ตอนที่ 190 สายนักรบ
ทันทีที่หลี่ฮั่วหวังชักกระบี่ ไอสังหารอันเข้มข้นก็อบอวลไปทั่วตำหนักชุมนุมผู้กล้า ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้นรู้สึกราวกับยืนอยู่ใจกลางสมรภูมิเข่นฆ่า
เสียงชักดาบดังขึ้นไม่ขาดสาย โจรภูเขาจากทุกทิศทุกทางถืออาวุธนานาชนิด ฝืนทานไอสังหารพุ่งเข้ามาอย่างยากลำบาก
ทว่าโจรบางคนเริ่มทานไม่ไหว ความหวาดกลัวในแววตาลึกขึ้นทุกขณะ
ครั้นกระบี่ถูกสอดกลับเข้าฝัก รอบด้านก็สงบลงอย่างรวดเร็ว
ยามนี้เสียงหัวเราะของหัวหน้าโจรก็เงียบหายไป ชายสามคนที่กินเหล้ากินเนื้ออยู่ต่างเชิดคาง จ้องหลี่ฮั่วหวังนิ่งไม่ไหวติง
ในยามที่บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด ชายหัวล้านที่นั่งอยู่ที่นั่งประธานก็หยิบถั่วลิสงทอดเม็ดหนึ่งโยนเข้าปาก
โจรหน้ากว้างที่ยิ้มตาหยีคนหนึ่งรีบปราดออกมาจากด้านข้างเพื่อไกล่เกลี่ยทันที
“ท่านนักพรต อย่าเพิ่งร้อนใจ มีเรื่องอันใดก็ค่อย ๆ ปรึกษากัน ได้พบกันก็นับว่ามีวาสนา มานั่งดื่มสุราด้วยกันสักจอกเถิด”
หลี่ฮั่วหวังไม่ประหม่าแม้แต่น้อย เดินเข้าไปนั่งลงทันที แล้วหยิบเนื้อที่พวกมันกินเหลือขึ้นมากิน
ชายหน้ากลมที่ออกมาไกล่เกลี่ยค้อมตัวยืนอยู่ข้างหลี่ฮั่วหวัง คอยปรนนิบัติอย่างระมัดระวังราวกับเด็กรับใช้ในโรงเตี๊ยม
เขาหยิบพัดกระดาษลายภาพภูเขาและสายน้ำออกมาจากอกเสื้อ พัดวีให้หลี่ฮั่วหวังเบา ๆ สองสามที ก่อนหุบพัดชี้ไปยังชายหัวล้านที่นั่งกางขาวางท่าใหญ่โตอยู่หัวโต๊ะแปดเซียน
“ท่านนี้คือหัวหน้าใหญ่ของพวกเรา มังกรทองใหญ่”
“ท่านนี้คือหัวหน้ารองของพวกเรา พยัคฆ์ลงเขา” โจรที่สวมเสื้อคลุมหนังเสือแค่นเสียงหึ
แนะนำเพียงเท่านั้นก็จบ มิได้แนะนำคนสุดท้ายแต่อย่างใด
ชายสีหน้าหม่นหมองคนสุดท้ายบนโต๊ะยกชามใบใหญ่ขึ้นดื่มรวดเดียวอึกโต
ชายผู้นี้มีลักษณะโดดเด่นยิ่งนัก นอกจากหน้าตาดุร้ายไม่ต่างจากอีกสองคนแล้ว บนหน้าผากซีกซ้ายยังมีรอยสักอักษรคำว่านักโทษประทับอยู่
ทั้งสามคนนี้ไม่ว่าผู้ใด โครงร่างล้วนใหญ่โตยิ่ง ใหญ่กว่าคนอื่นไปทั้งรอบตัว
ชายหน้ากลมผู้นั้นเอาพัดแตะปลายจมูกตนเอง “ข้าน้อยหลิ่วเซี่ยง ช่างอักษรประจำค่าย ขอคารวะท่านนักพรต”
“คณะงิ้วคณะนั้นยังอยู่หรือไม่ ตายไปกี่คนแล้ว” หลี่ฮั่วหวังถามตรงเข้าประเด็น
ชายที่คลุมเสื้อหนังเสืออยู่ข้าง ๆ ทำท่าหัวเสียกำลังจะเอ่ยอะไร ทว่ากลับถูกมังกรทองใหญ่ปรายตาปรามไว้
มังกรทองใหญ่โบกมือ ไม่นานคนผมเผ้ายุ่งเหยิงเนื้อตัวมอมแมมหลายคนก็ถูกคุมตัวออกมา คนเหล่านี้คือคณะสกุลลวี่ที่ไม่ได้พบหน้ากันนาน
ทันทีที่เห็นหลี่ฮั่วหวังนั่งร่วมโต๊ะกับหัวหน้าโจร ลวี่จ้วงหยวนก็คุกเข่าลงโขกศีรษะไม่หยุด เสียงคร่ำครวญน่าเวทนายิ่งนัก
“ท่านนักพรตน้อยเอ๋ย! ท่านนักพรตน้อยช่วยชีวิตด้วย!!”
หลี่ฮั่วหวังใช้ปลายลิ้นเขี่ยเศษเนื้อในซอกฟัน กวาดตามองใบหน้าโจรทีละคน แล้วก็ลุกขึ้นเตรียมเดินออกไปนอกถ้ำ
ลวี่จ้วงหยวนดีใจจนน้ำตาไหลพราก รีบดึงลูกชายที่ถูกทุบตีจนหัวร้างข้างแตกให้ตามไปทันที
“ช้าก่อน~ ข้าบอกให้เจ้าไปแล้วรึ”
สิ้นวาจาอันยโสนี้ บรรดาโจรรอบด้านก็ขวางทางหลี่ฮั่วหวังไว้ทันที
หลี่ฮั่วหวังหันกลับไป ก็พบว่าคนที่พูดมิใช่มังกรทองใหญ่ผู้เป็นหัวหน้าใหญ่ หากแต่เป็นชายสีหน้าหม่นหมองที่มีอักษรคำว่านักโทษบนหน้าผากผู้นั้น
มันใช้ข้อนิ้วหนาเตอะเคาะโต๊ะ “มา ดื่มต่อ เรื่องคณะงิ้วพักไว้ก่อน ตระกูลโย่วแห่งซื่อฉีเกี่ยวข้องอันใดกับเจ้า”
“ตระกูลโย่วแห่งซื่อฉี”
เห็นหลี่ฮั่วหวังงุนงง ชายผู้นั้นก็ยิ้ม แกะถั่วแระเข้าปากแล้วกระดกเหล้าตามไปอีกอึก
“อย่ามาแกล้งโง่ กระบี่ของเจ้าเล่มนั้นเป็นของโย่วจื่อสยงใช่หรือไม่ อยู่ดี ๆ มันจะยกกระบี่เล่มนี้ให้เจ้าได้อย่างไร”
เห็นอีกฝ่ายมองไปยังกระบี่บนหลังตน หลี่ฮั่วหวังก็เริ่มเข้าใจขึ้นมาบ้าง ดูท่ากระบี่เล่มนี้คงมีเรื่องราวพัวพันอยู่อีกไม่น้อย
มองใบหน้าทั้งสามสลับไปมาอยู่ครู่หนึ่ง หลี่ฮั่วหวังก็สังเกตว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
แม้ดูภายนอกโจรในค่ายนี้จะมีมังกรทองใหญ่เป็นหัวหน้า ทว่าคนผู้นี้กลับพูดจากร่างกระแทกไม่ไว้หน้าอีกฝ่ายแม้แต่น้อย
“แล้วเจ้าเป็นใคร หัวหน้าสามของค่ายนี้รึ”
“หัวหน้าสามบ้าบออะไร! แม่มันเถอะ ข้าชื่อหวังเต๋อชิว!”
ชายผู้นั้นพลันผุดลุกขึ้น ฟาดฝ่ามือเข้ากลางอกหลี่ฮั่วหวังเต็มแรง กระแทกจนเขาปลิวออกไป
แรงนั้นมหาศาลยิ่งนัก เกือบซัดร่างหลี่ฮั่วหวังทั้งร่างให้ลอยละลิ่วออกไป
เกาจื้อเจียนร่างสูงใหญ่ที่อยู่ข้าง ๆ พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว สองมือใหญ่โตรับร่างหลี่ฮั่วหวังไว้แน่น
หลี่ฮั่วหวังกุมหน้าอกที่เจ็บแทบขาดใจ โทสะพลันพลุ่งขึ้นเต็มอก เขาชักกระบี่พุ่งเข้าใส่ชายผู้นั้นทันที
หวังเต๋อชิวยืนนิ่งด้วยสีหน้าประหลาดใจ มองหลี่ฮั่วหวังที่พุ่งเข้ามาหา แล้วอดคิดในใจไม่ได้ “โดนฝ่ามือข้าไปเต็ม ๆ ตับหัวใจยังไม่แหลกอีกรึ มีของดีอยู่บ้างจริง ๆ”
“แม่มันเถอะ! จัดการไอ้ลูกเต่านี่!” มังกรทองใหญ่เตะโต๊ะแปดเซียนจนปลิวกระเด็น แล้วคว้ากระบองเขี้ยวหมาป่าออกมาพุ่งเข้าปะทะซึ่งหน้า
พอลงมือกันขึ้น รอบด้านก็โกลาหลไปหมด โจรทั้งหลายพากันกรูเข้ามา
ดูเผิน ๆ กำลังของสองฝ่ายต่างกันลิบลับ ฝ่ายหลี่ฮั่วหวังคงต้องเพลี่ยงพล้ำเป็นแน่ ทว่าเมื่อปะทะกันจริง กลับมิได้เป็นเช่นนั้น
เกาจื้อเจียนคำรามลั่น เหวี่ยงไม้พลองในมือเต็มแรง งัดร่างโจรกระเด็นไปสามคนในคราเดียว
โจรสองคนที่ถือมีดสั้นกำลังจะอ้อมไปด้านหลัง มือคู่หนึ่งที่มีเล็บดำก็แทงทะลุลำคอพวกมัน
โจรหลายคนที่ยืนอยู่ไกลออกไปเพิ่งยกหน้าไม้ขึ้น ชุนเสี่ยวหม่านก็สะบัดเปิดบันทึกมหาภพดังพรืด แล้วยกกระบี่เฉือนเล็บสองนิ้วของตนหลุดออกมาทั้งหนังทั้งเนื้อ
พร้อมเสียงกรีดร้องของชุนเสี่ยวหม่าน เล็บทั้งสองก็พุ่งทะยานออกไป ทุกคนที่อยู่ระหว่างนางกับโจรที่ถือหน้าไม้ยาวต่างหัวขาดกระเด็นไปตาม ๆ กัน
หลี่ฮั่วหวังไม่สนใจเบื้องหลัง สมาธิทั้งหมดของเขาอยู่ที่คนทั้งสามตรงหน้า พวกมันต่างหากคือแกนกลางของรังโจรนี้
“เคร้ง!” ดาบห่วงใหญ่มหึมาของพยัคฆ์ลงเขาปะทะกับกระบี่ยาวในมือหลี่ฮั่วหวังอย่างจัง แรงมหาศาลผลักให้หลี่ฮั่วหวังถอยกรูดไปหลายก้าว
ทว่าก็มีเพียงเท่านั้น พร้อมเสียงแกรก คมกระบี่อันแหลมคมในมือหลี่ฮั่วหวังก็ฟันดาบห่วงใหญ่ของพยัคฆ์ลงเขาขาดสะบั้นอย่างง่ายดาย แล้วพุ่งตรงไปยังใบหน้าของมัน
“น้องรอง!” มังกรทองใหญ่คำรามพลางพุ่งเข้ามาหมายช่วยน้องร่วมสาบาน แต่หวังเต๋อชิวกลับพุ่งเข้ามาก่อนหนึ่งก้าว
ในมือมันกุมดาบตรงยาวสีดำสนิท ฟาดลงไปยังมือที่กุมกระบี่ของหลี่ฮั่วหวังเร็วจนเหลือเพียงเงาตามติด
“เคร้ง~!” พร้อมเสียงโลหะกระทบกันใสกังวาน คมดาบตรงเล่มนั้นก็บิ่นแหว่งไปทันที
หลี่ฮั่วหวังถอยฉาก เปลี่ยนเป้าหมายการโจมตี
ฝีมือของทั้งสามเหนือกว่าหลี่ฮั่วหวังอย่างเห็นได้ชัด ทว่าจุดอ่อนของพวกมันก็ร้ายแรงไม่แพ้กัน นั่นคืออาวุธ เพียงไม่กี่กระบวนท่าอาวุธของพวกมันก็หักสะบั้นด้วยน้ำมือหลี่ฮั่วหวังจนหมด
ด้วยเหตุนี้ ทั้งสามจึงหันมาเน้นตรึงกำลังเป็นหลัก ไม่กล้าปะทะแตกหักกับหลี่ฮั่วหวังอีก
ครั้นแรงกดดันคลายลงเล็กน้อย สตรีผู้หนึ่งที่คลุมผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงก็เข้ามาช่วยแก้สถานการณ์
“ตึง ตึง ตึง!! แส้สะบัดหนึ่งทีกลองก็ลั่น กลองลั่นแล้วอัญเชิญเทพเซียน อัญเชิญเทพเซียนต้องเชิญเซียนในก่อน สามชั้นท่านปู่หมาป่าสามชั้นด่านเคราะห์.....”
ผ้าคลุมหน้าสีแดงนูนปูดเป็นหัวหมาป่าสามหัวอย่างรวดเร็ว ขย้ำเข้าที่ลำคอมังกรทองใหญ่อย่างเหี้ยมโหด มันคำรามลั่นพลางเงื้อกระบองเขี้ยวหมาป่าทุบหัวหมาป่าใต้ผ้าคลุมสีแดงอย่างบ้าคลั่ง
หัวหมาป่าถูกทุบจนยุบบู้บี้ ทว่าก็รวมตัวขึ้นใหม่อย่างรวดเร็ว แล้วขย้ำซ้ำลงไปอีกจนกระดูกของมังกรทองใหญ่โผล่ออกมา เลือดที่พุ่งสาดย้อมผ้าคลุมหน้าให้แดงฉานยิ่งกว่าเดิม
อาศัยช่องว่างนี้ หลี่ฮั่วหวังตัดศีรษะหัวหน้ารองขาดกระเด็น แล้วถือกระบี่ชุ่มเลือดหันไปมองหวังเต๋อชิว
“ใคร ๆ ต่างบอกว่าดงโจรมีกฎ แต่ข้าว่าล้วนเป็นเรื่องเหลวไหล กฎก็คือกระบี่ในมือต่างหาก!”
แม้ตกอยู่ในทางตัน หวังเต๋อชิวกลับหัวเราะ “กฎน่ะมีอยู่ แต่จะพูดกันด้วยกฎก็ต้องดูคนด้วย คนโฮ่วสู่ไม่พูดเรื่องกฎกับตระกูลโย่วแห่งซื่อฉี”
“หมายความว่าอย่างไร”
“ตระกูลโย่วแห่งซื่อฉีเป็นสายนักรบ พวกมันฆ่าคนโฮ่วสู่ไปเท่าใด เจ้าคิดจริง ๆ รึว่าพวกเราจะปล่อยให้เจ้าเดินกร่างผ่านไปง่าย ๆ เช่นนี้”
“หึ ตั้งแต่เมื่อใดที่โจรรู้จักรักชาติบ้านเมืองด้วย หากจะถือเรื่องนี้จริง แต่แรกเจ้าจะไปเป็นกบฏทำไม”
เมื่อถูกหลี่ฮั่วหวังดูแคลน หวังเต๋อชิวก็เพียงยิ้มไม่ตอบ
หลี่ฮั่วหวังมองใบหน้าที่ยิ้มอยู่นั้น สีหน้าค่อย ๆ เย็นชาลง แล้วพลันเข้าใจว่าอีกฝ่ายเป็นใคร
“เดี๋ยวก่อน พวกเจ้ามิใช่โจร! พวกเจ้าเป็นทหาร!”
“หึ ๆ โจรกับทหาร จำเป็นต้องแยกให้ชัดเจนปานนั้นด้วยรึ ล้วนเป็นเครื่องมือฆ่าคนเหมือนกันมิใช่หรือ”
กำลังโหลดความเห็น...