คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 199

ตอน 199

ตอนที่ 199 ทั้งสองฝ่าย

เฉาไห่ค่อยๆ ผลักประตูเข้าไปอย่างระมัดระวัง ก็เห็นเผิงหลงเถิงนอนอยู่บนเตียง ปล่อยให้หมอสองคนพันแผลที่ลำคอ

“ไอ้หยา!” เฉาไห่เดินเข้าไป พอถึงข้างเตียงเผิงหลงเถิงก็กระทืบเท้าอย่างแรง

“เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ ถึงได้ฆ่าคนไปหลายพันคน!”

เผิงหลงเถิงที่หลับตาพักอยู่เอ่ยขึ้น “ทำศึกแต่ไม่จ่ายเบี้ยหวัด ใครจะรบให้พวกมัน ไม่ให้บำเหน็จ ใครจะรบชนะให้พวกมัน”

“ขอเงินจากพวกมันยากยิ่งกว่าฆ่าพวกมันเสียอีก ได้ ในเมื่อพวกมันลำบากนัก ข้าก็จะทวงบำเหน็จเอาเอง!”

“รบรากันอยู่ในสนามรบมานานเพียงนี้ ข้าจะปล่อยให้ทหารของข้าเสียเปรียบไม่ได้!”

“เจ้า เจ้า เจ้า-” เฉาไห่โกรธจนพูดไม่ออก

“ก็แค่ตำบลเล็กๆ ไม่กี่พันคน ดูเจ้าร้อนรนเข้าสิ ข้าไม่ไปหาเมืองสักเมืองก็นับว่าไว้หน้าพวกบัณฑิตหมวกผ้านั่นมากพอแล้ว”

“พูดง่ายนัก! นั่นล้วนเป็นราษฎรของโฮ่วสู่ทั้งนั้น!” เฉาไห่โกรธจนต้องปาดน้ำตา เดินวนไปมาอยู่ในห้อง

“ยามนี้ในราชสำนักกำลังทะเลาะกันวุ่นวายเรื่องภัยพิบัติ เจ้ากลับยังจะไปซ้ำเติมให้พวกเขาขุ่นเคืองอีก! เจ้าทำเช่นนี้เท่ากับล่วงเกินพวกเขาจนหมดแล้ว!”

เผิงหลงเถิงผลักหมอที่กำลังเย็บแผลที่คอให้นางออกไป แล้วลุกขึ้นนั่งทันที

“ภัยพิบัติหรือไม่เกี่ยวอันใดกับข้า ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา คนเป็นทหารก็ต้องได้เบี้ยหวัด! อีกอย่าง เจ้าจะกลัวอะไรนักหนา ใช่ว่าเพิ่งมีภัยพิบัติครั้งแรกเสียเมื่อไร”

“แม่คุณเอ๋ย เจ้าจะเอาเบี้ยหวัดก็เอาไปสิ ไปฆ่าคนทำไมกันเล่า”

เฉาไห่บ่นพลางกรีดนิ้วดอกกล้วยไม้ ใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดคราบเลือดบนเกราะของเผิงหลงเถิง

“เพิ่งลงจากสนามรบ คนตายไปตั้งมากมาย สุดท้ายกลับไม่มีทั้งบำเหน็จและเบี้ยหวัด เด็กๆ อัดอั้นกันอยู่เต็มอก หากไม่ได้ระบายออกมา ค่ายได้แตกฮือเป็นจลาจลแน่”

เสียงของเฉาไห่เบาลงมาก “เจ้าจะพูดจนฟ้าแตกก็ตามเถิด กระดาษย่อมห่อไฟไม่มิด หากราชสำนักรู้ว่าเจ้าทำเช่นนี้...”

“รู้ก็รู้ไปสิ เจ้าคิดว่าพวกจิ้งจอกเฒ่าพวกนั้นไม่รู้หรือไร”

“พวกมันยักยอกเบี้ยหวัดของทหารนักโทษ ยังจะคาดไม่ถึงจริงๆ หรือว่าข้าจะทำอย่างไร”

“เบื้องบนไม่ทำให้เป็นเรื่องใหญ่หรอก พวกบัณฑิตหมวกผ้าจะช่วยกันปิดบังเอง มิฉะนั้นหากเรื่องบานปลาย ก็เสียหน้ากันทุกฝ่าย”

“ตอนนี้ดีจะตาย พวกมันไม่ต้องควักกระเป๋าเพิ่ม พวกเราก็ได้เบี้ยหวัด ไม่มีใครเสียเปรียบ”

“อีกอย่าง ข้าไม่ได้ทำส่งเดช นี่เรียกว่ายกทัพมีเหตุอันชอบธรรม เจ้าไม่เห็นหรือว่าข้าไล่ต้อนจนสายลับซื่อฉีโผล่หัวออกมาได้ตั้งหลายคน”

พูดถึงตรงนี้ เผิงหลงเถิงก็นึกอะไรขึ้นได้ สีหน้าพลันมืดครึ้ม ยกมือขึ้นลูบแก้มซ้ายของตน

รอยสักสีครามบนแก้มนั้นถูกไฟลวกไปเกือบหมด อักษรภักดีสองตัวที่บิดเบี้ยวยิ่งดูน่าสะพรึงกลัว

โดยเฉพาะตาซ้าย ดวงตาหงส์อันคมงามของเผิงหลงเถิงถูกฝ้าขาวขุ่นปกคลุมไว้ชั้นหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าบอดสนิทแล้ว

“เจ้าเด็กดี หนีรอดจากมือข้าไปได้ ทั้งยังทำข้าบาดเจ็บ ใจถึงนัก!”

“ผู้ตรวจทัพ เจ้าไปบอกคนของกองตรวจดาราไว้ หาตัวเจอเมื่อใดให้บอกที่อยู่แก่ข้า มันต้องตายด้วยมือข้าเท่านั้น”

“เฮ้อ ท่านแม่ทัพ ช่างเถิด ในเมื่อเจ้าหนุ่มนั่นเป็นคนของลัทธิอ่าวจิ่ง ก็ไม่ใช่ธุระของเจ้าแล้ว พวกเรากลับค่ายกันเถิด”

“ไม่ได้! เผิงหลงเถิงผู้นี้แค้นไม่เคยค้างคืน! ใครหน้าไหนบังอาจแหยมข้า ต้องตายห่าสถานเดียว!”

“แต่ก็ไม่มีข้ออ้างนี่ หรือเจ้าจะนำทัพเที่ยวตะลอนไปทั่วโฮ่วสู่ เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นฝ่าบาทหรือไร”

“แม่ทัพอยู่นอกเมืองหลวง ราชโองการบางประการไม่จำต้องรับ โจรภูเขาจั๋วซานชูธงก่อกบฏข่มเหงราษฎร แม่ทัพผู้นี้จะยกทัพไปปราบ”

เฉาไห่สีหน้าจนใจยิ่งนัก “พวกมันไปกบฏตั้งแต่เมื่อไร มิใช่เพิ่งถูกเจ้าตีจนสยบไปหรอกหรือ”

“ข้าบอกว่าพวกมันกบฏ พวกมันก็คือกบฏ!”

มือในถุงเกราะเหล็กของเผิงหลงเถิงทุบลงอย่างแรง จนเตียงไม้แข็งแรงทะลุเป็นรู

◆ ◆ ◆

กระบองเขี้ยวหมาป่าที่มีหนามแหลมคมฟาดลงอย่างหนักหน่วง ทุบหัวงูยักษ์ยาวสองเมตรตัวหนึ่งจนแหลกเละ

เกาจื้อเจียนหยิบมันขึ้นมา ยิ้มซื่อๆ แล้วโยนพาดบ่า เดินกลับที่พัก

ที่นี่เป็นป่าหิน แม้จะมีหินอยู่ทุกหนแห่ง ทว่าอย่างน้อยก็ไม่แห้งแล้งเหมือนก่อนหน้านี้ พืชพรรณสีเขียวช่วยเติมชีวิตชีวาให้ที่แห่งนี้ได้บ้าง

เดินไปไม่นาน เกาจื้อเจียนก็เห็นคนอื่นๆ อยู่ในถ้ำแห่งหนึ่ง

“ทะ-ทะ-ทำ...” เขาชูงูยักษ์ขึ้นสูงแล้วเดินเข้าไปใกล้

“ทำอะไรเล่า ศิษย์พี่หลี่ไม่ให้ก่อไฟ แทะเสบียงแห้งไปเถอะ”

ทว่าจินซานจ่าวกลับไม่คิดเช่นนั้น เขายิ้มตาหยีแล้วยื่นมือไปรับงูมา

“ไร้ไฟก็ปรุงได้ ของสิ่งนี้ทำเป็นงูแล่ดิบได้นี่นา”

กล่าวจบ เขาก็หยิบมีดเล่มเล็กออกมาลอกหนังงู แล่เนื้องูสดเป็นชิ้นบางๆ ทีละชิ้น แล้วจัดเรียงอย่างพิถีพิถัน

จินซานจ่าวหยิบตะเกียบไม้ไผ่ขึ้นมา คีบเนื้อสองชิ้นจิ้มพริกป่นเล็กน้อยแล้วส่งเข้าปาก

“อืม! รสเลิศหาใดเปรียบ ทุกท่านมาลองชิมกันเถิด”

คนอื่นๆ ล้อมวงเข้ามา ผลัดกันคีบกินคนละคำ

โก่วหวาที่กำลังกินเพลินวางตะเกียบลง ตะโกนเรียกหลี่ฮั่วหวังที่อยู่ห่างออกไป “ศิษย์พี่หลี่ มากินเนื้องูเร็วขอรับ เนื้องูดิบนี่พอเข้าปาก ไม่น่าเชื่อเลยขอรับ เหมือนเคี้ยวมันหมูอย่างไรอย่างนั้น”

ทว่ายามนี้หลี่ฮั่วหวังไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย เขากุมศีรษะทดลองพลังใหม่ของตนต่อไป

“ฟึ่บ!” ครั้นหลี่ฮั่วหวังลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็พบว่ามุมมองของตนตะแคงข้าง แปะอยู่บนผนังหิน ใต้ผนังหินคือศีรษะของตัวเอง

“ใกล้เข้าไปอีกนิด... ใกล้เข้าไปอีกหน่อย... อย่าลน ค่อยๆ ทำ...”

เมื่อหลี่ฮั่วหวังสะกดจิตตัวเองในใจ มุมมองของเขาก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป เคลื่อนเข้าไปรวมเป็นหนึ่งเดียวกับร่าง

ครานี้ไม่คลาดเคลื่อนแม้แต่น้อย หลังฝึกมาหลายวัน หลี่ฮั่วหวังก็ประกบได้ตรงเป๊ะไม่ผิดแม้แต่เส้นผม

เขามองซ้ายมองขวา แล้วร่างเงาของหลี่ฮั่วหวังก็พุ่งวาบไปปรากฏตรงหน้าหมั่นโถวที่นั่งยองอยู่

สิ่งที่โผล่มาตรงหน้ากะทันหันทำให้มันตกใจ หัวหงายไปด้านหลังจนล้มลงกับพื้น

หมั่นโถวลุกขึ้น หูที่ตั้งชันลู่ลง มันส่ายหัวกระดิกหางให้ร่างเงาของหลี่ฮั่วหวัง

หลี่ฮั่วหวังเห็นภาพนี้ก็คิดในใจ “ช่างมันเถอะว่าเกิดขึ้นได้ยังไง ความสามารถนี้มีประโยชน์มหาศาล”

“เวลาประมือกับใคร จู่ๆ ใช้ออกมาสักที ต้องจู่โจมทีเผลอได้ชะงัดแน่”

“แต่ยังต้องฝึกอีกเยอะ ต้องฝึกจนคล่องเหมือนแขนขาตัวเองถึงจะใช้ได้”

ยามนี้หลี่ฮั่วหวังสามารถให้ร่างเงาของตนปรากฏ ณ จุดใดก็ได้ในระยะราวหนึ่งจั้งจากร่าง

ในทางกลับกัน เขาก็ทิ้งร่างเงาไว้ที่เดิม แล้วให้ร่างจริงที่มองไม่เห็นไปปรากฏที่อื่นภายในหนึ่งจั้งได้เช่นกัน

ศัตรูโจมตีร่างเงา หลี่ฮั่วหวังก็จะไม่บาดเจ็บแม้แต่น้อย ดังเช่นตอนต่อสู้กับแม่ทัพหญิงผู้นั้น

ทว่าความสามารถนี้ก็ใช้พร่ำเพรื่อไม่ได้ ผู้อื่นไม่ใช่คนโง่ เสียท่าครั้งหนึ่งแล้ว ครั้งหน้าย่อมต้องระวังตัว

“ศิษย์พี่หลี่ อิทธิฤทธิ์ฝึกได้ถึงไหนแล้วเจ้าคะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวถือชามงูแล่ดิบเดินเข้ามา

“พอใช้ได้” หลี่ฮั่วหวังหยิบตะเกียบขึ้นมา พุ้ยกินราวกับกินบะหมี่

เนื้องูดิบรสชาติไม่ได้ดีนัก ทว่าสำหรับหลี่ฮั่วหวังที่กินเสบียงแห้งจนเอียนแล้ว ก็นับว่าไม่เลว

“ศิษย์พี่หลี่ อีกนานเท่าใดเราจึงจะพ้นโฮ่วสู่เจ้าคะ”

ตะเกียบของหลี่ฮั่วหวังชะงัก เขาล้วงแผนที่ละเอียดที่จินซานจ่าววาดไว้ออกมาจากอกเสื้อแล้วกางดูอีกครั้ง

“ทางใหญ่ไปไม่ได้แล้ว ต่อจากนี้เราต้องไปทางเล็ก หรือกระทั่งทางเล็กก็ไม่ใช้ ทว่าพวกมันไม่รู้ว่าเราจะไปที่ใด ในเรื่องนี้ข้ายังกุมความได้เปรียบไว้”

“อีกสองวันเราจะถึงตรงนี้ จากนั้นขึ้นเหนือไปอีกราวเจ็ดวันก็น่าจะถึงชายแดน เราจะไม่ผ่านด่าน แต่อ้อมไปทางข้าง ขอเพียงพ้นโฮ่วสู่ เราก็ปลอดภัยแล้ว”

“แต่ว่า... พวกเราทนได้ไม่นานขนาดนั้นหรอกเจ้าค่ะ เสบียงแห้งต่อให้กินอย่างประหยัด อย่างมากก็อยู่ได้อีกสองวัน”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 199
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 200 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 198กลับหน้าเรื่อง
ตอน 198ตอน 200