คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 206

ตอน 206

ตอนที่ 206 มีคนมอง

“เป็นอะไรไปหรือท่านนักพรต” เห็นหลี่ฮั่วหวังตึงเครียดถึงเพียงนั้น จินซานจ่าวก็ถอยหลังไปสองสามก้าว

โอ่งดินเผาสีดำที่อยู่ห่างออกไปดูไม่มีอะไรผิดปกติ เป็นเพียงโอ่งดองผักเค็มธรรมดา จุดเด่นเดียวก็แค่มีอักษรฝูกลับหัวแปะอยู่ด้านบนเท่านั้น

หลี่ฮั่วหวังจ้องโอ่งเหล่านั้นโดยไม่คลายความระแวดระวังแม้แต่น้อย “เมื่อครู่มีบางสิ่งมองข้าจากตรงนั้น!”

“มะ-มองท่านหรือ” จินซานจ่าวสีหน้าลังเล มองไหเหล่านั้นที่อยู่ห่างออกไปอีกครั้ง

“หรือข้างในจะมีคน แต่ท่านนักพรต ไหนั่นเล็กเกินไป ใส่คนไม่ได้หรอก”

“ข้าไม่ได้บอกสักหน่อยว่าคนมองข้า!” หลี่ฮั่วหวังปูบันทึกมหาภพลงบนพื้นอย่างเด็ดขาด เล็บเปื้อนเลือดแผ่นหนึ่งพุ่งวาบออกไป ผ่าไหดินเผาสีดำเหล่านั้นแตกได้อย่างง่ายดาย

เสียง “เพล้ง” ดังไม่ขาดสาย ไหดินเผาสีดำทยอยแตกออก น้ำเกลือสีน้ำตาลปนผักดองสาดกระจายเต็มพื้น

หลี่ฮั่วหวังยังไม่คลายความระวัง เขาค่อยๆ เดินเข้าไป ใช้กระบี่เขี่ยเศษดินเผาตรวจดูทีละใบอย่างละเอียด

ตรวจดูอย่างละเอียดแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ ไหเหล่านี้เป็นเพียงไหดองผักธรรมดาจริงๆ

เสียงดังเรียกคนในบ้านออกมา ยายแก่ถือไม้เท้าคนหนึ่งเดินสั่นงันงกออกมาจากด้านข้าง “เจ้าเด็กคนนี้ เหตุใดมาทุบไหผักบ้านข้า! ชดใช้มา!”

หลี่ฮั่วหวังเก็บกระบี่ ล้วงเศษเงินจำนวนหนึ่งออกจากอกเสื้อโยนไปที่ปลายเท้านาง แล้วหันหน้าเข้าหานางอย่างระแวดระวัง ถอยหลังออกมาทีละก้าว

“ท่านนักพรต นี่จะไปไหน ไม่ได้จะไปซื้อเสบียงหรอกหรือ” จินซานจ่าวรีบตามมา

“ออกไปจากที่นี่ก่อน เราไปซื้อที่อื่น!” หลังเหตุการณ์เมื่อครู่ หลี่ฮั่วหวังก็ไม่ไว้ใจหมู่บ้านตรงหน้านี้อีกแล้ว

ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังยอมให้ตนคาดผิด ดีกว่าถูกบางสิ่งซุ่มโจมตี ความเสียรู้เช่นนั้นเขาไม่อยากลิ้มรสอีกแล้ว

เมื่อหลี่ฮั่วหวังทั้งสองเดินห่างออกไป ยายแก่ก็ไม่ได้ขวางอีก นางยันไม้เท้าก้มลงเก็บเศษเงินบนพื้น ปากไร้ฟันพึมพำงึมงำ ราวกับกำลังด่าอะไรอยู่

ออกจากหมู่บ้านนั้นแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็พาทุกคนเร่งเดินทางต่อ เดินรวดเดียวไปจนดึกดื่น

ในป่าไผ่แห่งหนึ่ง ในที่สุดพวกเขาก็หยุดพัก ไม่ว่าสายตานั้นจะเป็นอะไร ระยะไกลขนาดนี้ก็น่าจะพ้นอันตรายแล้ว

กองไฟลุกขึ้น ทุกคนเริ่มตั้งหม้อหุงข้าว แม้จะเหนื่อยล้ากันมาก แต่ข้าวก็ยังต้องกิน มิฉะนั้นร่างกายคงทนไม่ไหว

หลี่ฮั่วหวังไม่ได้ช่วยงานจุกจิกเหล่านี้ เขายืนอยู่บนประทุนเกวียน ใช้สายตาอันเฉียบคมกวาดตรวจรอบทิศไม่หยุดราวกับหอสังเกตการณ์

หมั่นโถวดูเหมือนจะเข้าใจความคิดของหลี่ฮั่วหวัง มันแนบจมูกลงกับพื้น วนเป็นวงดมกลิ่นไม่หยุด

ทว่าจนกินข้าวเสร็จ ก็ยังไม่มีสิ่งใดผิดปกติ ราวกับสายตาในหมู่บ้านเมื่อครู่เป็นเพียงภาพหลอน

“หรือฉันจะรู้สึกไปเอง” หลี่ฮั่วหวังเริ่มสงสัยตัวเองขึ้นมาเล็กน้อย อันที่จริงเขาไม่ค่อยเชื่อความรู้สึกของตัวเองมาตลอดอยู่แล้ว

แต่ไม่นานเขาก็สลัดความสงสัยที่ไม่จำเป็นนี้ทิ้งไป เรื่องที่ทำไปแล้วก็ไม่ต้องลังเล

“ศิษย์พี่หลี่ อาหารค่ำทำเสร็จแล้ว ท่านรีบมากินเถิดเจ้าค่ะ”

มื้อนี้คือบะหมี่หน่อไม้ที่หาวัตถุดิบได้ในป่า หน่อไม้สดรสหวานกรอบ แม้ไม่มีเนื้อ แต่น้ำมันหมูหนาเข้มที่ลอยเหนือน้ำแกงก็ปลอบประโลมกระเพาะแห้งผากของหลี่ฮั่วหวังได้ดีทีเดียว

ชั่วขณะนั้น รอบกองไฟทุกคนกินกันอย่างเอร็ดอร่อย เสียงซดน้ำแกงและเสียงกัดหน่อไม้กรอบๆ ดังไม่ขาดหู

กินอิ่มแล้วความง่วงก็มาเยือน คนอื่นๆ ที่อ่อนล้าต่างมุดเข้าผ้าห่มแล้วหลับตาลงทันที

คืนนี้หลี่ฮั่วหวังเป็นคนเฝ้ายาม ในยามนี้เขาไม่ไว้ใจผู้อื่น

ไม่นานในป่าไผ่ก็ไม่มีเสียงอื่นนอกจากเสียงไฟปะทุเปรี๊ยะๆ

เหลือเพียงหลี่ฮั่วหวังที่นั่งอยู่ข้างกองไฟ ใช้มือลูบขนนุ่มสลวยของหมั่นโถวเบาๆ

ทว่าเขาไม่ใช่คนเหล็ก ไม่นานก็เริ่มง่วง

เขาสะบัดศีรษะแรงๆ แต่ก็ยังไล่ความง่วงไม่ไป หลี่ฮั่วหวังจึงดึงเหล็กแหลมเล่มหนึ่งออกมาจากชายเสื้อ แล้วแทงเข้ากลางฝ่ามือขวาของตนทันที

เลือดย้อมชุดพรตให้แดงยิ่งขึ้น ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้ทั้งร่างของหลี่ฮั่วหวังเกร็งแน่น สติแจ่มชัดขึ้นในทันใด ความง่วงหายไปจนสิ้น

“ท่านนักพรตน้อย ให้ข้ามาเฝ้าแทนท่านดีหรือไม่ คนแก่นอนน้อยอยู่แล้ว”

แม้ไม่เห็นตัว แต่จากเสียงฝีเท้าและกลิ่นยาเส้นที่คุ้นเคย หลี่ฮั่วหวังก็รู้แล้วว่าใครอยู่ข้างหลัง “หัวหน้าลวี่ ไปนอนเถิด พรุ่งนี้ยังต้องเดินทาง คืนนี้เจ้าเฝ้ายาม พรุ่งนี้คงไม่ไหว”

ลวี่จ้วงหยวนพาใบหน้าเหี่ยวย่นมานั่งลงข้างหลี่ฮั่วหวัง เขาค่อยๆ หยิบยาเส้นสามเส้นออกจากถุงยาสูบอย่างหวงแหน ผสมกับเศษใบไม้แห้งบนพื้นเล็กน้อย ยัดลงในกล้องยาสูบแล้วจุดไฟ

“ท่านนักพรต ท่านว่าลูกชายคนเล็กของข้าเป็นอย่างไรบ้าง”

“หือ” หลี่ฮั่วหวังปรายตามองลวี่ซิ่วฉายที่นอนพิงพี่ชายกับพี่สะใภ้อยู่

เขามีความประทับใจต่อเด็กหนุ่มผู้นี้ไม่สู้ดีนัก ไหนจะขี้ขลาด ทำอะไรก็ห่วงหน้าพะวงหลัง ลังเลไม่เด็ดขาด

“ท่านนักพรตน้อย ข้ารู้ว่าออกจะเพ้อฝันเกินตัว แต่ตาแก่อย่างข้าก็ยังอยากบากหน้ามาถามดู จะให้เขากราบท่านเป็นอาจารย์ได้หรือไม่”

“เจ้าเด็กนั่นที่จริงยังไม่นับเป็นนักแสดงงิ้ว ยังไม่เคยขึ้นเสียงร้องบนเวที ท่านอย่ารังเกียจเลย ข้าไม่หวังให้ท่านสอนอิทธิฤทธิ์ทั้งหมด ขอแค่ได้สักวิชาเดียว ก็นับว่าฮวงซุ้ยบรรพบุรุษสกุลลวี่มีควันเขียวพวยพุ่งแล้ว”

ลวี่จ้วงหยวนเพิ่งพูดจบ ท่านนักพรตน้อยกลับลุกพรวดขึ้นยืน

“มันตามมาแล้ว! ลุกขึ้นให้หมด!” หลี่ฮั่วหวังตวาดลั่น ปลุกคนอื่นๆ ที่เพิ่งผล็อยหลับให้ขยี้ตาตื่นขึ้นมา

“ระวังตัว!” หลี่ฮั่วหวังพูดจบก็ถือกระบี่ค่อยๆ เดินเข้าไปในป่าไผ่ข้างๆ ป่าไผ่ที่ควรเขียวสดใส เมื่อถูกความมืดปกคลุมกลับดูลึกลับวังเวงยิ่งนัก

เดินไปไม่นาน หลี่ฮั่วหวังก็เห็นไหกระเบื้องขาวสองใบอยู่ระหว่างต้นไผ่

ไหไม่ใหญ่นัก ขนาดพอๆ กับแตงโม บนไหทั้งสองแปะแถบกระดาษแดงยาวไว้ มีอักษรพู่กันเขียนอยู่

มารดาผู้ล่วงลับ: ป้ายวิญญาณมารดาสกุลหยาง นามเฟิ่งหลิง

ปู่: ป้ายวิญญาณท่านปู่ผู้ล่วงลับ หลี่ฉวนโหย่ว

เห็นได้ชัดว่านี่คือไหอัฐิสองใบ ร่องรอยการเซ่นไหว้ด้านหน้าก็ยืนยันเรื่องนี้

เห็นไหเหล่านี้ หลี่ฮั่วหวังก็ลังเลขึ้นมา ตนจะทุบไหอัฐิพวกนี้จริงหรือ ใครจะรู้ว่าเดี๋ยวจะมีอะไรโผล่ออกมาจากข้างใน

คิดไปคิดมา หลี่ฮั่วหวังก็ค่อยๆ ถอยออกมา แสงไฟที่อยู่ไกลออกไปค่อยๆ ดับลง ทุกคนเริ่มออกเดินทางกลางดึก

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด ฝาไหอัฐิทั้งสองใบก็ค่อยๆ ยกขึ้น ศีรษะเด็กสองหัวที่ทาแป้งขาวโพลนโผล่ขึ้นมาจากในไห

เห็นได้ชัดว่าพวกมันไม่ใช่เด็กธรรมดา ศีรษะมีขนาดเพียงเท่ากำปั้นผู้ชายทั่วไป

วงชาดแดงกลมบนแก้มทั้งสองข้างโดดเด่นสะดุดตาบนใบหน้าขาวโพลน

เจ้าตัวจิ๋วทั้งสองสบตากันแวบหนึ่งแล้วหัวเราะคิกคัก จากนั้นแขนขาที่ทาแป้งขาวเช่นกันก็ทะลุไหอัฐิยื่นออกมา

ทั้งสองเพิ่งจะออกเดิน ก็ถูกเงาร่างหนึ่งที่ดิ่งลงมาจากฟากฟ้าขวางทางไว้

หลี่ฮั่วหวังกัดฟันกรอด ดวงตาแดงก่ำด้วยเส้นเลือดฝอยจากการอดนอนจ้องเขม็งไปที่สิ่งประหลาดสองตัวตรงหน้า

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 206
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 207 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 205กลับหน้าเรื่อง
ตอน 205ตอน 207