คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 200

ตอน 200

ตอนที่ 200 หมู่บ้าน

บนทางดินเหลืองสายเล็กอันเฉอะแฉะ คณะของหลี่ฮั่วหวังที่กลับคืนสู่รูปลักษณ์ปกติแล้วยังคงเร่งเดินทางต่อ

นับแต่หนีออกมาจากตำบลนั้น ก็ผ่านไปหลายวันแล้ว

ยามนี้ใบหน้าของทุกคนล้วนซูบโทรม ก็ช่วยไม่ได้ กินไม่ดีนุ่งห่มไม่พอ ผลย่อมออกมาเช่นนี้

เมื่อมาถึงบริเวณที่มีพื้นที่ค่อนข้างราบเรียบ หลี่ฮั่วหวังก็ใช้แขนเสื้อซับเหงื่อบนหน้าผาก “พักกันสักหน่อยเถิด”

สิ้นคำนี้ ทุกคนก็ทรุดฮวบลง นอนระเกะระกะอยู่บนพื้น หอบหายใจถี่

ไป๋หลิงเหมี่ยวค่อยๆ ล้วงแผ่นแป้งเหลืองชิ้นสุดท้ายออกมาจากอกเสื้อ หักครึ่งหนึ่งเก็บคืนไว้ก่อน แล้วยื่นอีกครึ่งไปตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง “ศิษย์พี่หลี่ นี่เจ้าค่ะ กินเสียหน่อยเถิด”

หลี่ฮั่วหวังมองนางแวบหนึ่ง แล้วยื่นมือไปบีบหน้าท้องของนาง ตรงนั้นแฟบลีบ

การกระทำนี้ทำให้ไป๋หลิงเหมี่ยวอับอายจนทำตัวไม่ถูก ทว่าก็ไม่อาจปฏิเสธ

“ไม่ต้องประหยัด ข้ารู้ว่าเจ้ากินจุ ถึงเวลากินก็กินไป อย่าปล่อยให้ตัวเองหิวเด็ดขาด เรื่องอื่นข้าจะหาทางเอง”

“ข้าไม่หิวจริงๆ เจ้าค่ะ ท่านกินเถิด” ไป๋หลิงเหมี่ยวดันแผ่นแป้งกลับไปอีกครั้ง

คราวนี้หลี่ฮั่วหวังคร้านจะรับอีก เขากางแผนที่ออกดู หาหนทางเติมเสบียง

ทั้งของกินของใช้ล้วนไม่พอแล้ว ต้องรีบหามาเติมโดยเร็ว

เขาเคยคิดจะปล้นพวกโจรป่า แต่พอนึกถึงความเกี่ยวพันระหว่างโจรป่ากับทหารนักโทษ หลี่ฮั่วหวังก็ล้มเลิกความคิดนั้น

ใครจะรู้ได้ว่าโจรป่าพวกนี้เป็นหูเป็นตาให้นางผู้นั้นหรือไม่

ก่อนหน้านี้กว่าจะสลัดหลุดมาได้ก็แสนยากเย็น หากเพื่อของกินเพียงน้อยนิดแล้วต้องไปยั่วทหารนักโทษอีก ย่อมไม่คุ้ม

“ปล้นชาวบ้านธรรมดางั้นเหรอ”

หลี่ฮั่วหวังตัดความคิดนี้ทิ้งทันที เขาจะไม่มีวันทำเรื่องเดรัจฉานเยี่ยงอาจารย์ของตนเด็ดขาด

ตนคือหลี่ฮั่วหวัง ตนมิใช่ตันหยางจื่อ

ไม่ปล้นโจร ไม่ข่มเหงชาวบ้าน แต่ก็ต้องหาเสบียงและเงินติดตัวให้พอ เรื่องนี้ออกจะยากอยู่จริงๆ

ในเวลานั้นเอง โก่วหวาที่อยู่ข้างๆ ก็เดินยิ้มแหยๆ เข้ามา ยื่นมือหมายจะคว้าแผ่นแป้งในมือไป๋หลิงเหมี่ยว ทว่ากลับถูกนางปัดมือออก

“ศิษย์พี่หญิงไป๋ ให้ข้าเถอะ ศิษย์พี่หลี่เขาไม่หิว แต่ข้าหิว”

“ไม่ได้ ตอนนี้เหลือเสบียงอยู่แค่นี้แล้ว ไปกินของเจ้าเองไป!”

“ของข้ากินหมดไปนานแล้ว”

“เช่นนั้นเจ้าก็ทนหิวไป อดไม่กี่วันไม่ตายหรอก”

โก่วหวาคอตก สอดมือเข้าไปในเสื้อหลวมโพรกเกาซี่โครงของตน

เขาหันไปมองคนอื่นๆ ที่อยู่ใกล้ๆ

ทว่าคราวนี้ไม่มีใครมีของกิน แม้แต่หยางเสี่ยวไหที่รู้ใจคนที่สุดก็ไม่ได้แบ่งให้เขา

สายตาของเขาค่อยๆ เลื่อนไปจับที่กลุ่มสตรีที่ช่วยออกมาจากค่ายโจร

“รู้อย่างนี้ทิ้งพวกนางไปเสียก็ดี อะไรก็ไม่ทำ ดีแต่ผลาญเสบียง ตัวถ่วงชัดๆ”

คำพูดของโก่วหวาทำให้สตรีเหล่านั้นหน้าเผือดด้วยความหวาดผวา พวกนางเบียดกายเข้าหากันอย่างไร้ที่พึ่ง

“เจ้ายังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า พูดมากไร้สาระอยู่ได้!” ชุนเสี่ยวหม่านทนฟังไม่ไหว

“ก็มันจริงนี่ ข้าพูดผิดตรงไหนเล่า”

“อะ-อย่า... อย่าทิ้งข้าเลย! ข้ามีประโยชน์ ข้ารู้ว่าที่ไหนมีเสบียง อยู่ไม่ไกลจากนี่ ข้าพาพวกท่านไปยืมได้”

คำพูดนี้ดึงสายตาของทุกคนไปที่กลุ่มสตรีเหล่านั้น

คนพูดคือหญิงปากกว้างผู้หนึ่ง ที่โจรป่าถึงกับฉุดตัวไป เห็นได้ชัดว่านางมิได้มีดีแค่ปากกว้าง

เมื่อเห็นทุกคนหันมามอง หญิงผู้นี้ก็ก้มหน้าลงอย่างไม่สบายใจ

“ที่เจ้าพูดเป็นความจริงหรือ หาเสบียงได้จริงหรือ”

หลี่ฮั่วหวังเดินเข้ามา หยุดยืนตรงหน้านางแล้วถาม

เขาพลันรู้ตัวว่าเมื่อครู่ตนคิดวนเข้ามุมอับ มีคนท้องถิ่นโฮ่วสู่กลุ่มใหญ่คอยนำทางอยู่แล้ว จะไปง้อแผนที่ทำไมกัน

“อืม... ใกล้ๆ นี้มีหมู่บ้านอยู่แห่งหนึ่ง... น้าสี่ของข้าทำนาอยู่ที่นั่น... ข้าไปขอยืมได้...”

หลี่ฮั่วหวังดูแผนที่ในมืออีกครั้ง พบว่าบนนั้นไม่ได้ระบุไว้

“ฮะๆ... หมู่บ้านเล็กค่ายน้อยพวกนี้มีมากเกินไป ตาเฒ่าจะทำเครื่องหมายไหวได้อย่างไร” จินซานจ่าวเดินเข้ามาอธิบายอย่างกระอักกระอ่วน

“น้องชาย ไม่รู้ก็บอกว่าไม่รู้ จะแสร้งทำไม ทำท่านนักพรตน้อยเสียการไปเท่าใดแล้ว”

คำแซวของลวี่จ้วงหยวนทำเอาใบหน้าชราของจินซานจ่าวแดงก่ำ “พี่ชาย ข้ามิได้พูดเหลวไหล ทั่วทั้งโฮ่วสู่เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีที่เช่นนี้อยู่มากเท่า-”

“พอแล้ว ไม่มีเวลามาคุยเล่น เราไปดูกันก่อน เจ้าพาพวกเราไปบ้านน้าสี่ของเจ้า”

คำพูดของหลี่ฮั่วหวังเป็นอันชี้ขาด ทุกคนที่ยังพักอยู่ต่างลุกขึ้นยืน

จากนั้นทั้งคณะก็เดินตามหญิงปากกว้าง มุ่งหน้าไปยังภูเขาหินลูกหนึ่งที่อยู่ไกลออกไป

เมื่อมาถึงเชิงเขาหินอันแห้งแล้ง หญิงปากกว้างก็ไม่หยุด นางพาคนอื่นๆ เริ่มปีนขึ้นภูเขาโดดเดี่ยวลูกนั้นทันที

ช่วงแรกยังพอมีทาง ทว่าถัดไปกลับไม่มีทางเหลืออีก ต้องใช้ทั้งมือและเท้าปีนป่ายขึ้นไป

หลายครั้งที่หลี่ฮั่วหวังนึกว่าหญิงผู้นี้หลอกตน ที่ซอมซ่อเช่นนี้ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนที่ที่จะมีหมู่บ้าน

ทว่าเมื่อทุ่มแรงแทบขาดใจปีนขึ้นมาถึงยอดเขา ภาพดินแดนสวรรค์ที่ตัดขาดจากโลกภายนอกก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

ภูเขาลูกนี้ยอดราบเรียบ และบนยอดเขาราบนั้นมีหมู่บ้านแห่งหนึ่งตั้งอยู่จริงๆ

ที่สำคัญยิ่งกว่าคือเขาเห็นผืนนาเขียวขจีกว้างสุดลูกหูลูกตา ซึ่งหาดูได้ยากยิ่งในโฮ่วสู่อันแห้งแล้ง

“ไอ้บ้า-... ไอ้คนกินอิ่มไม่มีอะไรทำที่ไหนกัน ถึงได้มาสร้างหมู่บ้านไว้บนนี้ เหนื่อยแทบตาย” โก่วหวาบีบนวดขาที่ปวดเมื่อยพลางบ่นอุบ

“ตาเฒ่าว่านะ คงหนีภาษีขูดรีดกับการเกณฑ์แรงงาน ไม่ก็หนีการเกณฑ์ทหาร อย่างไรเสียก็ไม่พ้นเรื่องพวกนี้”

“เฮ้อ พอคิดเช่นนี้ ราษฎรใต้หล้าช่างลำเค็ญนัก มีเรื่องให้ต้องตรากตรำมากเหลือเกิน”

“ขุนนางโฮ่วสู่บีบคั้นคนหนักถึงเพียงนี้เชียวหรือ บีบจนคนต้องหนีขึ้นมาอยู่บนเขา ขุนนางแถวบ้านข้าไม่เป็นเช่นนี้เลย ทำนาเก็บเกี่ยวฤดูสารทก็เก็บข้าวหลวงแค่ห้าส่วน ซ้ำคนทำนายังได้ยกเว้นเกณฑ์แรงงานอีกด้วย”

เมื่อได้เทียบกับคนที่แย่กว่า ลวี่จ้วงหยวนก็ได้ความอิ่มเอมใจราคาถูกมาอย่างหนึ่ง

ระหว่างที่พวกเขาคุยกัน หลี่ฮั่วหวังก็ถามหญิงปากกว้างจนรู้แน่ชัดแล้วว่าบ้านน้าสี่ของนางอยู่ตรงไหน แล้วเดินเข้าไปข้างใน

ที่นี่ดูสงบร่มเย็นจริงๆ บ้านทุกหลังล้วนสะอาดสะอ้านและโปร่งสว่าง

เรื่องราวภายนอกไม่กระทบที่นี่แม้แต่น้อย ราวกับเป็นดินแดนสวรรค์ตัดขาดจากโลกภายนอกจริงๆ

“ศิษย์พี่หลี่ หมู่บ้านของข้าก็คล้ายๆ ที่นี่เจ้าค่ะ แม้คนจะน้อยกว่า แต่ล้วนเป็นคนดี”

เมื่อเห็นทุกสิ่งตรงหน้า ไป๋หลิงเหมี่ยวก็นึกถึงบางสิ่งขึ้นมา ใบหน้าฉายแววยินดี

“ถ้าตั้งหลักได้แล้ว วันหน้าได้อยู่กับทุกคนในที่แบบนี้ไปตลอด ก็ดูเป็นทางเลือกที่ไม่เลวเหมือนกัน” หลี่ฮั่วหวังคิดในใจ

ประสาทสัมผัสอันเฉียบไวทำให้เขาได้ยินเสียงในบ้านเรือน

คนนอกหมู่บ้านกลุ่มใหญ่เดินเข้ามา ย่อมเรียกความสนใจจากคนในหมู่บ้านเป็นธรรมดา

ทว่าเมื่อหญิงปากกว้างเอ่ยชื่อน้าสี่ของนางได้ถูกต้อง แววเป็นศัตรูบนใบหน้าคนเหล่านั้นก็จางลงไปมาก

เดิมนึกว่าทุกอย่างเริ่มไปในทางที่ดี ทว่าพอได้ยินว่าญาติห่างๆ มาขอยืมเสบียง บ้านนั้นก็ไม่ยอมแม้แต่จะเปิดประตู

หญิงปากกว้างยืนอยู่หน้าประตูใหญ่ที่ปิดสนิทและแปะภาพทวารบาลไว้สองแผ่น มองคนอื่นๆ อย่างหวาดผวา

น้ำตาของนางไหลพรากไม่หยุด เอ่ยเสียงสะอื้น “ข้า... ข้าไม่รู้จริงๆ... พวกท่านอย่าทิ้งข้าไว้... ข้าไม่มีที่ไปแล้ว...”

ความกระวนกระวายฉายชัดบนใบหน้าของคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่ หากยังไม่มีอะไรกินอีก คงได้แต่กินลมกินแล้งกันแล้ว

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 200
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 201 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 199กลับหน้าเรื่อง
ตอน 199ตอน 201