ตอนที่ 195 ฆ่า
ในฐานะหัวหน้าคณะ ลวี่จ้วงหยวนแม้เห็นความโกลาหลบนเวทีก็ยังคุมสถานการณ์ไว้ได้
เขาพุ่งขึ้นเวทีไปยืนบังหน้าลวี่จวี่เหริน แล้วยิ้มประจบประสานมือคารวะผู้ชมไม่หยุด
คารวะเสร็จ เขาก็ส่งสายตาให้ลูกชายคนเล็ก แล้วรีบลากลวี่จวี่เหรินที่ยืนเหม่อเหมือนวิญญาณหลุดลอยไปหลังเวที
ลวี่ซิ่วฉายที่ทำเรื่องพลาดอยู่ร่ำไป คราวนี้กลับไม่พลาด เขาตีลังกาไม่กี่ตลบก็ขึ้นไปอยู่บนเวทีอย่างรวดเร็ว
เขาเก็บฆ้องทองแดงบนพื้นขึ้นมา หงายด้านเว้าขึ้น แล้วก้มหัวค้อมเอวขอบคุณพลางเก็บข้าวของบนพื้นใส่ลงในฆ้อง
“เรื่องบ้านลวี่นี่..... จัดการยากอยู่.....” หลี่ฮั่วหวังเดินไปยังข้างรถม้า
เขาย่อมรู้ดีว่าหลัวเจวียนฮัวเจอเรื่องอะไรมาในรังโจร เพียงแต่เรื่องเช่นนี้เขาช่วยอะไรไม่ได้
เพิ่งมาถึงข้างรถม้า เขาก็เห็นลวี่จ้วงหยวนกำลังเงื้อกล้องยาสูบฟาดหัวลูกชายคนโตไม่ยั้ง
“นางเป็นเมียเจ้า! เจ้ากลับไปพูดถึงเมียตัวเองบนเวทีเช่นนั้น! ขายหน้าใคร! ขายหน้าตัวเจ้าเอง! ขายหน้าตระกูลลวี่!”
ทันใดนั้นลวี่จวี่เหรินก็ยื่นมือไปกระชากกล้องยาสูบมาจากมือผู้เป็นพ่อ
ลวี่จ้วงหยวนเซถลาตามแรงดึง มองลูกชายคนโตตรงหน้าราวกับไม่รู้จัก
“ขายหน้ารึ! ขายหน้าอะไรกัน! พวกเราก็แค่คนร้องงิ้วชั้นต่ำต้อยเก้าชั้น! เท่านี้ยังขายหน้าไม่พออีกรึ!! บ้านเราต่ำต้อยที่สุดในหมู่คนต่ำต้อยแล้ว! เจอนางคณิกาในหอนางโลมยังต้องเรียกน้า! ยังมีบ้านไหนขายหน้ากว่าบ้านเราอีก”
“ท่านพ่อไม่เห็นหน้าตาของนางตอนอยู่ในรังโจรหรือ ท่าทางร่าน ๆ ที่หัวเราะระริกระรี้กับพวกโจรนั่น!”
“นาง..... ถึงขั้นทำเรื่องอย่างว่ากับโจรคนหนึ่งต่อหน้าข้า! ท่านพ่อ ข้าอัดอั้นเหลือเกิน ข้าอัดอั้นเหลือเกิน! ข้าจะอกแตกตายอยู่แล้ว!!”
ลวี่จวี่เหรินใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บแค้น ทรุดคุกเข่าลงกับพื้น เอากำปั้นทุบดินไม่หยุด
“ข้ายิ้มประจบคนอื่นไปทำไม เจ้ายังไม่รู้อีกหรือ ข้าก็ทำเพื่อบ้านลวี่ไม่ใช่หรือ! หากข้าไม่ยิ้มประจบ ซิ่วเอ๋อร์คงถูกพวกมันจับฟาดตายไปนานแล้ว! เจ้าอัดอั้น แล้วข้าไม่อัดอั้นหรือไร!”
“เจ้าคิดว่าข้าไร้ยางอายจริง ๆ หรือ คิดว่าข้าหลัวเจวียนฮัวเป็นนางคณิกาที่ใครก็เป็นผัวได้จริง ๆ หรือ แต่ข้าจะทำอย่างไรได้!”
“ในใจข้าก็เจ็บปวดเหมือนกัน! แต่ข้ารู้ว่าข้าไม่ใช่คุณหนูตระกูลใหญ่ ข้าเป็นแค่เมียของนักงิ้วขี้ขลาดคนหนึ่ง! ถูกรังแกก็ทำได้แค่กล้ำกลืน! ทำได้แค่แกล้งทำเป็นไม่ใส่ใจ!!”
หลัวเจวียนฮัวซึ่งท้องเริ่มนูนออกมาให้เห็นแล้ว พูดจบก็ร้องไห้โฮอยู่ข้าง ๆ
มองภาพวุ่นวายตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจยาว
ต้นตอของทุกสิ่งล้วนมาจากพวกโจร ตราบใดที่โจรยังอยู่ ก็จะมีหลัวเจวียนฮัวอีกนับพันนับหมื่น
แต่เดิมการปราบโจรควรเป็นหน้าที่ของทหาร ทว่าสองพวกนี้กลับมาสมคบกันเสียได้
บางทีหวังเต๋อชิวอาจพูดถูก ทหารกับโจรแท้จริงก็ไม่ต่างกันนัก “ที่เฮงซวยนี่มันบัดซบจริง ๆ”
สิ่งที่หลี่ฮั่วหวังทำได้มีไม่มาก เขาเอี้ยวตัวกระซิบกำชับศิษย์พี่ศิษย์น้องคนอื่นสองสามประโยค
ไม่นาน ซุนเป่าลู่กับโก่วหวาก็พาลวี่จวี่เหรินแยกไปทางหนึ่ง ส่วนไป๋หลิงเหมี่ยวกับชุนเสี่ยวหม่านพยุงหลัวเจวียนฮัวไปอีกทาง
“หัวหน้าลวี่ อย่ามัวยืนเหม่อ ตั้งสติเข้า งิ้วยังร้องไม่จบ” หลี่ฮั่วหวังเดินไปตบไหล่ลวี่จ้วงหยวน
ลวี่จ้วงหยวนที่ดูแก่ลงไปหลายปีในพริบตาขยำมือที่ว่างเปล่า แล้วค่อมหลังเดินไปหน้าเวที “เจ้าจวี่เหรินไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อนเลย.....”
ทว่าเพิ่งออกมาจากหลังเวที เขาก็พบว่าผู้ชมข้างนอกไปกันหมดแล้ว
ผู้คนตามถนนต่างมีท่าทีหวาดหวั่น พากันไปรวมตัวกันที่ชายเมือง
ยามนี้เขาไม่มีใจสนเรื่องในบ้านอีกแล้ว รีบตะโกนลั่น “ท่านนักพรตน้อย! ท่านนักพรตน้อยรีบออกมา! มีเรื่องแล้ว!”
หลี่ฮั่วหวังได้ยินก็รีบมา ครั้นเห็นสถานการณ์ข้างนอกชัดเจน ก็สั่งให้ทุกคนเตรียมถอยทันที สถานการณ์ผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด
“รอข้าอยู่ที่นี่ก่อน! ข้าจะไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
พูดจบหลี่ฮั่วหวังก็วิ่งกลับไปที่รถม้า คว้ากระบี่ซุกไว้ในชุดงิ้ว แล้วพุ่งไปยังปากทางเข้าเมือง
เบียดผ่านฝูงชนที่แน่นขนัดและพวกอูฐที่ส่งกลิ่นสาบฉุน ไม่นานหลี่ฮั่วหวังก็เห็นภาพข้างนอก
นั่นคือทหาร ทหารเลวหน้าตาดุร้ายแถวแล้วแถวเล่าล้อมทั้งเมืองไว้
ทหารเหล่านี้ไม่ได้สวมเครื่องแบบ แต่งกายกันสะเปะสะปะ แม้แต่อาวุธในมือก็สารพัดชนิด
สิ่งเดียวที่ยืนยันตัวตนของพวกมันได้ ก็คืออักษรคำว่านักโทษสีเขียวคล้ำบนศีรษะของทุกคน
ครั้นหลี่ฮั่วหวังเห็นโหวรองแบกทวนเหล็กหนักปะปนอยู่ในนั้น ก็เข้าใจทันทีว่าพวกมันมาทำไม พวกมันมาหาตน!
โหวรองอยู่ในกลุ่มต่วนปิงที่แบกทวนเหล็กดำหนักเช่นเดียวกัน ขี่ม้าอยู่ไม่ห่างจากแม่ทัพร่างสูงใหญ่ผู้หนึ่งแม้แต่ก้าวเดียว
คนผู้นี้สูงใหญ่ยิ่งนัก ร่างใหญ่กว่าคนรอบข้างทั้งรอบ สวมหน้ากากเหล็กและเกราะศึกทองดำ ในมือถือง้าวหนักยาวหนึ่งจั้งสองชุ่นที่ทอประกายเย็นเยียบ
เพียงยืนอยู่ตรงนั้น ไอสังหารบนตัวก็โถมซัดมาระลอกแล้วระลอกเล่า แม้หลี่ฮั่วหวังยืนอยู่ไกลถึงเพียงนี้ก็ยังรู้สึกได้
มันให้ความรู้สึกที่เลวร้ายอย่างยิ่งแก่หลี่ฮั่วหวัง หากจะเปรียบกับสิ่งใด ก็คงเป็นระเบิดที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อ
เห็นคนกลุ่มนี้ ผู้คนรอบข้างก็ส่งเสียงอื้ออึง ในฐานะคนท้องถิ่นโฮ่วสู่ พวกเขาดูจะร้อนรนยิ่งกว่าหลี่ฮั่วหวังเสียอีก
“ฟ้าดินเอ๋ย ทหารนักโทษ ทหารนักโทษมาแล้ว!”
“คราวนี้จะทำอย่างไร รีบหนีเถิด!”
“หนีไปไหน! ทางหลังก็ถูกพวกมันปิดไว้แล้ว!”
หลี่ฮั่วหวังหดตัวเข้าไปในฝูงชนอีกนิด สมองเริ่มทำงาน
“พวกมันมาหาเรื่องฉันซะแปดในสิบ แต่คงยังไม่รู้ว่าพวกเราเป็นใคร
ไม่อย่างนั้นคงยกทัพบุกเข้ามาฆ่าตั้งแต่แรกแล้ว”
“เดี๋ยวจะรอดการตรวจค้นของพวกมันไปได้คงไม่ง่าย แต่ดูท่าวินัยทหารพวกนี้ไม่ค่อยดี บางทีอาจลองติดสินบน.....”
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังคิดคำนวณในใจ ชายร่างอ้วนสวมเสื้อแพรผู้หนึ่งก็วิ่งไปยังกองทหารที่อยู่ไกลออกไปด้วยท่าทีนอบน้อม
เพิ่งไปถึงหน้าม้าสีแดงตัวใหญ่ของแม่ทัพ เขาก็ถอดหมวกออก แล้วเริ่มพูดอะไรบางอย่างเบา ๆ
ดูจากท่าทาง เขาน่าจะเป็นผู้ใหญ่บ้านหรือคหบดีผู้ดูแลเมืองนี้
“ที่นี่เป็นชุมทาง คนนอกที่ผ่านไปมาไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียว ปนเปกันมั่วไปหมด ต่อให้พวกมันไปถามคนท้องถิ่นก็ไม่มีประโยชน์”
ทว่าภาพที่เกิดขึ้นต่อมาทำให้หัวใจของหลี่ฮั่วหวังที่กำลังครุ่นคิดหดเกร็งวูบ
ง้าวยาวมหึมาถูกยกขึ้นอย่างฉับพลัน แล้วฟาดลงมาเต็มแรง
เห็นเพียงศีรษะของชายอ้วนพร้อมทั้งร่างถูกผ่าขาดเป็นสองซีกในคราวเดียว
ลมแรงเจือกลิ่นคาวหวานสายหนึ่งพัดปะทะใบหน้าของทุกคน
กุบกับ กีบม้าเหล็กก้าวออกมาไม่กี่ก้าว แม่ทัพที่อยู่ไกลออกไปใช้มือที่หุ้มเกราะเกล็ดค่อย ๆ ยกหน้ากากเหล็กของตนขึ้น
ภายใต้นั้นคือใบหน้าหมดจดราวกับสตรี มิใช่ นั่นคือสตรีจริง ๆ!
บนใบหน้าของนางก็มีรอยสักอักษรเช่นเดียวกับทหารนักโทษคนอื่น
อักษรตัวโตสี่ตัวที่ตวัดพลิ้วดุจมังกรเหินหงส์ร่ายรำว่า จงรักภักดีต่อชาติ ประทับเต็มใบหน้า ทำให้ใบหน้าที่ควรหมดจดดูดุร้ายน่าสะพรึงยิ่งนัก
“ทุกท่าน! มีสายลับซื่อฉีแฝงตัวอยู่ในหมู่พวกท่าน ต้องขออภัยด้วย!”
เสียงของแม่ทัพหญิงไพเราะยิ่งนัก ทว่าคำพูดต่อจากนั้นกลับทำให้ทุกคนหนาวเยือกไปทั้งร่าง
“แกร๊ก” เกราะหนักเลื่อนลงปิดใบหน้าของนาง
“มาเถิด พี่น้องทั้งหลาย วันนี้ทั้งวันไม่ต้องเก็บดาบ ฆ่าให้หมด จะได้ไม่ให้สายลับซื่อฉีเล็ดลอดไปได้”
“ฮึ่ย!” คมอาวุธที่ทอประกายเย็นเยียบเล็งตรงไปยังทุกคนในเมือง
กำลังโหลดความเห็น...