คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 195

ตอน 195

ตอนที่ 195 ฆ่า

ในฐานะหัวหน้าคณะ ลวี่จ้วงหยวนแม้เห็นความโกลาหลบนเวทีก็ยังคุมสถานการณ์ไว้ได้

เขาพุ่งขึ้นเวทีไปยืนบังหน้าลวี่จวี่เหริน แล้วยิ้มประจบประสานมือคารวะผู้ชมไม่หยุด

คารวะเสร็จ เขาก็ส่งสายตาให้ลูกชายคนเล็ก แล้วรีบลากลวี่จวี่เหรินที่ยืนเหม่อเหมือนวิญญาณหลุดลอยไปหลังเวที

ลวี่ซิ่วฉายที่ทำเรื่องพลาดอยู่ร่ำไป คราวนี้กลับไม่พลาด เขาตีลังกาไม่กี่ตลบก็ขึ้นไปอยู่บนเวทีอย่างรวดเร็ว

เขาเก็บฆ้องทองแดงบนพื้นขึ้นมา หงายด้านเว้าขึ้น แล้วก้มหัวค้อมเอวขอบคุณพลางเก็บข้าวของบนพื้นใส่ลงในฆ้อง

“เรื่องบ้านลวี่นี่..... จัดการยากอยู่.....” หลี่ฮั่วหวังเดินไปยังข้างรถม้า

เขาย่อมรู้ดีว่าหลัวเจวียนฮัวเจอเรื่องอะไรมาในรังโจร เพียงแต่เรื่องเช่นนี้เขาช่วยอะไรไม่ได้

เพิ่งมาถึงข้างรถม้า เขาก็เห็นลวี่จ้วงหยวนกำลังเงื้อกล้องยาสูบฟาดหัวลูกชายคนโตไม่ยั้ง

“นางเป็นเมียเจ้า! เจ้ากลับไปพูดถึงเมียตัวเองบนเวทีเช่นนั้น! ขายหน้าใคร! ขายหน้าตัวเจ้าเอง! ขายหน้าตระกูลลวี่!”

ทันใดนั้นลวี่จวี่เหรินก็ยื่นมือไปกระชากกล้องยาสูบมาจากมือผู้เป็นพ่อ

ลวี่จ้วงหยวนเซถลาตามแรงดึง มองลูกชายคนโตตรงหน้าราวกับไม่รู้จัก

“ขายหน้ารึ! ขายหน้าอะไรกัน! พวกเราก็แค่คนร้องงิ้วชั้นต่ำต้อยเก้าชั้น! เท่านี้ยังขายหน้าไม่พออีกรึ!! บ้านเราต่ำต้อยที่สุดในหมู่คนต่ำต้อยแล้ว! เจอนางคณิกาในหอนางโลมยังต้องเรียกน้า! ยังมีบ้านไหนขายหน้ากว่าบ้านเราอีก”

“ท่านพ่อไม่เห็นหน้าตาของนางตอนอยู่ในรังโจรหรือ ท่าทางร่าน ๆ ที่หัวเราะระริกระรี้กับพวกโจรนั่น!”

“นาง..... ถึงขั้นทำเรื่องอย่างว่ากับโจรคนหนึ่งต่อหน้าข้า! ท่านพ่อ ข้าอัดอั้นเหลือเกิน ข้าอัดอั้นเหลือเกิน! ข้าจะอกแตกตายอยู่แล้ว!!”

ลวี่จวี่เหรินใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บแค้น ทรุดคุกเข่าลงกับพื้น เอากำปั้นทุบดินไม่หยุด

“ข้ายิ้มประจบคนอื่นไปทำไม เจ้ายังไม่รู้อีกหรือ ข้าก็ทำเพื่อบ้านลวี่ไม่ใช่หรือ! หากข้าไม่ยิ้มประจบ ซิ่วเอ๋อร์คงถูกพวกมันจับฟาดตายไปนานแล้ว! เจ้าอัดอั้น แล้วข้าไม่อัดอั้นหรือไร!”

“เจ้าคิดว่าข้าไร้ยางอายจริง ๆ หรือ คิดว่าข้าหลัวเจวียนฮัวเป็นนางคณิกาที่ใครก็เป็นผัวได้จริง ๆ หรือ แต่ข้าจะทำอย่างไรได้!”

“ในใจข้าก็เจ็บปวดเหมือนกัน! แต่ข้ารู้ว่าข้าไม่ใช่คุณหนูตระกูลใหญ่ ข้าเป็นแค่เมียของนักงิ้วขี้ขลาดคนหนึ่ง! ถูกรังแกก็ทำได้แค่กล้ำกลืน! ทำได้แค่แกล้งทำเป็นไม่ใส่ใจ!!”

หลัวเจวียนฮัวซึ่งท้องเริ่มนูนออกมาให้เห็นแล้ว พูดจบก็ร้องไห้โฮอยู่ข้าง ๆ

มองภาพวุ่นวายตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจยาว

ต้นตอของทุกสิ่งล้วนมาจากพวกโจร ตราบใดที่โจรยังอยู่ ก็จะมีหลัวเจวียนฮัวอีกนับพันนับหมื่น

แต่เดิมการปราบโจรควรเป็นหน้าที่ของทหาร ทว่าสองพวกนี้กลับมาสมคบกันเสียได้

บางทีหวังเต๋อชิวอาจพูดถูก ทหารกับโจรแท้จริงก็ไม่ต่างกันนัก “ที่เฮงซวยนี่มันบัดซบจริง ๆ”

สิ่งที่หลี่ฮั่วหวังทำได้มีไม่มาก เขาเอี้ยวตัวกระซิบกำชับศิษย์พี่ศิษย์น้องคนอื่นสองสามประโยค

ไม่นาน ซุนเป่าลู่กับโก่วหวาก็พาลวี่จวี่เหรินแยกไปทางหนึ่ง ส่วนไป๋หลิงเหมี่ยวกับชุนเสี่ยวหม่านพยุงหลัวเจวียนฮัวไปอีกทาง

“หัวหน้าลวี่ อย่ามัวยืนเหม่อ ตั้งสติเข้า งิ้วยังร้องไม่จบ” หลี่ฮั่วหวังเดินไปตบไหล่ลวี่จ้วงหยวน

ลวี่จ้วงหยวนที่ดูแก่ลงไปหลายปีในพริบตาขยำมือที่ว่างเปล่า แล้วค่อมหลังเดินไปหน้าเวที “เจ้าจวี่เหรินไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อนเลย.....”

ทว่าเพิ่งออกมาจากหลังเวที เขาก็พบว่าผู้ชมข้างนอกไปกันหมดแล้ว

ผู้คนตามถนนต่างมีท่าทีหวาดหวั่น พากันไปรวมตัวกันที่ชายเมือง

ยามนี้เขาไม่มีใจสนเรื่องในบ้านอีกแล้ว รีบตะโกนลั่น “ท่านนักพรตน้อย! ท่านนักพรตน้อยรีบออกมา! มีเรื่องแล้ว!”

หลี่ฮั่วหวังได้ยินก็รีบมา ครั้นเห็นสถานการณ์ข้างนอกชัดเจน ก็สั่งให้ทุกคนเตรียมถอยทันที สถานการณ์ผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด

“รอข้าอยู่ที่นี่ก่อน! ข้าจะไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

พูดจบหลี่ฮั่วหวังก็วิ่งกลับไปที่รถม้า คว้ากระบี่ซุกไว้ในชุดงิ้ว แล้วพุ่งไปยังปากทางเข้าเมือง

เบียดผ่านฝูงชนที่แน่นขนัดและพวกอูฐที่ส่งกลิ่นสาบฉุน ไม่นานหลี่ฮั่วหวังก็เห็นภาพข้างนอก

นั่นคือทหาร ทหารเลวหน้าตาดุร้ายแถวแล้วแถวเล่าล้อมทั้งเมืองไว้

ทหารเหล่านี้ไม่ได้สวมเครื่องแบบ แต่งกายกันสะเปะสะปะ แม้แต่อาวุธในมือก็สารพัดชนิด

สิ่งเดียวที่ยืนยันตัวตนของพวกมันได้ ก็คืออักษรคำว่านักโทษสีเขียวคล้ำบนศีรษะของทุกคน

ครั้นหลี่ฮั่วหวังเห็นโหวรองแบกทวนเหล็กหนักปะปนอยู่ในนั้น ก็เข้าใจทันทีว่าพวกมันมาทำไม พวกมันมาหาตน!

โหวรองอยู่ในกลุ่มต่วนปิงที่แบกทวนเหล็กดำหนักเช่นเดียวกัน ขี่ม้าอยู่ไม่ห่างจากแม่ทัพร่างสูงใหญ่ผู้หนึ่งแม้แต่ก้าวเดียว

คนผู้นี้สูงใหญ่ยิ่งนัก ร่างใหญ่กว่าคนรอบข้างทั้งรอบ สวมหน้ากากเหล็กและเกราะศึกทองดำ ในมือถือง้าวหนักยาวหนึ่งจั้งสองชุ่นที่ทอประกายเย็นเยียบ

เพียงยืนอยู่ตรงนั้น ไอสังหารบนตัวก็โถมซัดมาระลอกแล้วระลอกเล่า แม้หลี่ฮั่วหวังยืนอยู่ไกลถึงเพียงนี้ก็ยังรู้สึกได้

มันให้ความรู้สึกที่เลวร้ายอย่างยิ่งแก่หลี่ฮั่วหวัง หากจะเปรียบกับสิ่งใด ก็คงเป็นระเบิดที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อ

เห็นคนกลุ่มนี้ ผู้คนรอบข้างก็ส่งเสียงอื้ออึง ในฐานะคนท้องถิ่นโฮ่วสู่ พวกเขาดูจะร้อนรนยิ่งกว่าหลี่ฮั่วหวังเสียอีก

“ฟ้าดินเอ๋ย ทหารนักโทษ ทหารนักโทษมาแล้ว!”

“คราวนี้จะทำอย่างไร รีบหนีเถิด!”

“หนีไปไหน! ทางหลังก็ถูกพวกมันปิดไว้แล้ว!”

หลี่ฮั่วหวังหดตัวเข้าไปในฝูงชนอีกนิด สมองเริ่มทำงาน

“พวกมันมาหาเรื่องฉันซะแปดในสิบ แต่คงยังไม่รู้ว่าพวกเราเป็นใคร

ไม่อย่างนั้นคงยกทัพบุกเข้ามาฆ่าตั้งแต่แรกแล้ว”

“เดี๋ยวจะรอดการตรวจค้นของพวกมันไปได้คงไม่ง่าย แต่ดูท่าวินัยทหารพวกนี้ไม่ค่อยดี บางทีอาจลองติดสินบน.....”

ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังคิดคำนวณในใจ ชายร่างอ้วนสวมเสื้อแพรผู้หนึ่งก็วิ่งไปยังกองทหารที่อยู่ไกลออกไปด้วยท่าทีนอบน้อม

เพิ่งไปถึงหน้าม้าสีแดงตัวใหญ่ของแม่ทัพ เขาก็ถอดหมวกออก แล้วเริ่มพูดอะไรบางอย่างเบา ๆ

ดูจากท่าทาง เขาน่าจะเป็นผู้ใหญ่บ้านหรือคหบดีผู้ดูแลเมืองนี้

“ที่นี่เป็นชุมทาง คนนอกที่ผ่านไปมาไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียว ปนเปกันมั่วไปหมด ต่อให้พวกมันไปถามคนท้องถิ่นก็ไม่มีประโยชน์”

ทว่าภาพที่เกิดขึ้นต่อมาทำให้หัวใจของหลี่ฮั่วหวังที่กำลังครุ่นคิดหดเกร็งวูบ

ง้าวยาวมหึมาถูกยกขึ้นอย่างฉับพลัน แล้วฟาดลงมาเต็มแรง

เห็นเพียงศีรษะของชายอ้วนพร้อมทั้งร่างถูกผ่าขาดเป็นสองซีกในคราวเดียว

ลมแรงเจือกลิ่นคาวหวานสายหนึ่งพัดปะทะใบหน้าของทุกคน

กุบกับ กีบม้าเหล็กก้าวออกมาไม่กี่ก้าว แม่ทัพที่อยู่ไกลออกไปใช้มือที่หุ้มเกราะเกล็ดค่อย ๆ ยกหน้ากากเหล็กของตนขึ้น

ภายใต้นั้นคือใบหน้าหมดจดราวกับสตรี มิใช่ นั่นคือสตรีจริง ๆ!

บนใบหน้าของนางก็มีรอยสักอักษรเช่นเดียวกับทหารนักโทษคนอื่น

อักษรตัวโตสี่ตัวที่ตวัดพลิ้วดุจมังกรเหินหงส์ร่ายรำว่า จงรักภักดีต่อชาติ ประทับเต็มใบหน้า ทำให้ใบหน้าที่ควรหมดจดดูดุร้ายน่าสะพรึงยิ่งนัก

“ทุกท่าน! มีสายลับซื่อฉีแฝงตัวอยู่ในหมู่พวกท่าน ต้องขออภัยด้วย!”

เสียงของแม่ทัพหญิงไพเราะยิ่งนัก ทว่าคำพูดต่อจากนั้นกลับทำให้ทุกคนหนาวเยือกไปทั้งร่าง

“แกร๊ก” เกราะหนักเลื่อนลงปิดใบหน้าของนาง

“มาเถิด พี่น้องทั้งหลาย วันนี้ทั้งวันไม่ต้องเก็บดาบ ฆ่าให้หมด จะได้ไม่ให้สายลับซื่อฉีเล็ดลอดไปได้”

“ฮึ่ย!” คมอาวุธที่ทอประกายเย็นเยียบเล็งตรงไปยังทุกคนในเมือง

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 195
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 196 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 194กลับหน้าเรื่อง
ตอน 194ตอน 196