ตอนที่ 192 ความเวทนา
ภายในตำหนักชุมนุมผู้กล้า หลี่ฮั่วหวังพินิจบันทึกมหาภพในมืออีกครั้ง ปลายนิ้วลูบไล้ไปบนนั้นแผ่วเบาสองสามที
เมื่อของสิ่งนี้กลับมาแขวนอยู่ที่เอวตนอีกครั้ง หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง
แม้ทุกครั้งที่ใช้บันทึกมหาภพจะต้องจ่ายราคาแสนแพง ทว่ายามคับขันของสิ่งนี้ก็มักช่วยได้อย่างใหญ่หลวงเสมอ
อย่างไรเสีย ต่อให้ต้องทรมานแสนสาหัส ก็ยังดีกว่าตาย
“ท่านนักพรตน้อยเอ๋ย! ท่านนักพรตน้อยเอ๋ย! ท่านคือบรรพบุรุษที่ยังมีชีวิตของสกุลลวี่เราโดยแท้! หากมิได้ท่านช่วยไว้ ครอบครัวเราคงต้องจบชีวิตอยู่ที่นี่แล้ว!”
“ก่อนหน้านี้ข้าคงถูกผีบังตาแท้ ๆ ถึงได้หนีไป! ข้า..... สมควรถูกตี! ขะ-ข้าสมควรถูกตี!”
ลวี่จ้วงหยวนที่สภาพดูราวผู้อพยพหนีภัยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ยกฝ่ามือสกปรกขึ้นตบหน้าตนเองไม่ยั้ง
“พอแล้ว พอแล้ว คนของเจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่”
ได้ยินหลี่ฮั่วหวังห้าม ลวี่จ้วงหยวนจึงลดมือลงอย่างเก้อ ๆ
“ไอ้โจรที่ชื่อมังกรทองใหญ่นั่น แม่มันชอบฟังงิ้ว คนเลยยังไม่มีใครตาย เพียงแต่..... ลูกสะใภ้ข้าต้องทนทุกข์ไปไม่น้อย.....”
จู่ ๆ ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ร่างของลวี่จ้วงหยวนสะดุ้งเฮือก แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นยิ่ง “ท่านนักพรตน้อย ต่อไปพวกเราจะไม่ไปที่ใดอีกแล้ว จะติดตามท่านไปเท่านั้น! พระคุณช่วยชีวิตครั้งนี้ไม่มีวันลืม! นับแต่นี้คณะสกุลลวี่ก็คือคณะงิ้วส่วนตัวของท่าน!”
“ข้าจะเอาคณะงิ้วไปทำอะไร ข้าฟังไม่รู้เรื่องเสียด้วย”
หลี่ฮั่วหวังยังพูดไม่ทันจบ ลวี่จ้วงหยวนที่ตื่นเต้นจนตัวสั่นก็คุกเข่าลงดังตุบ โขกศีรษะให้หลี่ฮั่วหวังไม่หยุด
“พอแล้ว พอแล้ว อยากตามก็ตามมา ที่นี่อยู่นานไม่ได้ ข้าวของร้องงิ้วของพวกเจ้ายังอยู่หรือไม่ เก็บข้าวของแล้วรีบไปกัน”
อยู่ด้วยกันมานานถึงเพียงนี้ ความคิดของอีกฝ่ายหลี่ฮั่วหวังย่อมมองออกนานแล้ว มิพ้นอยากให้ตนเป็นผู้คุ้มกัน และประจวบเหมาะว่าอีกสักพักตนก็ยังต้องใช้พวกเขาอยู่
ได้ยินดังนั้น ลวี่จ้วงหยวนก็รีบผุดลุกจากพื้น เอามือทุบอกตนเองรัว ๆ
“อยู่ขอรับ อยู่ครบ! ข้ายังรู้ด้วยว่าคอกม้าของพวกมันอยู่ที่ใด! ข้าจะไปจูงม้าของพวกมันมาให้หมดเดี๋ยวนี้!”
พูดแล้วก็ทำทันที ลวี่จ้วงหยวนอยากแสดงให้หลี่ฮั่วหวังเห็นว่าตนมีประโยชน์ จึงรีบดึงคนในครอบครัวมุ่งไปยังปากถ้ำข้าง ๆ
จัดการลวี่จ้วงหยวนเสร็จ หลี่ฮั่วหวังก็เงยหน้ามองโพรงถ้ำที่เสี่ยวหม่านเพิ่งวิ่งเข้าไป แววตาซับซ้อนวูบผ่าน
เขาหันไปพูดกับเกาจื้อเจียนข้าง ๆ อย่างห้วน ๆ “เข้าไปเร่งหน่อย ข้างในเป็นค่ายโจรไม่ปลอดภัย ให้พวกนางรีบออกมา เราจะไปกันแล้ว”
เกาจื้อเจียนพยักหน้า โยนกระบองเหล็กในมือทิ้ง แล้วหยิบกระบองเขี้ยวหมาป่าของพวกโจรที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นพาดบ่า เดินไปยังโพรงถ้ำนั้น
ทว่ายังไม่ทันได้เข้าไป ก็เห็นชุนเสี่ยวหม่านกับไป๋หลิงเหมี่ยวเดินตาแดงก่ำออกมา ดูท่าเพิ่งร้องไห้มาหมาด ๆ
“เป็นอะไรไป” หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้ว
ชุนเสี่ยวหม่านก้มลงกระชากเสื้อผ้าจากศพโจรบนพื้น “ท่านเข้าไปดูเองเถิด..... พวกนี้..... โจรพวกนี้มันไม่ใช่คน! มันคือเดรัจฉานชัด ๆ!”
เหลือบมองไป๋หลิงเหมี่ยวที่ก้มลงแกะเสื้อผ้าจากศพเช่นกัน หลี่ฮั่วหวังก็ก้าวเข้าไปในถ้ำนั้น
ไม่นาน ที่สุดปลายถ้ำ หลี่ฮั่วหวังก็เห็นหญิงสาวกลุ่มหนึ่งไร้อาภรณ์ปกปิดกาย แววตาของพวกนางด้านชา ร่างสั่นเทาขดตัวอยู่บนพื้น
ข้าง ๆ ยังมีโครงไม้รูปกากบาทตั้งอยู่หลายอัน
จากเชือกบนท่อนไม้และรอยช้ำเขียวคล้ำที่ข้อมือข้อเท้าของพวกนาง ก็พอดูออกว่าพวกนางเพิ่งถูกไป๋หลิงเหมี่ยวกับชุนเสี่ยวหม่านปลดลงมาได้ไม่นาน
คนอื่น ๆ ช่วยประคองพวกนาง เอาเสื้อผ้าของพวกโจรคลุมกายให้ แล้วพามายังตำหนักชุมนุมผู้กล้าที่คบเพลิงส่องสว่างไสว
หากว่าหญิงที่ถูกฉุดไปยังเกาะดงอ้อยังนับว่ามีฐานะอยู่บ้าง หญิงในรังโจรแห่งนี้ก็เป็นเพียงเครื่องระบายตัณหาโดยแท้
หากเป็นเพียงเท่านั้นก็แล้วไป ทว่าจากปากของลวี่จ้วงหยวน ชีวิตในค่ายโจรน่าเบื่อนัก ยามว่างพวกโจรก็จะเอาหญิงเหล่านี้มาเป็นของเล่น
ชะตากรรมของพวกนางยิ่งน่าเวทนา เมื่อถูกเล่นจนพังก็ถูกโยนทิ้ง แล้วหาคนใหม่มาแทน ขอเพียงยังปล้นได้ หญิงสาวก็ไม่มีวันขาดแคลน
ฟังคำบอกเล่าอันน่าขยะแขยงจบ หลี่ฮั่วหวังก็หันขวับไปจ้องกำแพงหินที่ถล่มลงมาด้วยสายตาเปี่ยมเจตนาสังหาร
เขาพลิกมือ กระดิ่งเต๋าก็ปรากฏขึ้นในมือ “กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง!”
สิ้นเสียงกระดิ่งที่แสบแก้วหู ท่านพเนจรที่ก่อร่างจากเส้นสายก็ปรากฏตรงหน้าหลี่ฮั่วหวังอย่างรวดเร็ว
“เฟิงโหลว!” หลี่ฮั่วหวังชี้ไปยังผนังหินอย่างแรง
ท่านพเนจรพยักหน้ารับ แล้วหันกายแทรกหายเข้าไปในผนังหินที่ถล่มลงมา
ไม่นานนัก ประสาทสัมผัสอันเฉียบไวของหลี่ฮั่วหวังก็จับได้ถึงเสียงกรีดร้องแผ่วเบาที่ลอดออกมาจากในกำแพง
ผ่านไปราวครึ่งก้านธูป ท่านพเนจรก็มุดออกมาจากผนังหิน พยักหน้าให้หลี่ฮั่วหวังอีกครั้ง แล้วสลายหายไปอย่างรวดเร็ว
เสียงกระดิ่งค่อย ๆ จางหาย หลี่ฮั่วหวังหันไปบอกหญิงสาวที่อยู่ข้างหลัง “วางใจเถิด โจรพวกนั้นตายหมดแล้ว ไม่เหลือแม้แต่คนเดียว”
ทว่าเมื่อได้ยินข่าวนี้ ใบหน้าของพวกนางกลับไม่มีอารมณ์ใด ๆ ไม่ตื่นเต้น ไม่เศร้าโศก ไม่ยินดี บนใบหน้ามีเพียงความด้านชา
หลี่ฮั่วหวังมองพวกนางด้วยความเวทนา คนเหล่านี้ถูกทำร้ายหนักเกินไป แทบไม่ต่างจากคนที่ถูกทำลายจนหมดสิ้นแล้ว
“เดี๋ยวนะ แบบนี้แหละคือความรู้สึกเวทนาเหรอ”
หลี่ฮั่วหวังชะงัก รีบล้วงสัจคัมภีร์อัคคีอ่าวออกมาจากอกเสื้อทันที
เขาท่องคาถาอันลึกลับยากเข้าใจตามคำแปลพร้อมความรู้สึกในยามนี้ ขี้ผึ้งขาวก็ก่อตัวเป็นทากเปลวเพลิงอย่างรวดเร็ว
มันไต่ไปตามขากางเกงของหลี่ฮั่วหวัง มุ่งไปยังบาดแผลที่ท้องของเขา
พร้อมเสียงฉ่า บาดแผลอันน่าสยดสยองก็ถูกเผาจนไหม้เกรียมแล้วดึงรั้งปิดเข้าหากันอย่างรวดเร็ว
ในชั่วขณะนี้ ส่วนที่ขาดหายไปของสัจคัมภีร์อัคคีอ่าวก็ถูกเติมจนครบในที่สุด
สิ่งที่เจียงอิงจื่อทิ้งไว้ให้เขา ในที่สุดก็ได้ใช้การแล้ว
เรื่องนี้ควรเป็นเรื่องน่ายินดี ทว่ายามนี้มิใช่เวลาที่ควรยินดี
หลี่ฮั่วหวังมองหญิงสาวที่เหม่อลอยไร้วิญญาณเหล่านั้น แล้วจดจำความรู้สึกในใจยามนี้ไว้ให้มั่น กันไม่ให้ลืมเลือนในวันหน้า
ทั้งกลุ่มกวาดค้นรังโจรจนทั่วรอบหนึ่ง แล้วพากันอาบแสงจันทร์จากสถานที่อันอบอวลด้วยไอมรณะแห่งนี้ไป
ดังที่ลวี่จ้วงหยวนว่า ม้าของพวกโจรมีอยู่มากจริง ๆ อีกทั้งในถ้ำยังเก็บได้ผ้าห่ม เสบียงอาหาร และข้าวของจำพวกนั้นอีกไม่น้อย
ทว่าข้าวของอื่นมีครบ ขาดเพียงเงินตำลึง ดูท่าที่ซ่อนเงินของพวกมันคงอยู่หลังผนังหินที่ถล่มนั่นเอง
ในถ้ำนั้นไม่มีคนเป็นเหลืออยู่อีกแล้ว เงินทองเหล่านั้นคงถูกฝังอยู่ที่นั่นตลอดกาลพร้อมกับพวกโจรที่ถูกท่านพเนจรสังหาร
คืนนั้นทั้งกลุ่มไม่ได้นอน รีบเร่งเดินทางจนถึงเที่ยงวันรุ่งขึ้น ห่างจากรังโจรมาไกลแล้วจึงหยุดพัก
ขณะที่คนอื่นหลับ หลี่ฮั่วหวังกับหมั่นโถวเป็นฝ่ายเฝ้ายาม
ครั้นพวกเขาตื่นขึ้นตอนโพล้เพล้ หลี่ฮั่วหวังก็ล้มตัวลงหลับทันที
กว่าเขาจะตื่นอีกครั้ง ก็เป็นเช้าวันรุ่งขึ้นแล้ว
เขาขยี้ตามองไปรอบ ๆ ก็เห็นไป๋หลิงเหมี่ยวกำลังตักโจ๊กแจกให้หญิงสาวเหล่านั้น
เสียงคุยกันของซุนเป่าลู่กับโก่วหวาข้าง ๆ ลอยเข้าหูหลี่ฮั่วหวัง
กำลังโหลดความเห็น...