คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 191

ตอน 191

ตอนที่ 191 กวาดล้าง

สิ้นคำ หวังเต๋อชิวก็ใช้ส้นเท้าขวาเกี่ยวดาบเดี่ยวเล่มหนึ่งบนพื้นขึ้นมาคว้าไว้ในมือ

มันกุมดาบเล่มนั้นพุ่งเข้าใส่หลี่ฮั่วหวังอย่างไม่คิดหันหลังกลับ

“เคร้ง~! เคร้ง!” กระบี่กับดาบปะทะกัน ส่งเสียงกังวานใสออกมาไม่ขาดสาย

บางสิ่งหลั่งไหลจากกระบี่ตระกูลโย่วในมือเข้าสู่ทั่วร่างหลี่ฮั่วหวังเป็นระลอก ทำให้เขาแทบจะกดหวังเต๋อชิวไว้ใต้คมกระบี่ได้ตลอด

ทว่าวิธีสู้แบบแลกชีวิตต่อชีวิตของอีกฝ่ายก็ทำให้หลี่ฮั่วหวังรับมือได้ลำบากอยู่บ้าง

กระทั่งเสียง “แก๊ง” ดังขึ้น เสียงทุกอย่างพลันเงียบกริบ ใบดาบท่อนหนึ่งหมุนคว้างร่วงลงพื้น ดาบของอีกฝ่ายหักแล้ว

เดิมทีหลี่ฮั่วหวังคิดจะยั้งมือ จับเป็นไว้สอบปากคำ ทว่ากระบี่ในมือกลับทำให้เลือดลมของเขาพลุ่งพล่านไม่หยุด จนยั้งมือไม่อยู่

ขณะที่หวังเต๋อชิวแทงดาบหักเข้าที่ท้องหลี่ฮั่วหวัง กระบี่ของหลี่ฮั่วหวังก็เสียบทะลุอกอีกฝ่ายเช่นกัน

“เจ้าเป็นใครกันแน่!” หลี่ฮั่วหวังกัดฟันจ้องคนตรงหน้าถาม

เมื่อเผชิญหน้ากับความตาย หวังเต๋อชิวกลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย

มันพยายามถ่มน้ำลายใส่หน้าหลี่ฮั่วหวัง แต่น้ำลายปนเลือดกลับทำได้เพียงไหลย้อยลงตามคางอย่างไร้เรี่ยวแรง

มันเค้นแรงทั้งหมดที่มีแผดเสียงออกมา “ไอ้เดรัจฉานตระกูลโย่ว อย่าหวังจะได้แตะต้องโฮ่วสู่ ตราบใดที่ยังมีพวกเราอยู่ แผ่นดินโฮ่วสู่จะไม่ยอมเสียให้แม้แต่คืบเดียว!!”

“จะให้ข้าบอกอีกกี่ครั้ง! ข้าไม่ใช่คนของตระกูลโย่วแห่งซื่อฉี! กระบี่นี้มีคนให้ข้ามา!”

ทว่าหวังเต๋อชิวไม่ได้ยินคำนั้นอีกแล้ว เลือดร้อน ๆ ทะลักออกจากอกไม่หยุด ร่างของมันอ่อนยวบแล้วค่อย ๆ ล้มลงกับพื้น

หลี่ฮั่วหวังหอบหายใจถี่ กัดฟันดึงดาบหักที่ปักอยู่ในท้องออกมา

เขาเอามือกดปากแผลไว้ เหลือบมองศพหวังเต๋อชิวอีกแวบหนึ่ง สบถในใจคำหนึ่งแล้วหันไปช่วยคนอื่น

ทั่วทั้งค่ายโกลาหลวุ่นวาย ทว่าเมื่อหัวหน้าตายหมดแล้ว พวกลูกสมุนที่เหลือก็ย่อมต้านไว้ได้ไม่นาน

เมื่อเผชิญหน้ากับพวกหลี่ฮั่วหวัง พวกมันก็แตกพ่ายถอยร่น ล่าถอยเข้าไปในส่วนลึกของถ้ำอย่างอลหม่าน

ขณะที่พวกหลี่ฮั่วหวังกำลังจะฆ่ากลุ่มสุดท้ายจนสิ้นซาก เสียงครืนก็ดังสนั่น ถ้ำส่วนหนึ่งพังถล่มลงมา กลายเป็นกำแพงหินขวางกั้นระหว่างสองฝ่าย

“เคร้ง เคร้ง เคร้ง!” เกาจื้อเจียนเอากระบองเหล็กในมือทุบหินอย่างแรง ประกายไฟแตกกระจายไม่หยุด

“พอแล้ว ไม่ต้องทุบ ดูปราดเดียวก็รู้ว่าพวกมันเตรียมการไว้ก่อน ปิดทางตายไปแล้ว”

ได้ยินหลี่ฮั่วหวังว่าเช่นนั้น เกาจื้อเจียนก็ลดมือลงอย่างเก้อ ๆ

เสียง “ฉึง” ดังขึ้นเมื่อกระบี่สอดกลับเข้าฝัก หลี่ฮั่วหวังรู้สึกว่าหัวโปร่งขึ้นทันที เขาค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกแล้วสะบัดศีรษะแรง ๆ

ครั้นหันกลับไปมองศพที่นอนเกลื่อนกลาดอยู่ในตำหนักชุมนุมผู้กล้า เขาก็รู้สึกหงุดหงิดใจขึ้นมา สุดท้ายก็มีคนตายไปมากมายถึงเพียงนี้อีกแล้ว

พูดตามตรง เขาไม่อยากฆ่าคน ทว่าหนี้เลือดในมือกลับยิ่งแบกมากขึ้นทุกที

หลี่ฮั่วหวังมองศพหวังเต๋อชิวอีกครั้ง แล้วฉีกเสื้อผ้าผืนใหญ่จากศพข้าง ๆ มาห่อกระบี่ตระกูลโย่วของตนไว้ใหม่

เรื่องทั้งหมดนี้ว่ากันจริง ๆ ก็มีต้นเหตุมาจากกระบี่เล่มนี้ ถึงตอนนี้หลี่ฮั่วหวังก็เข้าใจแล้ว

เป็นเพราะงานแต่งงานคราวนั้น โหวรองจำกระบี่เล่มนี้ได้ และเข้าใจผิดว่าตนเป็นคนของสายนักรบแห่งซื่อฉี

จึงได้ล่อคนอย่างหวังเต๋อชิวมาหา มิเช่นนั้นจะเกิดเรื่องยุ่งยากเช่นนี้ได้อย่างไร

“ในโฮ่วสู่ คนที่แค้นตระกูลโย่วคงมีเพียบแน่ กระบี่นี่จะเอาออกมาให้ใครเห็นง่าย ๆ อีกไม่ได้แล้ว”

“แล้วช่วงนี้ต้องรีบเดินทาง พอสายนักรบของโฮ่วสู่รู้ว่าหวังเต๋อชิวตาย ไม่มีทางยอมจบง่าย ๆ แน่ ต้องส่งคนมาเพิ่มอีก ฉันจะปล่อยให้พวกมันตามติดหนึบไม่ได้”

แม้คราวนี้หลี่ฮั่วหวังจะชนะได้อย่างง่ายดาย ทว่าเขาก็ไม่กล้าต่อกรกับทั้งแคว้นโฮ่วสู่ เพราะนั่นไม่ต่างจากเอาไข่ไปกระทบหิน

ชุนเสี่ยวหม่านถือกระบี่เดินไปมาในถ้ำ แม้อกของนางยังกระเพื่อมขึ้นลงอยู่บ้าง ทว่าพบผู้ใดยังมีลมหายใจ นางก็แทงซ้ำทันที กันไม่ให้อีกฝ่ายผุดลุกขึ้นมาลอบทำร้าย

เพิ่งเดินมาถึงตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง มือข้างหนึ่งก็ยื่นมา “เอามาให้ข้า”

“ศิษย์พี่หลี่ ให้..... อะไรหรือ” ชุนเสี่ยวหม่านแสร้งทำหน้างุนงง

“อย่ามาเสแสร้ง เอาบันทึกมหาภพออกมา ของสิ่งนั้นไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะใช้ได้”

มองนิ้วของนางที่ยังมีเลือดไหลไม่หยุด หลี่ฮั่วหวังจะไม่รู้ได้อย่างไรว่านางใช้อะไรอยู่

ทว่าชุนเสี่ยวหม่านเหลือบมองไป๋หลิงเหมี่ยวแวบหนึ่ง แล้วกลับเอามือกุมอกถอยหลังไปหลายก้าว แววตาเด็ดเดี่ยวผิดปกติ

“ศิษย์พี่หลี่ นี่ไม่ใช่ม้วนของท่าน ข้าค้นได้มาจากตัวคนอื่น นี่เป็นของของข้า”

ขณะที่หลี่ฮั่วหวังเดินเข้าไปหา เสี่ยวหม่านก็ถอยหลังไปทีละก้าว

“เจ้าไม่เข้าใจเลยว่ากำลังข้องแวะอยู่กับสิ่งใด ของสิ่งนั้นเจ้าใช้ไม่ได้!” น้ำเสียงของหลี่ฮั่วหวังเริ่มเฉียบขาด

เห็นว่าหลังชนกำแพงแล้ว ถอยต่อไม่ได้อีก ชุนเสี่ยวหม่านก็ชักกระบี่ออกมาโดยไม่รู้ตัว

มองกระบี่คมกริบที่ขวางอยู่ตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังก็โกรธจนหัวเราะออกมา “ฝ่าความเป็นความตายมาด้วยกันตั้งกี่ครา ตอนนี้เจ้าชักกระบี่ใส่ข้ารึ”

แววตาของชุนเสี่ยวหม่านหลุกหลิกไปเล็กน้อย แต่ก็กลับมาแน่วแน่อย่างรวดเร็ว “ขออภัย ศิษย์พี่หลี่ ข้าจำเป็นต้องมีอาวุธเป็นของตัวเอง”

“ได้! เก่งนักก็ออกไปผจญโลกคนเดียวสิ! จะมาพึ่งพาอาศัยกันกับพวกเราอยู่ทำไม!”

สิ้นคำนี้ ร่างของชุนเสี่ยวหม่านก็โอนเอนเล็กน้อย น้ำตาเอ่อคลอจนแทบกลั้นไม่อยู่

ในใจของนาง นี่คือสิ่งที่นางให้ค่ามากที่สุดในยามนี้

ไป๋หลิงเหมี่ยวรีบเข้ามาขวางระหว่างคนทั้งสอง พูดด้วยสีหน้าลำบากใจ “ศิษย์พี่หลี่ ท่านอย่าเป็นเช่นนี้เลยเจ้าค่ะ พวกเราล้วนเป็นคนครอบครัวเดียวกัน ค่อย ๆ พูดกันดีกว่าเจ้าค่ะ”

“ข้าจะพูดอีกครั้งเดียว! เอาบันทึกมหาภพมาให้ข้า!!”

ชุนเสี่ยวหม่านขอบตาแดงก่ำ กัดฟันควักบันทึกมหาภพออกมา

เห็นหลี่ฮั่วหวังจดจ่ออยู่กับม้วนไม้ไผ่สีแดง ไป๋หลิงเหมี่ยวก็รีบดึงชุนเสี่ยวหม่านไปยังมุมหนึ่ง

“พี่เสี่ยวหม่าน ศิษย์พี่หลี่พูดถูกนะเจ้าคะ ของสิ่งนั้นอันตรายยิ่งนัก ใช้ทีไรก็เจ็บปวดแสนสาหัส ท่านอย่าเก็บไว้เลยเจ้าค่ะ”

คำนี้จุดโทสะในใจชุนเสี่ยวหม่านขึ้นมาทันที นางพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง “เจ้ารู้ทั้งรู้ว่าของสิ่งนั้นอันตราย ยังจะช่วยพูดเข้าข้างผู้ชายของเจ้าอีกรึ ยกตัวให้เขาจนโง่งมไปแล้วหรือไร เรื่องเช่นนี้ก็ยังจะตามใจเขา ดีชั่วแยกไม่ออกแล้วหรือ”

“แต่พี่เสี่ยวหม่าน ศิษย์พี่หลี่ไม่เหมือนท่านนะเจ้าคะ มือเขาขาดยังงอกกลับมาได้ แต่ท่านทำไม่ได้”

ชุนเสี่ยวหม่านมองไป๋หลิงเหมี่ยวอย่างผิดหวังแวบหนึ่ง แล้วถือกระบี่เดินเข้าไปยังโพรงถ้ำข้าง ๆ

เห็นอีกฝ่ายเป็นเช่นนั้น ไป๋หลิงเหมี่ยวก็ร้อนรนขึ้นมา รีบตามไปทันที

“พี่เสี่ยวหม่าน พวกเรายังเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันใช่หรือไม่เจ้าคะ ท่านคงไม่เลิกพูดกับข้าใช่ไหมเจ้าคะ”

ชุนเสี่ยวหม่านก้มหน้าเดินดุ่มไปในถ้ำ ไม่อยากใส่ใจไป๋หลิงเหมี่ยวที่ตามตื๊ออยู่จริง ๆ

ทว่าเมื่อถูกไป๋หลิงเหมี่ยวอ้อนวอนเข้า ใจของนางก็ค่อย ๆ อ่อนลงอีกครั้ง

“ข้ารู้ว่าเจ้าชอบเขา แต่บางเรื่องก็ตามใจเขาไปทุกอย่างไม่ได้ ทำเช่นนั้นมีแต่จะทำให้เขาเดินออกนอกลู่นอกทางยิ่งขึ้น สุดท้ายก็รังแต่จะทำร้ายเขาเอง”

ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ เสียงสะอึกสะอื้นอันโศกเศร้าก็แว่วขึ้นอย่างวังเวง ชุนเสี่ยวหม่านรีบชักกระบี่ออกมาขวางหน้าไป๋หลิงเหมี่ยวไว้ทันที

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 191
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 192 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 190กลับหน้าเรื่อง
ตอน 190ตอน 192