ตอนที่ 211 สะเก็ดดำ เนื้อเน่า
“ไม่ได้!” ต่อคำขอของไป๋หลิงเหมี่ยว หลี่ฮั่วหวังตอบอย่างเด็ดขาด
ครั้นเห็นไป๋หลิงเหมี่ยวทำหน้าน้อยใจ หลี่ฮั่วหวังจึงผ่อนน้ำเสียงลงแล้วอธิบาย “มันไม่ใช่อภิญญาอะไรทั้งนั้น มีแต่ความทรมานถึงขีดสุด เชื่อข้าเถิด เทียบกับการต้องผ่านเรื่องเช่นนั้นแล้ว เสียมือไปข้างหนึ่งไม่นับเป็นอะไรเลย”
หากต้องการให้ปาฮุยหันมาจ้องมอง ต้องทนรับความเจ็บปวดทั้งทางจิตใจและร่างกายควบคู่กัน
หลี่ฮั่วหวังผ่านมาแล้วสองครั้ง เขารู้ดีว่าการจะไปถึงจุดนั้นต้องเผชิญกับอะไรบ้าง
เขาไม่อยากให้ประสบการณ์อันสิ้นหวังเช่นนั้นเกิดขึ้นกับพวกพ้อง
ไม่เช่นนั้น เขากลัวจริงๆ ว่าชุนเสี่ยวหม่านจะเสียสติไป
“อ้อ ข้าแค่รู้สึกเสียดายแทนพี่เสี่ยวหม่าน อายุยังน้อยเพียงนี้ก็ต้องเสียมือไปข้างหนึ่งแล้ว...”
“วางใจเถิด วันหน้าค่อยหาทาง โลกนี้ไร้เหตุผลถึงเพียงนี้ อย่างไรก็ต้องมีทางต่อมือนางกลับคืนได้”
หลี่ฮั่วหวังเอ่ยออกมา ไม่รู้ว่ากำลังปลอบตัวเองหรือปลอบไป๋หลิงเหมี่ยวกันแน่
พูดมาถึงตรงนี้ หลี่ฮั่วหวังก็สูดจมูกแรงๆ “เจ้าได้กลิ่นหรือไม่ เหตุใดมีกลิ่นเหม็น”
“ศิษย์พี่หลี่ บนตัวท่านมีเนื้อตายอยู่บ้าง เน่าแล้วก็ย่อมเหม็นเป็นธรรมดาเจ้าค่ะ”
“เน่าแล้ว เหม็นหรือ”
ได้ยินเช่นนั้น หลี่ฮั่วหวังกลับหัวเราะออกมา เป็นเสียงหัวเราะจากใจจริง
การเน่าเปื่อยกลับมาแล้ว ในโลกนี้ วิถีสวรรค์อันพิลึกพิลั่นกลับคืนสู่ปกติแล้ว
ในเมื่อการเน่าเปื่อยกลับคืนมา ความคิดใหม่ก็ผุดขึ้นในหัวของหลี่ฮั่วหวัง
การเน่าเปื่อยกลับมาแล้ว เช่นนั้นซือไท่จะฟื้นขึ้นมาได้ด้วยหรือไม่ หลี่ฮั่วหวังคาดเดาไปเรื่อยเปื่อย
นี่อาจเป็นเพียงความเพ้อฝัน ทว่าก็มีความเป็นไปได้อยู่จริง
ในโลกอันไร้เหตุผลใบนี้ ไม่ว่าเกิดเรื่องใดขึ้นก็ไม่น่าแปลกใจ
ยามนี้ในใจเขาถึงกับเกิดแรงกระตุ้นอันรุนแรง อยากหันหลังกลับไปดูอารามอันฉือที่ซื่อฉีอีกสักครั้งเดี๋ยวนั้น
ทว่าแรงกระตุ้นก็เป็นเพียงแรงกระตุ้น หลี่ฮั่วหวังรู้ดีว่าสภาพเขายามนี้ไม่อาจกลับไปได้อยู่แล้ว
ยิ่งเพิ่งฆ่าเผิงหลงเถิงไป หากไม่อยากรนหาที่ตาย ไม่กี่ปีนี้คงไม่อาจย่างกรายเข้าโฮ่วสู่ได้อีก
“การเน่าเปื่อยกลับมาแล้ว มันกลับมาเอง หรือมีตัวตนบางอย่างทำให้มันกลับมากันแน่” ความคิดของหลี่ฮั่วหวังค่อยๆ ฟุ้งกระจายออกไป
ในหัวของหลี่ฮั่วหวังหวนนึกถึงพระโพธิสัตว์แมลงดำที่ก่อตัวขึ้นจากแมลงวันหัวเขียวนับไม่ถ้วนซึ่งเขาเคยเห็นที่อารามอันฉือ
วัดเจิ้งเต๋อจุดธูปบูชาพระพุทธองค์เลือดเนื้อ เหล่าพระในวัดได้อภิญญาเลือดเนื้อมาด้วยการทำเรื่องเช่นนั้นกับกองเลือดเนื้อนั่น
ส่วนลัทธิอ่าวจิ่งเซ่นสังเวยความเจ็บปวดแก่ปาฮุย เพื่อแลกกับพลังเหนือมนุษย์นานาชนิด
เช่นนั้นจะหมายความได้หรือไม่ว่า มีตัวตนบางอย่างที่คอยดูแลการเน่าเปื่อยอยู่เช่นกัน
การที่การเน่าเปื่อยหายไป หมายความว่าพระองค์ประสบเหตุบางอย่างหรือไม่ และการที่มันกลับมาอีกครั้ง หมายความว่าพระองค์กลับคืนสู่ที่ของตนแล้วหรือไม่
ยามนี้สมองของหลี่ฮั่วหวังกำลังขบคิดคำถามเหล่านี้อย่างสะเปะสะปะ
พอย้อนคิดดูให้ดี การตายของซือไท่ในครั้งนั้นมีเงื่อนงำพิลึกยิ่งนัก นางที่แข็งแกร่งถึงเพียงนั้นกลับตายอยู่ในคอกหมู
“หรือว่าตัวตนเหล่านั้นกำลังทำศึกกัน ซือไท่เป็นเพียงผู้โดนลูกหลงงั้นเหรอ”
แทบจะโดยสัญชาตญาณ หลี่ฮั่วหวังหวนนึกถึงสิ่งต่างๆ ภายในนครหยกขาว
ครานั้นเมื่อมองผ่านประตูแห่งเหมาอันเลือนราง หลี่ฮั่วหวังเห็นสิ่งที่อยู่ข้างในคล้ายกำลังกลืนกินบางอย่าง
“จะเป็นพวกมันหรือเปล่า” ทันทีที่เริ่มนึกย้อนถึงสิ่งที่เห็นวันนั้น สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังก็เผยความเจ็บปวด ลมหายใจค่อยๆ ถี่กระชั้น
“ศิษย์พี่หลี่ ท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวที่สังเกตเห็นความผิดปกติรีบคว้ามือหลี่ฮั่วหวังไว้
หลี่ฮั่วหวังพยายามตัดความคิดของตน ปากพร่ำซ้ำไปซ้ำมา “ไม่ฟัง... ไม่คิด... ไม่คิด...”
เพื่อบังคับตัวเองให้เลิกคิด หลี่ฮั่วหวังรีบเงยหน้ามองไป๋หลิงเหมี่ยวแล้วพูด “ตำราเล่า สัจคัมภีร์อัคคีอ่าวเล่า เล่มที่เคลือบขี้ผึ้งนั่น รีบเอามาเร็ว!”
ไป๋หลิงเหมี่ยวรื้อค้นอยู่ข้างๆ ไม่นานสัจคัมภีร์อัคคีอ่าวที่ห่อด้วยขี้ผึ้งขาวใสก็ถูกส่งมาถึงตรงหน้าเขา
พร้อมกับที่หลี่ฮั่วหวังท่องคาถาในตำรา ขี้ผึ้งขาวก็ลุกเป็นไฟ รวมตัวเป็นทากตัวหนึ่ง
มันค่อยๆ คลานไปบนร่างที่ดำเกรียมของหลี่ฮั่วหวัง รักษาบาดแผลให้เขา
มันคลานช้ามาก แผลไหม้ตื้นค่อยๆ เข้ามาแทนที่แผลไหม้ลึก แผลทั้งสองแบบค่อยๆ ผสมปนเปจนแยกไม่ออก
ทั่วทั้งเกวียนวัวอบอวลด้วยกลิ่นฉุนแปลกประหลาด
ความเจ็บปวดทำให้หลี่ฮั่วหวังโล่งใจ ยามนี้เขาต้องการความเจ็บปวดมาตัดกระแสความคิดของตน
ตอนนี้ตนไม่ควรคิดเรื่องเหล่านั้น เรื่องเหล่านั้นถูกกำหนดไปแล้ว แต่เดิมก็ไม่เกี่ยวกับตน เป็นเรื่องที่ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหลายต้องขบคิด
สิ่งที่ตนควรคิดยามนี้คือจะดิ้นรนมีชีวิตรอดต่อไปอย่างไร
บางทีรอให้ตนแข็งแกร่งพอเสียก่อน ค่อยคิดเรื่องเหล่านี้
พลันหลี่ฮั่วหวังก็นึกบางอย่างขึ้นได้ เขายันคอขึ้นถามไป๋หลิงเหมี่ยว “บันทึกมหาภพไปไหนแล้ว ม้วนไม้ไผ่สีแดงนั่น”
ทากที่ลุกเป็นไฟพลันแตกออกเป็นแอ่งหนึ่งเมื่อเสียงท่องคาถาของหลี่ฮั่วหวังเงียบลง
ได้ยินคำว่าบันทึกมหาภพ สีหน้าของไป๋หลิงเหมี่ยวดูลังเลอยู่บ้าง แต่สุดท้ายนางก็หันหลังลงจากเกวียนไป
หูที่ไวของหลี่ฮั่วหวังได้ยินเสียงถกเถียงจากข้างนอกแว่วมาเลือนราง
ผ่านไปไม่กี่เค่อ ไป๋หลิงเหมี่ยวก็อุ้มม้วนไม้ไผ่สีแดงกลับเข้ามา
หลี่ฮั่วหวังเกร็งไปทั้งร่างแล้วออกแรงฮึบ พลิกตัวคว่ำลงท่ามกลางเสียงร้องตกใจของไป๋หลิงเหมี่ยว
“มา ลอกสะเก็ดดำบนหลังข้าออก แล้วแปะของสิ่งนั้นลงบนหลังข้า”
ในเมื่อผิวหนังของตนยังงอกไม่ดี ก็ถือโอกาสนี้เอาบันทึกมหาภพแปะไว้บนร่างพอดี
รอจนวันที่ผิวหนังงอกเต็มที่ บันทึกมหาภพก็จะถูกฝังอยู่ใต้ผิวหนังพอดี
เช่นนี้ต่อไปก็ไม่ต้องหยิบออกมาคลี่ทุกครั้งที่ใช้ ทั้งยังลงมือได้อย่างไม่ทันให้ใครตั้งตัวยิ่งขึ้น
ก่อนหน้านี้หลี่ฮั่วหวังยังสงสัยอยู่ว่าเหตุใดโส่วซานแห่งลัทธิอ่าวจิ่งจึงต้องแขวนบันทึกมหาภพไว้ที่หน้าอก
ยามนี้เขาพลันเข้าใจ สิ่งใดที่มีอยู่ ย่อมมีเหตุผลของมัน
ไป๋หลิงเหมี่ยวเห็นได้ชัดว่าเข้าใจเหตุผลที่หลี่ฮั่วหวังทำเช่นนี้ “ศิษย์พี่หลี่ ต้องทำเช่นนี้จริงๆ หรือเจ้าคะ เจ็บจะตาย อีกอย่างถ้าทำเช่นนี้ ต่อไปผู้อื่นก็ใช้บันทึกมหาภพนี้ไม่ได้อีกแล้วนะเจ้าคะ”
หลี่ฮั่วหวังพยักหน้าอย่างแน่วแน่ “ใช่ ข้าต้องการผลเช่นนี้แหละ”
ครั้งนี้ชุนเสี่ยวหม่านเสียแขน ครั้งหน้าใครจะรู้ว่าเป็นผู้ใด
บันทึกมหาภพใช้ง่ายเกินไป ย่อมต้องมีคนลอกเลียนแน่ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ สู้ซ่อนบันทึกมหาภพไว้ใต้ผิวหนังตนเสียให้สิ้นเรื่อง ทำครั้งเดียวจบตลอดไป
ไป๋หลิงเหมี่ยวกัดริมฝีปากแล้วทำตาม เมื่อมือขาวผ่องของนางแกะสะเก็ดดำบนหลังหลี่ฮั่วหวังออกอย่างสั่นเทา เกวียนวัวก็ก้องไปด้วยเสียงกรีดร้องของเขา
ใต้สะเก็ดดำคือเลือดเนื้อที่ซึมเลือดและน้ำเหลืองไม่หยุด บันทึกมหาภพสีแดงถูกคลี่ออกอย่างระมัดระวังแล้วแปะทับลงไป
หลี่ฮั่วหวังพลิกตัวอีกครั้ง หน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ออกแรงเอนหลังกดบันทึกมหาภพให้จมเข้าไปในร่าง
เมื่อทุกอย่างจบลง ในที่สุดก็เสร็จไปเปลาะหนึ่ง หลี่ฮั่วหวังที่หมดเรี่ยวแรงต้องการพักผ่อนให้เต็มที่ เขาค่อยๆ หลับตาลง
ระหว่างกึ่งหลับกึ่งตื่น หลี่ฮั่วหวังก็ลืมตาขึ้นมามองไป๋หลิงเหมี่ยวอีกครั้ง
“บนตัวเผิงหลงเถิงมีของอะไรหรือไม่ พวกเจ้าเก็บมาหรือเปล่า”
ไป๋หลิงเหมี่ยวพยักหน้า “โก่วหวาบอกว่าแผ่นเกราะพวกนั้นขายได้เงิน ก็เลยขนขึ้นเกวียนมาหมด แม้แต่ง้าวยักษ์เล่มนั้นก็ขนขึ้นมาด้วยเจ้าค่ะ”
“เขาบอกว่าศาสตราวิเศษเช่นนี้ ต่อให้ใช้ไม่ได้ วันหน้าก็หลอมตีเป็นอาวุธใหม่ได้”
“นอกจากเกราะกับง้าวเล่มนั้นแล้ว ยังเจออะไรอื่นบนตัวนางอีกหรือไม่”
กำลังโหลดความเห็น...