ตอนที่ 210 ปิดฉาก
เผิงหลงเถิงที่ไร้ศีรษะกลับยังขยับได้ นี่เป็นสิ่งที่หลี่ฮั่วหวังคาดไม่ถึงโดยสิ้นเชิง จึงไม่ได้ระวังตัวไว้แม้แต่น้อย
ยิ่งไปกว่านั้น ยามนี้ทั่วร่างของเขาไม่เหลือผิวหนัง สติพร่าเลือนเพราะความเจ็บปวด การเคลื่อนไหวก็เชื่องช้ายิ่งนัก ต่อให้อยากตอบโต้ก็ไม่ทันการเสียแล้ว ได้แต่มองง้าวยักษ์ฟาดลงมาที่ศีรษะตนตาปริบๆ
“ฉันกำลังจะ... ตายแล้วเหรอ” ความคิดนี้ผุดขึ้นในหัวของหลี่ฮั่วหวัง ทว่าในใจเขากลับไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับรู้สึกเหมือนได้หลุดพ้นอยู่เล็กน้อย
ในวินาทีคอขาดบาดตายนั้นเอง เงาร่างหนึ่งพลันกระโจนขึ้นสูงพร้อมเสียงคำราม กระแทกเข้าที่ไหล่ซ้ายของเผิงหลงเถิง จนร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะหนักของนางเซไปเล็กน้อย
ง้าวยักษ์ที่ใหญ่ราวบานประตูฟันลงมาแทบจะเฉียดซีกซ้ายของหลี่ฮั่วหวัง แม้แต่ตัวเขาเองยังประหลาดใจที่รอดจากสถานการณ์ที่ต้องตายแน่ๆ เช่นนี้มาได้
เขาใช้สายตาที่พร่ามัวมองไป จึงพบว่าคนที่พุ่งชนเผิงหลงเถิงคือเกาจื้อเจียน
ชั่วพริบตาถัดมา เงาร่างสีแดงสายหนึ่งก็โผเข้ามาข้างกายหลี่ฮั่วหวัง หัวสัตว์ใต้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงอ้าปากกว้าง คาบลำคอที่ดำเกรียมของหลี่ฮั่วหวังไว้ แล้วใช้สี่ขาวิ่งพาเขาออกห่างจากเผิงหลงเถิงอย่างรวดเร็ว
ขณะถูกคาบลากไปกับพื้นเช่นนั้น หลี่ฮั่วหวังมองเมฆขาวบนฟ้าแล้วพลันยิ้มออกมาอย่างไม่มีสาเหตุ มีคนทุ่มชีวิตเพื่อช่วยเขา ความรู้สึกเช่นนี้ช่างดีจริงๆ
หลี่ฮั่วหวังที่ร่างดำเกรียมถูกลากมาไว้ข้างๆ หัวสัตว์ใต้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงอ้าปากปล่อยเขา แล้วหมุนตัวพุ่งกลับไปทันที
ศัตรูยังขยับได้ หลี่ฮั่วหวังไม่ยอมนอนรออยู่เฉยๆ เขาพยุงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก แล้วบอกโก่วหวาที่ปรี่เข้ามาหา “ไป ไปเก็บบันทึกมหาภพกลับมาให้ข้าที”
โก่วหวากลืนน้ำลายอย่างประหม่า สองมืออยากยื่นไปประคองหลี่ฮั่วหวัง แต่ก็ไม่รู้จะจับตรงไหนดี “ศิษย์พี่หลี่ บันทึกมหาภพอะไรหรือขอรับ บันทึกมหาภพอยู่ที่ใดขอรับ”
“อยู่... อยู่ที่...” หลี่ฮั่วหวังเพิ่งยกนิ้วที่แหว่งวิ่นชี้ไปทางใต้เท้าของเผิงหลงเถิง เงาร่างหนึ่งก็พุ่งออกไปคว้าบันทึกมหาภพบนพื้นขึ้นมา คนผู้นั้นคือชุนเสี่ยวหม่าน
ยังไม่ทันที่หลี่ฮั่วหวังจะเอ่ยปาก สถานการณ์ก็พลิกผัน พร้อมเสียงฉึก ร่างกำยำของเกาจื้อเจียนก็ห้อยต่องแต่งอยู่บนง้าวหนักอย่างไร้เรี่ยวแรง
ฝีมือห่างชั้นกันเกินไป เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนางแม้แต่น้อย
“เอาบันทึกมหาภพมาให้ข้าเร็ว!” หลี่ฮั่วหวังตาแทบถลน เพิ่งเดินไปทางนั้นได้สองก้าวก็ซวนเซล้มลง ร่างกายของเขายามนี้อ่อนแอเกินไป
ตัวเขายามนี้ราวกับมนุษย์ถ่านที่ปั้นจากถ่านดำทั้งตัว เดินสองก้าวก็มีชิ้นส่วนร่วงลงพื้น
ชุนเสี่ยวหม่านมองหลี่ฮั่วหวังที่อยู่ในสภาพน่าเวทนายิ่งนักแวบหนึ่ง แล้วมองเผิงหลงเถิงที่กำลังสะบัดร่างเกาจื้อเจียนออกจากง้าวอีกแวบหนึ่ง
นางใจเด็ดกัดฟัน คลี่บันทึกมหาภพลงบนพื้นทันที ยกกระบี่ยาวในมือจ่อแขนซ้ายของตน แล้วสับลงไปเต็มแรง
แขนซ้ายที่หลุดออกจากร่างชุนเสี่ยวหม่านกลายเป็นสีเทาเหล็กอย่างรวดเร็ว ขนบนแขนหนาและยาวขึ้นเรื่อยๆ บิดเลื้อยไปมา จนสุดท้ายกลายเป็นหนวดนับสิบเส้น พาแขนนั้นม้วนตัวมุดลงไปในดิน
ขณะที่เผิงหลงเถิงชูง้าวยักษ์ด้วยสองมือเตรียมจะวิ่งเข้าหาหลี่ฮั่วหวัง สิ่งนั้นก็ม้วนตัวพุ่งออกมาจากดิน กระแทกเข้าที่เกราะอกของเผิงหลงเถิงอย่างจัง จนร่างสูงใหญ่ของนางปลิวกระเด็นออกไป
แรงปะทะนั้นมหาศาลยิ่ง แม้แต่ง้าวยักษ์ในมือเผิงหลงเถิงก็เกือบหลุดมือ
ในจังหวะนั้น หญิงคลุมผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงที่เพิ่งมาถึงก็ใช้สี่ขาถีบพื้นพุ่งขึ้นกลางอากาศ กะโหลกหมาป่าเน่าเปื่อยสามหัวดันผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงจนเห็นเป็นรูปร่าง แล้วงับง้าวหนักในมือเผิงหลงเถิงไว้แน่น
เพลงเชิญวิญญาณและเสียงกลองจากที่ไกลดังขึ้นได้จังหวะพอดี
“ตึง ตึง ตึง! ปลาอ๋าวแบกพสุธา พสุธาค้ำฟ้า นกขมิ้นคู่หนึ่งเฝ้ามองมันไว้ ปลาอ๋าวกะพริบตาแผ่นดินก็ไหว ปลาอ๋าวพลิกกายแผ่นดินไหวฟ้าก็พลิก! ตึง ตึง ตึง!”
หญิงผู้นั้นพลิกตัวกลางอากาศอย่างรวดเร็ว ร่างทั้งร่างบิดจนแทบจะเกินกว่าที่คนธรรมดาจะทำได้ อาศัยแรงบิดนั้น ในที่สุดง้าวยักษ์ก็ถูกแย่งออกจากมือเผิงหลงเถิง
เผิงหลงเถิงไร้ศีรษะไม่มีอาวุธแล้ว จุดจบย่อมถูกลิขิตไว้ หนวดจากแขนขาดของชุนเสี่ยวหม่านฟาดสะบัดไม่หยุด รัดร่างของนางไว้แน่นหนา
หญิงคลุมผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงคายง้าวหนักทิ้งลงพื้น แล้วพาหัวสัตว์ทั้งสามเดินตรงไปหาเผิงหลงเถิง
แผ่นเกราะแข็งถูกฉีกออก ต่อมาก็เป็นร่างของเผิงหลงเถิง เลือดเนื้อถูกเขี้ยวคมฉีกทึ้งจนเผยให้เห็นกระดูกขาวที่ลึกลงไป
เมื่อเห็นว่าทุกอย่างจบลงแล้ว หลี่ฮั่วหวังที่ฝืนทนมาด้วยแรงใจล้วนๆ ก็หมดสติไปทันที
ประโยคสุดท้ายก่อนเขาสลบไปคือ “รีบไปช่วยเกา... จื้อเจียน...”
ในความเลื่อนลอย หลี่ฮั่วหวังตกอยู่ในสภาพปางตาย สติของเขาพร่าเลือนยิ่งนัก
“เหนื่อยจัง ไม่ ฉันจะยอมแพ้ไม่ได้ ยังมีคนรอฉันอยู่”
“คนอื่นจ่ายราคาแพงขนาดนั้นเพื่อช่วยฉันไว้ ฉันจะตายไม่ได้เด็ดขาด...”
“ใคร ใครกำลังมองฉัน แกเป็นใคร”
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด หลี่ฮั่วหวังที่อ่อนแรงถึงขีดสุดค่อยๆ ลืมตาข้างเดียวที่เหลือขึ้น ความรู้สึกโยกโคลงที่คุ้นเคยบอกให้เขารู้ว่าตนกำลังนอนอยู่บนเกวียนวัว
เขาเหลือบตาลงต่ำ เห็นไป๋หลิงเหมี่ยวที่ตาแดงๆ กอดไหดินเผาใบหนึ่งไว้ ใช้ผ้าฝ้ายชุบของบางอย่างที่คล้ายเนย แล้วทาลงบนร่างเขาเบาๆ
หลี่ฮั่วหวังพยายามแยกริมฝีปากที่ติดกันออก เลือดซึมไหลลงจากมุมปาก “เกาจื้อเจียนเป็นอย่างไรบ้าง”
เสียงแหบแห้งของเขาทำให้ไป๋หลิงเหมี่ยวสะดุ้ง นางกอดไหในมือขยับเข้ามาใกล้ศีรษะหลี่ฮั่วหวัง น้ำตาเอ่อขึ้นในเบ้าตาอีกครา
“เกาจื้อเจียนเล่า” หลี่ฮั่วหวังถามซ้ำ สิ่งที่เขากังวลที่สุดยามนี้คือเกาจื้อเจียนที่ถูกเสียบห้อยอยู่บนง้าวยักษ์
ไป๋หลิงเหมี่ยวดึงชายแขนเสื้อขึ้นเช็ดน้ำตาที่ไหลเพราะความตื้นตัน “เขาไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าเชิญท่านเซียนมาช่วยเขาลงมาแล้ว ครานั้นง้าวไม่ได้แทงถูกจุดตาย”
“เช่นนั้นก็ดี... เช่นนั้นก็ดี...” หลี่ฮั่วหวังยิ้ม พยายามจะลุกขึ้นนั่ง แต่ไป๋หลิงเหมี่ยวรีบห้ามไว้
“ศิษย์พี่หลี่ ตอนนี้ท่านยังขยับไม่ได้ ข้ากำลังทาน้ำมันหนูให้ท่าน ท่านแม่ข้าเคยบอกว่าน้ำมันหนูรักษาแผลไฟไหม้ดีที่สุด”
หลี่ฮั่วหวังทำตาม เขานอนร่างดำเกรียมอยู่บนเกวียน รอให้นางทาน้ำมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า
จากคำบอกเล่าของไป๋หลิงเหมี่ยว หลี่ฮั่วหวังจึงรู้เรื่องทั้งหมดหลังจากที่ตนสลบไป
ไม่มีใครรู้ว่าเผิงหลงเถิงฝึกวิชาอะไรมา เหตุใดไร้ศีรษะแล้วยังเคลื่อนไหวได้ ไม่มีผู้ใดรู้จริงๆ
ที่รู้มีเพียงอย่างเดียว เพชฌฆาตมือเปื้อนเลือดผู้นี้ตายแล้วในที่สุด นับว่าได้ผดุงธรรมแทนฟ้า
กระดูกของเผิงหลงเถิงแข็งมาก ไม่อาจหั่นศพได้ ต้องฉีกเลือดเนื้อทั้งหมดของนางออกจนเหลือเพียงโครงกระดูก นางจึงหยุดขยับในที่สุด
เมื่อพ้นวิกฤตแล้ว คนอื่นๆ ก็รีบข้ามด่านเข้าเขตแดนชิงชิว เพื่อเลี่ยงการแก้แค้นของทหารนักโทษที่เหลือ
ในเกวียนวัวเงียบไปครู่หนึ่ง ไป๋หลิงเหมี่ยวจึงเอ่ยอย่างลังเล “ศิษย์พี่หลี่ อภิญญาที่ทำให้มืองอกกลับมาได้ของท่าน สอนให้พี่เสี่ยวหม่านได้หรือไม่เจ้าคะ มือข้างนั้นของนางไม่มีแล้ว”
“แม้ปากนางจะบอกเสมอว่าไม่เป็นไร แต่นางยังอายุน้อยเพียงนี้ วันข้างหน้ายังอีกยาวไกลนัก”
กำลังโหลดความเห็น...