ตอนที่ 197 ขยับแล้ว
ม้าเกราะหนักร่างสูงใหญ่กระโจนข้ามซากศพอย่างแรง แบกรับผู้เป็นนายพุ่งเข้าชนหลี่ฮั่วหวัง
หลี่ฮั่วหวังหลบพ้นได้อย่างหวุดหวิด เพิ่งจะยกกระบี่ขึ้นแล้วหันกลับไปมอง เผิงหลงเถิงก็เงื้อง้าวยาวอันหนักอึ้งในมือฟาดลงมาที่ใบหน้าของเขาแล้ว
ลมกรรโชกหวีดหวิวพัดจนเส้นผมของหลี่ฮั่วหวังปลิวสะบัดไปด้านหลัง
น้ำหนักมหาศาลปานนี้ หลี่ฮั่วหวังไม่กล้าเอาอาวุธของตนเข้ารับตรงๆ แม้แต่น้อย
ต่อให้รับไว้ได้ ร่างนี้ของเขาก็ต้องถูกบดจนแหลกเหลว
หลี่ฮั่วหวังเพิ่งหลบพ้น ง้าวยักษ์ที่หนักจนมิอาจกะประมาณได้นั้นกลับตวัดกวาดขวางตามแรงของนาง ไล่ติดตามมาอีก
ทันใดนั้นเงาร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งก็โผนพรวดออกมาจากด้านข้าง นั่นคือเกาจื้อเจียน
เขาคำรามลั่น เงื้อกระบองเขี้ยวหมาป่าในมือฟาดเข้าใส่ง้าวยาวเล่มนั้น
เสียง “เคร้ง” ทึบหนักดังขึ้น ง้าวยาว
ถูกฟาดจนเบนเฉไปเล็กน้อย
ทว่าพอง้าวยาวนั้นเกี่ยวตวัด ก็พาร่างอันกำยำของเกาจื้อเจียนลอยคว้างออกไปได้อย่างง่ายดาย
“กริ๊งๆๆ~!” เสียงกระดิ่งดังขึ้นอีกครา ท่านพเนจรดิ่งลงมาจากเวหา พุ่งตรงเข้าไปหาเผิงหลงเถิง
แต่เมื่อสองมือที่ก่อตัวขึ้นจากเส้นสายเหล่านั้นเกือบจะสัมผัสโดน ร่างของพวกมันก็พลันหมุนตัวแล้วบินหนีไปอย่างรวดเร็ว
ยามเผชิญหน้ากับเผิงหลงเถิงที่สวมเกราะทั่วร่างและไอสังหารคุกรุ่น ท่านพเนจรกลับไม่กล้าแม้แต่จะแตะต้องนางสักนิด
หลี่ฮั่วหวังเหลือบมองไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว เห็นแขนขวาของเกาจื้อเจียนมีบาดแผลลึกจนเห็นกระดูก โลหิตกำลังไหลทะลักออกมาไม่หยุด
“ข้าจะสกัดสตรีผู้นี้ไว้เอง! พวกเจ้ารีบไป! คนที่นางต้องการคือข้า!”
ทว่าคำพูดนี้ของหลี่ฮั่วหวังกลับไม่มีผู้ใดรับฟัง ทุกคนล้วนยืนหยัดอยู่เบื้องหลังของหลี่ฮั่วหวังอย่างแน่วแน่
เสียงกีบม้ากระทบพื้นดังกุบกับขึ้นอีกครา เผิงหลงเถิงจูงม้าวนไปมาอยู่กับที่สองสามก้าว
นางมองภาพนี้ผ่านช่องบนหน้ากากเหล็ก ใบหน้าอันดุร้ายพลันปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยัน
“ไอ้หนู ดูท่าคนพวกนี้จะเห็นเจ้าสำคัญยิ่งนัก เอาเช่นนี้ดีหรือไม่ เรามาประลองกันตัวต่อตัวสักตั้ง หากเจ้าชนะข้าได้ ข้าจะยอมให้เจ้าพาคนของเจ้าไป ว่าอย่างไรเล่า”
กล่าวจบนางก็ไม่รอให้หลี่ฮั่วหวังตอบ กระตุกบังเหียนอย่างแรง ถาโถมเข้ามาอีกคราดุจขุนเขาย่อมๆ ลูกหนึ่ง
เมื่อเผิงหลงเถิงพุ่งเข้ามาตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังก็ออกแรงเบี่ยงตัวไปทางซ้าย
“ไม่ได้การ ต้องสอยนางลงจากหลังม้าให้ได้ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปฉันเสียเปรียบเกินไป”
เขาแอ่นเอวหลบง้าวหนักที่กวาดตัดเข้ามาอย่างฉับไว ในจังหวะที่ทั้งสองสวนกัน หลี่ฮั่วหวังกัดฟันยื่นกระบี่ฟันเข้าใส่ขาหลังของม้า
ไม่รู้ว่าตาฝาดไปหรือไม่ หลี่ฮั่วหวังกลับรู้สึกว่าบนตัวม้าก็มีดวงตากำลังจ้องมองตนอยู่เช่นกัน
พริบตาต่อมา ขาม้าที่ปูดโปนด้วยเส้นเลือดราวกับหยั่งรู้ล่วงหน้า มันหดขาก่อนจะดีดถีบออกมา
หลี่ฮั่วหวังลอยละลิ่วขึ้นกลางอากาศ ก่อนร่วงลงทับบ้านหลังเตี้ยข้างๆ จนพังครืน
ครั้นเห็นหลี่ฮั่วหวังเดินโซซัดโซเซออกมาจากซากบ้าน เผิงหลงเถิงก็หัวเราะออกมา
“ไม่เลวนี่ ดูท่าสายลับซื่อฉีอย่างเจ้าจะมีฝีมืออยู่บ้าง มา มาต่อกันอีก”
เมื่อมองสตรีเบื้องหน้า หลี่ฮั่วหวังก็ถ่มโลหิตกองโตลงพื้นไปหลายคำ
ฝีมือของอีกฝ่ายสูงส่งยิ่งนัก ตนแทบถูกกดให้เป็นฝ่ายรับอยู่ข้างเดียว หากไม่ใช้วิธีที่เหี้ยมกว่านี้ เกรงว่าวันนี้คงไม่มีทางรอดออกไปได้จริงๆ
“แกรกๆ” ม้วนไม้ไผ่คลี่ออกบนพื้นอย่างรวดเร็ว หลี่ฮั่วหวังตัดใจ วางมือซ้ายของตนลงไปบนนั้น
จากนั้นก็ควักมีดสั้นออกมาจากกองเครื่องทัณฑ์ แล้วเฉือนลงไปที่ข้อมือ
เผิงหลงเถิงเห็นเช่นนั้นสีหน้าพลันชะงัก นางเชิดคางขึ้นเล็กน้อย
ชั่วขณะถัดมา เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งวาบเข้าใส่ใบหน้าของหลี่ฮั่วหวัง
เขาเพิ่งจะเอียงศีรษะหลบพ้น ใครจะคาดคิดว่าเงาดำเมื่อครู่เป็นเพียงสิ่งล่อความสนใจเท่านั้น
เสียง “ฉึก” ดังขึ้น หอกเหล็กดำเล่มหนึ่งแทงทะลุฝ่ามือของหลี่ฮั่วหวัง ตรึงมือเขาไว้กับพื้น
เผิงหลงเถิงควบม้าเดินช้าๆ มาหยุดตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง ปลายง้าวกรีดครูดไปกับพื้น
ตวัดบันทึกมหาภพที่คลี่อยู่บนพื้นให้ลอยไปตกบนหลังคาเรือนข้างๆ
“นึกไม่ถึงว่าสายลับอย่างเจ้า จะยังไปพัวพันกับพวกคนบ้าลัทธิอ่าวจิ่งที่วิปลาสสิ้นสติด้วย”
“นี่หรือที่เจ้าว่าสู้กันตัวต่อตัว” หลี่ฮั่วหวังจ้องเผิงหลงเถิงพลางกัดฟันกรอดเค้นถาม
“หึๆ เจ้าหนุ่ม เจ้าเชื่อจริงๆ รึ ข้าจะบอกให้ ตำราพิชัยสงครามข้อแรกว่าไว้ การศึกไม่รังเกียจเล่ห์กล”
“ไม่ว่าวิธีใด ขอเพียงได้ผลก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ใช้ เช่นตอนนี้เป็นต้น”
“ข้าจะสอนให้อีกกระบวน ส่งเสียงบูรพาตีประจิม มาเถิด เด็กๆ ไปฆ่าพวกคนเล่นงิ้วนั่นให้หมด”
“จำไว้ อย่าฆ่าเร็วนัก ค่อยๆ ทรมาน ให้มันร้องยิ่งดังยิ่งดี เจ้าหนุ่มนี่จะได้หมดใจจะสู้ พะว้าพะวังหน้าพะวงหลัง”
คำพูดของอีกฝ่ายทำให้เส้นเลือดบนหน้าผากของหลี่ฮั่วหวังปูดโปน เพลิงโทสะลุกโชนขึ้นในใจทีละกองอย่างรวดเร็ว
“เจ้ามัน-” หลี่ฮั่วหวังเพิ่งพูดได้ครึ่งคำ เผิงหลงเถิงก็ยกง้าวในมือฟาดลงมาที่ใบหน้าของเขา
“ไม่ได้! ฉันจะตายไม่ได้! ถ้าฉันตาย ใครจะรู้ว่าคนพวกนี้จะทำอย่างไรกับพวกไป๋หลิงเหมี่ยว!”
หลี่ฮั่วหวังอยากจะหลบ ทว่าร่างของเขากลับถูกหอกเหล็กตรึงไว้จนไม่อาจขยับเขยื้อนได้แม้แต่น้อย
เขาทำได้เพียงเบิกตามองง้าวเล่มนั้นเคลื่อนเข้าใกล้ใบหน้าตนมากขึ้นทุกขณะ
“ขยับสิ! ขยับสิ! ขยับให้ข้าเดี๋ยวนี้!!”
ท่ามกลางเสียงคำรามของหลี่ฮั่วหวัง ง้าวยาวเล่มนั้นฟาดจมลงไปในศีรษะของเขา
ทว่าพริบตาต่อมา ง้าวยาวกลับทะลุออกมาจากอีกด้านแล้วฟาดลงบนพื้น
ศีรษะของหลี่ฮั่วหวังที่ควรจะแหลกละเอียด กลับไร้รอยขีดข่วนแม้แต่น้อย
ทันใดนั้นหลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกว่าตนเองขยับตัวได้แล้ว
ไม่ทันคิดเรื่องอื่น หลี่ฮั่วหวังรีบยกกระบี่ เหยียบตัวม้าส่งแรงแล้วแทงตรงไปยังหน้ากากเหล็กของเผิงหลงเถิงทันที
เผิงหลงเถิงยกง้าวตอบโต้ ทว่ากลับเอาแต่ฟันกระหน่ำไปทางด้านซ้ายของหลี่ฮั่วหวังไม่หยุด
เสียง “เคร้ง!” ดังกังวานใส กระบี่ตระกูลโย่วที่ไม่เคยมีสิ่งใดต้านทานได้ กลับแทงหน้ากากเหล็กของอีกฝ่ายไม่ทะลุ!
ความคิดแล่นวาบ หลี่ฮั่วหวังควักสัจคัมภีร์อัคคีอ่าวออกมาทาบลงบนใบหน้าของอีกฝ่ายโดยไม่ลังเล
เขามองเผิงหลงเถิงด้วยความเวทนา พลางเริ่มบริกรรมคาถาอันติดขัดแปร่งหู
ขี้ผึ้งบนคัมภีร์ละลาย พาเปลวเพลิงแทรกผ่านช่องบนหน้ากากเหล็กเข้าไป เสาะหาจุดที่ต้องการการเยียวยา
เสียง “ฉ่า” ราวของทอดดังขึ้น เผิงหลงเถิงสบถด่าอย่างเดือดดาล “บัดซบ! มันมุดเข้าตาข้าแล้ว!”
นางรีบเปิดหน้ากากออก ยื่นมือเข้าไปควักข้างใน
สิ่งที่ตามมือนางเข้าไปด้วยคือกระบี่ของหลี่ฮั่วหวัง
เผิงหลงเถิงที่สัมผัสได้ถึงอันตรายตามสัญชาตญาณ เชิดคางขึ้นฉับพลัน
แล้วยกง้าวหนักในมือฟันไปยังข้างกายหลี่ฮั่วหวังอีกครา
ช่องโหว่เปิดกว้างถึงเพียงนี้ หลี่ฮั่วหวังจะปล่อยโอกาสหลุดมือไปได้อย่างไร เขาเหยียบหัวม้าแล้วส่งกระบี่แทงเข้าไปข้างในสุดแรง
เสียง “ฉึก” ดังขึ้น ร่างของเผิงหลงเถิงพลันแข็งค้าง ก่อนที่ร่างอันสูงใหญ่ของนางจะร่วงดิ่งลงจากหลังม้า
“ท่านแม่ทัพ! ท่านแม่ทัพ!!” ไม่ว่าทหารนักโทษหรือต่วนปิง ครั้นเห็นภาพนี้ก็ตับไตแทบแตกด้วยความตระหนก รีบทิ้งทุกสิ่งในมือแล้วกรูเข้ามา
หลี่ฮั่วหวังที่ยืนอยู่บนหลังม้ากระโดดลง คว้าบันทึกมหาภพบนหลังคาแล้วพุ่งตรงไปยังรถม้าข้างๆ
“รีบไป! อาศัยตอนพวกมันโกลาหลตีฝ่าออกไป! นางนั่นกระดูกแข็งเกินไป แทงไม่ทะลุ!”
ชุนเสี่ยวหม่านเขย่ากระดิ่งและส่ายศีรษะสุดแรงราวกับคนเสียสติ
ท่านพเนจรหลายสิบตนร่วงลงมาจากฟากฟ้า พุ่งเข้าใส่ผู้ที่ขวางทาง
เมื่อเผิงหลงเถิงตกจากหลังม้า ทหารนักโทษคนอื่นๆ ก็หมดใจจะรบพุ่ง
ด้วยความช่วยเหลือของท่านพเนจร พวกเขาจึงหนีรอดออกมาได้
กระนั้นก็ยังไม่กล้าคลายความระแวดระวัง ทหารนักโทษเหล่านั้นอาจไล่ตามมาได้ทุกเมื่อ
เขาใช้กระบี่แทงสะโพกม้าลากรถทุกตัวอย่างแรง ไล่ให้รถม้าทั้งหมดควบตะบึงไปตามถนนใหญ่
จากนั้นหลี่ฮั่วหวังก็พาคนอื่นๆ หยิบของจำเป็นติดตัวไปบางส่วน แล้วรีบมุ่งหน้าเข้าทางเล็ก
รอยกีบม้าจะช่วยลวงทิศทางการแกะรอยของพวกมัน
พวกเขาหนีกันอยู่นานมาก จนกระทั่งคนอื่นๆ วิ่งต่อไม่ไหวจริงๆ หลี่ฮั่วหวังจึงยอมให้ทุกคนพิงพักอยู่ริมเชิงเขา
รอบด้านมีหินใหญ่หลายก้อนที่ร่วงลงมาจากภูเขาข้างๆ ตั้งตระหง่านอยู่ พอดีบดบังร่างของหลี่ฮั่วหวังกับพวกไว้ได้
การที่พวกตนหนีรอดออกมาได้ ทำให้หลี่ฮั่วหวังประหลาดใจยิ่งนัก
“เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น นางผู้นั้นราวกับเสียสติ เอาแต่ฟาดฟันไปทางซ้ายของข้า ทางซ้ายของข้ามีอะไรอยู่หรือ”
หลี่ฮั่วหวังหันไปมองทางซ้ายของตน ก็พบว่าไม่มีสิ่งใดอยู่ มีเพียงหินผาแห้งแล้ง
“ศิษย์พี่หลี่! ศิษย์พี่หลี่ ท่านอยู่ที่ใดเจ้าคะ!!”
เห็นท่าทางของนางเช่นนั้น หลี่ฮั่วหวังก็ใจหายวาบ หรือตาของไป๋หลิงเหมี่ยวจะมีปัญหา ฉันตัวโตขนาดนี้ยังมองไม่เห็นอีกเหรอ
เขาลุกขึ้นแล้วรีบเดินตรงไปหานาง
ทว่าเพิ่งก้าวไปได้ไม่กี่ก้าว ทุกคนกลับสะดุ้งตกใจ พากันถอยกรูดพร้อมเพรียงกัน
มองตามสายตาหวาดกลัวของพวกเขา หลี่ฮั่วหวังหันไปมองทางซ้ายของตนอีกครั้ง
คราวนี้เขาเห็นบางสิ่ง แผ่นหลังในชุดสีแดงแผ่นหนึ่ง กับท้ายทอยของคนผู้หนึ่ง
ร่างของคนผู้นั้นครึ่งหนึ่งอยู่นอกหิน อีกครึ่งกลับฝังติดอยู่ในก้อนหิน พิลึกพิลั่นยิ่งนัก
หลี่ฮั่วหวังกำด้ามกระบี่ด้วยมือข้างเดียวโดยไม่รู้ตัว แล้วถอยหลังเพื่อทิ้งระยะ
ใครจะคิดว่าพอหลี่ฮั่วหวังถอย คนผู้นั้นก็ถอยตาม เคลื่อนออกมาจากในก้อนหิน
ครั้นหลี่ฮั่วหวังมองเห็นเครื่องแต่งกายทั้งร่างของคนผู้นั้น รวมถึงถุงเครื่องทัณฑ์ตรงชายเสื้อชัดเจน เขาก็เข้าใจขึ้นมาทันที นั่นคือร่างของเขาเองชัดๆ!
หลี่ฮั่วหวังก้มลงมอง กลับพบว่าใต้ตนว่างเปล่า
ราวกับตัวเขาในยามนี้เป็นเพียงกล้องตัวหนึ่งที่ลอยค้างอยู่กลางอากาศ
หลี่ฮั่วหวังตื่นตะลึงไปทั้งหน้า เงยขึ้นมองแผ่นหลังสีแดงตรงหน้าอีกครั้ง ปากพึมพำกับตัวเอง
“ให้ตายสิ มันขยับได้จริงๆ ด้วย...”
กำลังโหลดความเห็น...