ตอนที่ 196 มังกรทะยาน
มองทหารนักโทษที่พุ่งเข้ามา หลี่ฮั่วหวังก็เข้าใจในพริบตา
เดรัจฉานพวกนี้ไม่คิดจะคัดแยกใครตั้งแต่แรก พวกมันจะฆ่าล้างทั้งเมือง!
“ตึง~! ตึง~! ตึง~!” เสียงกลองศึกกระหน่ำลงกลางใจของทุกคน
ท่ามกลางเสียงร้องโหยหวนดั่งผีร้องหมาป่าหอน ทหารนักโทษเริ่มเคลื่อนพล พวกมันเหมือนฝูงหมาป่าหิวโซจนคลั่ง พุ่งเข้าหาฝูงแกะที่ไร้อาวุธ
หลี่ฮั่วหวังมองทหารนักโทษนับพันที่แน่นขนัดอยู่เบื้องหน้า แล้วล้มเลิกความคิดจะบุกไปตัดหัวแม่ทัพอย่างรวดเร็ว
ทำเช่นนั้นโอกาสสำเร็จต่ำเกินไป อีกทั้งยังไม่รู้เขารู้เรา ไม่รู้ว่าหญิงผู้นั้นมีฝีมือเพียงใด
เพียงดูจากฝีมือของหวังเต๋อชิวก่อนหน้านี้ ฝีมือของนางย่อมไม่ต่ำแน่นอน
“ตอนนี้พาคนอื่นออกไปจากที่นี่ให้รอดถึงจะเป็นแผนที่ดีที่สุด” ตัดสินใจได้แล้ว หลี่ฮั่วหวังก็แทรกตัวไปกับฝูงชนพุ่งกลับเข้าไปกลางเมือง
เขาอยากรีบกลับไปให้เร็วที่สุด คนอื่นก็คิดเช่นเดียวกัน รอบด้านจึงอลหม่านไปหมด
ครั้นฝ่าเข้ามาถึงในเมืองได้อย่างยากลำบาก ก็ได้ยินเสียงหวีดแหลมเสียดหูดังมาจากด้านหลัง
ขณะที่ทุกคนหันกลับไปมองโดยไม่รู้ตัว ก็เห็นแม่ทัพหญิงผู้นั้นยกง้าวยาวชี้มาทางพวกเขา
เสียงใสกังวานระเบิดขึ้นในหูทุกคน “ฟ้าดินโถมจากเบื้องหลัง มังกรแปรผันในท่ามกลาง จัดค่ายกลมังกรเหิน! ฆ่า!”
“ฆ่า!!” ทหารนักโทษทุกคนคำรามก้อง เร่งฝีเท้าบุกเข้าเมือง
เสียงคำรามนี้ทำให้ชาวบ้านที่อยู่ ณ ที่นั้นขวัญหนีดีฝ่อจนสิ้น ในหัวไม่มีความคิดใดเหลือ กลายเป็นสัตว์ที่รู้จักแต่วิ่งหนีเอาชีวิตรอด
ทหารนักโทษยังมาไม่ถึง ก็มีคนถูกเหยียบตายไปหลายคนแล้ว
“ฉึก” คมอาวุธแหลมคมแทงเข้าร่างของแต่ละคนอย่างแม่นยำ พรากชีวิตไปอย่างง่ายดาย
เมื่อจักรกลสังหารที่ควรเอาไว้ต่อกรกับศัตรูมาเผชิญกับราษฎรมือเปล่า มันจึงทำงานได้รวดเร็วฉับไวถึงเพียงนี้
คนเป็น ๆ ล้มลงทีละแถบราวกับรวงข้าวที่ถูกเกี่ยว
เห็นได้ชัดว่าทหารนักโทษดื่มด่ำกับการเข่นฆ่านี้ยิ่งนัก มองเลือดเนื้อที่สาดกระเซ็น ถึงขั้นมีหลายคนกลืนน้ำลายเอื๊อก
หลี่ฮั่วหวังมุดลัดผ่านฝูงชนที่เบียดเสียดไม่หยุด แต่ก็ถูกคนขวางทางอยู่ตลอด
สุดท้ายเมื่อจนปัญญาจริง ๆ เขาก็กระโดดขึ้นหลังคา จึงหาทางกลับไปได้
เหยียบกระเบื้องสูง ๆ ต่ำ ๆ ไปตลอดทาง หลี่ฮั่วหวังก็มาถึงที่เดิม
เห็นทุกคนยังอยู่ครบ ไม่ได้วิ่งเตลิดไปกับฝูงชน หลี่ฮั่วหวังก็โล่งใจ
ทว่านั่นก็เพราะคนพวกนี้ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงได้แต่ยืนรออย่างกระวนกระวาย มองผู้คนที่วิ่งหนีกันบนถนน
“ตึง!” หลี่ฮั่วหวังกระโดดลงมาจากฟ้ากระแทกพื้นอย่างแรง ทำเอาทุกคนสะดุ้ง
“รีบไป! ไม่ต้องถามอะไร ไว้คุยระหว่างทาง พวกมันฆ่าเข้ามาแล้ว! ออกจากเมืองนี้ก่อน! ยิ่งเร็วยิ่งดี!”
แม้ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เห็นสีหน้าเคร่งเครียดของหลี่ฮั่วหวัง ก็ไม่มีใครกล้าซักถาม ต่างรีบจูงรถม้าทันที
รถม้าเริ่มเคลื่อน ไหลไปพร้อมฝูงชนพุ่งไปข้างหน้า
หลี่ฮั่วหวังอาศัยจังหวะนี้เล่าสิ่งที่ตนเห็นมาอย่างรวบรัด
“พวกมันกล้าดีอย่างไร! พวกมันกล้าดีอย่างไร! ไอ้พวกฆาตกร!!” จินซานจ่าวโกรธจนหน้าเขียว มือสั่นระริก
ได้ยินดังนั้น หลี่ฮั่วหวังที่มีข้อสงสัยอยู่ในใจก็กวาดตามองใบหน้าเขา “ท่านรู้จักพวกมันหรือ ด้วยฐานะของท่านมีทางทำให้พวกมันหยุดได้หรือไม่”
ก่อนหน้านี้ไม่เคยรู้ว่าชายชราผู้นี้เป็นใคร ทำตัวลึกลับอยู่ตลอด หากเขาเป็นคนใหญ่คนโตจริง บางทีอาจคลี่คลายวิกฤตนี้ได้
จินซานจ่าวส่ายหน้าอย่างหมดอาลัย “ทหารนักโทษเริ่มฆ่าล้างเมืองแล้ว ต่อให้มีทางก็หมดทาง”
“ไม่มีประโยชน์ก็อย่าพูดมาก ไม่อยากตายก็รีบไป!”
พวกหลี่ฮั่วหวังมุ่งไปยังทางออกทิศเหนือ
เขารู้ว่าทางนั้นก็มีทหารนักโทษล้อมอยู่ แต่อย่างน้อยก็ไม่มีแม่ทัพหญิงผู้นั้น โอกาสรอดย่อมมากกว่า
ถูกฝูงชนผลักซัดไปมาอยู่พักหนึ่ง หลี่ฮั่วหวังก็พลันเห็นฝูงชนที่ควรจะหนีไปข้างหน้ากลับหันหลังวิ่งย้อนกลับมา
“จ้าวอู่! ดึงบังเหียนไว้! ตอนนี้อย่าให้ม้าตื่นเด็ดขาด!”
รถม้าไม่กี่คันราวกับเรือลำน้อยกลางกระแสน้ำเชี่ยว พวกหลี่ฮั่วหวังต้องฝืนแจวไปข้างหน้าอย่างยากลำบาก
ทันใดนั้น กระแสน้ำเชี่ยวก็หายวับไปในพริบตา
หลี่ฮั่วหวังเพิ่งเงยหน้าขึ้น ประกายเย็นเยียบสายหนึ่งก็พุ่งแทงตรงมาที่ลำคอ
เขาเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว แล้วก็เห็นเจ้าของอาวุธ อักษรคำว่านักโทษบนใบหน้าบอกชัดว่าเป็นใคร
ในที่สุดพวกเขาก็ปะทะกับทหารนักโทษที่ล้อมอยู่อีกด้าน
หลี่ฮั่วหวังยกกระบี่ฟันลงเต็มแรง ทั้งคนทั้งอาวุธขาดสะบั้น
“ฝ่าออกไป! ต้องฝ่าวงล้อมของพวกมันออกไปให้ได้ เราถึงจะมีทางรอด!”
หลี่ฮั่วหวังถือกระบี่บุกเข้าฆ่าทหารนักโทษเหล่านั้น
ศิษย์พี่ศิษย์น้องคนอื่นไม่กล้ารั้งท้าย รีบตามไปติด ๆ
เมื่อถูกพวกหลี่ฮั่วหวังโจมตี ทหารนักโทษก็ตั้งตัวไม่ทันอย่างเห็นได้ชัด
พวกมันคิดไม่ถึงว่าจากคณะงิ้วคณะหนึ่ง จะมีคนฝีมือไม่ธรรมดากลุ่มใหญ่ผุดขึ้นมาเช่นนี้
ฝีมือเหนือกว่าบดขยี้ เพียงชั่วครู่บนพื้นก็มีศพนอนอยู่หลายสิบคน
ทว่าทหารนักโทษก็ตั้งตัวได้อย่างรวดเร็ว เริ่มประสานกันและใช้ทวนยาวคอยตรึงไว้
ถึงกับอาศัยจำนวนที่มากกว่ายันการโจมตีของพวกหลี่ฮั่วหวังไว้ได้
“ยืดเยื้อต่อไม่ได้แล้ว” หลี่ฮั่วหวังหยิบคีมเหล็กหล่อสอดเข้าปากแล้วบีบเต็มแรง พร้อมความเจ็บปวดแสนสาหัส ยังมีความเสียวซ่านแสบลึกจนยากจะบรรยายตามมาด้วย
บันทึกมหาภพคลี่ออก ฟันสองซี่หมุนคว้างพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว แล้วระเบิดออกกลางกลุ่มทหารนักโทษ
เศษกระดูกขาวละเอียดนับไม่ถ้วนแทรกเข้าใต้ผิวหนังของทุกคน เสียงกรีดร้องดังระงม ทหารนักโทษที่เพิ่งรวมกลุ่มกันอยู่ล้มลงเป็นแถบในพริบตา
“กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง~!!” เสียงกระดิ่งเต๋าแสบแก้วหูดังขึ้นไม่หยุด
ท่านพเนจรที่โฉบลงมาพุ่งทะลวงไปมาท่ามกลางทหารนักโทษ
สองทางประสานกันก็เห็นผลรวดเร็ว ไม่นานหลี่ฮั่วหวังก็มองเห็นถนนดินที่ทอดออกไปจากช่องว่างของทหารนักโทษที่เริ่มบางตา
“ในที่สุด-” ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้น ร่างทั้งร่างของหลี่ฮั่วหวังก็ถูกห่อหุ้มด้วยเจตนาสังหารที่ทำให้หนาวเยือกถึงขั้วหัวใจ
กลิ่นอายนี้กดทับเขาไว้ บีบให้เขายอมจำนน บีบให้เขาแตกสลาย
สัญชาตญาณอันเฉียบไวของหลี่ฮั่วหวังรับรู้ถึงอันตราย เขาอยากขยับ ทว่ายามนี้ร่างทั้งร่างราวกับถูกแช่แข็งไว้ในก้อนน้ำแข็ง ขยับไม่ได้แม้แต่น้อย
เสียงคำรามของมังกรดังขึ้นจากใบกระบี่ในมือหลี่ฮั่วหวัง ช่วยให้เขาหลุดพ้นจากการล็อกเป้าของกลิ่นอายนั้น
หลี่ฮั่วหวังเพิ่งกลิ้งตัวหลบออกจากที่เดิม เสียงหวีดหวิวเสียดหูก็ดังขึ้นทันที
ง้าวยาวมหึมาเล่มหนึ่งหมุนคว้างพุ่งมา กระแทกลงตรงจุดที่หลี่ฮั่วหวังเพิ่งอยู่เมื่อครู่อย่างหนักหน่วง
เศษหินที่กระเด็นมาทำเอาใบหน้าหลี่ฮั่วหวังเจ็บแปลบ
ราวกับสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง หลี่ฮั่วหวังหันกลับไปมองทางที่ผ่านมา
“กุบกับ กุบกับ!” ม้าศึกสูงใหญ่ที่หุ้มเกราะแผ่นหนักทั้งตัวแบกแม่ทัพหญิงผู้นั้นควบตะบึงเหยียบร่างคนพุ่งเข้ามา
ขาม้าทั้งสี่ที่กำยำถูกเลือดย้อมจนเป็นสีเดียวกับชุดพรตของหลี่ฮั่วหวัง
ยิ่งนางเข้าใกล้ ความหวาดผวาก็ยิ่งพลุ่งขึ้นในใจทุกคน บางสิ่งกำลังบังคับร่างของพวกเขาให้คุกเข่าลงยอมจำนน
“หึ ๆ ในที่สุดก็บีบให้ออกมาจนได้ สายลับซื่อฉี” เสียงของหญิงผู้นั้นแฝงความสะใจอยู่เล็กน้อย
“ข้าจะพูดอีกครั้ง กระบี่นี้มีคนให้ข้ามา! ข้าไม่ใช่สายลับซื่อฉี!”
“เจ้าพกกระบี่ตระกูลโย่ว ข้าเผิงหลงเถิงบอกว่าเจ้าเป็นสายลับ แม่มันเถอะ เจ้าก็คือสายลับ! ส่วนจะจริงหรือเท็จ เกี่ยวอะไรกับข้า”
กำลังโหลดความเห็น...