คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 203

ตอน 203

ตอนที่ 203 หวังเหวย

เมื่อได้ยินหมอโหวแนะนำตัว หลี่ฮั่วหวังก็เบือนหน้าไปอีกทาง ไม่ปริปากอีก เขาขี้เกียจฟังหมอในภาพหลอนพล่าม

เห็นคนไข้ต่อต้านถึงเพียงนี้ หมอโหวก็ไม่ว่าอะไร เพียงใช้นิ้วเคาะพิมพ์ข้อความสองสามคำลงบนแท็บเล็ต แล้วหันหลังเดินออกไป

เขาเพิ่งออกไป หลี่ฮั่วหวังก็ได้ยินเสียงฝีเท้าใหม่เดินเข้ามาในห้องผู้ป่วย

“น้องชาย หมอโหวบอกว่าเธอตื่นแล้วเหรอ งั้นลุกไปเข้าห้องน้ำเองได้ไหม ผมไม่อยากเทถุงฉี่ให้เธอแล้วจริงๆ สงสารผมเถอะ”

น้ำเสียงเฉพาะตัวเช่นนี้ บวกกับความช่างพูดอย่างเห็นได้ชัด หลี่ฮั่วหวังไม่ต้องลืมตาก็รู้ว่าคนที่เข้ามาคือพยาบาลหวังที่เคยคุยกันทางโทรศัพท์

ทันใดนั้น ผ้าขนหนูอุ่นๆ ผืนหนึ่งก็โปะลงบนใบหน้าหลี่ฮั่วหวังแล้วถูแรงๆ “มาครับ คุณชายใหญ่ กระผมจะเช็ดหน้าให้”

หลี่ฮั่วหวังสะบัดผ้าขนหนูทิ้งอย่างแรง แล้วจ้องเขม็งไปที่ผู้มาเยือน

เป็นชายร่างท้วมคนหนึ่ง หน้าตาเรียบๆ ธรรมดา สวมหมวกพยาบาลสีฟ้าและชุดพยาบาลสีฟ้า

สิ่งเดียวบนใบหน้าที่พอให้จดจำได้คือไฝดำเม็ดหนึ่งที่คางด้านซ้าย

“อ้าว คุณชายใหญ่ตื่นแล้ว มีอะไรให้กระผมรับใช้ไหมครับ”

หลี่ฮั่วหวังมองเขาอย่างหงุดหงิด “คุณเงียบสักทีได้ไหมครับ ชอบคุยกับคนบ้านักหรือไง ไม่กลัวคุยไปคุยมาตัวเองจะบ้าตามไปด้วยเหรอ”

“พูดอะไรอย่างนั้น อยู่กับคนไข้จิตเวชสนุกจะตาย เมื่อวานเตียง 89 ห้องข้างๆ เลือกกิน เธอรู้ไหมว่าเพราะอะไร”

“ดันบอกว่ามะเขือม่วงหน้าตาลับๆ ล่อๆ เหมือนขโมย กลัวกินเข้าไปแล้วมันจะไปก่อเรื่องในท้อง ฮ่าๆๆ!!”

หัวเราะเสร็จ พยาบาลหวังก็ทำงานต่อ เขาหยิบถุงปัสสาวะที่แขวนอยู่ข้างเตียงไปเทในห้องน้ำ

ครั้นเขาถือถุงปัสสาวะกลับมา ก็เปิดปากอีกแล้ว

“เฮ้อ ฉี่เธอเหลืองอ๋อยเลย ช่วงนี้ร้อนในละสิ วัยรุ่นนี่ดีจริงๆ กินแค่ข้าวโรงพยาบาลยังร้อนในได้”

ไม่ทันรอหลี่ฮั่วหวังตอบ เขาก็ถามต่อ “นี่ ไอ้หนู ก่อนหน้านี้ผมได้ยินที่เคาน์เตอร์พยาบาลว่าเธอได้อิทธิฤทธิ์อะไรมา ว่าไง ฝั่งโน้นเธอได้เป็นเซียนแล้วเหรอ”

“เกี่ยวอะไรกับคุณ”

พยาบาลหวังผู้นี้ส่งเสียงหึ่งๆ อยู่ข้างตัวเขาราวกับแมลงวัน ไม่หยุดแม้แต่ชั่วขณะ ทำให้หลี่ฮั่วหวังหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก

“เล่าให้ฟังหน่อยน่า เรื่องเพ้อๆ ที่เธอพูดน่ะผมชอบฟังมาก สนุกจริงๆ ผมทำงานเล่นมือถือไม่ได้ ตอนนี้วันๆ ก็หวังพึ่งเธอช่วยฆ่าเวลานี่แหละ”

“ผมยังได้ยินอีกว่าในนั้นเธอได้ผู้หญิงมาคนหนึ่งด้วยเหรอ เป็นไง สมจริงไหม ถ้าสมจริงล่ะก็ เธอกำไรเห็นๆ เลย!!”

แววตาหลี่ฮั่วหวังลุกโชนด้วยโทสะ จ้องชายตรงหน้าที่บังอาจลบหลู่ไป๋หลิงเหมี่ยว

ทว่าวินาทีถัดมา โทสะบนใบหน้าเขากลับหายไป แปรเป็นความระแวงอย่างหนัก “คุณแซ่อะไรครับ”

“ก็บอกไปแล้วไง ผมแซ่หวัง เธอเรียกผมว่าพยาบาลหวังก็ได้ หรือจะเรียกว่าหนุ่มหล่อเหมือนเตียง 65 กับเตียง 31 ก็ได้ ผมไม่เลือก”

“คุณแซ่หวัง ชื่อเต็มว่าหวังเต๋อชิวหรือเปล่า”

“ไม่ใช่ ชื่อบ้าอะไรเนี่ย ผมแซ่หวัง ชื่อหวังเหวย เหวยที่มีหมวดไฟอยู่ข้างๆ บวกกับตัวอุ้ยของอุ้ยเสี่ยวป้อ”

ได้ยินดังนั้น ความระแวงในแววตาหลี่ฮั่วหวังก็จางหาย เหลือเพียงความเย็นชาลึกล้ำ “คุณโกหกผม คุณไม่ใช่พยาบาล ที่จริงคุณเป็นหมอ!”

หวังเหวยเกาหัวอย่างงุนงง “อะไรกัน อาการกำเริบอีกแล้วเหรอ”

“คุณกันแม่ผมออกไป เพราะแม่เป็นคนตรงๆ โกหกใครไม่เป็น กลัวว่าอยู่ข้างๆ แล้วจะหลุดพิรุธ”

“ก่อนหน้านี้คุณเอาแต่ใช้คำพูดยั่วผมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็เพื่อล่อให้ผมตอบสนองต่อคำพูดของคุณ”

หวังเหวยได้ยินดังนั้นก็ยิ้มอย่างจนใจ

เขาก้มลงแขวนถุงปัสสาวะคืนที่เดิม แล้วพูดไปทางประตู “เข้ามาเถอะ”

ประตูห้องผู้ป่วยเปิดออก หมอโหวคนเมื่อครู่เดินเข้ามา เขาค้อมตัวให้หวังเหวยเล็กน้อย “อาจารย์”

“เห็นหรือยัง คนไข้ยังเฉียบแหลมมาก พวกเขาแค่ควบคุมตัวเองได้น้อยลงตอนอาการกำเริบเท่านั้น จริงๆ แล้วตอนอาการคงที่ก็ไม่ต่างจากคนปกติ บางทีอาจฉลาดกว่าคนปกติด้วยซ้ำ”

“เพราะฉะนั้นปกติแล้ว เธอต้องปฏิบัติต่อคนไข้ด้วยใจปกติ อย่าคิดว่าพวกเขาป่วยจิตเวชแล้วจะปฏิบัติกับเขาเหมือนคนโง่”

พูดกับลูกศิษย์จบ เขาก็หันมามองหลี่ฮั่วหวังบนเตียง

“ขอแนะนำตัวหน่อย หมอเป็นแพทย์เจ้าของไข้ของเธอ แซ่หวัง ชื่อหวังเหวย ตัวอุ้ยของอุ้ยเสี่ยวป้อ เจอกันครั้งแรก ยินดีที่ได้รู้จัก”

“ทำไมต้องปลอมเป็นพยาบาลด้วยครับ”

“เพราะเธอต่อต้านคนที่เป็นหมอรุนแรงมาก หมอเลยคิดจะเปลี่ยนสถานะมาคุยกับเธอ แต่พยาบาลกับหมอก็ไม่ต่างกันหรอก ต่างก็ทำงานรับใช้คนไข้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ”

เมื่อมองทะลุตัวตนของคนผู้นี้แล้ว หลี่ฮั่วหวังก็หลับตาลง ไม่โต้ตอบใดๆ กับเขาอีก นิ่งรอให้ช่วงเวลานี้ผ่านไป

แทนที่จะเสียเวลาพูดไร้สาระกับเขา สู้คิดในหัวให้ดีว่าจะออกจากโฮ่วสู่ให้เร็วที่สุดได้อย่างไรดีกว่า

“หลี่ฮั่วหวัง เธอรู้ไหม เป็นไปได้ไหมว่าที่จริงหมอไม่ได้เป็นอะไรเลย หมอเป็นแค่ภาพหลอนของเธอ”

“หือ” หลี่ฮั่วหวังลืมตาขึ้น

เห็นคนไข้มีปฏิกิริยา หวังเหวยก็พูดต่อ “หมอมักจะคิดอยู่บ่อยๆ ว่าการรับรู้ตัวเองของคนเรามันมหัศจรรย์อะไรอย่างนี้ คิดว่าตัวเองเป็นอะไร ก็จะกลายเป็นสิ่งนั้น”

“เธอรู้ไหม จริงๆ แล้วไม่ใช่ทุกจิตสำนึกจะเป็นแบบนี้ อย่างในความคิดของสัตว์บางชนิด หรือกระทั่งช่วงที่เป็นทารก ก็ไม่มีแนวคิดเรื่อง ‘ตัวฉัน’ อยู่เลย”

“และพวกที่เป็นแบบนั้นจะไม่ป่วยจิตเวช ว่าไปแล้ว โรคจิตเวชก็นับเป็นโรคชั้นสูงอย่างหนึ่งเหมือนกันนะ”

“คุณจะพูดอะไรกันแน่ วกไปวนมา หมอหวัง ถ้าไม่ไหวก็กลับไปพักร้อนเถอะ อย่ารักษาไปรักษามาจนตัวเองประสาทเสียซะเอง”

“ขอแก้ข้อผิดพลาดหน่อย” หวังเหวยเดินวนรอบเตียงของหลี่ฮั่วหวังไม่หยุด

“ไม่ใช่ประสาท แต่เป็นจิต ทว่าหมอมีโรคจากการทำงานเยอะ โรคประสาทอ่อนก็นับเป็นหนึ่งในนั้น ถ้าว่ากันตามจริง ที่เธอพูดก็ไม่ผิด”

หลี่ฮั่วหวังขี้เกียจสนใจเขาอีก หลับตาลงอีกครั้ง

“หลี่ฮั่วหวัง จากที่หมอวิเคราะห์เสียงที่บันทึกไว้ก่อนหน้านี้ ดูเหมือนเธอจะได้ความสามารถอย่างหนึ่งมาจากฝั่งโน้น ความสามารถที่ทำให้ตัวเองเคลื่อนเหลื่อมตำแหน่งได้ ใช่ไหม”

“เธอรู้ไหม แบบนี้ตรงกับอาการของโรคจิตเภทเป๊ะเลยนะ”

“ตอนนี้เธอป่วยหนักพออยู่แล้ว จะป่วยซ้ำซ้อนเข้าไปอีกไม่ได้นะ”

“ไม่สนใจหมอก็ไม่เป็นไร ยังไงหมอก็ได้เงินเดือนเท่าเดิม แต่คุณแม่ของเธอต้องเสียใจมากแน่ๆ เพราะคุณแม่ของเธอจ่ายเงินก้อนโตจ้างหมอมาเชียวนะ”

“ลืมบอกไป ที่นี่เป็นโรงพยาบาลเอกชน ค่ารักษาแพงมาก และเพราะเป็นเอกชน ประกันสุขภาพเลยเบิกได้น้อยมาก”

“เธออยากอยู่ที่นี่แบบนี้ไปตลอดชีวิตจริงๆ เหรอ เคยคิดบ้างไหมว่ามันจะเป็นภาระให้ครอบครัวเธอหนักแค่ไหน”

“โบราณว่า ป่วยนานข้างเตียงไร้ลูกกตัญญู เปลี่ยนเป็นแม่ก็ไม่ต่างกัน ถ้าเธอยังดื้อแบบนี้ ไม่ยอมร่วมมือรักษาเสียที”

“สุดท้ายไม่ว่าแฟนของเธอหรือคุณแม่ของเธอ ก็จะทิ้งเธอไปทั้งนั้น เรื่องแบบนี้หมอเห็นมาเยอะแล้ว”

“จุดจบของเธอ ก็คงถูกส่งไปขังไว้ในโรงพยาบาลถูกๆ สักแห่ง ไม่มีวันได้ออกมาตลอดชีวิต แก่ตายอย่างโดดเดี่ยว!”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 203
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 204 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 202กลับหน้าเรื่อง
ตอน 202ตอน 204