คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 193

ตอน 193

ตอนที่ 193 แปลงโฉม

ขณะที่หลี่ฮั่วหวังมองหญิงสาวเหล่านั้นอยู่ เสียงคุยของซุนเป่าลู่กับโก่วหวาข้าง ๆ ก็ลอยเข้าหู

“พี่ซุน ตาของพวกโจรนี่แหลมจริง ๆ ผู้หญิงที่ฉุดมาหน้าตาดีทุกคน เจ้าว่าข้าเลือกสักคนมาเป็นเมียดีไหม ข้าไม่รังเกียจหรอกว่าพวกนางแปดเปื้อน ขอแค่มีลูกได้ก็พอ”

“ช่างเถิด พวกนางเพิ่งออกมาจากที่แบบนั้น อย่าไปรังแกพวกนางเลย”

“ชิ! พูดอะไรอย่างนั้น ข้าโจโฉไม่ได้จะรับอนุเสียหน่อย สู่ขอแต่งเป็นเมียออกหน้าออกตามันผิดตรงไหน หน้าตาข้าก็ไม่ได้หล่อเหลา แต่หากพวกนางได้แต่งกับข้าจริง ก็นับว่าได้ดีเกินตัวแล้ว”

“พี่ซุน เจ้าไม่เอาสักคนหรือ พลาดคราวนี้ไป วันหน้าจะหาเมียสวยขนาดนี้ไม่ง่ายแล้วนะ”

“ล้วนเป็นคนน่าสงสาร ช่างเถิด”

“นี่เรากำลังช่วยพวกนางนะ! เจ้าลองคิดดู ต่อให้พวกนางกลับไปก็ต้องโดนคนชี้หน้านินทา ชาตินี้ไม่มีใครเอาไปเป็นเมียแน่! ได้แต่เป็นแม่ม่ายทั้งที่ผัวยังไม่ตาย อย่างน้อยอยู่กับข้าก็ยังมีข้าวร้อน ๆ กิน”

หลี่ฮั่วหวังดึงผ้าห่มบนตัวออกแล้วลุกขึ้นยืน

เขาไม่สนใจโก่วหวาที่พล่ามไร้สาระ แต่เดินไปหาลวี่จ้วงหยวนที่กำลังซดโจ๊กอยู่

คณะสกุลลวี่ที่ได้พักมาตลอดคืนดูมีเรี่ยวแรงขึ้นมาก อย่างน้อยใบหน้าก็สะอาดสะอ้าน เสื้อผ้าก็ไม่ยับยู่ยี่แล้ว

เห็นหลี่ฮั่วหวังเดินเข้ามา ลวี่จ้วงหยวนก็รีบลุกขึ้น ยัดชามในมือใส่อ้อมแขนลูกชายคนเล็ก ดวงตาเปี่ยมด้วยความเคารพ

“นี่ของเจ้าใช่หรือไม่” หลี่ฮั่วหวังคืนกล้องยาสูบให้เจ้าของเดิม

“เอ้อ ใช่ ใช่ ใช่!!” ลวี่จ้วงหยวนค้อมตัวโค้งคำนับ รีบยื่นสองมือรับไว้

“ทำให้ท่านนักพรตน้อยต้องเหนื่อยแล้ว เรื่องเล็กเพียงนี้ยังต้องให้ท่านนักพรตน้อยนำมาคืนเอง”

“ถ้ารู้สึกเกรงใจก็ช่วยข้าสักเรื่องเถิด พอดีถึงเวลาต้องใช้เจ้าแล้ว”

ลวี่จ้วงหยวนประหลาดใจยิ่งนัก ท่านนักพรตน้อยผู้นี้มีฤทธิ์เดชกว้างขวางถึงเพียงนี้ ยังมีเรื่องใดต้องให้ตนช่วยอีก

หลี่ฮั่วหวังหันไปมองคนอื่น ๆ ที่กำลังกินข้าวอยู่ “มี ช่วยพวกเราปลอมตัวหน่อย แต่งหน้างิ้วให้ทุกคน”

ไม่นานนัก ใบหน้าของทุกคนก็ถูกแต่งแต้มเป็นหน้างิ้ว แม้แต่หน้ากากเหรียญทองแดงของหลี่ฮั่วหวังก็ยังถูกติดเครายาวเฟื้อย

ครั้นอาวุธของทุกคนถูกเก็บขึ้นรถม้าแล้ว ไม่นานขบวนผู้คุ้มกันที่ดูไม่เป็นระเบียบก็หายไป เหลือเพียงคณะงิ้วใหญ่ที่มีคนยี่สิบกว่าคน

“นับจากนี้ คณะงิ้วนี้เจ้าเป็นคนนำ พวกเราล้วนเป็นลูกคณะของเจ้า ใครมาถามก็ให้เจ้าออกหน้า”

เพราะมีโหวรองชี้ตัวไว้ การแต่งกายแบบเดิมของพวกเขาจึงสะดุดตาเกินไป จำต้องเปลี่ยนตัวตนใหม่ นี่คือจุดประสงค์ของหลี่ฮั่วหวัง

ลวี่จ้วงหยวนเองก็เป็นคนหัวไว เข้าใจได้ทันที รีบตบอกรับว่าไม่มีปัญหาแน่นอน

“ศิษย์พี่หลี่ แบบนี้จะได้ผลหรือขอรับ” โก่วหวาที่มีวงแป้งขาวแปะอยู่บนจมูกถามด้วยสีหน้าเจื่อน ๆ

เคราเหล่าเซิงบนใบหน้าหลี่ฮั่วหวังแกว่งไปมาตามจังหวะส่ายหน้า “อย่างไรก็ต้องลองดู หากเดินไปตามทางในสภาพเดิม พวกมันตามหาเจอได้ง่ายเกินไป เราสู้กับทั้งแคว้นโฮ่วสู่ไม่ไหว”

ยามนี้ใบหน้าเขาถูกทาดำ มีเคราอีกชั้น แถมยังสวมชุดงิ้วขุนนางเต็มตัว ต่างจากนักพรตชุดแดงคนก่อนราวฟ้ากับดิน

หากไม่ล้างเครื่องหน้าออกจนหมด ย่อมไม่มีใครจำได้

“ศิษย์พี่หลี่ กินข้าวเถิดเจ้าค่ะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวที่แต่งหน้าเป็นนางเอกฮวาตั้นถือชามโจ๊กเดินเข้ามา

หลี่ฮั่วหวังยกชามขึ้นกำลังจะซด เหลือบตามองไปรอบหนึ่ง ก็เห็นว่าเหลือเพียงชุนเสี่ยวหม่านคนเดียวที่ยังไม่ได้แต่งหน้า

เห็นหลี่ฮั่วหวังมองไป ไป๋หลิงเหมี่ยวก็รีบอธิบาย “หน้าพี่เสี่ยวหม่านมีขนมากเกินไป ต้องเล็มออกก่อนจึงจะแต่งหน้าได้เจ้าค่ะ”

“รีบโกนเข้า อย่ามัวเสียเวลา ไม่มีใครรู้ว่าคนพวกนั้นจะตามมาถึงเมื่อไร”

ว่าแล้วหลี่ฮั่วหวังก็โยนกระบี่ยาวที่ตัดเหล็กได้ดุจตัดโคลนไปให้ แล้วยกชามขึ้นซดคำโต

“ไม่ต้องใช้ของนั่นหรอก ไม่ได้จะตัดหัวเสียหน่อย ข้ากันหน้าเป็น” หลัวเจวียนฮัวลูกสะใภ้ของลวี่จ้วงหยวนวางชามลง คลายเชือกผูกผมสีแดงสองเส้นออกจากข้อมือ แล้วเดินเข้าไปช่วย

เส้นด้ายไขว้กันไปมา ถอนขนดำบนใบหน้าชุนเสี่ยวหม่านขาดถึงโคนอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นผิวขาวเป็นแถบ

ครั้นโจ๊กในชามหลี่ฮั่วหวังหมด ขนบนหน้าเสี่ยวหม่านก็ถูกถอนไปเกือบหมดแล้ว

ขณะนั้น ศิษย์พี่ศิษย์น้องคนอื่นที่ออกมาจากอารามลมใสด้วยกันต่างอดไม่ได้ที่จะหันไปมองอย่างอยากรู้

ใบหน้าของชุนเสี่ยวหม่านถูกขนปกคลุมมาตลอด นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นว่านางหน้าตาเป็นอย่างไร

หลัวเจวียนฮัวกันหน้าให้อย่างประณีต กระทั่งที่ลำคอก็กันจนเกลี้ยง

ชุนเสี่ยวหม่านมองคนอื่น ๆ อย่างกระสับกระส่าย ในใจอดหวั่น ๆ ไม่ได้

พูดกันตามจริง แม้แต่ตัวนางเองก็ไม่รู้ว่าตนหน้าตาเป็นอย่างไร

เสี่ยวหม่านรีบลุกไปยืนหน้าคันฉ่องทองแดง พินิจใบหน้าของตนอย่างละเอียด

แล้วนางก็เห็นใบหน้าหมดจดของเด็กสาวอายุสิบหกสิบเจ็ดในคันฉ่อง แก้มกลมนิด ๆ จมูกโด่งเป็นสัน

มิอาจเรียกว่างามล่มเมือง ทว่าก็นับว่าสะอาดตาน่ามอง

ผู้อื่นจะพอใจหรือไม่นางไม่รู้ แต่ชุนเสี่ยวหม่านพอใจที่สุด นางใช้สองมือที่ยังมีขนปุกปุยประคองใบหน้าตน น้ำตาเอ่อคลอเบ้า

ไม่มีใครอยากเป็นปีศาจขนยาวไปชั่วชีวิต นางก็อยากเหมือนหญิงอื่น ๆ ที่ได้ออกเรือนมีลูก

“ที่แท้เสี่ยวหม่านยังเด็กขนาดนี้.....” หลี่ฮั่วหวังพึมพำประโยคหนึ่ง แล้วก็เริ่มเร่ง

“เลิกดูได้แล้ว รีบแต่งหน้า แต่งเสร็จจะได้รีบไป ทั้งแคว้นโฮ่วสู่ไม่มีที่ใดปลอดภัยสำหรับพวกเรา”

ลวี่จวี่เหรินยกพู่กันขึ้นตวัดขีดลากทีละเส้น ท่ามกลางความอาลัยของเสี่ยวหม่าน หมึกเข้มก็กลบรูปโฉมของนางจนมิด

“กุบกับ กุบกับ~!” เสียงกีบม้าพลันดังขึ้น ชายหน้าตาดุร้ายกลุ่มหนึ่งขี่ม้าห้อตะบึงผ่านไปข้าง ๆ

บางคนในกลุ่มนั้นกวาดตาพินิจคณะงิ้วตรงหน้าอย่างรวดเร็วสองสามที แต่ก็ไม่ได้หยุดอยู่นาน

นี่มิใช่ลางดีแน่ “ไป รีบไปกัน คนพวกนั้นคงจ้างโจรให้ออกตามหาพวกเราแล้ว”

คำพูดประโยคเดียวของหลี่ฮั่วหวังทำให้บรรยากาศที่เพิ่งผ่อนคลายลงตึงเครียดขึ้นอีกครั้ง

ทุกคนไม่สนใจโจ๊กอีกต่อไป รีบเก็บข้าวของทุกอย่าง

ช่วงเวลาต่อจากนั้น หลี่ฮั่วหวังไม่กล้าใช้ทางหลวง เลือกเดินทางเล็กทางน้อยให้มากที่สุด

ไม่รู้ว่าเพราะการแต่งหน้าหรือเพราะเส้นทางที่เลือก สิบวันต่อมา พวกหลี่ฮั่วหวังก็มาถึงเมืองเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ท่ามกลางภูเขาหินหลายลูกได้อย่างราบรื่นจริง ๆ

เมืองนี้ไม่ใหญ่ มีเพียงถนนสายเดียว ทว่าดูเหมือนจะเป็นชุมทางสำคัญ ผู้คนผ่านไปมาจึงไม่น้อย

เห็นถนนที่คึกคักเช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังก็โล่งใจขึ้นบ้าง ยังดี ระยะทางกว่าจะออกจากโฮ่วสู่สั้นลงอีกช่วงหนึ่งแล้ว

“เราพักที่นี่หนึ่งคืน พรุ่งนี้ค่อยเดินทางต่อ” หลี่ฮั่วหวังพูดพลางพาทุกคนเดินเข้าไปในเมือง

เพิ่งเดินได้ไม่กี่ก้าว ดวงตาของหลี่ฮั่วหวังก็พลันวาบขึ้น เขาเห็นชายชราที่เคยพบกันโดยบังเอิญระหว่างทาง “ท่านผู้เฒ่า ท่านจะไปที่ใดรึ”

จินซานจ่าวหันกลับมา เห็นคนที่ทักเป็นตัวเหล่าเซิงเครายาว

ฟังเสียงแยกแยะอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พูดอย่างแปลกใจอยู่บ้าง “อ้อ ที่แท้ก็ท่านนักพรต บังเอิญจริง”

“บังเอิญถึงเพียงนี้เชียวรึ” รูม่านตาของหลี่ฮั่วหวังหดลงเล็กน้อย เขาเดินพรวดไปตรงหน้าอีกฝ่าย “ชกข้า”

“หือ เพราะเหตุใด”

“ปึก!” หลี่ฮั่วหวังชกเข้ากลางอกจินซานจ่าวหมัดหนึ่ง จนอีกฝ่ายกุมอกถอยกรูดไปสามก้าว

“ท่านนักพรต อยู่ดี ๆ เหตุใดท่านจึงทำเช่นนี้ ตาเฒ่าไปล่วงเกินท่านตรงไหนหรือ” จินซานจ่าวถูกหมัดนี้จนเกือบหายใจไม่ออก

ทว่าหลี่ฮั่วหวังไม่สนใจเขา เพียงก้มมองกำปั้นตนเองแล้วพึมพำ “ฉันแตะตัวเขาได้ แถมสัมผัสนี่..... ดูเหมือนเขาจะไม่ใช่ภาพหลอนแบบหลวงจีนนั่นจริง ๆ”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 193
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 194 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 192กลับหน้าเรื่อง
ตอน 192ตอน 194