ตอนที่ 209 เผิงหลงเถิง
ทหารนักโทษสูญเสียอย่างหนักภายใต้การโจมตีของหลี่ฮั่วหวัง เผิงหลงเถิงไม่อาจปล่อยให้เขาโจมตีตามอำเภอใจอยู่ทางนี้ได้อีก จึงเริ่มแบ่งกำลัง
ทหารนักโทษครึ่งหนึ่งยังคงล้อมปราบพวกไป๋หลิงเหมี่ยวต่อ อีกครึ่งหนึ่งหันกลับมาตีโต้ภายใต้การนำของเผิงหลงเถิง
“ฮั่วหวัง” เสียงเลือนรางดังขึ้นข้างหูของหลี่ฮั่วหวังที่เจ็บจนแทบหมดสติ
เขาสะบัดศีรษะ เสียงนั้นก็หายไปอีกครา
หลี่ฮั่วหวังเงยหน้าขึ้น ครั้นเห็นทหารม้าเหล่านั้นควบตรงมาทางตน เขาก็ยิ้มออกมา
“ตำราพิชัยสงครามฉันก็เคยอ่าน กลนี้ของฉันเรียกว่ากลทุกข์กาย”
ครั้นเผิงหลงเถิงบนหลังม้าปรากฏตัวตรงหน้าเขาอีกครั้งพร้อมมองลงมาจากที่สูง หลี่ฮั่วหวังก็ตะโกนใส่นาง “มา! เรามาสู้กันตัวต่อตัว!”
ทว่าสิ่งที่พุ่งสวนมากลับเป็นง้าวยักษ์ที่แหวกอากาศส่งเสียงหวีดหวิว
“เจ้าหนู! เจ้าคิดว่าข้าจัดการเจ้าไม่ได้จริงๆ รึ ข้าเพียงไม่อยากใช้เพราะมันสิ้นเปลืองเกินไปเท่านั้น! หวีดหอน!!”
เผิงหลงเถิงยกง้าวหนักในมือเหวี่ยงไปด้านหลัง อาวุธที่ระเกะระกะอยู่รอบด้านพลันชูขึ้นกระทบกันพร้อมเพรียง
ทันใดนั้น เสียงแสบแก้วหูอย่างยิ่งก็ครอบคลุมทั่วทั้งด่านชายแดนในชั่วพริบตา
นั่นมิใช่เสียงอาวุธกระทบกัน หากเป็นเสียงน่าสะพรึงที่ดังออกมาจากส่วนลึกในลำคอของทหารนักโทษทุกคน เสียงหวีดแหลมที่ฟังแล้วทรมานยิ่งนัก ทัพหวีดหอนแล้ว
พร้อมกับเสียงหวีดแหลม ทหารนักโทษเริ่มมีโลหิตไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด ทว่าโลหิตเพิ่งไหลออกมาก็ระเหยหายไป
ไอสีเลือดที่ระเหยขึ้นค่อยๆ ปกคลุมพวกมันทุกคน
ในนั้นรวมถึงเผิงหลงเถิงด้วย โลหิตค่อยๆ ซึมออกมาจากช่องตาทั้งสองบนหน้ากากเกราะของนาง
โลหิตของพวกมันกำลังไหลจนแห้งเหือด จนไม่เหลือเค้าความเป็นมนุษย์อีก
ทหารนักโทษที่ถูกไอสีแดงห่อหุ้ม ยามนี้กลายเป็นปีศาจร้ายในม่านหมอกตนแล้วตนเล่า ในดวงตาไร้อารมณ์ใดๆ มีเพียงจิตสังหารที่ไม่มีที่สิ้นสุด
กระบี่ยาวในมือหลี่ฮั่วหวังพลันมีปฏิกิริยาต่อไอสังหารเหล่านี้ มันสั่นระริกพลางส่งเสียงกังวานดุจมังกรคำราม ราวกับกำลังขานรับบางสิ่ง
“ฮึ่ย!!” อาวุธที่ห่อหุ้มด้วยไอเลือดของเหล่าทหารนักโทษแทงเข้ามา
หลี่ฮั่วหวังคิดจะสลับตำแหน่ง
ทว่าครานี้อีกฝ่ายตั้งใจจะใช้กำลังสยบความแยบยลโดยสิ้นเชิง ไม่คิดหยั่งเชิงแม้แต่น้อยว่าหลี่ฮั่วหวังอยู่ตรงไหน แต่แทงกวาดไปทั่วทุกพื้นที่
โลหิตหยดหนึ่งจากร่างหลี่ฮั่วหวังร่วงลงพื้น ผสมเข้ากับหมอกโลหิตนั้น
ชั่วพริบตาถัดมา ทหารนักโทษทุกคนพลันหันขวับมาพร้อมกัน พวกมันมองเห็นแล้ว
หลี่ฮั่วหวังเห็นความละโมบและความกระหายในดวงตาของพวกมัน
พวกมันเคยกินคน และกินมาแล้วไม่น้อย หลี่ฮั่วหวังตัดสินได้แทบจะในชั่วพริบตานั้น
“พี่น้องทั้งหลาย! ได้กินเนื้อคนแล้ว! กินกันให้เต็มที่!!”
เหล่าทหารนักโทษน้ำลายไหลย้อย ส่งเสียงคำรามโหยหวนดุจผีร้องหมาป่าหอน กระโจนเข้าใส่หลี่ฮั่วหวังราวกับผีหิวโหยเข้าสิง ชั่วขณะนั้นหลี่ฮั่วหวังตกอยู่ในอันตรายถึงขีดสุด
เขาอยากใช้บันทึกมหาภพตีโต้ ทว่าพวกมันย่อมไม่ปล่อยให้เป็นเช่นนั้น
ทุกครั้งที่หลี่ฮั่วหวังคลี่บันทึกมหาภพลงบนพื้น ก็จะถูกพวกมันเข้ามาขัดขวางทันที ไม่มีโอกาสได้ใช้แม้แต่ครั้งเดียว
สถานการณ์ของหลี่ฮั่วหวังยิ่งมายิ่งวิกฤต เห็นทีกำลังจะสิ้นชีพในไม่ช้า ตึง ตึง ตึง! เสียงกลองพลันดังขึ้น
ทหารม้านายหนึ่งถูกหญิงที่คลุมผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงกระชากลงจากหลังม้าในพริบตา หัวขาดกระเด็นจากร่าง
ต่อมาท่านพเนจรสองตนก็โฉบมา ทะลุผ่านร่างทหารนักโทษผู้หนึ่ง
การมาถึงของพวกไป๋หลิงเหมี่ยวทำให้หลี่ฮั่วหวังในวงล้อมได้หายใจหายคอขึ้นบ้าง
“ไม่ได้การ! ใช้บันทึกมหาภพแบบนี้ถูกเล็งเป้าง่ายเกินไป!”
หลี่ฮั่วหวังไม่ลังเลแม้แต่น้อย สอดกระบี่ที่ชุ่มเลือดกลับเข้าฝัก
จากนั้น เขาก็จับขอบผิวหนังของตนเองแล้วออกแรงฉีกออก
โส่วซานก่อนหน้านี้ให้แรงบันดาลใจแก่เขา ขอเพียงตนกลายเป็นเหมือนอีกฝ่าย ก็จะสามารถเซ่นสังเวยแก่ปาฮุยได้ทุกที่ทุกเวลา
ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของตนเอง หลี่ฮั่วหวังยัดบันทึกมหาภพที่คลี่ออกเข้าไปใต้ผิวหนังของตนอย่างดื้อดึง
บันทึกมหาภพทั้งม้วนจึงถูกฝังติดอยู่ในร่างของหลี่ฮั่วหวังเช่นนั้นเอง
“หือ” เผิงหลงเถิงสังเกตเห็นความผิดปกติของหลี่ฮั่วหวัง จึงยกปลายง้าวชี้มาที่เขา
“ลมไร้รูปแน่นอน อิงอาศัยฟ้าเป็นที่พำนัก!”
สิ้นเสียงเผิงหลงเถิง ทหารนักโทษที่ดูเหมือนไร้สติไปสิ้นแล้วเหล่านั้นกลับตั้งค่ายกลลมโบกขึ้นมาได้จริงๆ แล้วพุ่งเข้าฆ่าหลี่ฮั่วหวัง
ทว่าในจังหวะที่พวกมันกำลังจะประชิดตัว เปลวเพลิงโชติช่วงที่พ่นควันดำก็ปกคลุมร่างหลี่ฮั่วหวัง และปกคลุมพวกมันไปด้วย
ผิวหนังของหลี่ฮั่วหวังถูกเปลวไฟเผาจนดำเกรียม รูปลักษณ์ของเขายิ่งนานยิ่งคล้ายเทพอ่าวที่ลัทธิอ่าวจิ่งบูชา
เปลวเพลิงบนร่างหลี่ฮั่วหวังพวยพุ่งขึ้น เปลี่ยนทหารนักโทษรอบด้านให้กลายเป็นคบไฟทีละคน
กระบวนท่านี้ร้ายแรงถึงชีวิตยิ่งนักสำหรับพวกมันที่ยืนเบียดกันแน่น
เผิงหลงเถิงที่สวมเกราะทั้งตัวฝ่าเปลวเพลิงพุ่งเข้าใส่หลี่ฮั่วหวัง
นางไม่เพียงไม่หวาดกลัว กลับยิ่งฮึกเหิมขึ้น “ฮ่าๆๆ! เจ้าหนู ทำได้ไม่เลว! แต่ข้ามองวิชาพรางตาของเจ้าออกแล้ว เจ้าถึงจุดจบแล้ว!”
ลมกรรโชกที่ง้าวยักษ์หวดพามา พัดเปลวเพลิงของหลี่ฮั่วหวังให้ลู่ไปด้านหลัง
เมื่อนางเข้ามาใกล้ หลี่ฮั่วหวังจึงพบว่าอีกฝ่ายสูงใหญ่จริงๆ อย่างน้อยก็สูงกว่าเขาสองช่วงศีรษะ
เคร้ง!! สองเท้าของหลี่ฮั่วหวังจมลงไปในดินสามชุ่น เขาใช้กระบี่ต้านง้าวที่หนักนับพันชั่งเล่มนั้นไว้ได้อย่างหวุดหวิด
เปลวเพลิงลามไปตามด้ามง้าว ห่อหุ้มชุดเกราะทั้งร่างของเผิงหลงเถิง ผิวหนังใต้เกราะของนางถูกย่างจนพองเป็นตุ่มเลือดไม่หยุด
ทว่าเผชิญสถานการณ์เช่นนี้ เผิงหลงเถิงกลับไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย ซ้ำยังแสดงความยินดีบางอย่างออกมา ราวกับนางเกิดมาเพื่อการเข่นฆ่าและการรบโดยแท้
“ฮ่าๆๆ! อีก! สะใจ! สะใจยิ่งนัก!!”
ง้าวกระแทกกระบี่ของหลี่ฮั่วหวังออกอย่างแรง แล้วฟันลงไปที่ช่วงล่างของเขา
ท่ามกลางกองเพลิง คนบ้าทั้งสองเข้าห้ำหั่นกัน ทุกกระบวนท่าล้วนมุ่งเอาชีวิตอีกฝ่าย
เห็นชุดเกราะของเผิงหลงเถิงเริ่มกลายเป็นสีแดงคล้ำ หลี่ฮั่วหวังก็พลันเกิดความคิดหนึ่งขึ้นในใจ
เขาถีบเท้าขวากับพื้น ย่อตัวลงเล็กน้อยแล้วพุ่งเข้าหาช่วงล่างของเผิงหลงเถิง
“อีก!!”
ครานี้เมื่อเผชิญง้าวหนัก หลี่ฮั่วหวังกลับไม่หลบอีก เขายกกระบี่ยาวแทงไปยังช่องว่างใต้หน้ากากเกราะของเผิงหลงเถิง ใช้ชีวิตแลกชีวิตไปตรงๆ
หลี่ฮั่วหวังถูกด้ามง้าวฟาดเข้าอย่างจัง ร่างทั้งร่างยุบลงไปกว่าครึ่ง ทว่ากระบี่ของเขาก็แทงถึงเป้าแล้วเช่นกัน
เป็นดังที่เขาคาด หน้ากากเกราะที่ถูกเผาจนแดงจัดย่อมป้องกันได้ไม่ดีเท่าเดิม
กระบี่ตระกูลโย่วที่ห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิงแทงเข้าลำคอของเผิงหลงเถิง ตรงตำแหน่งเดิมกับที่เคยแทงถูกคราวก่อน
พร้อมเสียงคำรามของหลี่ฮั่วหวัง เสียงกระดูกหักดังกร๊อบ ศีรษะของเผิงหลงเถิงที่ยังอยู่ในหน้ากากเกราะก็ปลิวขึ้นฟ้าในพริบตา
รอบด้านเงียบลง ไอเลือดบนร่างทหารนักโทษสลายไปอย่างรวดเร็ว
พวกมันเหลือบมองมาทางนี้ด้วยความหวาดกลัว แล้วควบม้าถอยหนีไปอย่างรวดเร็ว ลับหายไปจากสายตาหลี่ฮั่วหวัง
สิ่งที่หายไปพร้อมกับพวกมัน ยังมีเปลวเพลิงบนร่างของหลี่ฮั่วหวังด้วย
หลี่ฮั่วหวังก้มลง ใช้ดวงตาที่ถูกเปลวไฟลนจนขาวซีดมองดูร่างของตนเอง
เขาไม่เหลือผิวหนังแม้แต่ชิ้นเดียว เหลือเพียงร่างพิการที่พ่นควันดำ ทั้งตัวยังถูกเผาจนหดเล็กลงไปบ้าง
แปะ! เมื่อไม่มีผิวหนังแล้ว บันทึกมหาภพที่ควรซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังก็ร่วงลงพื้น
หลี่ฮั่วหวังรู้สึกคันๆ ที่ด้านหลัง เขาหันกลับไปอย่างเชื่องช้า ก็เห็นชายหน้ากลมคนหนึ่ง
ชายผู้นั้นดูกลัวเขามาก ทว่ายังคงน้ำตาคลอเบ้า ชูมีดสั้นเล่มเล็กที่ห่อด้วยผ้าเช็ดหน้าสีแดง แทงเข้าใส่ร่างของเขา
มองมีดสั้นเล่มนั้นกรีดร่างที่แห้งเหมือนมัมมี่ของตนเป็นแผลเล็กๆ ทีละรอยไม่หยุด หลี่ฮั่วหวังก็อดสงสัยไม่ได้
คนผู้นี้เป็นใคร เขากำลังทำอะไร
ฉับ! ประกายเย็นวาบผ่าน ชายผู้นั้นถูกหลี่ฮั่วหวังผ่าท้องในพริบตา
เฉาไห่เซถลาหงายหลัง สุดท้ายพิงร่างของเผิงหลงเถิงแล้วค่อยๆ ทรุดลง เขามองร่างไร้ศีรษะของเผิงหลงเถิงที่ยังยืนตรงอยู่ ดวงตาเปี่ยมด้วยความอาลัยลึกซึ้ง
“ท่านแม่ทัพ...”
หลี่ฮั่วหวังยืนให้มั่นแล้วเริ่มเดินกลับอย่างโซเซ ภายใต้การทรมานของความเจ็บปวด สติของเขาเริ่มสับสนขึ้นมาบ้าง
“เจ็บจัง เจ็บเหลือเกินจริงๆ ทำไมต้องเป็นฉันที่ต้องมาทนทุกข์แบบนี้”
“คนเราเกิดมาเพื่อรับเคราะห์เหรอ ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วจริงๆ”
“ไม่ได้ ฉันจะตายไม่ได้ ฉันต้องอยู่ต่อไป”
“แม่ครับ เจ็บมากจริงๆ... ช่วยเป่าให้ผมหน่อยได้ไหมครับ”
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังผู้ใกล้จะแตกสลายกำลังพึมพำกับตัวเอง เขาพลันรู้สึกถึงความเคลื่อนไหวด้านหลังอีกครั้ง
เมื่อเขาค่อยๆ หันกลับไป ก็เห็นเผิงหลงเถิงไร้ศีรษะชูง้าวยักษ์ขึ้นเหนือไหล่แล้ว กดทับลงมาหาเขาดุจขุนเขาไท่ซานถล่มลงมา
กำลังโหลดความเห็น...