คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 198

ตอน 198

ตอนที่ 198 ความเปลี่ยนแปลง

ร่างของตนขยับเองได้ ประโยคนี้ฟังเข้าใจง่ายยิ่ง ทว่าเมื่อเกิดขึ้นกับหลี่ฮั่วหวัง กลับกลายเป็นเรื่องที่ยากจะเข้าใจอย่างยิ่ง

หลี่ฮั่วหวังยืดหลังตรง มองแผ่นหลังสีแดงตรงหน้าที่ยืดตรงขึ้นเช่นกัน

จากนั้นเขายกมือขวาขึ้นเหนือศีรษะ แล้วก็เห็นแผ่นหลังสีแดงตรงหน้าทำท่าเดียวกัน

นี่คือร่างของเขา ไม่ผิดแน่

หลี่ฮั่วหวังก้มมองร่างของตนอีกครั้ง ตรงนั้นว่างเปล่าไม่มีสิ่งใด ทว่าเขากลับสัมผัสตัวเองได้

เขาลูบแขนตัวเองและหน้ากากเหรียญทองแดงบนใบหน้า ร่างเงาของหลี่ฮั่วหวังเบื้องหน้าก็ทำเช่นเดียวกัน

ยามนี้หลี่ฮั่วหวังเปรียบดั่งคนเชิดหนังตะลุง สิ่งที่อยู่ห่างออกไปนั่นก็คือตัวหนังในมือเขา

เมื่อเทียบกับว่าสิ่งนี้คืออะไร ยามนี้หลี่ฮั่วหวังอยากรู้มากกว่าว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร และควรแก้ไขอย่างไร

“ใช่แล้ว ฉันนึกออกแล้ว ก่อนหน้านี้ตอนที่มือฉันถูกตรึงไว้กับพื้น แล้วผู้หญิงคนนั้นฟาดง้าวลงมา ร่างของฉันก็เคลื่อนเหลื่อมออกไป!”

หลี่ฮั่วหวังยังนึกขึ้นได้อีกว่า ก่อนหน้านี้ยามรับการโจมตีของเขา สตรีผู้นั้นกลับเอาแต่โจมตีไปที่อื่นตลอด จึงได้เผยช่องโหว่ชัดเจนถึงเพียงนั้น

ตอนนั้นตนไม่ทันได้คิดมาก มาบัดนี้จึงเข้าใจ นางกำลังโจมตีร่างเงาของเขาอยู่ต่างหาก

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมฉันถึงมีความสามารถแบบนี้ เหมือนโลกนี้เกิดบั๊ก หรือว่าโลกนี้จะเป็นของปลอม”

ความคิดนี้ทำให้ใบหน้าของหลี่ฮั่วหวังเริ่มฉายแววหวาดผวา และความหวาดผวานั้นก็ยิ่งลึกลงเรื่อยๆ

เขามองร่างของตนที่อยู่ข้างกาย ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่ามันปลอมเกินไป

ลมหายใจของเขากระชั้นถี่ เขารีบยกสองมือกุมศีรษะ ปากพูดไม่หยุดเพื่อสะกดจิตตัวเอง หมายจะตรึงจิตใจที่เริ่มคลอนแคลนอีกครั้งให้มั่นคง

“ไม่ใช่ โลกนี้ต้องเป็นของจริงแน่นอน ไม่มีทางเป็นภาพลวงในสมองเด็ดขาด!! นี่ข้าต้องปลุกพลังพิเศษของจิตวิสุทธิ์ขึ้นมาได้แน่!”

“ใช่ ไม่ผิดแน่! ต้องเป็นเช่นนี้แน่! ข้าดวงซวยมานานเพียงนี้ ก็ถึงคราวต้องเจอโชคดีบ้างแล้ว! นี่เป็นเรื่องปกติ หลี่ฮั่วหวัง! อย่าระแวงไปเอง! โลกฝั่งโน้นต่างหากที่เป็นของปลอม โลกนี้ต่างหากที่เป็นของจริง!!”

เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังทุกข์ทรมานเช่นนั้น ไป๋หลิงเหมี่ยวก็เดินเข้าไป ยื่นมือหมายจะโอบกอด

ทว่ามือนางกลับโอบได้เพียงความว่างเปล่า ทะลุผ่านร่างเงานั้นไป

“ข้าไม่เป็นไร ข้าไม่เป็นไร” หลี่ฮั่วหวังที่ข่มลมหายใจให้สงบลงได้แล้วถอยไปหนึ่งก้าว

ลวี่จ้วงหยวนเอ่ยด้วยสีหน้าหวาดหวั่น “เป็นเช่นนี้ยังว่าไม่เป็นไรอีก ตัวก็แตะไม่ได้ นี่มันผีชัดๆ! ท่านนักพรตน้อย ท่านลืมไปตั้งแต่เมื่อใดว่าตัวเองตายแล้ว”

สถานการณ์เช่นนี้ผู้อื่นช่วยหลี่ฮั่วหวังไม่ได้ ทำได้เพียงให้เขาค่อยๆ ทำใจยอมรับเอง

ผ่านไปสองก้านธูป หลี่ฮั่วหวังจึงค่อยๆ สงบลง

“ข้าไม่ได้ตาย เพียงแต่ร่างกายข้ามีความสามารถเพิ่มขึ้นมาบ้างเท่านั้น”

อาศัยช่วงที่ทุกคนพักเหนื่อย หลี่ฮั่วหวังเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้พวกเขาฟังคร่าวๆ รอบหนึ่ง

“อ้อ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ที่แท้นี่คืออิทธิฤทธิ์ของท่านนักพรตน้อย” ลวี่จ้วงหยวนทำหน้าเข้าใจกระจ่าง พลางพยักหน้าหงึกหงัก

ไป๋หลิงเหมี่ยวคลำหาจนสัมผัสถูกร่างที่มองไม่เห็นของหลี่ฮั่วหวัง ใบหน้านางฉายแววกังวลขึ้นเล็กน้อย

“ศิษย์พี่หลี่ เช่นนั้นท่านจะต้องเป็นเช่นนี้ไปชั่วชีวิตหรือเจ้าคะ”

“ข้า... เดี๋ยวก่อน ข้าจะลองดู” หลี่ฮั่วหวังพยายามนึกถึงความรู้สึกตอนนั้น สูดหายใจลึกแล้วหลับตาลง

“ขยับกลับมา รีบขยับกลับมาเดี๋ยวนี้! กลับมาซ้อนกันเหมือนเดิม!”

เค้นสมองอยู่นานพักใหญ่ หลี่ฮั่วหวังก็ลืมตาพรึบ แล้วพบอย่างประหลาดใจว่าร่างของตนกลับมาแล้ว!

ทว่ายังไม่ทันได้ดีใจนาน หลี่ฮั่วหวังก็พบปัญหาใหม่

คราวนี้ความรู้สึกกับร่างกายของตนซ้อนทับกันจริงแล้ว เพียงแต่ตำแหน่งดูไม่ค่อยถูกนัก ร่างท่อนล่างของเขาจมติดอยู่ในดิน

แม้ว่าร่างกายจะติดอยู่ในดิน แต่หลี่ฮั่วหวังกลับรู้สึกเหมือนกำลังเหยียบอยู่บนพื้น

ร่างของเขากับกาลอวกาศนี้ก็เคลื่อนเหลื่อมกันเช่นกัน

“เรื่องนี้ข้ารู้ อิทธิฤทธิ์นี้ข้ารู้จักขอรับ ศิษย์พี่หลี่ นี่คือวิชาดำดินใช่หรือไม่ขอรับ!” โก่วหวาเอ่ยถึงสิ่งที่ตนค้นพบอย่างดีใจจนเนื้อเต้น

หลี่ฮั่วหวังขี้เกียจสนใจเขา หลับตาลงลองต่อ

ครั้นลืมตาขึ้นอีกครั้ง ร่างกายหลุดออกมาจากดินแล้วจริง ทว่ามุมมองของเขากลับไปลอยอยู่กลางอากาศ จู่ๆ ก็เปลี่ยนจากมุมมองบุคคลที่หนึ่งกลายเป็นมุมมองบุคคลที่สาม

มองนักพรตชุดแดงเบื้องล่างขยับเดินและเงยหน้าตามการควบคุมของตน ยามนี้หลี่ฮั่วหวังรู้สึกราวกับกำลังเล่นเกม

“ไม่ได้ ลองอีกที! ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะกลับไปไม่ได้!”

หลี่ฮั่วหวังเริ่มลองควบคุมตำแหน่งร่างของตนอีกรอบ

การจะเคลื่อนร่างไม่ใช่เพียงนึกเอาก็พอ แต่ต้องอาศัยความรู้สึกอยากเคลื่อนที่อันรุนแรง ความรู้สึกนั้นราวกับมองดอกไม้ผ่านม่านหมอก ยากจะจับต้องยิ่งนัก

ทุลักทุเลอยู่กับที่นานหนึ่งชั่วยาม ในที่สุดหลี่ฮั่วหวังก็กลับเข้าที่ได้อย่างพอถูไถ

ที่ว่าพอถูไถ ก็เพราะยามนี้จุดมองเห็นของเขาสูงขึ้นเล็กน้อย ไปตั้งอยู่บนหน้าผาก

คลาดไปบ้างก็ช่างมันเถิด หลี่ฮั่วหวังไม่อยากลองอีกแล้ว อย่างไรเสียพวกเขายังอยู่ระหว่างหนีตาย

“พักกันพอแล้ว ไปเถิด รีบออกจากโฮ่วสู่ให้เร็วที่สุด ที่นี่ยิ่งอยู่นานยิ่งอันตราย”

ได้ยินดังนั้น ทุกคนต่างพยักหน้า หยิบสัมภาระที่เหลืออยู่ไม่มากขึ้นมาอีกครั้ง

“ท่านพี่... ข้าวิ่งไม่ไหวแล้ว ข้ายังท้องอยู่นะ” เสียงกระซิบของหลัวเจวียนฮัวดังเข้าหูหลี่ฮั่วหวังชัดเจน

หลี่ฮั่วหวังเงยหน้ามอง ก็เห็นลวี่จวี่เหรินก้มลงอุ้มภรรยาของตนขึ้นมาโดยไม่ปริปาก

◆ ◆ ◆

ตำบลเล็กที่ก่อนหน้านี้ควันไฟคละคลุ้งไปทั่ว บัดนี้พินาศสิ้นแล้ว ซากกำแพงพังทลายเกลื่อนไปทุกหนแห่ง เรือนบางหลังไฟไหม้ก็ไม่มีผู้ใดสนใจ

ซากศพที่ถูกถอดจนเปลือยขาวราวหมูถูกสุมเป็นเนินย่อมๆ หลายเนินอย่างไม่ใยดี

ระหว่างนั้น ทหารนักโทษจับกลุ่มกันสามห้าคน ล้อมวงรอบกองไฟที่ก่อจากขื่อคานเรือน ดื่มสุรากินเนื้อกัน

ชายอ้วนผิวขาวอมชมพูสวมหมวกผู้หนึ่งเอาผ้าเช็ดหน้าปิดจมูก ห่อตัวเดินหลบหลีกสิ่งเหล่านี้

ทันใดนั้นเขารู้สึกว่าเท้าลื่นไถล ก้มลงมองจึงพบว่าเป็นลำไส้ท่อนหนึ่ง! “อุ๊ยตาย! แม่เจ้า!”

เห็นท่าทางตื่นตูมของคนผู้นี้ ทหารนักโทษรอบด้านก็หัวเราะครืนขึ้นมา

“ผู้ตรวจทัพเฉา มาลองชิมหน่อยหรือไม่ เพิ่งย่างเสร็จหมาดๆ” ขาท่อนใหญ่ที่ไหม้เกรียมยังมีเส้นเลือดติดอยู่ยื่นมาจ่อตรงหน้าผู้ตรวจทัพเฉาโดยไม่ทันตั้งตัว

“อ้วก...” เฉาไห่ทนไม่ไหวอีกต่อไป เกาะซากกำแพงข้างๆ แล้วโก่งคออาเจียน

“ดูท่าขี้ขลาดของท่านสิ วางใจเถอะ นี่เนื้อหมู ไม่ใช่เนื้อคน ไม่เห็นกีบหรือไร”

ได้ยินดังนั้น เฉาไห่จึงค่อยรู้สึกดีขึ้นบ้าง เขาค่อยๆ ยื่นสองนิ้วออกไปดันขาหมูนั้นให้ห่างออกไป

“ข้ามีเรื่องสำคัญต้องปรึกษาท่านแม่ทัพเผิง เจ้ารู้หรือไม่ว่านางอยู่ที่ใด เมื่อครู่ข้าไปดูที่กระโจมใหญ่มาแล้ว นางไม่อยู่”

“ท่านเป็นถึงผู้ตรวจทัพยังไม่รู้ แล้วข้าจะไปรู้ได้อย่างไร เมื่อครู่มัวแต่แย่งเงินแย่งผู้หญิงกับพวกเดรัจฉานนั่นอยู่”

ขณะที่เฉาไห่กำลังลำบากใจ มือขนดกข้างหนึ่งพลันยื่นมาจากด้านข้าง ล้วงลงไปคลำหว่างขาของเขา

เฉาไห่ตกใจรีบถอยไปหลายก้าว จึงเห็นว่าเจ้าของมือคือชายหนุ่มคิ้วกระบี่ผู้หนึ่ง เขากำลังแสร้งทำหน้าประหลาดใจมองมือของตัวเอง

“เอ๊ะๆ เมื่อครู่ข้าเหมือนจะคลำโดนอะไรเข้า ขันทีเฉา ตัดไม่เกลี้ยงนี่นา หรือเก็บไว้นิดหนึ่งเพื่อสืบสกุลเฉา”

เฉาไห่เห็นคนผู้นี้ก็ไม่สนคำล้อเลียน รีบถามทันที “โหวเหวิน เจ้าเป็นต่วนปิงของท่านแม่ทัพเผิง ตอนนี้นางอยู่ที่ใด เจ้าต้องรู้แน่”

“ฮิๆๆ อยากรู้หรือ”

โหวเหวินยิ้มเจ้าเล่ห์ขยับเข้าไปใกล้ ตบก้นเขาเบาๆ ทีหนึ่ง พออีกฝ่ายเอามือกุมด้านหลัง ก็ตบด้านหน้าฉับไวอีกที

“โอ๊ยๆ อย่าแกล้งข้าเลย ข้ามีธุระกับท่านแม่ทัพเผิงจริงๆ! เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงอนาคตของท่านแม่ทัพเชียว!”

“ท่านแม่ทัพบาดเจ็บ กำลังรักษาตัวอยู่ทางโน้น ระวังตัวหน่อยเถิด ตอนนี้อารมณ์นางไม่ค่อยดีนัก”

เฉาไห่ไม่สนสิ่งใดอีก รีบเดินไปตามทิศที่โหวเหวินชี้ ตรงไปยังเรือนไม่กี่หลังที่ยังอยู่ในสภาพดี

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 198
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 199 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 197กลับหน้าเรื่อง
ตอน 197ตอน 199