ตอนที่ 212 สิ่งที่ได้มา
ได้ยินหลี่ฮั่วหวังถาม ไป๋หลิงเหมี่ยวก็พยักหน้าแล้วตอบเสียงนุ่ม “แม่ทัพหญิงผู้นั้นมีป้ายอยู่อันหนึ่งเจ้าค่ะ ตอนแรกโก่วหวานึกว่าเป็นทอง ที่ไหนได้เป็นทองแดง เขาบอกว่าไม่มีราคาสักเท่าไร”
“ป้ายรึ เอามาให้ข้าดูหน่อย”
ไม่นานของสิ่งนั้นก็มาอยู่ตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง มันเป็นป้ายทองแดงทรงสี่เหลี่ยม ดูจากชื่อและตำแหน่งในกองทัพที่สลักไว้ก็รู้ว่าใช้ยืนยันฐานะของเผิงหลงเถิง
“บนป้ายมีตราหัวเสือ ของสิ่งนี้น่าจะเป็นป้ายห้อยเอวของทหาร” หลี่ฮั่วหวังใช้นิ้วกดลวดลายหัวเสือบนป้ายอยู่ครู่หนึ่ง แล้วให้ไป๋หลิงเหมี่ยวเก็บไว้
มีไว้ไม่เสียหาย ไม่แน่วันหน้าของสิ่งนี้อาจได้ใช้จริงๆ ต่อให้ไม่ได้ใช้ ก็แค่พกป้ายเพิ่มอีกอันเดียว หนักไปไม่ถึงไหน
สิ่งที่ตันหยางจื่อเรียกว่าคัมภีร์สวรรค์นั่นยังหนักกว่านี้มาก ก็ไม่เคยได้ใช้ประโยชน์อะไรเช่นกัน แต่เขาก็ยังพกติดตัวมาตลอด
“จริงสิ ศิษย์พี่หลี่ บนตัวนางยังมีตำราอีกเล่มหนึ่ง พวกข้าอ่านหนังสือไม่ออก เกาจื้อเจียนจึงเอาไปอ่านแล้วเจ้าค่ะ”
“ตำรารึ” หลี่ฮั่วหวังที่เพิ่งผ่อนคลายพลันระแวดระวังขึ้นทันที “เอาตำราเล่มนั้นมา”
ไป๋หลิงเหมี่ยวเลิกม่านเดินออกไปทันที ทว่าครู่ต่อมานางก็กลับเข้ามาด้วยท่าทางลังเล
“จื้อเจียนบอกว่าตำราเล่มนั้นเป็นแค่ตำราพิชัยสงคราม ไม่มีอะไรน่าดูเจ้าค่ะ”
“เขาไม่ยอมให้รึ เจ้าไปเรียกเขามา ข้าจะพูดกับเขาเอง” ความสงสัยที่เพิ่งก่อตัวของหลี่ฮั่วหวังยิ่งหนักขึ้น ในเมื่อเป็นแค่ตำราพิชัยสงครามธรรมดา เขาจะซ่อนไว้ทำไม
ครั้นเกาจื้อเจียนที่มีผ้าพันแผลทั้งตัวและหน้าซีดเผือดมาปรากฏตัวตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังก็มองเขาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ข้ารู้ว่าพลังมหาศาลของเผิงหลงเถิงกับอภิญญาบางอย่างของนาง เจ้าอาจอยากได้มาก แต่ของบางอย่างมีความเสี่ยง หากจัดการไม่ดีอาจต้องเอาชีวิตไปทิ้ง เจ้าเข้าใจที่ข้าพูดหรือไม่”
หลี่ฮั่วหวังสงสัยว่าตำราเล่มนี้บันทึกวิธีฝึกตนของเผิงหลงเถิงไว้ และเกาจื้อเจียนกำลังแอบฝึกอยู่
ผ่านมาหลายครั้งแล้ว เขาเข้าใจมานานว่า การคิดจะได้พลังบางอย่างมาด้วยการฝึกตนโดยไม่ต้องจ่ายสิ่งใด ไม่มีอยู่จริงในโลกที่บ้าคลั่งใบนี้
อยากได้สิ่งใดก็ต้องเสียสิ่งใด วิชาฝึกตนทุกแขนงล้วนอันตรายยิ่ง เขาไม่อยากให้วันหนึ่งเกาจื้อเจียนกลายเป็นเผิงหลงเถิงอีกคน
“นะ-นี่..... คะ-คือ... คะ-คือ..... คือตำราพิชัยสงคราม” เกาจื้อเจียนพูดอย่างน้อยใจอยู่บ้าง
“ในเมื่อเป็นตำราพิชัยสงคราม แล้วเจ้าจะซ่อนทำไม เอามาให้ข้าดู!”
เกาจื้อเจียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยื่นตำราในมือส่งมา
ตำราเล่มนี้มีชื่อว่า เจียงย่วน
หลี่ฮั่วหวังใช้นิ้วที่ไหม้เกรียมพลิกกระดาษหยาบ เนื้อความในนั้นปรากฏแก่สายตา “หลักแห่งการใช้ทหาร แม่ทัพรับบัญชาจากเจ้าเหนือหัว รวมพลจัดทัพ ที่ลุ่มน้ำขังมิพึงตั้งค่าย ที่ชุมทางพึงผูกไมตรี ที่กันดารมิพึงหยุดพัก ที่ถูกโอบล้อมพึงวางกล ที่จนตรอกพึงสู้ตาย ทางบางสายมิพึงเดิน ทัพบางทัพมิพึงตี เมืองบางเมืองมิพึงบุก ดินแดนบางแห่งมิพึงชิง บัญชาเจ้าเหนือหัวบางประการมิพึงรับ.....”
“เป็นตำราพิชัยสงครามจริงๆ รึ” หลี่ฮั่วหวังประหลาดใจยิ่งนัก เขาเงยหน้ามองเกาจื้อเจียนแวบหนึ่ง แล้วพลิกอ่านอย่างละเอียดอีกรอบ
แม้เนื้อความจะลึกซึ้งเข้าใจยาก ยิ่งอ่านไปหลี่ฮั่วหวังยิ่งอ่านอย่างยากลำบาก ทว่าเขาพลิกดูจนทั่วแล้ว ก็พบว่ามันเป็นแค่ตำราพิชัยสงครามเล่มหนึ่งจริงๆ
ปึก! ตำราถูกปิดลง หลี่ฮั่วหวังมองเกาจื้อเจียนอย่างสงสัย “ในเมื่อเป็นแค่ตำราเก่าๆ ธรรมดาเล่มหนึ่ง เจ้าจะหวงนักทำไม”
“นะ-น่า... นะ-น่า..... น่าอ่าน.....” เกาจื้อเจียนยื่นสองมือหนาใหญ่ออกมา รับตำราคืนไปจากมือหลี่ฮั่วหวัง
ตอนนั้นเองหลี่ฮั่วหวังเห็นแผลของเขามีเลือดซึมออกมาอีก จึงรีบบอก “รีบกลับไปนอนเถิด รอแผลหายแล้วค่อยอ่าน”
เกาจื้อเจียนยิ้มซื่อๆ แล้วพยักหน้า กอดตำราเล่มนั้นหมุนตัวเดินออกไป
เมื่อเขาออกไปแล้ว ไป๋หลิงเหมี่ยวก็รีบหยิบผ้าห่มบางผืนหนึ่งข้างตัวมาห่มให้หลี่ฮั่วหวัง “ศิษย์พี่หลี่ ท่านเจ็บหนักถึงเพียงนี้ อย่าไปสนใจเรื่องพวกนี้อีกเลยเจ้าค่ะ ร่างกายสำคัญที่สุด พักก่อนเถิด”
หลี่ฮั่วหวังเองก็อยากนอน ทว่าความเจ็บปวดแสนสาหัสที่หลังซึ่งเกิดจากบันทึกมหาภพทำให้เขาไม่ง่วงแม้แต่น้อย
เขามองประทุนเกวียนเหนือศีรษะอย่างเหม่อลอย สมองว่างเปล่า ไม่รู้ว่าควรคิดอะไร
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาจึงเอ่ยขึ้น “เหมี่ยวเหมี่ยว ช่วยพยุงข้าลุกขึ้นที ข้าอยากดูข้างนอก”
เห็นได้ชัดว่าไป๋หลิงเหมี่ยวไม่อยากทำ แต่ทนการเร่งเร้าของหลี่ฮั่วหวังไม่ไหว สุดท้ายก็ยอมทำตาม
ม่านเกวียนถูกเลิกขึ้น ทุ่งหญ้าเขียวขจีข้างนอกช่างชวนให้ปลอดโปร่ง หัวใจของหลี่ฮั่วหวังชื่นฉ่ำราวกับได้ดื่มน้ำต้มสุกเย็นๆ อึกใหญ่ในหน้าร้อน ทุ่งหญ้าที่ถูกลมโชยผ่านเป็นระลอกพลิ้วไหวราวผืนแพร
“นี่คือชิงชิวรึ ทิวทัศน์งามกว่าที่ผ่านมามากนัก”
ได้ยินหลี่ฮั่วหวังพูด ไป๋หลิงเหมี่ยวที่อยู่ข้างๆ ก็พยักหน้า “ข้าเคยได้ยินท่านพ่อบอกว่า ทางซ้ายของแคว้นเหลียงก็คือชิงชิว ได้ยินว่าที่นี่ม้าดี แกะก็ดีเจ้าค่ะ”
หลี่ฮั่วหวังพยักหน้า “ชิงที่แปลว่าเขียวข้าเห็นแล้ว แต่ชิวที่แปลว่าเนินอยู่ที่ใด”
คำถามนี้ ไป๋หลิงเหมี่ยวที่ไม่เคยเดินทางไกลย่อมตอบไม่ได้
“ในพวกเรามีใครเป็นคนชิงชิวบ้าง” หลี่ฮั่วหวังถาม
“ซุนเป่าลู่เป็นเจ้าค่ะ แล้วก็มี..... ศิษย์น้องอีกคน กับเด็กนักพรตอีกสองคน แต่พวกเขาตายไปหมดแล้ว”
หลี่ฮั่วหวังถอนหายใจ “หาที่อยู่ของพวกเขาให้หมด เราจะส่งพวกเขากลับคืนสู่บ้านเกิด ใบไม้ร่วงย่อมคืนสู่ราก”
ตลอดทางที่ผ่านมา มีคนล้มตายบาดเจ็บมากเกินไปแล้ว
“เจ้าค่ะ แต่ข้าได้ยินว่าคนชิงชิวไม่ฝังคนตายลงดิน ประเดี๋ยวค่อยถามซุนเป่าลู่ดูก็ได้”
ไป๋หลิงเหมี่ยวพูดอยู่นาน แต่กลับพบว่าหลี่ฮั่วหวังไม่ตอบ นางมองไปอย่างสงสัย จึงเห็นว่าเขาแข็งทื่ออยู่กับที่ ดวงตาเบิกกว้าง
เขาคล้ายเห็นอะไรบางอย่างที่น่าตกตะลึง ทั้งที่ข้างนอกนอกจากหญ้าแล้วไม่มีสิ่งใดอื่นแท้ๆ!
“ศิษย์พี่หลี่ ท่านเป็น-” ยังพูดไม่ทันจบ นางก็เห็นหลี่ฮั่วหวังที่บาดเจ็บทั้งร่างคว้ากระบี่ยาว กระโจนออกทางหน้าต่างแล้วร่วงลงไปกองกับพื้น
แรงกระแทกทำให้ขาซ้ายที่ไหม้เกรียมของเขาหักดังเปาะราวกิ่งไม้แห้ง ทั่วทั้งร่างก็ปรากฏรอยแตกร้าว
ทว่าหลี่ฮั่วหวังไม่สนใจสิ่งเหล่านี้ เขายกกระบี่ด้วยมือเดียวเล็งไปที่แขนซ้ายของตน ท่าทางพร้อมจะฟันลงได้ทุกเมื่อ
โก่วหวาที่อยู่ใกล้ที่สุดพุ่งเข้ามากอดแขนที่ถือกระบี่ของหลี่ฮั่วหวังไว้แน่น แล้วตะโกนบอกพวกพ้องข้างๆ อย่างร้อนรน “เอาโซ่มาเร็ว! ศิษย์พี่หลี่อาการกำเริบอีกแล้ว!!”
หลี่ฮั่วหวังหันคอแข็งทื่อไปทางโก่วหวา “เจ้ามองไม่เห็นหรือ”
“หา” โก่วหวาทำหน้างุนงง “เห็นอะไรหรือขอรับ”
ได้ยินอีกฝ่ายพูดเช่นนี้ ร่างของหลี่ฮั่วหวังก็อ่อนยวบลง ล้มลงบนทุ่งหญ้านุ่มอย่างไร้เรี่ยวแรง
หลี่ฮั่วหวังที่ศีรษะแนบพื้นกลอกตาข้างเดียวขึ้นมอง เผิงหลงเถิงไร้ศีรษะที่มีเพียงเขาเห็น ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นราวรูปปั้น เงามหึมาทอดคลุมร่างเขาไว้ทั้งร่าง
เกราะศึกบนร่างเผิงหลงเถิงคล้ายถูกไฟเผาจนแดงคล้ำ เลือดซึมออกมาจากรอยต่อของเกราะ ราวกับเพิ่งก้าวลงมาจากสนามรบที่สู้กับหลี่ฮั่วหวังเมื่อครู่ไม่มีผิด
“ทำไมนางถึงกลายเป็นภาพหลอนของฉัน ทำไม” หลี่ฮั่วหวังคิดวนเวียนอยู่กับคำถามนี้ไม่หยุด
ขณะนั้น เขาพลันเห็นบางสิ่งกำลังขยับอยู่ด้านหลังเผิงหลงเถิง
นั่นคือจินซานจ่าว จินซานจ่าวที่เหลือเพียงท่อนบน อวัยวะภายในที่เน่าเปื่อยไหลออกจากช่องท้อง ลากยาวไปบนพื้นไกลแสนไกล
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังถูกบรรดาศิษย์พี่น้องช่วยกันชุลมุนเอาโซ่มัดแล้วหามขึ้นเกวียนวัว เขาก็เห็นจินซานจ่าวอ้าปาก คล้ายอยากจะบอกอะไรเขาสักอย่าง
“เจ้าอยากพูดอะไรกันแน่”
จินซานจ่าวหน้าแข็งทื่อ ขากรรไกรอ้าหุบไม่หยุด แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกจากปากของเขาแม้แต่น้อย
กำลังโหลดความเห็น...