คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 204

ตอน 204

ตอนที่ 204 ชก

คำพูดของหวังเหวยพรั่งพรูออกมาทีละประโยค น้ำเสียงก็เริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ

“แน่นอน นอกจากคุณแม่ของเธอแล้วก็ยังมีแฟนของเธออีกคน! สุดท้ายทั้งสองคนก็จะรังเกียจเธอ เพราะไม่มีใครอยากอยู่ข้างคนบ้าหรอก”

เห็นหลี่ฮั่วหวังนอนจ้องตนอยู่บนเตียง หวังเหวยก็พูดต่อ “เธอรู้ไหมว่าทุกครั้งที่แฟนเธอมาที่นี่ ต้องนั่งรถไฟนานแค่ไหน ต้องต่อรถกี่ทอด ต้องแต่งข้ออ้างหลบพ่อแม่ไปเท่าไร ไม่ เธอไม่รู้หรอก ในใจเธอมีแต่ตัวเอง”

“เด็กผู้หญิงที่ชื่อหยางน่าคนนั้นทุ่มเทให้เธอมาตลอด แล้วเธอล่ะ”

“เธอกลับรักษาตัวแบบเฉื่อยชามาตลอด ยอมหลบอยู่ในคอมฟอร์ตโซนของตัวเอง ไม่ยอมก้าวออกมาเพื่อเขาแม้แต่ก้าวเดียว หลี่ฮั่วหวัง! เธอมันผู้ชายประสาอะไร!!”

เส้นเลือดปูดโปนขึ้นบนหน้าผากของหลี่ฮั่วหวัง

“หลี่ฮั่วหวัง เธอไม่คู่ควร! หยางน่าควรทิ้งเธอไปหาคนที่ดีกว่านานแล้ว! สุดท้ายเขาจะมีลูกให้คนอื่น ถึงตอนนั้นเธอก็ได้แต่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ นึกภาพพวกเขาบนเตียง!”

“หุบปากของคุณซะ!!”

เสียง “เอี๊ยด” ดังขึ้น ผ้าที่มัดร่างหลี่ฮั่วหวังถูกดึงจนตึงสั่น เขาจ้องหวังเหวยตรงหน้าเขม็งด้วยสายตาราวจะกินคน

หวังเหวยเห็นความเป็นศัตรูในแววตาเขา ทว่ากลับไม่กลัวแม้แต่น้อย ซ้ำยังเดินตรงไปข้างเตียง ปลดเครื่องพันธนาการทั้งหมดบนร่างเขาออก

สิ้นเสียง “พรวด” หลี่ฮั่วหวังก็พุ่งขึ้นมา มือหนึ่งกระชากคอเสื้อพยาบาลของหวังเหวย อีกมือซัดหมัดเข้าไปเต็มแรง

“คุณจะไปรู้อะไร! ไอ้ภาพหลอน! คุณรู้ไหมว่าผมเคยผ่านอะไรมา! คุณไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง!!”

หวังเหวยเริ่มตอบโต้ ซัดหมัดเข้าที่หน้าหลี่ฮั่วหวังจนเลือดกำเดาไหลออกมา

ยามนี้สีหน้าของเขาบ้าคลั่งไม่ต่างจากหลี่ฮั่วหวัง กัดฟันกรอดจ้องอีกฝ่ายเช่นกัน

“หมอจะบอกให้ หลี่ฮั่วหวัง! หมอรู้ดีเลยล่ะ! เธอคิดว่าทั้งโลกนี้มีแค่เธอคนเดียวที่จมอยู่ในภาพหลอนหรือไง ผิดแล้ว! หมอเองก็เคยเป็น แต่หมอเดินออกมาได้ แถมตอนนี้ยังเป็นหมอที่ได้มาตรฐานด้วย! เพราะงั้นหมอถึงเหนือกว่าเธอ! ไอ้ขี้ขลาด!”

ขณะที่ทั้งสองยิ่งต่อยกันดุเดือด เข็มฉีดยาเล่มหนึ่งก็ปักเข้าที่แขนหลี่ฮั่วหวังจากด้านข้าง

จากนั้นหลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกเหมือนสมองขึ้นสนิม ทำอะไรก็เชื่องช้าไปหมด ทั้งร่างไร้เรี่ยวแรง

หวังเหวยกับลูกศิษย์ช่วยกันพยุงหลี่ฮั่วหวังขึ้น แล้วมัดเขาไว้กับเตียงอีกครั้ง

จากนั้นหวังเหวยที่หอบหายใจ เสื้อผ้ายับยู่ยี่ ก็ยื่นนิ้วเข้าไปในปาก คลึงฟันซี่ที่โยกคลอนเล็กน้อย

“เจ้าหนุ่มนี่กล้ามเนื้อไม่ได้ออกแรงมาตั้งนาน แรงยังมากขนาดนี้”

“อาจารย์ครับ นี่...” หมอโหวที่อยู่ข้างๆ สีหน้าลำบากใจ แม้จะได้ยินมานานแล้วว่าอีกฝ่ายทำงานไม่เหมือนใคร แต่เพิ่งเจอหน้าก็ลงมือต่อยตีกับคนไข้ ก็ออกจะเหลวไหลเกินไปสักหน่อย

หวังเหวยยืนข้างเตียง มองลงมายังใบหน้าอ่อนเยาว์ที่มีแผลกระสุนฉีกขาดของหลี่ฮั่วหวัง

หลี่ฮั่วหวังมองคนตรงหน้าอย่างเชื่องช้า แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าในหัวกำลังคิดอะไร

สองคนตรงหน้าเขาค่อยๆ เปลี่ยนไป ตัวสูงใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เสียงพูดดังก้องสะท้อน เลือนรางมัวซัว ราวกับมีเสียงกลองบรรเลงประกอบ

“อาการของเขาค่อนข้างพิเศษ กำแพงป้องกันทางจิตใจสูงมาก แทบปิดกั้นอารมณ์ตัวเองไว้หมด ดังนั้นก้าวแรกของเราคือต้องเพิ่มปฏิสัมพันธ์ระหว่างเขากับโลกความจริง ให้เขาใช้ความรู้สึกของตัวเองเข้าไปมีส่วนกับโลกนี้”

“แต่... ในตำราไม่ได้เขียนไว้แบบนี้นี่ครับ”

“ตำราไม่ได้เขียนเหรอ แล้วในตำรามีเคสแบบนี้หรือไง อย่าท่องตำราอย่างเดียว บางเรื่องต้องรู้จักพลิกแพลงบ้าง เพิ่มไดอะซีแพมเป็นสองเท่า”

หลี่ฮั่วหวังไม่รู้ว่าหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น จำได้เพียงว่าสับสนวุ่นวายไปหมด ครั้นลืมตาขึ้นอีกครั้งก็พบว่าโลกตรงหน้ากลับหัวกลับหาง ดวงจันทร์กลมโตแขวนอยู่ใต้ร่างเขา

พิจารณาอยู่นาน หลี่ฮั่วหวังจึงเข้าใจ ดวงจันทร์ไม่ได้ตกลงมา แต่ตัวเขาเองต่างหากที่กลับหัว

ดูเหมือนตนจะใช้ความสามารถใหม่ไปในช่วงที่ไม่ได้สติ

เมื่อค่อยๆ ดึงร่างกลับเข้าที่แล้ว เขาก็เริ่มเดินย้อนกลับไปตามรอยระเกะระกะบนพื้นทีละก้าว

เดินไปไม่นาน หลี่ฮั่วหวังก็เห็นโก่วหวาชะเง้อชะแง้อยู่หลังโขดหินก้อนหนึ่ง

“ข้าบอกให้ฝังข้าไว้ไม่ใช่หรือ เหตุใดยังปล่อยให้ข้าวิ่งหนีไปได้”

ได้ยินดังนั้น โก่วหวาก็ทำหน้าไร้เดียงสาเต็มที่ “ศิษย์พี่หลี่ เราฝังแล้วขอรับ แต่ปัญหาคือท่านเดินออกมาจากดินเองน่ะสิ”

“เดินออกมา หมายความว่าอย่างไร”

“ก็เหมือนตอนนั้นไงขอรับ ตอนพวกเรากำลังร้องไห้หน้าหลุมศพท่าน แล้วท่านก็ปีนออกมาจากหลุมนั่นแหละ”

คำพูดของโก่วหวาทำให้สีหน้าหลี่ฮั่วหวังแย่ลงหลายส่วน ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้คำนึงถึงเรื่องนี้จริงๆ

การได้ความสามารถใหม่เช่นนั้นย่อมทำให้แข็งแกร่งขึ้นมาก สำหรับคนอื่นแล้วนี่อาจเป็นเรื่องดี

ทว่าสำหรับตัวเขากลับไม่แน่ เพราะหลี่ฮั่วหวังรู้ดีว่าตนเป็นคนบ้า

หากจะมีอะไรอันตรายยิ่งกว่าคนบ้า ก็คือคนบ้าคลั่งที่ถือมีดอยู่ในมือ

พลังยิ่งมาก ความรับผิดชอบยิ่งมาก นั่นสำหรับคนอื่น สำหรับเขา มีแต่พลังยิ่งมาก อันตรายยิ่งมาก

“ไม่ได้ ต่อไปไม่ว่าฝั่งภาพหลอนจะเกิดอะไรขึ้น ฉันต้องใจเย็นให้ได้มากที่สุด”

หลี่ฮั่วหวังครุ่นคิดเรื่องเหล่านี้พลางเดินกลับไปเงียบๆ

ระหว่างทางหลี่ฮั่วหวังเห็นคนอื่นๆ ถือคบเพลิงมา พวกเขาออกมาตามหาตน ดูท่าตนจะเดินมาไกลทีเดียว

หลี่ฮั่วหวังเห็นความหวาดกลัวที่มีต่อตนบนใบหน้าพวกเขา เขาไม่พูดอะไร เดินกลับต่อไป

เมื่อกลับมาถึงที่เดิม ก็พบว่าทุกคนมากันครบแล้ว

หลี่ฮั่วหวังพูดกับแผ่นหลังของไป๋หลิงเหมี่ยว “ข้ากลับมาแล้ว”

ไป๋หลิงเหมี่ยวสะดุ้ง ค่อยๆ หันกลับมา เผยใบหน้าซีกขวาที่ฟกช้ำเขียวคล้ำต่อหน้าหลี่ฮั่วหวัง

เมื่อเห็นภาพนี้ ความรู้สึกผิดอย่างรุนแรงก็ถาโถมเข้าครอบงำจิตใจหลี่ฮั่วหวังในทันที กดทับจนเขาแทบหายใจไม่ออก เห็นได้ชัดว่านั่นเป็นฝีมือเขาเอง

ไป๋หลิงเหมี่ยวน้ำตาคลอโผเข้ามา สองแขนกอดหลี่ฮั่วหวังไว้แน่น “ดีจริงๆ ศิษย์พี่หลี่ เมื่อครู่ข้านึกว่าจะไม่ได้เจอท่านอีกแล้ว!”

หลี่ฮั่วหวังโอบกอดไป๋หลิงเหมี่ยวด้วยสองมือที่สั่นเทา แรงกอดราวกับจะยัดร่างนางเข้าไปในกายตน

เมื่อความรู้สึกผิดเบาบางลงบ้าง ความหวาดผวาย้อนหลังก็ถาโถมขึ้นมา ครั้งนี้ยังดีที่เป็นแค่หมัดเดียว แต่หากคราวหน้าในมือตนมีมีดอยู่เล่า

ภาพอันสิ้นหวังผุดขึ้นในหัวหลี่ฮั่วหวัง ทำให้รูม่านตาของเขาสั่นระริก

แม้หลี่ฮั่วหวังจะไม่พูดสักคำ แต่ไป๋หลิงเหมี่ยวก็รู้ชัดว่าเขาคิดอะไรอยู่ นางยื่นมือขาวผ่องดุจหยกลูบแผ่นหลังเขาเบาๆ

“ศิษย์พี่หลี่ ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ ข้ารู้ว่าท่านไม่ได้ตั้งใจ แค่บวมเท่านั้น อีกไม่กี่วันก็ยุบแล้ว”

คำพูดของนางไม่ได้ทำให้หลี่ฮั่วหวังรู้สึกดีขึ้นนัก เขาแนบปากข้างหูนางแล้วกระซิบ “สัญญากับข้า หากมีคราวหน้าอีก เจ้า... จงอยู่ให้ห่างจากข้าที่สุด”

“เจ้าค่ะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวพยักหน้าอย่างว่าง่าย ทว่าในใจนางคิดอย่างไร มีเพียงนางเท่านั้นที่รู้

สายตาของหลี่ฮั่วหวังเลื่อนข้ามไหล่ไป๋หลิงเหมี่ยวไปข้างหน้าช้าๆ แววตายิ่งแน่วแน่ขึ้นเรื่อยๆ

สุดท้ายสายตาก็หยุดนิ่งที่ข้อความบรรทัดหนึ่งซึ่งเขาใช้มีดสลักไว้บนพื้น

ผู้นำระดับสูงคนหนึ่งของนิกายลวงลืมก็เป็นจิตวิสุทธิ์ เขามีชีวิตอยู่ถึงร้อยเก้าสิบปี และหลุดพ้นจากภาพหลอนได้โดยสิ้นเชิง (จริงหรือเท็จ)

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 204
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 205 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 203กลับหน้าเรื่อง
ตอน 203ตอน 205