ตอนที่ 205 จินซานจ่าว
เกวียนวัวส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดค่อยๆ เคลื่อนไปข้างหน้า
คณะของหลี่ฮั่วหวังเดินเคียงข้างวัวมุ่งหน้าต่อไป
สัมภาระบางส่วนถูกวางไว้บนเกวียนวัวหลายเล่ม ทุกคนจึงสบายขึ้นมาก สภาพก็ไม่ซูบโทรมเหมือนก่อนแล้ว
พาหนะใหม่เหล่านี้ ให้ซุนเป่าลู่ออกหน้าไปซื้อมาตอนผ่านตำบลแห่งหนึ่ง
อย่างไรเสียต่อจากนี้ยังต้องเดินทางอีกไกล ของจำเป็นเช่นนี้ย่อมขาดไม่ได้
จินซานจ่าวยังคงแบกตะกร้าไม้ไผ่ใบนั้นไว้บนหลัง ปากฮัมเพลงเบาๆ
ทุ่งหญ้าเขียวชอุ่มรอบด้านทำให้อารมณ์ของเขาแจ่มใสขึ้นมาก
ในเขตใจกลางโฮ่วสู่ไม่มีทางได้เห็นทิวทัศน์งดงามเช่นนี้ ดูท่าใกล้ถึงแล้ว
เขากางแผนที่ที่ตนวาดขึ้นมาดูอีกครั้ง เทียบตรวจตำแหน่งปัจจุบันใหม่
“อืม... เดินต่ออีกไม่กี่วัน ก็น่าจะผ่านด่านไปได้แล้ว”
เขาเก็บแผนที่ แล้วประสานมือแสดงความยินดีต่อหลี่ฮั่วหวัง “ท่านนักพรต ใกล้จะออกนอกด่านแล้ว ยินดีด้วย ยินดีด้วย”
“ขอเพียงพ้นด่าน เข้าเขตแดนชิงชิวไปได้ ก็ปลอดภัยหายห่วงแล้ว”
หลี่ฮั่วหวังที่กำลังอ่านคัมภีร์ต้มตุ๋นอยู่เงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง แล้วก้มหน้าอ่านต่อ
“เจ้าจะไปที่ใด คิดจะตามพวกเราข้ามชิงชิวไปแคว้นเหลียงหรือ”
“หามิได้ ตาเฒ่าไม่ไปชิงชิวหรอก ส่งพวกท่านถึงหน้าด่านแล้ว ข้าก็จะกลับ”
“กลับหรือ กลับไปไหน เจ้าไม่กลัวถูกจับหรือ”
จินซานจ่าวยิ้มอย่างมั่นใจ “ไม่เป็นไร ตาเฒ่ายังมีวิธีเอาตัวรอด”
หลี่ฮั่วหวังพิจารณาคนตรงหน้าอีกครั้ง มองอย่างไรก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายคุยโว
ก่อนหน้านี้ยังถูกทหารนักโทษขู่จนแทบฉี่ราด ตอนนี้กลับเริ่มวางมาดอีกแล้ว
ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน ข้างหน้าก็ปรากฏหมู่บ้านแห่งหนึ่ง
พวกเขาไม่ได้เข้าไปกันทั้งหมด มีเพียงจินซานจ่าวกับหลี่ฮั่วหวังสองคนที่เข้าไปซื้อเสบียง
สองคนย่อมไม่สะดุดตาเกินไป อีกทั้งฝีปากของจินซานจ่าวก็ไม่เลว เหมาะจะไปเจรจากับชาวนาที่ระแวงคนนอก
หลี่ฮั่วหวังไม่คิดจะแวะพักที่นี่ ตั้งใจจะเติมเสบียงไปตลอดทางแล้วรีบข้ามโฮ่วสู่ไปให้เร็วที่สุด
แม้ทำเช่นนี้จะเหนื่อยกว่า แต่เมื่อมีทหารไล่ล่าอยู่ข้างหลัง ก็พิถีพิถันอะไรมากไม่ได้
เพิ่งก้าวเข้าหมู่บ้าน หลี่ฮั่วหวังก็ได้กลิ่นเหม็นเฉพาะตัวกลิ่นหนึ่ง
เขาเดินตามกลิ่นไป ก็เห็นคอกหมูแห่งหนึ่ง เป็นคอกหมูที่อยู่ใต้ตัวเรือน
เห็นสิ่งที่หมูขนดำเหล่านี้กิน เสียงของหลี่ฮั่วหวังก็สั่นเครือ
“พวกเขา... ที่นี่ก็เลี้ยงหมูแบบนี้ด้วยหรือ”
ภาพตรงหน้าสะกิดใจ เขานึกถึงซือไท่จิ้งซินที่นอนตายอยู่ในคอกหมูในอารามอันฉือ
“หืม เหตุใดท่านนักพรตจึงว่าเช่นนั้น หมูก็เลี้ยงเช่นนี้กันทั้งนั้นไม่ใช่หรือ ด้วยเหตุนี้ตาเฒ่าจึงไม่เคยกินเนื้อหมาและเนื้อหมู เพราะเดรัจฉานสองจำพวกนี้ล้วนกินอุจจาระ”
หลี่ฮั่วหวังรีบข่มอารมณ์ในใจ แล้วหันไปมองเขา
“เจ้าว่าอย่างไรนะ คนอื่นเลี้ยงหมูก็เลี้ยงแบบนี้กันหมดหรือ”
“ย่อมเป็นเช่นนั้น ร้อยพันปีมาก็เลี้ยงกันเช่นนี้”
จินซานจ่าวย่อตัวลง หยิบก้อนหินก้อนหนึ่งขึ้นมา แล้วเขียนลงบนดินร่วนทีละขีด
เขาเขียนอักษรเจียที่แปลว่าบ้านอย่างบรรจง แม้จะใช้ก้อนหินเขียน ลายมือก็ยังงดงามยิ่งนัก
เจีย บ้าน คืออักษรที่เขาเขียนออกมา
“ท่านนักพรตดูสิ ส่วนบนนี้เป็นหมวดหลังคา หมายถึงเรือน ส่วนล่างนี้เป็นตัวสื่อ หมายถึงหมู”
“บนเป็นเรือน ล่างเป็นหมู นั่นก็คือบ้าน”
“จากอักษรนี้ย่อมเห็นได้ว่า อย่างน้อยตั้งแต่สมัยคนโบราณ ก็เอาของโสโครกเลี้ยงหมูกันแล้ว”
“ดูอักษรก็รู้ความหมาย หากพินิจให้ดี บางสิ่งก็ซ่อนอยู่ในตัวอักษรเหล่านี้”
มองอักษรบ้านบนพื้น หลี่ฮั่วหวังค่อยๆ ย่อตัวลง ใช้ปลายนิ้วลูบไล้มันแผ่วเบา
“ที่แท้นี่ก็คือบ้านหรือ... ดูท่าก่อนหน้านี้ฉันเข้าใจซือไท่ผิดไป”
นึกถึงเรื่องราวทีละเล็กละน้อยในอดีต ขอบตาของหลี่ฮั่วหวังก็รื้นขึ้น
ที่นั่นเคยเป็นที่เดียวในโลกอันวิปลาสนี้ที่ทำให้เขารู้สึกอบอุ่น ทว่าที่แห่งนั้นไม่มีอีกแล้ว
“ท่านนักพรต” จินซานจ่าวเห็นว่าอารมณ์ของหลี่ฮั่วหวังดูผิดปกติ จึงถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
อยู่ด้วยกันมานาน เขาสังเกตเห็นความผิดสังเกตมาตั้งนานแล้ว ท่านนักพรตผู้นี้แม้จะมีอิทธิฤทธิ์สารพัด ทว่าสมองดูจะมีปัญหา
หลี่ฮั่วหวังใช้นิ้วเขี่ยดินข้างๆ มากลบอักษรบ้านนั้น แล้วลุกขึ้นยืน
เขาหันมามองจินซานจ่าวตรงหน้าอย่างพินิจอีกครั้ง ชายชราที่ดูธรรมดาสามัญยิ่งนักผู้นี้
“ผู้เฒ่า เจ้าคงไม่ใช่คนธรรมดากระมัง”
ในหมู่ราษฎรสามัญ คนรู้หนังสือมีไม่มาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงลายมือที่ใช้ก้อนหินเขียนแล้วยังงามถึงเพียงนี้
จินซานจ่าวยืนนิ่งค้าง ชั่งใจบางอย่างอยู่
“ข้าช่วยชีวิตเจ้าไว้แท้ๆ แค่นี้ยังไม่บอกอีก ช่างเถอะๆ ไม่อยากบอกก็ช่าง ไปหาชาวบ้านซื้อเสบียงเถิด”
หลี่ฮั่วหวังเพิ่งหันหลังเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เสียงของจินซานจ่าวก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“ก็ได้ บอกท่านนักพรตก็ไม่เสียหาย แท้จริงตาเฒ่าเป็นศิษย์สำนักตั้งขวาง”
“สำนักตั้งขวาง” หลี่ฮั่วหวังค่อยๆ หันกลับมา มองเขาอย่างสงสัย ชื่อนี้แปลกหูสำหรับเขายิ่งนัก
เมื่อได้เปิดเผยฐานะของตน จินซานจ่าวทั้งร่างก็ดูกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตา
“สี่ฤดูเปิดปิดเพื่อแปรเปลี่ยนสรรพสิ่ง รวมผู้อ่อนหลายรายเพื่อตีผู้แข็งหนึ่ง นี่คือตั้ง รับใช้ผู้แข็งหนึ่งเพื่อตีผู้อ่อนหลายราย นี่คือขวาง นี่แหละคือตั้งขวาง”
ฟังจินซานจ่าวอธิบายไม่หยุด หลี่ฮั่วหวังก็เข้าใจว่าสำนักตั้งขวางคืออะไร
พูดง่ายๆ ก็คืออาชีพพิเศษที่เกิดขึ้นในสภาพพิเศษที่มีแคว้นเล็กแคว้นน้อยมากมาย
ตามคำของจินซานจ่าวเอง นี่คือปัญญาและแผนการ คือกุนซือที่เจ้าผู้ครองแคว้นทุกองค์ขาดไม่ได้
คอยช่วยเจ้าผู้ครองแคว้นวางแผน ผูกพันธมิตรตั้งเชื่อมขวาง
ทว่าในความเข้าใจของหลี่ฮั่วหวัง นี่คือคนหัวใสที่ใช้ฝีปากกระโดดไปมาระหว่างแคว้นเล็กๆ
“รู้สถานการณ์ใหญ่ ชำนาญหยั่งใจคน เชี่ยวชาญวาทะ ไหวพริบพลิกแพลง ปัญญาและความกล้าครบครัน ถนัดวางแผน กล้าตัดสินใจ นี่แหละคือพวกเราศิษย์สำนักตั้งขวาง”
เห็นจินซานจ่าวทำท่าหางแทบชี้ฟ้า หลี่ฮั่วหวังก็พูดขัดขึ้น
“เจ้าเก่งถึงเพียงนี้ ตอนเจอสตรีผู้นั้น เหตุใดไม่ใช้ลิ้นเดียวสยบสามทัพเล่า”
ได้ยินดังนั้น ใบหน้าจินซานจ่าวก็ฉายแววกระอักกระอ่วน
“เฮ้อ ดังคำว่าบัณฑิตเจอทหาร มีเหตุผลก็พูดไม่รู้เรื่อง ยิ่งเป็นทหารนักโทษของโฮ่วสู่ด้วยแล้ว”
“หึๆ” หลี่ฮั่วหวังหันหลังเดินเข้าหมู่บ้าน จินซานจ่าวรีบตามไปติดๆ
“ท่านนักพรต ข้ารู้ว่าท่านไม่ไว้ใจตาเฒ่า แต่ไม่เป็นไร รอให้ท่านออกจากโฮ่วสู่อย่างปลอดภัยก่อน ข้าค่อยไปทำธุระของตัวเอง”
“จะได้ไม่ต้องกลัวว่าข้าจะเผลอแพร่งพรายที่อยู่ของท่าน”
“ท่านนักพรตช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าย่อมต้องตอบแทนดั่งน้ำพุพรั่งพรู รอให้ข้าได้เป็นทูตในโฮ่วสู่เมื่อใด-”
“ว่าไปว่ามา ที่แท้ตอนนี้เจ้ายังไม่มีเจ้านายให้รับใช้ เช่นนั้นตอนนี้เจ้าก็เป็นแค่คนตกงานพเนจรมิใช่หรือ”
“อีกไม่นานแล้ว อีกไม่นาน รอตาเฒ่าพลิกตัวได้ เป็นขุนนางในโฮ่วสู่เมื่อใด ย่อมไม่ลืมท่านนักพรตแน่”
“ก็ได้ ถึงตอนนั้นค่อยว่ากัน แต่ข้าว่าถึงตอนนั้นข้าคงไปถึงแคว้นเหลียงนานแล้ว”
เดิมทุกอย่างก็ดีอยู่ ทว่าบรรยากาศคุยเล่นสบายๆ ของทั้งสองกลับถูกขัดขึ้นเมื่อมือของหลี่ฮั่วหวังกุมด้ามกระบี่ขึ้นมาทันใด
“ทะ-ท่านนักพรต” จินซานจ่าวมองตามสายตาหลี่ฮั่วหวัง ก็เห็นโอ่งดินเผาสีดำหลายใบวางอยู่ใต้ชายคา แต่ละใบแปะอักษรฝูกลับหัวสีแดงขนาดใหญ่ไว้
กำลังโหลดความเห็น...