ตอนที่ 202 จริงหรือเท็จ
“ศิษย์พี่หลี่เป็นอะไรไปหรือ”
“ข้าก็ไม่รู้ เมื่อครู่ยังดีๆ อยู่แท้ๆ ทำไมพออ่านหนังสือหน่อยเดียวก็เป็นเหมือนคนถูกผีเข้าไปได้”
“ศิษย์น้องไป๋ เจ้าลองไปดูหน่อยดีหรือไม่ มิใช่ว่าอาการกำเริบอีกแล้วกระมัง”
ทุกคนยุให้ไป๋หลิงเหมี่ยวเดินเข้าไป นางเอ่ยถามหลี่ฮั่วหวังที่นั่งยองอยู่บนพื้นอย่างระมัดระวังด้วยน้ำเสียงหวั่นใจ “ศิษย์พี่หลี่ ท่าน... ไม่เป็นไรใช่หรือไม่เจ้าคะ”
นางแอบชำเลืองเห็นตัวอักษรหลายแถวอยู่ตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง เขาจ้องตัวอักษรเหล่านั้นไม่วางตา
ไป๋หลิงเหมี่ยวไม่รู้หนังสือ จึงไม่รู้ว่าเขียนอะไรไว้ แต่ดูจากท่าทางแล้ว ตัวอักษรเหล่านั้นคงสำคัญต่อเขามาก
เห็นเขาไม่สนใจตน ไป๋หลิงเหมี่ยวคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วดึงไม้ตีกลองที่เหน็บเอวออกมา เขี่ยหนังสือเล่มนั้นที่อยู่ข้างกายหลี่ฮั่วหวัง ปัดอย่างแรงจนกระเด็นไปไกล
“เมื่อครู่ศิษย์พี่หลี่อ่านหนังสือเล่มนี้แล้วจึงกลายเป็นเช่นนี้ บางทีหนังสือเล่มนี้อาจเป็นอัปมงคล”
ทำเสร็จแล้ว ไป๋หลิงเหมี่ยวก็ถามต่อ “ศิษย์พี่หลี่ ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่เจ้าคะ”
หลี่ฮั่วหวังผู้มีประสาทสัมผัสเฉียบไวมาตลอด บัดนี้กลับไม่ได้ยินสิ่งที่ผู้อื่นพูดแม้แต่น้อย เขาจดจ่ออยู่กับตัวอักษรไม่กี่บรรทัดที่ตนเขียนเรียงไว้บนพื้น
ฉันคือเผิงจื้อ หนึ่งในสามศพของตัวตนบางอย่าง (เท็จ)
ฉันคือจงแดง หนึ่งในสามมังกรใหญ่แห่งนิกายลวงลืม ที่นิกายลวงลืมหลอกฉันก่อนหน้านี้ เป็นฉันเองที่สั่งให้พวกเขาทำ (เท็จ)
คนที่ตายในตำบลร้างแห่งนั้นล้วนถูกฉันฆ่า (เท็จ)
ผู้นำระดับสูงคนหนึ่งของนิกายลวงลืมก็เป็นจิตวิสุทธิ์ เขามีชีวิตอยู่ถึงร้อยเก้าสิบปี และหลุดพ้นจากภาพหลอนได้โดยสิ้นเชิง (จริงหรือเท็จ)
หลี่ฮั่วหวังมองข้อที่สี่ ในหัวไล่คิดถึงความเป็นไปได้ต่างๆ “หรือว่านี่จะเป็นเรื่องจริง”
ในเมื่อใครๆ ก็ต้องการจิตวิสุทธิ์ มันย่อมต้องมีค่า พวกเขาเอาไปใช้ได้ เหตุใดตัวจิตวิสุทธิ์เองจะใช้ไม่ได้
อนุมานจากความสามารถใหม่ที่จู่ๆ ก็ได้มา ศักยภาพของจิตวิสุทธิ์อาจยิ่งใหญ่กว่าที่ตนคิดไว้มากนัก
“ถ้ามีวิธีจริงๆ ก็แปลว่าโรคของฉันรักษาได้! ฉันกลับเป็นคนปกติได้ ไม่สิ ฉันอาจถึงขั้นควบคุมพลังนี้ได้ทั้งหมดด้วยซ้ำ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ก็จะไม่มีใครกล้ามาหลอกหรือทำร้ายฉันอีกแล้ว!”
ยิ่งคิดยิ่งตื่นเต้น หลี่ฮั่วหวังรู้สึกว่าทั่วร่างเปี่ยมด้วยพลัง แม้แต่จิตใจที่หม่นหมองมาตลอด ยามนี้ก็พลุ่งพล่านขึ้นมา
ทว่าไม่นานหลี่ฮั่วหวังก็ค่อยๆ สงบลง ทุกสิ่งนี้ล้วนตั้งอยู่บนเงื่อนไขใหญ่ข้อหนึ่ง นั่นคือตอนที่นิกายลวงลืมพูดประโยคนั้น มันต้องเป็นความจริง
จากที่เคยข้องแวะกับนิกายลวงลืมมา เรื่องนี้ออกจะเลื่อนลอยอยู่สักหน่อย
หลี่ฮั่วหวังไม่รู้ว่าข้อสุดท้ายนี้มีโอกาสเป็นความจริงเท่าใด ทว่าต่อให้มีเพียงหนึ่งในสิบ สำหรับเขาในยามนี้ก็ยั่วยวนใจยิ่งนัก
เขาปรารถนามันเหลือเกิน
มิใช่เพียงเพื่อพลังที่แข็งแกร่งขึ้น แต่ยังหมายถึงการหลุดพ้นจากความทุกข์ทรมาน
การที่ตนต้องสลับไปมาระหว่างภาพหลอนกับความจริงโดยไม่รู้เวลานั้นทรมานเกินไป ความรู้สึกเจ็บปวดยิ่งกว่าตายที่เคยผ่านมา หลี่ฮั่วหวังไม่อยากลองอีกแล้วจริงๆ
“ตอนนี้ยังไม่ได้ รอหนีพ้นโฮ่วสู่ไปก่อน ฉันอาจลองหาข้อมูลเรื่องนี้ดู ค่อยๆ ก้าวอย่างรัดกุม ใช้เหตุผลแยกแยะ”
“ตอนนี้ฉันต้องระวังตัว จะด่วนเชื่อคำพูดใดๆ ของนิกายลวงลืมไม่ได้ ไม่ว่าจริงหรือเท็จ ต้องไปทีละก้าว ทุกเรื่องต้องยึดความจริงเป็นหลัก”
เรียบเรียงความคิดจนเข้าที่แล้ว หลี่ฮั่วหวังก็ลุกขึ้น จากนั้นเขาก็เห็นทุกคนยืนอยู่ห่างออกไป มองเขาด้วยสีหน้าแปลกๆ
“จ้องข้าทำไม บนหน้าข้ามีตัวหนังสือหรือ”
“ไม่... ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร” หยางเสี่ยวไหยกกระทะเหล็กใบใหญ่ขึ้นเตรียมจะแบก มือใหญ่ของเกาจื้อเจียนก็ยื่นมาหิ้วขึ้นไปทีเดียว
คนอื่นๆ ก็เริ่มเก็บสัมภาระ ทำท่าเตรียมออกเดินทาง
หลี่ฮั่วหวังมองซ้ายมองขวา เดินไปหยิบคัมภีร์ต้มตุ๋นที่ตกอยู่ไกลออกไปมายัดใส่อกเสื้อ แล้วเตรียมเดินทางต่อ
ทว่าในตอนนั้นเอง ความคิดหนึ่งก็แล่นวาบขึ้นในหัว “เดี๋ยวก่อน! เป็นไปได้ไหมว่าสองคนต้มตุ๋นนั่นก็เป็นคนของนิกายลวงลืม พวกมันกำลังจะหลอกฉันอีกงั้นเหรอ”
“ไม่ได้ ฉันต้องกลับไปสักรอบ”
หลี่ฮั่วหวังหน้าถมึงทึงรีบควักคัมภีร์ต้มตุ๋นในอกเสื้อออกมาโยนทิ้งลงพื้น แล้วมุ่งหน้าไปยังภูเขายอดราบลูกนั้นไม่หยุดฝีเท้า
ภาพนี้ทำเอาทุกคนตั้งตัวไม่ทัน ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ชั่วขณะนั้นทุกคนต่างเงียบกริบ
“ข้าจะไปคอยดู เผื่อเขาอาการกำเริบกลางทาง” ชุนเสี่ยวหม่านพูดจบก็รีบถือกระบี่ตามไปทันที
คนที่เหลือรอไปถึงสองชั่วยาม จนฟ้าใกล้มืด พวกเขาก็เห็นหลี่ฮั่วหวังเดินลงมาจากภูเขายอดราบในที่สุด ชุนเสี่ยวหม่านเดินตามหลังมาด้วยสีหน้าสลดใจ
สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังดูดีกว่าตอนขึ้นเขาอย่างเห็นได้ชัด ราวกับได้ถอนหายใจโล่งอกครั้งใหญ่
“เป็นอะไรไป เกิดเรื่องอะไรขึ้น” โก่วหวาวิ่งไปกระซิบถามข้างกายชุนเสี่ยวหม่าน
“สองคนต้มตุ๋นนั่นน่าเวทนายิ่งนัก เฮ้อ... น่าเวทนาเหลือเกิน แค่หลอกคน โทษไม่ถึงตายเสียหน่อย”
“ศิษย์พี่หลี่ทำเช่นนั้นไปทำไมกัน”
ชุนเสี่ยวหม่านอึกอัก ราวกับไม่รู้จะอธิบายอย่างไร “เขา... อยากดูว่าสองคนนั้นมีหน้าอยู่กี่หน้า ซึ่งเห็นชัดแล้วว่าพวกเขามีแค่หน้าเดียว”
“ซี้ด...” โก่วหวารู้สึกหนังศีรษะชาวาบไปในพริบตา
“อย่ามัวคุยกันเลย อาศัยตอนฟ้ายังไม่มืด เราเร่งเดินทางกันอีกหน่อย อย่าลืมว่าตอนนี้เรายังถูกคนไล่ล่าเอาชีวิตอยู่”
คำพูดของหลี่ฮั่วหวังทำให้ทั้งสองรีบเร่งฝีเท้าตามมา ต่างรู้กันโดยไม่ต้องพูดว่าจะไม่เอ่ยถึงเรื่องบนภูเขายอดราบอีก
ทว่าขณะที่ทุกคนเพิ่งเตรียมจะออกเดินทางอีกครั้ง ก็เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นอีก
“ศะ-ศิษย์พี่หลี่ ท่านเป็นอะไรไป ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่”
ทว่าหลี่ฮั่วหวังกลับเอาสองมือกุมศีรษะ สีหน้าย่ำแย่สุดขีด “โซ่... โซ่! รีบมัดข้าไว้! มันกำลังจะมาแล้ว!”
“ศิษย์พี่หลี่ ไม่มีโซ่แล้ว! อยู่บนรถม้าหมด!”
“รีบขุดหลุม! ขุดหลุมฝังข้าไว้ เร็วเข้า! อย่าปล่อยให้ข้าวิ่งไปทั่วเด็ดขาด!”
ยังไม่ทันที่พวกเขาจะขุดหลุมเสร็จ หลี่ฮั่วหวังก็กลับมาอยู่ในห้องผู้ป่วยที่คละคลุ้งด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออีกครั้ง
ตรงหน้าเขามีคนผู้หนึ่งยืนอยู่ เป็นชายหนุ่มสวมแว่นในเสื้อกาวน์สีขาว
ชายในเสื้อกาวน์ยิ้มบางๆ แล้วดันแว่นขึ้น “หลี่ฮั่วหวัง ตื่นแล้วเหรอ ขอแนะนำตัวหน่อยนะ หมอเป็นแพทย์เจ้าของไข้ของเธอ หมอแซ่โหว”
“ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง เทียบกับก่อนหน้านี้ ช่วงที่เธอมีสติดูเหมือนจะน้อยลงนะ”
หลี่ฮั่วหวังมองซ้ายมองขวา แล้วถามว่า “แม่ผมล่ะครับ”
หมอโหวยิ้มอย่างอบอุ่น พูดกับหลี่ฮั่วหวังด้วยท่าทีอ่อนโยน “คุณแม่เธอมีธุระต้องออกไปจัดการ เมื่อไม่กี่นาทีก่อนยังอยู่ตรงนี้เลย แค่เธอยังไม่ตื่นพอดี”
“หลี่ฮั่วหวัง ถ้าเธอห่วงคุณแม่จริงๆ ก็ต้องร่วมมือกับการรักษาของหมอ จะได้หายเร็วๆ แบบนี้ถึงจะตอบแทนทุกอย่างที่ท่านทุ่มเทให้เธอได้”
“เรามาคุยกันหน่อยดีกว่า หมอรู้ว่าเธอคิดว่าฝั่งนี้เป็นภาพหลอน ไม่เป็นไร งั้นมาคุยเรื่องโลกจริงของเธอฝั่งโน้นดีไหม”
“ช่วงนี้ดูเหมือนฝั่งโน้นจะเจอเรื่อง... พิเศษๆ หลายอย่างเลยนะ”
กำลังโหลดความเห็น...