดพึมพำกับความว่างเปล่าข้างนอกต่อ

หยางเสี่ยวไหเดินกลับมาที่กระทะเหล็กใบใหญ่ด้วยความกังวล ก้าวหนึ่งหันกลับไปมองสามหน เพิ่งมาถึงก็ถูกโก่วหวากดไหล่ไว้

“ศิษย์พี่หลี่เป็นอย่างไรบ้าง”

หยางเสี่ยวไหส่ายหน้าอย่างหดหู่ “ข้าว่าอาการของศิษย์พี่หลี่หนักขึ้นอีกแล้ว หรือจะหาหมอมาดูดีขอรับ”

“เฮ้อ หมอที่ไหนจะรักษาโรคของศิษย์พี่หลี่ได้ ขนาดหัวขี้กลากตอนนั้นยังทำได้แค่กดอาการไว้”

โก่วหวายืนหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ข้างๆ ช่วยเขาคิดหาวิธี

“ตอนนั้นตาเฒ่าหัวขี้กลากให้เขากินไท่ซุ่ยดำ ข้ายังจำได้ว่าเจ้าของบ้านั่นหน้าตาเป็นอย่างไร แต่ตอนนี้จะไปหามันจากที่ใดเล่า”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 213
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 214 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 212กลับหน้าเรื่อง
ตอน 212ตอน 214