ตอนที่ 207 อันตราย
ยามที่เด็กตุ๊กตาจากไหทั้งสองแลเห็นหลี่ฮั่วหวังยืนตระหง่านดุจขุนเขาอยู่เบื้องหน้า ใบหน้าที่พอกแป้งขาวโพลนพลันฉายแววตระหนกระคนหวาดกลัว
“ที่แท้พวกเจ้าก็รู้จักกลัวด้วยรึ!”
ชิ้ง! กระบี่ยาวถูกชักออกจากฝัก ตวัดฟันลงพร้อมจิตสังหารที่พวยพุ่งเสียดฟ้า
ท่ามกลางเสียงกระเบื้องแตกร้าว เด็กตุ๊กตาทั้งสองพลันหัวขาดกระเด็นแยกจากร่างในพริบตา
สิ่งที่สาดกระเซ็นออกจากร่างขาวซีดนั้นมิใช่โลหิต หากเป็นผงสีเทาอมน้ำตาลบางอย่าง
ในผงนั้นยังมีเศษกระดูกสีขาวปะปนอยู่ นั่นคือเถ้าอัฐิ เด็กตุ๊กตาสองตัวนี้ถูกปั้นขึ้นจากเถ้าอัฐิ!
“ไม่ชอบมาพากลแล้ว นี่ดูไม่เหมือนสิ่งอัปมงคลที่เกิดขึ้นเองตามป่าเขาเลย”
หลี่ฮั่วหวังมองรอยนิ้วมือที่ปรากฏชัดอยู่ภายในไหกระเบื้อง พลางรำพึงในใจ
ซ่า... เสียงใบไผ่ครูดผ่านแผ่นกระดาษทำให้หลี่ฮั่วหวังผุดลุกขึ้นยืนทันที
ฉับพลันสีหน้าของเขาก็ย่ำแย่ถึงขีดสุด ครานี้มิใช่สายตาเพียงสองคู่อีกแล้ว
สายตานับไม่ถ้วนพุ่งตรงมาจากทุกสารทิศ เขาถูกล้อมไว้เสียแล้ว
ไม่นานหลี่ฮั่วหวังก็แลเห็นสิ่งเหล่านั้น สิ่งที่สวมชุดผู้ตายซึ่งตัดจากกระดาษ
พวกมันไม่มีใบหน้า บนบ่าของทุกตัวมีเพียงไหกระเบื้องขาวตั้งอยู่แทนศีรษะ
บนไหขาวซีดยังแปะแถบกระดาษแดงยาวที่เขียนตัวอักษรไว้ แถบกระดาษนั้นจับจ้องหลี่ฮั่วหวังราวกับเป็นดวงตา
เงาร่างของพวกมันผลุบโผล่อยู่ในป่าไผ่ที่ถูกความมืดปกคลุม
พวกมันกำลังเคลื่อนไหว แม้หลี่ฮั่วหวังจะไม่เคยเห็นท่าทางยามพวกมันขยับแม้แต่ครั้งเดียว
ทว่าพวกมันกำลังรุกคืบเข้ามาจริงๆ ด้วยวิธีบางอย่างที่ตาเปล่ามิอาจมองเห็น
พรึ่บ! บันทึกมหาภพคลี่กางลงบนพื้นอย่างรวดเร็ว หลี่ฮั่วหวังหยิบคีมออกมา พร้อมจะสอดเข้าปากตนเองได้ทุกเมื่อ
ในจังหวะนั้นเอง ของสีแดงบางอย่างพลันแกว่งไกวไปมาบดบังสายตาของหลี่ฮั่วหวัง
ของสีแดงชิ้นนั้นแปะแนบอยู่บนหน้าผากของหลี่ฮั่วหวัง ราวกับฮู้เหลืองในหนังผีดิบกระโดด
หลี่ฮั่วหวังรีบดึงมันออก แล้วต้องตกตะลึงเมื่อพบว่ามันคือแถบกระดาษแดงแผ่นกว้าง บนนั้นเขียนตัวอักษรไว้แถวหนึ่ง ป้ายวิญญาณสามีผู้ล่วงลับ หลี่ฮั่วหวัง
ครั้นเห็นตัวอักษรบนแถบกระดาษ สมองของหลี่ฮั่วหวังก็ถูกความคิดอันสับสนอลหม่านถาโถมเข้าใส่ในทันที
“พวกมันกำลังกลืนฉันให้เป็นพวกเดียวกันเหรอ ฉันกำลังกลายเป็นพวกมันงั้นเหรอ พวกมันเป็นใครกัน ไม่สิ! เหมือนฉันเคยได้ยินเรื่องพวกมันตอนอยู่อารามลมใส”
ชั่วพริบตาเดียว ชื่อหนึ่งพลันผุดขึ้นในหัวของเขา “ยายทวดใหญ่! พวกมันคือยายทวดใหญ่!”
แทบจะในเสี้ยววินาทีเดียวกัน หลี่ฮั่วหวังยกคีมขึ้นอีกครา ทว่าคราวนี้เขามิได้เล็งไปที่ฟัน หากเล็งไปที่ดวงตาข้างซ้ายของตนเอง
เปาะ! ลูกตาถูกบีบจนแตก แสงประหลาดสายหนึ่งพลันแผ่คลุมไปทั่วบริเวณ ร่างของยายทวดใหญ่ทุกตัวรอบด้านถูกห่อหุ้มด้วยรัศมีสลัวเลือนที่เหนียวหนืดบางอย่าง
ชั่วขณะนั้น สายตาทั้งหมดที่จ้องมาจากรอบด้านก็มลายหายไปสิ้น
หลี่ฮั่วหวังฉวยโอกาสพุ่งทะยานไปข้างหน้า กลับออกมาถึงริมทางได้อีกครั้ง
คนอื่นๆ ที่ริมทางเห็นได้ชัดว่ายังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ต่างยืนหาวหวอดอยู่กับที่อย่างเบื่อหน่าย
“รีบไป! ออกไปจากป่าไผ่นี่เสีย ที่นี่อันตราย!”
อาจเป็นเพราะตาซ้ายที่เละเป็นก้อนเลือดเนื้อและหยดโลหิตไม่หยุดของหลี่ฮั่วหวังดูน่าเกรงขามเกินไป จึงไม่มีผู้ใดซักถามสักคำ ต่างลากสังขารอันอ่อนล้าออกวิ่งตามกันไป
วิ่งแล้วก็ไม่หยุดอีก เมื่อทะลุผ่านป่าไผ่ผืนนั้นไปได้ ถัดไปก็เป็นทุ่งหญ้ากว้าง
ทุกคนเร่งหนีเอาชีวิตรอดบนทุ่งหญ้าที่โล่งสุดลูกหูลูกตา หนีไปจนขอบฟ้าไกลลิบเริ่มสางเป็นสีขาวจึงหยุดลง
จินซานจ่าวที่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อโซซัดโซเซทิ้งตะกร้าไม้ไผ่บนหลังลงสู่พื้น
แล้วล้มตัวลงนอนหอบหายใจเฮือกใหญ่อยู่ตรงนั้น
มือขวาคว้าหญ้าอ่อนบนพื้นขึ้นมาดู ก่อนจะวางลงอย่างไร้เรี่ยวแรง แล้วเอ่ยทั้งที่ยังหอบไม่ทัน “แฮ่ก... แฮ่ก... ชิง... พวกเราใกล้ถึง... แฮ่ก... แฮ่ก... พวกเราใกล้ถึงชิงชิวแล้ว... แฮ่ก...”
ยามนี้ หลี่ฮั่วหวังขึ้นไปยืนบนประทุนเกวียนวัวอีกครั้ง
ภูมิประเทศที่โล่งกว้างทำให้หลี่ฮั่วหวังมองได้ไกลลิบ เขาขมวดคิ้วแน่น ใช้ตาข้างเดียวที่เหลือกวาดมองทุกสิ่งรอบตัว
หากหนีมาถึงเพียงนี้แล้วยายทวดใหญ่ที่ไม่รู้ที่มาเหล่านั้นยังตามมาได้อีก หลี่ฮั่วหวังก็คงทำได้เพียงเดิมพันชีวิตสู้กับพวกมันสักตั้ง
ยังดีที่เมื่อตะวันค่อยๆ ลอยสูงขึ้น แสงแดดอุ่นๆ ก็ขับไล่ความหนาวเย็นออกจากร่างหลี่ฮั่วหวัง และไม่มีสายตาใดจ้องมาอีก
ส่วนในป่าไผ่แห่งนั้น เงาร่างของยายทวดใหญ่ก็หายไปสิ้นแล้วเช่นกัน ทันใดนั้นหินก้อนหนึ่งก็พลันพูดขึ้นมา
“ทำอย่างไรดี เจ้าเด็กนี่ดูท่าจะรับมือยาก ขนาดยายทวดใหญ่ที่พวกเราล่อมาก็ยังขวางไม่อยู่ หรือจะกลับไปเรียกคนที่กองดี”
สิ้นเสียงหิน หน่อไม้ข้างๆ ก็ตอบว่า “จะเปลืองแรงไปไย เผิงหลงเถิงกำลังตามหาเจ้าเด็กนี่อยู่มิใช่รึ บอกนางไปตรงๆ ก็สิ้นเรื่อง ยังประหยัดความยุ่งยากของพวกเราไปได้อีก”
“ก็จริง หากพลาดพลั้งอันใดก็โยนความผิดให้นาง หากมีความชอบก็นับรวมพวกเราสามคนด้วยส่วนหนึ่ง”
สิ้นคำนั้น ทั้งหินและหน่อไม้ก็มิได้เอ่ยอะไรอีกแม้แต่คำเดียว
วันนั้น หลี่ฮั่วหวังกับพวกพักอยู่ที่นั่นตลอดทั้งวัน
ไม่พักก็ไม่ได้ อย่างไรคนก็มิใช่ทำจากเหล็ก
ยังดีที่ตลอดช่วงนั้น นอกจากคนผ่านทางไม่กี่คนแล้ว ก็ไม่มีเหตุไม่คาดฝันใดเกิดขึ้น
ไป๋หลิงเหมี่ยวนั่งพับเพียบอยู่บนพื้น มองหลี่ฮั่วหวังที่กำลังหลับอยู่ด้วยความปวดใจ
แม้ในยามหลับเขาก็หลับไม่สนิท หลี่ฮั่วหวังบิดศีรษะน้อยๆ ปากยังพึมพำอะไรบางอย่างแผ่วเบาไม่หยุด
นางยกนิ้วขาวผ่องขึ้น หมายจะลูบเบ้าตาที่กลายเป็นหลุมเลือดน่าสยดสยองบนใบหน้าของหลี่ฮั่วหวัง “คงจะเจ็บปวดมากเพียงใดกัน...”
ตูม! หลี่ฮั่วหวังที่หลับอยู่ผุดผางขึ้นในพริบตา สองมือบีบลำคอระหงของไป๋หลิงเหมี่ยวไว้แล้วรัดแน่นเข้าเรื่อยๆ
การกระทำนี้ทำเอาทุกคนเหงื่อเย็นท่วมตัว รวมถึงหลี่ฮั่วหวังเองด้วย
เขารีบปล่อยมือด้วยความกลัวจับใจ ตรวจดูนางอย่างถี่ถ้วนรอบหนึ่ง ครั้นพบว่าไป๋หลิงเหมี่ยวไม่ได้บาดเจ็บจากมือตน จึงดึงนางเข้ามากอดแนบอก ทั้งหอมทั้งกอดไม่หยุด
“ศิษย์พี่หลี่... คนอื่นยังมองอยู่นะเจ้าคะ...”
หลี่ฮั่วหวังหยุดลง กล่าวด้วยความหวาดหวั่นที่ยังไม่จางหาย “ต่อไปยามข้านอน เจ้าอยู่ห่างข้าไว้หน่อย”
“แต่... พวกเรานอนด้วยกันมาตลอดนี่เจ้าคะ”
“เชื่อฟังข้า เด็กดี ช่วงนี้ประสาทข้าตึงเกินไปหน่อย รอให้พ้นช่วงนี้ไปก่อนค่อยว่ากัน”
“เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ จริงสิ ศิษย์พี่หลี่ ตาของท่าน...”
“ไม่เป็นไร เช่นนี้ยิ่งดี หน้าตาเปลี่ยนไปจากเดิมมากขึ้น ยิ่งซ่อนตัวง่าย”
จากนั้นหลี่ฮั่วหวังกับพวกก็เดินทางบนทุ่งหญ้ากว้างใหญ่นี้อยู่สามวัน จนเที่ยงของวันที่สามจึงได้เห็นด่านในที่สุด
จะเรียกว่าด่านก็ไม่เชิง สถานที่ซอมซ่อแห่งนี้มีเพียงกำแพงเตี้ยล้อมไว้ด้านเดียว ทหารชายแดนก็มีไม่กี่นาย ยืนพิงกำแพงอย่างระเกะระกะ ดูเกียจคร้านยิ่งนัก
“เป็นเรื่องธรรมดา ชิงชิวกับโฮ่วสู่เป็นพันธมิตรกันมาแต่เดิม ต่างฝ่ายจึงมิได้ระแวดระวังกันถึงเพียงนั้น”
เมื่อเห็นความสงสัยในแววตาของหลี่ฮั่วหวัง จินซานจ่าวก็อธิบายให้อย่างรู้ใจ
“พันธมิตรรึ เช่นนั้นพวกทหารนักโทษจะไม่บุกตามเข้าไปถึงชิงชิวหรือ” หลี่ฮั่วหวังถามพลางกวาดตามองถนนสายคึกคักเบื้องหน้า
“ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด หากทัพโฮ่วสู่ล้ำเข้าเขตชิงชิว ก็แทบไม่ต่างจากการเปิดศึกระหว่างสองแคว้น เรื่องเช่นนี้ร้ายแรงกว่าการฆ่าคนสักไม่กี่พันนัก”
ได้ยินเช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังจึงค่อยวางใจลงบ้าง
พลันเขาก็นึกบางอย่างขึ้นได้ จึงพินิจชายชราตรงหน้าอีกครั้ง “เจ้าจะกลับบ้านแล้วรึ”
จินซานจ่าวยิ้มพลางประสานมือคารวะหลี่ฮั่วหวัง “ท่านนักพรต ไว้พบกันใหม่ บุญคุณที่ช่วยชีวิตนี้ ตาเฒ่าจะจดจำไปจนวันตาย”
“หากวันหนึ่งตาเฒ่าได้เข้ารับราชการ จะต้องตอบแทนบุญคุณให้ล้นเหลือเป็นแน่”
หลี่ฮั่วหวังยิ้มน้อยๆ “เจ้าจะไหวหรือ หากไม่มีธุระอันใดก็อย่าดิ้นรนให้เหนื่อยเลย หาที่สงบๆ อยู่บั้นปลายชีวิตเถิด”
ครั้นได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของจินซานจ่าวก็เคร่งขรึมขึ้นอย่างที่หาได้ยาก
“วิญญูชนพึงบำเพ็ญตน จัดการเรือน และสยบใต้หล้าให้สงบ! ข้าน้อยร่ำเรียนศาสตร์ตั้งขวางมาหลายสิบปี จะมีเหตุผลใดไม่นำมาใช้เล่า”
“ตาเฒ่าจะต้องสำแดงปณิธานให้ได้ ทำให้แคว้นต่อแคว้นไม่มีข้อพิพาทอีก! คืนฟ้าดินอันแจ่มใสให้ใต้หล้านี้!!”
ยามนี้ ในดวงตาที่ค่อนข้างขุ่นมัวของจินซานจ่าวคล้ายมีประกายบางอย่างวาบขึ้น
พูดตามตรง หลี่ฮั่วหวังรู้สึกสะเทือนใจกับจินซานจ่าวอยู่บ้าง
ตาเฒ่าที่ดูค่อนข้างขี้ขลาดตรงหน้าผู้นี้ กลับมีอุดมการณ์อันยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้ซ่อนอยู่ในใจ
ซ้ำดูจากท่าทางแล้ว ก็ไม่เหมือนพูดเล่นๆ แม้แต่น้อย
หลี่ฮั่วหวังทำความเคารพแบบนักพรตให้จินซานจ่าวอย่างสำรวม “เช่นนั้นข้าขออวยพรให้ท่านทำการใดสำเร็จลุล่วงดังหวัง ได้สำแดงปณิธานอันยิ่งใหญ่สมใจ”
จินซานจ่าวยิ้มพลางคารวะตอบ “ขอบคุณท่านนักพรต เช่นนั้นเราคงต้องลากันตรงนี้แล้ว”
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว... เสียงหวีดหวิวพลันดังขึ้นอย่างกะทันหัน
ฉัวะ! จินซานจ่าวที่ยังยิ้มอยู่ถูกง้าวยักษ์เล่มหนึ่งที่พุ่งมาอย่างกะทันหันฟันขาดกลางลำตัว
ต่อหน้าหลี่ฮั่วหวังที่อยู่ห่างเพียงเอื้อมมือ ร่างของเขาถูกผ่าออกเป็นสองท่อนทั้งเป็น
กำลังโหลดความเห็น...