คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 208

ตอน 208

ตอนที่ 208 โลหิต

โลหิตสดหยดหนึ่งกระเซ็นเข้าปากของหลี่ฮั่วหวังที่อ้าค้างอยู่เล็กน้อยด้วยความตกตะลึงสุดขีด “เค็ม คาว แล้วก็ขม”

หลี่ฮั่วหวังไม่ทันได้ลิ้มรสอะไรมากนัก เพราะง้าวยาวที่ทอประกายเย็นเยียบแทงทะลุร่างของจินซานจ่าวแล้วกระหน่ำตรงมาที่ใบหน้าของเขา

การโจมตีครั้งนี้เดิมทีก็เล็งมาที่เขาอยู่แล้ว จินซานจ่าวเพียงโดนลูกหลงไปด้วยเท่านั้น

หลี่ฮั่วหวังสลับตำแหน่งตามสัญชาตญาณอย่างฉับไว เลื่อนร่างจริงของตนไปทางซ้ายสองชุ่น

ตูม! ง้าวยาวแทงทะลุศีรษะของหลี่ฮั่วหวัง ก่อนกระแทกลงบนพื้นด้านหลังเขาอย่างหนักหน่วงจนผืนดินแตกระแหงเป็นเสี่ยงๆ

หลี่ฮั่วหวังผู้ไม่มีแม้รอยขีดข่วนก้มมองจินซานจ่าวบนพื้น มองรอยยิ้มบนใบหน้าเขาค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความงุนงง

เขาขยับปากใส่หลี่ฮั่วหวัง คล้ายอยากจะสั่งเสียอะไรบางอย่าง ทว่าประกายในดวงตากลับหม่นลงอย่างรวดเร็ว

มองซากศพสองท่อนของจินซานจ่าวบนพื้น ยามนี้ในอกของหลี่ฮั่วหวังอัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก เรื่องไม่ควรจะลงเอยเช่นนี้

จินซานจ่าวที่เมื่อครู่ยังตั้งใจจะสำแดงปณิธานอันยิ่งใหญ่ ตายไปแล้ว ตายอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง ราวกับเรื่องตลกเรื่องหนึ่ง

กุบกับ กุบกับ... เสียงฝีเท้าม้าดังกระหึ่มต่อเนื่องมาจากที่ไกล หลี่ฮั่วหวังเงยหน้ามองไปทางนั้น เพลิงในอกยิ่งลุกโชนขึ้นทุกขณะ

เมื่อเพลิงนั้นโหมถึงขีดสุด เขาก็คำรามใส่หน้ากากเกราะที่คุ้นตานั้น “เผิงหลงเถิง!!”

เผิงหลงเถิงนำทหารม้ากว่าร้อยนาย ขี่ม้าศึกหุ้มเกราะคู่กายค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาในด่าน หลบซ่อนมาเนิ่นนาน สุดท้ายนางก็ยังตามมาทันในวินาทีสุดท้าย

นางใช้ตาข้างเดียวมองลอดช่องบนหน้ากากเกราะ เห็นหลี่ฮั่วหวังที่ไม่มีแม้รอยขีดข่วน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยสักก็เผยรอยยิ้มเย็นชาออกมา

“มีฝีมืออยู่บ้างจริงๆ คราวก่อนนับว่าข้าประมาทศัตรู แต่คราวนี้จะไม่มีอีกแล้ว ทำให้แม่ทัพผู้นี้บาดเจ็บได้ เจ้าก็นับว่ามีความสามารถอยู่หลายส่วน ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจะเก็บศพเจ้าไว้ให้ครบทั้งร่างก็แล้วกัน ย่าห์!”

ทหารม้าหุ้มเกราะนับร้อยแผดเสียงคำรามพร้อมกัน เสียงกีบม้ากึกก้องกัมปนาท ไอสังหารดุจคลื่นซัดทลายภูผาพุ่งเข้าใส่หลี่ฮั่วหวังที่ตัวคนเดียวไร้กำลังหนุน

ทันทีที่พวกมันควบมาได้ครึ่งทาง เผิงหลงเถิงพลันชี้นิ้วตรงไปที่หลี่ฮั่วหวัง “ยิง!”

ทหารม้าทั้งหมดน้าวคันธนูพร้อมกัน ห่าฝนเกาทัณฑ์ผืนหนึ่งโค้งข้ามฟ้าตกลงมาทางหลี่ฮั่วหวัง

เผชิญทางตันเช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังกลับไม่หลบแม้แต่น้อย เท้าขวาถีบพื้นส่งตัว ชูคัมภีร์สวรรค์ขึ้นเหนือศีรษะ วิ่งสวนเข้าใส่ทัพม้าหุ้มเกราะเบื้องหน้า

ที่นี่คือที่ราบ คือถิ่นของทหารม้า คิดหนีก็ย่อมหนีไม่พ้น สิ่งเดียวที่ทำได้ในยามนี้คือสู้กันให้ตายไปข้าง!

ฟิ้ว! ลูกเกาทัณฑ์ดอกหนึ่งพุ่งออกมาจากมุมอับที่คาดไม่ถึง แทงทะลุอกของหลี่ฮั่วหวังอย่างแนบเนียน

ทว่ามันก็ยังไร้ผล หลี่ฮั่วหวังแยกร่างจริงกับร่างเงาออกจากกันอีกครั้ง

เขาเข้าไปใกล้พวกมันมากแล้ว ใกล้จนมองเห็นสีหน้าของแต่ละคน

“นั่นมันวิชาพรางตา! ไอ้เด็กนั่นต้องอยู่แถวนี้แน่! ใช้วิธีที่ใช้จัดการไอ้พระหน้าดำคราวนั้นบีบมันออกมา!!”

พรึ่บ! หลี่ฮั่วหวังเห็นทหารม้าทั้งแถวแตกกระจายออกอย่างรวดเร็ว แล้วควบวนรอบตัวเขา

เจ้าพวกทหารนักโทษควบไปพลาง ระดมยิงเกาทัณฑ์โค้งลงรอบตัวหลี่ฮั่วหวังไปพลางไม่หยุดหย่อน

พวกมันไม่ยอมเว้นแม้แต่จุดเดียว ราวกับจะยิงให้พรุนทั่วทั้งบริเวณ บีบให้หลี่ฮั่วหวังต้องปรากฏตัว

ฉึก! เหล็กแหลมยาวคมกริบที่มีเงี่ยงแทงเข้าทางฝ่ามือของหลี่ฮั่วหวัง

บิดแล้วกระชากขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อมเสียงกรีดร้องโหยหวนราวคนเสียสติของหลี่ฮั่วหวัง ไขกระดูกในท่อนแขนถูกดึงออกมา ปนกับโลหิตสาดลงบนบันทึกมหาภพ

ม้าศึกที่กำลังควบห้อราวกับเหยียบหลุมดักม้าที่ไม่มีอยู่จริง ขาหน้าพับลงกะทันหัน คะมำลงกับพื้นพร้อมผู้เป็นนาย

เกิดเป็นปฏิกิริยาลูกโซ่ คนและม้าล้มระเนระนาดไปทั้งแถบ ห่าเกาทัณฑ์จึงจำต้องหยุดลง

ทันใดนั้นหลี่ฮั่วหวังรู้สึกว่าเหนือศีรษะมืดลง เผิงหลงเถิงเงื้อง้าวยักษ์ฟันลงมา

นางมิได้ฟันหลี่ฮั่วหวัง หากฟันบันทึกมหาภพในมือของเขา!

หลี่ฮั่วหวังคว้าบันทึกมหาภพกลิ้งหลบไปทางซ้ายได้ทันหวุดหวิด แล้วตัดสินใจฉับพลัน ถีบเท้าขวาเหยียบแผ่นเกราะม้าศึกส่งตัวขึ้น ชูกระบี่แทงตรงไปยังหน้ากากเกราะของเผิงหลงเถิง

เขาตั้งใจจะใช้กลเดิมอีกครั้งเหมือนคราวก่อน

เคร้ง! โลหะปะทะกันดังกังวาน

ทว่าคราวนี้เผิงหลงเถิงมิได้โจมตีร่างของหลี่ฮั่วหวัง นางใช้มือเดียวกวัดแกว่งง้าว ฟาดกระบวนท่ากวาดทัพพันลี้ออกไปตรงๆ

เสียงหวีดหวิวดังขึ้น ทุกตารางนิ้วรอบกายเผิงหลงเถิงล้วนอยู่ในรัศมีการโจมตีของนาง

หลี่ฮั่วหวังที่อยู่กลางอากาศพยายามเอนตัวไปด้านหลังสุดแรง หลบพ้นไปได้อย่างหวุดหวิดเฉียดฉิว

ทว่าชั่วพริบตาถัดมา เผิงหลงเถิงคล้ายจะรู้ตำแหน่งของหลี่ฮั่วหวัง นางถีบเท้าขวาออกไปตรงๆ ปะทะเข้าที่ท้องของเขาเต็มแรง

หลี่ฮั่วหวังกระอักเลือด ถูกถีบกระเด็นเข้าไปในบ้านดินริมถนนหลังหนึ่ง บ้านโทรมๆ หลังนั้นถล่มครืนลงมา ฝุ่นตลบไปทั่ว

เผิงหลงเถิงนำทหารค่อยๆ ล้อมเข้าไป รอจนฝุ่นจาง นางกลับพบอย่างคาดไม่ถึงว่าข้างในไม่มีเงาของหลี่ฮั่วหวัง

“วิชาดำดินรึ” ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้น เผิงหลงเถิงผู้กรำศึกมาหลายปีก็พลันรู้สึกถึงอันตรายร้ายแรง จึงพลิกตัวลงจากหลังม้าทันที

ชั่วพริบตาถัดมา ท้องม้าศึกของนางก็แยกออกโดยไร้วี่แวว

กระทั่งม้าศึกถูกผ่าขาดเป็นสองท่อนเช่นเดียวกับจินซานจ่าว ร่างเงาของหลี่ฮั่วหวังที่อาบเลือดทั้งตัวจึงค่อยโผล่ขึ้นมาจากใต้ดินอย่างเชื่องช้า

เมื่อครู่นี้เอง หลี่ฮั่วหวังค้นพบวิธีใช้ความสามารถของตนแบบใหม่ เพียงเลื่อนร่างเงาลงไปฝังใต้ดิน ตัวจริงที่อยู่ข้างนอกก็จะล่องหนได้

และนี่อาจเป็นหนทางสำคัญที่จะทำให้เขาเอาชนะเผิงหลงเถิงได้

เมื่อหลี่ฮั่วหวังถือกระบี่ลงสู่พื้นอย่างหนักหน่วง ร่างอาบเลือดที่อยู่ใต้เท้าเขาก็จมกลับลงไปใต้ดินอีกครั้ง

มองเผิงหลงเถิงที่ลงจากม้าอยู่ไม่ไกล หลี่ฮั่วหวังในสภาพล่องหนก็ถือกระบี่ย่องเข้าไปหานาง

ทว่าในจังหวะที่ใกล้จะถึงตัว เผิงหลงเถิงกลับก้าวพรวดไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว กระชากทหารนักโทษคนหนึ่งลงมา แล้วพลิกตัวขึ้นม้าแทน

เสียงหัวเราะเย็นชาดังลอดออกมาจากหลังหน้ากากเกราะของเผิงหลงเถิง “เจ้าหนู อย่านึกว่ามีลูกไม้กระจอกนิดหน่อยแล้วจะทำอะไรได้ตามใจ ลูกไม้พวกนั้นมิได้ใช้ได้ทุกสถานการณ์ ตำราพิชัยสงครามของสายนักรบมีประโยชน์กว่าของเจ้านัก อย่างเช่นกลหนึ่งที่เรียกว่าส่งเสียงบูรพาตีประจิม!”

สิ้นคำ เผิงหลงเถิงก็ชักบังเหียน นำทหารนักโทษควบทะยานออกไปไกล

หลี่ฮั่วหวังเพิ่งชะงักไปชั่วครู่ ชั่วพริบตาถัดมาทั้งร่างก็พลันสะท้านเยือก ทิศที่พวกมันมุ่งไปคือที่ที่พวกไป๋หลิงเหมี่ยวอยู่!

หลี่ฮั่วหวังหมุนตัวจะรีบตามไปทันที ทว่าคนย่อมวิ่งไม่ทันม้า ตัวเขายังไปไม่ถึง ฝูงม้าก็ไปถึงเสียแล้ว

เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของผู้หญิงแว่วมาแต่ไกล หลี่ฮั่วหวังก็รีบคลี่บันทึกมหาภพออก

พร้อมกับความเจ็บปวดที่เสียดแทงถึงใจ เบื้องไกลนั้นคนและม้าก็ล้มระเนระนาด

หนามกระดูกแหลมคมแทงทะลุออกจากนิ้วที่บวมเป่ง หมุนควงแล้วพุ่งไปทางนั้นเช่นกัน

ต่อจากนั้น หลี่ฮั่วหวังเลิกเสื้อขึ้น สองมือจับขอบแผลทั้งสองด้าน เส้นเลือดบนใบหน้าปูดโปน ก่อนจะแผดคำรามสุดเสียง

ก้อนเลือดเนื้อเละเทะก้อนหนึ่งถูกเขาตบลงบนบันทึกมหาภพอย่างแรง

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 208
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 209 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 207กลับหน้าเรื่อง
ตอน 207ตอน 209