ตอนที่ 201 สิ่งที่เก็บเกี่ยวได้
ชั่วขณะนั้น บรรยากาศหนักอึ้งยิ่งนัก
ในยามนั้นเอง ชุนเสี่ยวหม่านสังเกตว่าใบหน้าของหลี่ฮั่วหวังไม่มีปฏิกิริยาใดแม้แต่น้อย นางกำลังจะอ้าปาก
“ชู่” หลี่ฮั่วหวังยกนิ้วแตะริมฝีปาก ส่งสัญญาณให้ชุนเสี่ยวหม่านเงียบ แล้วเอียงหูฟังบางสิ่งทางทิศใต้
ผ่านไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มบางๆ ที่หาได้ยากก็ปรากฏบนใบหน้าเขา
“ไม่ต้องร้อนใจ ปัญหาเรื่องเสบียงแก้ได้แล้ว”
จากนั้นภายใต้สายตาของทุกคน ร่างของหลี่ฮั่วหวังก็ค่อยๆ เคลื่อนเบี่ยงออกไป แล้วจมหายเข้าไปในกำแพงข้างๆ
“รอข้าอยู่ตรงนี้ ข้าไปครู่เดียวก็กลับมา” เสียงของหลี่ฮั่วหวังดังขึ้นมาจากความว่างเปล่า
“จุ๊ๆๆ เรื่องนี้ข้ารู้ นี่คือวิชาทะลุกำแพงที่ลุงรองของข้าเคยเล่า ยอดคนก็คือยอดคน แม้แต่เป็นโจรย่องเบายังเก่งกว่าใคร”
เมื่อหลี่ฮั่วหวังซ่อนร่างเงาไว้ในกำแพง ร่างจริงของเขาก็อยู่ในสภาพล่องหน
หลี่ฮั่วหวังเดินเลียบกำแพง อ้อมเข้าไปในเรือนหลังหนึ่ง
ผ่านลานนอกที่เลี้ยงไก่ไว้ เขาก็เข้าไปในตัวเรือน เสียงพูดคุยเมื่อครู่จึงยิ่งชัดขึ้น
“ลูกเอ๋ย อย่างนี้ใช้ไม่ได้ ฝีมือยังไม่ถึงขั้น ไปอ่านคัมภีร์ต้มตุ๋นอีกสิบรอบ”
“ขอรับ...”
“อย่าโทษพ่อว่าใจร้าย นี่คือรากฐานของสกุลอู๋เรา กิจการมากมายปานนี้ ล้วนอาศัยบรรพบุรุษเราหลอกต้มมาทีละเล็กละน้อยทั้งนั้น”
หลี่ฮั่วหวังถอนใจเบาๆ ดูท่าที่นี่ก็มิใช่แดนสวรรค์อะไรหรอก
ที่ซอมซ่อเช่นนี้ยังมีคนตั้งตัวด้วยวิชาต้มตุ๋นอีก
ทว่าเช่นนี้ก็ยิ่งดี ตนจะได้ปล้นคนชั่วได้อย่างเปิดเผยไม่ต้องละอายใจ คลายปัญหาเร่งด่วนไปได้
“ไม่น่าเชื่อเลย ความสามารถใหม่ของฉันได้ใช้งานครั้งแรกกับการขโมยของ”
“ก่อนหน้านี้ยังคิดจะรับคุ้มภัยหาค่าเดินทาง สุดท้ายกลับมาทำเรื่องแบบนี้ บางทีงานสุจริตคงไม่เหมาะกับฉันจริงๆ ล่ะมั้ง”
ขณะคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อย หลี่ฮั่วหวังก็ค้นไปทั่วทั้งเรือน
ไม่นานเขาก็พบช่องลับแห่งหนึ่ง เปิดออกดูก็เห็นเต็มไปด้วยเงินและทอง มีทั้งรูปแบบหลากหลายและเก่าใหม่ปะปนกัน ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของโจร
หลี่ฮั่วหวังหน้าบาน ค่าเดินทางต่อจากนี้มีแล้ว เขารีบหาถุงมาใบหนึ่ง ใส่จนเรียบร้อยแล้วเก็บไว้ในอกเสื้อ
ยามนี้สองพ่อลูกในห้องข้างๆ ยังคุยเรื่องวิชาต้มตุ๋นกันอยู่ เสียงแว่วเข้าหูเขาไม่ขาดสาย
“ลูกเอ๋ย บ้านเรามีเจ้าเป็นหน่อเดียว เจ้าต้องตั้งใจเรียนให้ดี หากเจ้าเรียนไม่สำเร็จ ควันธูปสายใต้ของเราก็จะขาดตอนแล้ว”
“จำใส่ใจแล้วขอรับท่านพ่อ ข้าจะตั้งใจเรียนให้ดี ไม่ทำให้ท่านพ่อผิดหวังที่อุตส่าห์ปั้นมาแน่นอน”
ได้ยินดังนั้น หลี่ฮั่วหวังก็ทำหน้าเหยียดหยาม คนต้มตุ๋นทั้งรังยังจะหลอกจนกลายเป็นเกียรติวงศ์ตระกูลไปได้
เดินสำรวจรอบหนึ่งอย่างรวดเร็ว หลี่ฮั่วหวังก็พบห้องใต้ดินของบ้านนี้แล้วเดินเข้าไป ข้างในเต็มไปด้วยเนื้อเค็มรมควันและไหผักดองสารพัด
หลี่ฮั่วหวังขนของเหล่านี้ออกมาข้างนอก แล้วโยนข้ามกำแพงไปให้คนอื่นๆ ที่รออยู่อีกฝั่ง
ภาพนี้ดูพิลึกยิ่งนัก ไหผักดองใบหนึ่งลอยขึ้นไปเอง ลอยไปถึงมุมกำแพงแล้วก็ข้ามไปอีกฝั่ง
หากมีใครเห็นเข้า ต้องตกใจแน่
เสียงสนทนาของพ่อลูกคู่นั้นยังดังอยู่ข้างหู
“ลูกเอ๋ย ลงเขาคราวนี้ เจ้าหลอกเมียกลับมาให้ข้าสักคน ขอเพียงเจ้าหลอกกลับมาได้ ข้าก็จะนับว่าเจ้าสำเร็จวิชา”
“ท่านพ่อ เมียก็หลอกได้ด้วยหรือขอรับ”
“ถามโง่ๆ ขอเพียงเจ้าตั้งใจหลอก หลอกอย่างจดจ่อ มีอะไรหลอกไม่ได้บ้าง แม่เจ้าตอนนั้นข้าก็หลอกมาเหมือนกัน ป่านนี้นางยังไม่รู้ตัวสักนิด”
ไม่รู้เพราะเหตุใด ยิ่งฟังโทสะในใจหลี่ฮั่วหวังก็ยิ่งลุกโชน มือที่ขนของอยู่ชะงักลง “ฆ่ามันทิ้งให้หมดเลยดีไหมนะ”
เพราะเรื่องนิกายลวงลืมก่อนหน้านี้ ตอนนี้เขาจึงเกลียดชังพวกต้มตุ๋นยิ่งนัก หากพวกต้มตุ๋นทั่วใต้หล้าตายให้หมดได้ก็ยิ่งดี
“นักพรต เจ้าจะทำเช่นนั้นไม่ได้ พวกเขาทำผิดจริง แต่อย่างน้อยก็ยังไม่ถึงขั้นสมควรตาย”
เสียงข้างกายทำให้หลี่ฮั่วหวังสะดุ้ง เขาพบว่าพระชราที่ไม่ได้เห็นมาพักหนึ่งโผล่ออกมาอีกแล้ว
พระชราเดินวนรอบตัวหลี่ฮั่วหวัง พร่ำพูดถ้อยคำเทศนาให้คนกลับตัวเป็นคนดีไม่หยุด
ลังเลอยู่หลายตลบ ในที่สุดหลี่ฮั่วหวังก็ล้มเลิกความคิดนั้น
พระชราพูดถูก ตนจะฆ่าพวกเขาไม่ได้
ตนจะใช้การฆ่าเป็นหนทางเดียวไปตลอดไม่ได้ มิฉะนั้นก็เหมือนถือค้อนอยู่ในมือ มองอะไรก็เห็นเป็นตะปูไปหมด ตนจะยิ่งสุดโต่งขึ้นเรื่อยๆ
ทว่าโทษตายละเว้นได้ โทษเป็นมิอาจพ้น เขาตัดสินใจกวาดบ้านนั้นให้เกลี้ยง ให้พวกมันได้ลิ้มรสการสูญเสียของเสียบ้าง
จากนั้นหลี่ฮั่วหวังก็ขโมยของในบ้านนั้นจนเกลี้ยงทั้งในทั้งนอก อะไรที่กินได้หรือมีค่าถูกกวาดไปหมด
“ลูกเอ๋ย คำหลอกคนจะกุขึ้นส่งเดชไม่ได้ ต้องมีเท็จไม่กี่ส่วนปนจริงไม่กี่ส่วน คนอื่นถึงจะเชื่อ”
“ท่านพ่อ เรื่องนี้ข้ารู้ แต่ต้องเท็จกี่ส่วนปนจริงกี่ส่วนกันแน่ ในคัมภีร์ต้มตุ๋นก็ไม่ได้บอกไว้นี่”
“โง่! แน่นอนว่าต้องดูคนก่อนตักกับข้าว คนที่หลอกง่าย คำจริงก็น้อยหน่อย คำเท็จก็มากหน่อย”
“ส่วนคนที่หลอกยาก โดยเฉพาะพวกหัวดื้อเป็นพิเศษ เจ้าต้องพูดความจริงต่อหน้าเขาให้มาก เช่นนี้ยามเจ้าลงมือหลอก เขาถึงจะเชื่อเจ้า”
“จำไว้ คำพูดของนักต้มตุ๋นที่ใช้การได้ ข้างในต้องมีความจริงปนอยู่เสมอ!”
“จำได้แล้วขอรับ”
หลี่ฮั่วหวังที่กำลังจะไป ได้ยินคำนี้ก็อ้อมกลับเข้าไปในเรือนอีกครั้ง
เมื่อเขาออกมาอีกครั้ง ตำราเก่าครึ่งใหม่ครึ่งเล่มหนึ่งก็อยู่ในมือแล้ว บนปกเขียนอักษรโย้เย้ไว้ว่า คัมภีร์ต้มตุ๋น
“ให้พวกเจ้าหลอกคนนักนะ!”
“เป็นอย่างไร ขนครบหรือยัง” ร่างเงาและร่างจริงของหลี่ฮั่วหวังกลับมาซ้อนกันต่อหน้าทุกคน
“ครบแล้ว ครบแล้วขอรับ พวกเราแทบแบกไม่ไหวแล้ว ว่าแต่ศิษย์พี่หลี่ ของพวกนี้ได้มาจากไหนหรือขอรับ” โก่วหวาที่ยัดเนื้อเค็มเข้าปากไปชิ้นหนึ่งแล้วเอ่ยถาม
“ครบก็ดีแล้ว เดินไปพลางคุยไปพลางเถิด”
ขณะค่อยๆ เดินออกจากหมู่บ้าน เสียงร้องโหยหวนอันน่าเวทนาก็ค่อยๆ ห่างหายไปจากหูของหลี่ฮั่วหวัง
“ท่านพ่อ! คัมภีร์ต้มตุ๋นของบ้านเราถูกขโมยไปแล้ว!”
“ท่านพ่อ! ไก่ในบ้านเราถูกคนขโมยไปแล้ว!!”
“ท่านพ่อ! แม้แต่กระทะบนเตาบ้านเราก็ถูกขโมยไปแล้ว!!!”
ของมากมายปานนี้ ต้องเปลืองแรงอยู่พักใหญ่ จึงขนลงมาจากทางภูเขาขรุขระได้ในที่สุด
ทว่าพอเห็นของหนักอึ้งในมือ ทุกคนก็ยิ้มแย้มเบิกบาน ในที่สุดก็ไม่ต้องหิวอีกแล้ว
สิ่งแรกหลังลงจากเขา คือหาลำธาร ก่อไฟหุงหาอาหารกินกันให้อิ่มหนำสักมื้อ
ครั้นอิ่มท้องแล้ว ความกังวลบนใบหน้าของทุกคนก็มลายหาย แม้แต่อารมณ์ก็ดีขึ้น
“น้องสาวทั้งหลาย ขอโทษด้วยนะ ที่ข้าพูดไปก่อนหน้านี้ไม่ได้ตั้งใจหรอก” โก่วหวายิ้มตาหยีขยับเข้าไปหาพวกผู้หญิง
“ไสหัวไป! ใครจะไม่รู้ว่าตอนนี้ในหัวเจ้าคิดอะไรอยู่ กินอิ่มแล้วก็คิดแต่เรื่องบัดสี”
“พี่เสี่ยวหม่าน ดูท่านพูดเข้าสิ ที่ข้าพูดไปก่อนหน้านี้ก็คิดเผื่อทุกคนไม่ใช่หรือ ของกินเป็นของส่วนรวม...”
หลี่ฮั่วหวังฟังพวกเขาต่อปากต่อคำกันพลางล้วงของที่ได้มาก่อนหน้านี้ออกจากอกเสื้อ
เขายื่นถุงหนักอึ้งเหล่านี้ใส่อ้อมแขนไป๋หลิงเหมี่ยว “นี่เป็นของที่เจ้าพวกต้มตุ๋นนั่นเก็บสะสมไว้ มีทั้งทองทั้งเงิน เจ้านับดูเถิด”
“เจ้าค่ะ”
หลี่ฮั่วหวังที่ได้ว่างเสียที มองคนอื่นๆ ที่กินอิ่มหนำสำราญ หัวใจที่แขวนค้างอยู่ก็วางลงได้ในที่สุด
ปัญหาเสบียงคลี่คลายแล้ว ต่อจากนี้ขอเพียงผ่านโฮ่วสู่ไปได้อย่างราบรื่น ความยุ่งยากคราวนี้ก็นับว่าผ่านพ้นไปอย่างปลอดภัย
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยิบคัมภีร์ต้มตุ๋นเล่มนั้นออกมาพลิกอ่าน
“ถึงกับมีตำราสอนวิชาต้มตุ๋นโดยเฉพาะ เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกจริงๆ”
“เหอะ ข้างในถึงกับมีแบบแผนคำพูดสำหรับหลอกคนด้วย”
เดิมทีหลี่ฮั่วหวังแค่พลิกอ่านส่งเดชฆ่าเวลา
ทว่ายิ่งพลิกอ่าน สีหน้าหลี่ฮั่วหวังก็ยิ่งเคร่งเครียด กระทั่งนั่งตัวตรงขึ้น
เขาพบว่ากลวิธีพูดบางอย่างในนี้ นิกายลวงลืมเคยใช้กับเขามาแล้ว
คำพูดของนิกายลวงลืมส่วนหนึ่งเป็นคำเท็จจริง ทว่าในนั้นมีบางส่วนเป็นความจริง!
กำลังโหลดความเห็น...