ตอนที่ 194 งิ้ว
หลี่ฮั่วหวังอธิบายอยู่ยกใหญ่ แถมยังมีคนอื่นช่วยพูด ในที่สุดไฟโทสะในใจจินซานจ่าวก็มอดลง
ส่วนเหตุผลที่หลี่ฮั่วหวังกุขึ้นมาส่งเดชนั้น จะเชื่อหรือไม่ก็มีเพียงจินซานจ่าวเท่านั้นที่รู้
“ท่านผู้เฒ่า ในเมื่อไปทางเดียวกัน มิสู้ร่วมทางกันไปเป็นอย่างไร ระหว่างทางเกิดเรื่องยุ่งยากอันใดขึ้นจะได้ช่วยเหลือกัน”
ได้ยินหลี่ฮั่วหวังว่าเช่นนั้น ประกอบกับนึกถึงศพพวกโจรเมื่อครั้งก่อน จินซานจ่าวลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็พยักหน้าในที่สุด
“ก็ได้ ตาเฒ่าเดินทางคนเดียว ก็กลัวอยู่จริง ๆ ว่าสักวันจะถูกเสือคาบไป คนมากเดินทางด้วยกันย่อมปลอดภัยกว่า”
“แต่ท่านนักพรตเอ๋ย ปราชญ์ว่าไว้ เคารพผู้เฒ่าของตนแล้วจงเผื่อแผ่ไปถึงผู้เฒ่าของผู้อื่น ตาเฒ่าเองก็อายุล่วงสี่สิบเข้าไปแล้ว หากท่านซัดมาอีกสักสองสามที ข้าคงได้ลงโลงแน่”
“ย่อมไม่ทำอีกแล้ว เมื่อครู่ข้าวู่วามไปจริง ๆ”
เห็นอีกฝ่ายยอมตกลงในที่สุด หลี่ฮั่วหวังก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
เขามิได้ตั้งใจจะเกาะติดตาเฒ่าแปลกหน้าผู้นี้ เพียงกลัวว่าอีกฝ่ายจะจำตนได้แล้ว และระหว่างทางหากมีใครมาถามก็จะชี้เบาะแสให้ผู้อื่น
ตอนนี้ขอเพียงอีกฝ่ายอยู่ข้างกาย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็จับตาดูได้
ทั้งเมืองมีผู้คนเดินขวักไขว่คึกคักยิ่งนัก เมื่อเดินอยู่ท่ามกลางฝูงชน ใบหน้าที่ทาสีงิ้วของพวกเขาก็เรียกความสนใจจากผู้คนได้ทันที
ผู้คนไม่น้อยหยุดยืนชี้ไม้ชี้มือมาทางพวกหลี่ฮั่วหวังด้วยความอยากรู้
“พวกนี้คงไม่ได้ดูออกว่าเรามาจากซื่อฉีหรอกนะ”
ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา หลี่ฮั่วหวังก็ปัดตกไปเอง
พวกลวี่จ้วงหยวนเดิมทีก็มิใช่คนซื่อฉี งิ้วที่ร้องก็มิใช่งิ้วซื่อฉี อย่างไรก็ไม่มีทางถูกสงสัยไปถึงตรงนั้นได้
ทว่าคนเหล่านี้ก็ช่วยเตือนหลี่ฮั่วหวังได้เรื่องหนึ่ง
เมื่อเทียบกับการถูกสงสัยว่าเป็นคนของสายนักรบซื่อฉี คณะงิ้วที่ไม่ร้องงิ้วกลับยิ่งชวนให้คนสงสัยได้ง่ายกว่า
ครุ่นคิดครู่หนึ่ง หลี่ฮั่วหวังก็คิดแผนออกทันที “หัวหน้าลวี่ ในเมื่อเราเป็นคณะงิ้ว ก็ตั้งเวทีเปิดการแสดงเถิด เจ้าดูสิ คนตั้งมากมายรอดูอยู่”
จะเล่นละครย่อมต้องเล่นให้ครบเครื่อง
ได้ยินหลี่ฮั่วหวังว่าเช่นนั้น ลวี่จ้วงหยวนผู้หลังค่อมก็พยักหน้ารัว ๆ
“เร็ว ๆ ๆ ไม่ได้ยินท่านนักพรตน้อยว่าหรือไร หาที่ทางตั้งเวทีขึ้นมา” เขาเดินไปพูดกับคนอื่น ๆ ในคณะสกุลลวี่
“โอย..... ท่านพ่อ ข้าเหนื่อยจะตายแล้ว พวกเราเพิ่งออกมาจากรังโจรนะ ร้องในนั้นยังไม่พออีกหรือ พักสักหน่อยค่อยร้องเถิด.....”
ลวี่จ้วงหยวนแอบชำเลืองหลี่ฮั่วหวังที่อยู่ไม่ไกล แล้วยกกล้องยาสูบเคาะหัวลูกชายเข้าให้อย่างแรง
“ให้ร้องก็ร้อง! จะพล่ามอะไรนักหนา! ไว้เจ้าได้เป็นพ่อข้าเมื่อไรค่อยพูดแบบนี้!”
ที่นี่ไม่มีต้นไม้หรือลำไผ่ จึงตั้งเวทีงิ้วอย่างเป็นเรื่องเป็นราวไม่ได้
ได้แต่หากำแพงพัง ๆ แห่งหนึ่ง เอาผ้าปูเวทีสีแดงสดคลุมไว้ก็ถือว่าใช้ได้
รถม้าถูกจูงไปไว้หลังกำแพงพังนั้นให้เป็นหลังเวที
แม้จะซอมซ่อ แต่โชคดีที่ชาวเมืองไม่เรื่องมาก พอเห็นว่ามีงิ้วให้ดูก็พากันมามุงล้อมวง
หลี่ฮั่วหวังย่อมไม่อาจนั่งรอให้ภัยมาถึงตัว “ทุกคนไปช่วยงาน จำฐานะของพวกเราไว้ ตอนนี้เราคือคณะงิ้ว”
“แสดงจบแล้วเราค่อยไปพักให้สบายที่โรงเตี๊ยม”
คำพูดของหลี่ฮั่วหวังทำให้ทุกคนลงมือทำงาน ยกเว้นจินซานจ่าวคนเดียว
เรื่องขับร้องดีดสีตีเป่า คนนอกวงการอย่างพวกเขาช่วยอะไรไม่ได้จริง ๆ ได้แต่เป็นลูกมือหยิบจับ ทว่าเพียงเท่านั้นก็ช่วยแบ่งเบาภาระของพวกลวี่จ้วงหยวนได้ไม่น้อย
ลวี่จวี่เหรินในชุดดำชูดาบออกมาตั้งท่าบนเวที ฝูงชนที่ส่งเสียงอื้ออึงก็ค่อย ๆ เงียบลง
คนอื่น ๆ ไม่ได้ปรบมือ แต่แววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้
แม้แคว้นโฮ่วสู่จะนิยมละครนัว ทว่าจากจุดนี้ก็พอเห็นว่า พวกเขาดูจะไม่ปฏิเสธงิ้วแบบอื่นเช่นกัน
“ตุ้งแช่~ ตุ้งแช่แช่~”
พร้อมเสียงดนตรีของคณะสกุลลวี่ ลวี่จวี่เหรินก็เริ่มขับร้อง
“วัน~นี้~รับ~บัญ~ชา~ลง~จาก~เขา~ ตุ้งแช่~ เห็น~อยุติ~ธรรม~ชัก~ดาบ~เข้า~ช่วย!!”
หลี่ฮั่วหวังกวาดตามองไปทั่วกลุ่มผู้ชมไม่หยุด ใช้ประสาทสัมผัสอันเฉียบไวค้นหาภัยที่อาจแฝงอยู่
ยังดีที่มองหาอยู่นาน นอกจากเจอหัวขโมยที่กำลังล้วงเงินในฝูงชนคนหนึ่งแล้ว ก็ไม่มีสิ่งใดน่าระวังอีก
เขายังเห็นจินซานจ่าวยืนดูอยู่ด้วย ดูอย่างใจจดใจจ่อทีเดียว
“ศิษย์พี่หลี่ ก่อนหน้านี้ข้ามิใช่ไม่อยากคืนม้วนไม้ไผ่นั่นให้ท่าน ข้าเพียงแต่.....”
เสียงลังเลดังขึ้นจากด้านหลัง เป็นเสียงของชุนเสี่ยวหม่าน หลี่ฮั่วหวังยกมือขึ้นตัดบท
“ข้ารู้ว่าเจ้าเคยถูกครอบครัวขาย ในใจจึงไม่มั่นคงอยู่เสมอ แต่บันทึกมหาภพไม่ได้ ของสิ่งนี้มันชั่วร้ายพิกลนัก”
“หากเจ้าใช้ไม่ดี จะต้องเอาชีวิตไปทิ้ง”
“ถ้าเช่นนั้นศิษย์พี่หลี่ เหตุใดท่านจึงใช้ได้เล่า”
“ข้า.....” มือของหลี่ฮั่วหวังลูบไล้ผิวเรียบลื่นของบันทึกมหาภพ ใบหน้ามีรอยยิ้มขมขื่นวูบหนึ่ง “ข้าชินแล้ว”
“ก่อนหน้านี้ข้าพูดแรงไปบ้าง เจ้าอย่าถือโทษเลย ข้าก็นิสัยเสียเช่นนี้ อดทนกับข้าหน่อยเถิด”
หลี่ฮั่วหวังหยิบกระดิ่งเต๋าออกมาส่งให้ชุนเสี่ยวหม่าน
“เจ้าเอาสิ่งนี้ไปใช้เถิด แม้ใช้ทุกครั้งจะต้องเสียอายุขัย แต่อย่างน้อยก็ปลอดภัยกว่าบันทึกมหาภพ”
ชุนเสี่ยวหม่านยื่นมือรับไว้ มองกระดิ่งเต๋าในมือ แล้วเงยหน้ามองหลี่ฮั่วหวังด้วยความตกตะลึง
อยู่ด้วยกันมานานถึงเพียงนี้ นางย่อมรู้ดีถึงอานุภาพของกระดิ่งเต๋า อีกฝ่ายกลับยอมยกของสิ่งนี้ให้ตน
ความขุ่นข้องในใจพลันมลายหายไปไร้ร่องรอย
นางอยากพูดอะไรหลายอย่าง แต่สุดท้ายก็กลั่นออกมาได้เพียงประโยคเดียว “ขอบคุณศิษย์พี่หลี่”
หลี่ฮั่วหวังถอนหายใจ อันที่จริงของพวกนี้เขาไม่อยากยกให้ใครแม้แต่ชิ้นเดียว
มิใช่เพราะเห็นแก่ตัว เพียงแต่ของเหล่านี้ล้วนอันตรายยิ่งกว่ากันขึ้นไปทุกชิ้น
ในโลกอันบ้าคลั่งนี้ อยากได้สิ่งใดก็ต้องจ่ายด้วยบางสิ่งเสมอ
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังสอนชุนเสี่ยวหม่านใช้กระดิ่งเต๋า ด้านนอกก็เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น
มิใช่ว่ามีศัตรูบุกมา แต่บนเวทีงิ้ว อารมณ์ของลวี่จวี่เหรินกลับผิดปกติ
ดูจากท่าทางฮึกเหิมเกินเหตุ ชัดเจนว่าเขาจมดิ่งลงไปในบทแล้ว
แม้หลี่ฮั่วหวังจะไม่ค่อยรู้เรื่องงิ้ว ก็ยังรู้สึกได้ว่าบทร้องที่ออกจากปากเขาผิดเพี้ยนไปชัด ๆ
“ชาดแป้งเปรียบดั่งยาสะกดใจคน!!”
“หน้างามดั่งบุปผาคือผีร้ายพรากชีวิต!”
“เท้าบัวน้อยเปรียบดั่งปีศาจภูผาใจทมิฬ!”
“เอวกิ่งหลิวดุจเชือกขึงสะดุดม้า!”
“ตาเจ้าชู้บีบให้ข้าต้องสวมหมวกเขียว!”
“ข้อมือหยกคู่นั้นเป็นหมอนให้ชายนับพัน!”
“ริมฝีปากแดงระเรื่อให้แขกนับหมื่นได้ลิ้มรส!”
“ไม่สนว่าแซ่จางแซ่หวังหรือแซ่หลี่แซ่จ้าว!”
“บนหมอนเป็ดแมนดารินก็ร้องเรียก~ที่รักจ๋า!!”
ทันทีที่เขาร้องท่อนสุดท้ายจบ หลัวเจวียนฮัวภรรยาของลวี่จวี่เหรินซึ่งเป็นคนตีฆ้องก็ยกฆ้องทองแดงในมือขึ้นด้วยความเจ็บแค้น ทุ่มลงบนเวทีสุดแรง แล้ววิ่งร้องไห้ไปหลังเวที
เสียง “โหม่ง~” ดังลั่น ทั้งบนเวทีและใต้เวทีเงียบกริบไปชั่วขณะ
ตะลึงงันไปครู่ใหญ่ ใต้เวทีก็ระเบิดเสียงฮือฮาขึ้น เสียงปรบมือและเสียงไชโยดังไปทั่ว
“ดี~ อันนี้ดี!!”
“อีกท่อน เอาอีกท่อนเว้ย!!”
“นี่มันถึงใจกว่าละครนัวเยอะ! งิ้วจากที่ไหนกันนี่”
“เรียกแม่นางที่เพิ่งตีฆ้องเมื่อครู่ขึ้นเวทีมาด้วย ข้าผู้นี้จะให้รางวัลอย่างงาม!”
เหรียญทองแดง เศษเงิน และของกินต่าง ๆ ค่อย ๆ ถูกโยนมาจนเกลื่อนพื้น
นับเป็นครั้งที่คณะสกุลลวี่ได้รางวัลมากที่สุดตลอดหลายปีที่ร้องงิ้วมา
กำลังโหลดความเห็น...