ตอนที่ 189 โจรภูเขา
เห็นอีกฝ่ายกุมหูดิ้นทุรนทุรายกรีดร้องอย่างน่าเวทนา หลี่ฮั่วหวังก็คร้านจะพูดพร่ำทำเพลงอีก
เขาเงื้อกระบี่ยาวขึ้น เตรียมฟันศีรษะอีกฝ่ายให้ขาดกระเด็น
“ศิษย์พี่หลี่ ท่านดูนี่สิว่าคืออะไร!” เสียงที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันหยุดมือหลี่ฮั่วหวังไว้
ซุนเป่าลู่ถือของชิ้นหนึ่งเดินเข้ามา หลี่ฮั่วหวังมองไป ก็พบว่ามันคือกล้องยาสูบเก่าที่ถูกจับถูจนขึ้นเงามันวับ
ทั้งตัวกล้องยาสูบและลวดลายบนถุงยาสูบผ้านั้น ไม่ว่ามองอย่างไรก็คุ้นตายิ่งนัก
“ศิษย์พี่หลี่ นี่คือถุงยาสูบของหัวหน้าลวี่! ไม่ผิดแน่ ตอนร่วมทางกันคราวก่อน เขายังเคยให้ข้ายืมสูบอยู่หลายครา”
หลี่ฮั่วหวังยื่นมือไปรับมาพินิจอย่างละเอียด แล้วสีหน้าก็เคร่งขรึมลง
ดูท่าแล้ว เก้าในสิบส่วนหัวหน้าลวี่คงถูกโจรกลุ่มนี้จับตัวไป
หลี่ฮั่วหวังแกว่งกล้องยาสูบไปมาตรงหน้าโจรที่นอนอยู่บนพื้น เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นลงหลายส่วน “ได้มาจากที่ใด ช่วงนี้พวกเจ้าปล้นคณะงิ้วมาคณะหนึ่งใช่หรือไม่”
“แน่จริงก็ฆ่าข้าสิ! ข้าหลิวปากเบี้ยวเป็นลูกผู้ชายอกสามศอก! อย่าหวังว่าจะให้ข้าทรยศพี่น้อง!” โจรผู้นั้นแผดเสียงท้าทายใส่หลี่ฮั่วหวัง ทั้งหน้าเต็มไปด้วยท่าทีไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน
เห็นท่าทางเช่นนั้น ไอร้อนสายหนึ่งก็พลุ่งขึ้นสู่สมองของหลี่ฮั่วหวังในพริบตา เขายิ้มออกมา พลางปลดห่อหนังแพะที่ชายเสื้อออก
เสียงโลหะกระทบกันดัง “กรุ๊งกริ๊ง” เครื่องทรมานหลากรูปทรงที่เช็ดถูจนไร้ฝุ่นแม้แต่ธุลีถูกเผยออกมาเรียงเป็นแถว
“อยากให้ข้าฆ่าเจ้ารึ ฝันไปเถิด!”
ในชั่วเวลาสั้น ๆ ต่อมา นิ้วมือของหลิวปากเบี้ยวถูกฝนจนหายไปทีละน้อย ทีละข้อ เสียงกรีดร้องของมันดังก้องสะท้อนออกไปไกลแสนไกลท่ามกลางขุนเขาหิน
คนอื่น ๆ ต่างพากันเบือนหน้าหนี ไม่อาจทนดูต่อไปได้
จนกระทั่งมือซ้ายถูกฝนจนเหลือเพียงข้อมือ มันที่น้ำมูกน้ำตาเลอะเต็มหน้าก็สารภาพออกมาจนหมดเปลือกในที่สุด
“ข้าบอก! ข้าบอก! หลายวันก่อนมารดาเฒ่าของหัวหน้าใหญ่ฉลองวันเกิดครบเจ็ดสิบปี! หัวหน้าเลยจับคณะงิ้วมาคณะหนึ่ง! ตอนนี้ยังอยู่บนเขา!”
หลี่ฮั่วหวังโยนเครื่องทรมานโชกเลือดในมือไปตรงหน้ามันอย่างไม่ใส่ใจ ทำเอาหลิวปากเบี้ยวสะดุ้งหดตัวถอยกรูด
“ลุกขึ้นมา ถ้าไม่อยากถูกทรมานอีก ก็นำทางข้าไปยังค่ายของพวกเจ้า”
หลิวปากเบี้ยวจะกล้าปริปากอีกได้อย่างไร มันตะเกียกตะกายลุกขึ้นราวสุนัขจรตกยาก แล้วเดินนำทางไปข้างหน้าอย่างว่าง่าย
ขณะนั้นเอง ซุนเป่าลู่ที่เพิ่งเอาศพเช็ดคราบเลือดบนกระบี่ก็เอ่ยขึ้นอย่างลังเล “ศิษย์พี่หลี่ ช่างเถิด มีเรื่องน้อยไว้ดีกว่ามีเรื่องมาก หัวหน้าลวี่ก็มิได้เป็นญาติมิตรอันใดกับพวกเรา.....”
ครั้นเห็นสายตาดุดันของหลี่ฮั่วหวังกวาดมา เขาก็หลบตาทันที
“ข้าคือหลี่ฮั่วหวัง มิใช่ตันหยางจื่อ หากไม่รู้ก็แล้วไป แต่ในเมื่อรู้แล้วว่าหัวหน้าลวี่ถูกจับไป ก็ต้องหาทางช่วยเขากลับมาให้ได้!”
“อีกอย่าง เศษสวะพวกนี้พูดกันไม่ทันจบคำก็ลงมือ ข้ายังต้องไปทวงความเป็นธรรมจากพวกมันอยู่!”
เรื่องอื่นยังพอทำเนา แต่หากแม้แต่โจรปล้นสะดมกลุ่มหนึ่งยังข่มเหงตนได้ตามอำเภอใจ การมีชีวิตอยู่ก็ช่างอัดอั้นตันใจเกินไปแล้ว
ในโลกนี้มีบางสิ่งที่ตนไม่อาจไปแหย่ได้ แต่ก็มีบางสิ่งเช่นกันที่ตนแหย่ได้สบาย
รถม้าเลี้ยวกลับทิศ ตามหลังหลิวปากเบี้ยวมุ่งหน้าไปยังค่ายโจรบนเขา
“ขอให้ท่านนักพรตเดินทางราบรื่น ไว้พบกันใหม่”
เสียงลอยมาจากด้านหลัง หลี่ฮั่วหวังหันไปก็พบว่าคนพูดคือชายชราที่ร่วมทางกันมาก่อนหน้า ยามนี้เขาปีนข้ามก้อนหินที่ขวางทางไปได้แล้ว
หลี่ฮั่วหวังประสานมือคารวะเขาไปพอเป็นพิธี แล้วติดตามขบวนต่อไป
ชายชราผู้ร่วมทางถูกเขาลืมไปในพริบตา ความสนใจทั้งหมดพุ่งไปยังเรื่องที่กำลังจะต้องเผชิญ
จากคำบอกเล่าของหลิวปากเบี้ยว หลี่ฮั่วหวังก็รู้ขนาดและแบบแผนของโจรภูเขากลุ่มนี้อย่างรวดเร็ว
หัวหน้าใหญ่ของพวกมันมีฉายาว่ามังกรทองใหญ่ ภูเขาหมานจื่อแถบนี้ล้วนเป็นถิ่นของมัน
พวกมันมิใช่โจรเร่ร่อน หากแต่เป็นรังโจรเก่าแก่ที่มีสี่ขื่อแปดเสาครบครัน
“สี่ขื่อแปดเสาคืออะไร” หลี่ฮั่วหวังถามพลางเดิน
จากปากของหลิวปากเบี้ยว หลี่ฮั่วหวังได้ยินฉายาตำแหน่งสารพัดกองพะเนิน
แต่เมื่อสรุปรวมแล้ว แท้จริงก็คือตำแหน่งหน้าที่การงานในรังโจรนั่นเอง
“หัวดาบ” ผู้ออกปล้นชิง
“นายกองเสบียง” ผู้ดูแลเสบียงและข้าวของ
“นายกองยาม” ผู้คุมยามทั้งในที่แจ้งและที่ลับภายในค่าย
“กุนซือค่าย” ผู้วางแผนออกอุบาย
“ห้องตัวประกัน” ผู้ลักพาลูกหลานคนมั่งมีขึ้นเขามาเป็นตัวประกัน
“ลิ้นบุปผา” ผู้ข่มขู่ครอบครัวตัวประกันให้ยอมจ่ายค่าไถ่
“หนอนแฝง” ผู้ปลอมตัวเป็นชาวบ้านออกสืบข่าว
และสุดท้ายคือ “ช่างอักษร” ผู้เขียนจดหมายเรียกค่าไถ่และจัดการงานหนังสืออื่น ๆ
ไล่ตั้งแต่หัวหน้าใหญ่ หัวหน้ารอง หัวหน้าสาม ตามด้วยสี่ขื่อแปดเสาเหล่านี้ แล้วจึงเป็นพวกลูกสมุนที่ทำงานจิปาถะ
รังโจรทั้งรังเป็นดั่งพีระมิด ลำดับชั้นชัดเจน มองปราดเดียวก็เข้าใจ
“เป็นแค่โจรแท้ ๆ กลับวางกฎเกณฑ์ไว้ราวกับค่ายทหาร บนเขาพวกเจ้ามีคนเท่าใด”
“ไม่เคยนับขอรับ น่าจะมีสักหลายร้อยคนกระมัง”
หลิวปากเบี้ยวที่ใจแตกสลายไปสิ้นแล้วเป็นดั่งสุนัขจรตกยาก ถามอะไรก็ตอบหมด
“หัวหน้าใหญ่ของพวกเจ้าฝีมือเป็นอย่างไร มีอิทธิฤทธิ์อันใดหรือไม่”
“ไม่มีอิทธิฤทธิ์ขอรับ หัวหน้าใหญ่ของพวกเราตัวโต อาวุธคือค้อนเหล็ก-”
“หลายร้อยคน ไม่มีอิทธิฤทธิ์ เป็นแค่โจรธรรมดา.....” หลี่ฮั่วหวังลอบประเมินกำลังของทั้งสองฝ่ายอยู่เงียบ ๆ ในใจ
พวกโจรขี่ม้ามา ส่วนหลี่ฮั่วหวังต้องเดินเท้า เดินจนฟ้าจวนมืดจึงมาถึงใกล้รังโจร
ไม่นานนัก หลี่ฮั่วหวังกับพวกก็ขึ้นมาบนเขา เขาเห็นแสงไฟอยู่ที่ไหล่เขา ตรงนั้นคงเป็นจุดหมาย
“จี๊ด ๆ~ จี๊ด~” ทันใดนั้นเสียงนกร้องใสกังวานก็ดังมาจากลาดเขาข้างทาง
หลี่ฮั่วหวังยกเท้าถีบก้นหลิวปากเบี้ยวทีหนึ่ง “บอกพวกมันไป ข้ามาเยือนถึงถิ่นเพื่อเจรจา ทุกคนนั่งลงคุยกันดี ๆ ได้ย่อมดีที่สุด มิเช่นนั้นก็ค่อยวัดกันด้วยฝีมือ”
“เจ้าเห็นวิธีการของข้ามาแล้ว ลองคิดดูเอง หากต้องลงมือจริง พวกเจ้าจะต้องตายกันอีกกี่คน”
หลิวปากเบี้ยวที่กุมมืออยู่พยักหน้าอย่างหมดอาลัยตายอยาก แล้วเอาปลายลิ้นดันใต้ฟันล่างเป่าเสียงออกมา
เสียงนกร้องเช่นเดียวกับเมื่อครู่ดังออกมาจากปากของมัน
ไม่นาน เสียงนกร้องเดียวกันก็ดังตอบกลับมา
ตลอดทางหลังจากนั้นราบรื่น ไม่มีผู้ใดออกมาขวาง
ไม่นานนัก ปากถ้ำแห่งหนึ่งกลางไหล่เขาก็ปรากฏตรงหน้า โจรหน้าตาดุร้ายหลายคนถือคบเพลิงยืนจ้องเขม็งมาที่หลี่ฮั่วหวังอยู่หน้าปากถ้ำ
“เจ้าหนู เจ้าใจกล้านัก ฆ่าพี่น้องพวกข้าแล้วยังกล้ามาเยือนถึงถิ่น!”
ทว่าหลี่ฮั่วหวังคร้านจะเสียน้ำลายกับโจรภูเขากระจอกพวกนี้ เขาเดินตรงเข้าไปทันที
ไม่นานนัก ในสิ่งที่เรียกว่าตำหนักชุมนุมผู้กล้า หลี่ฮั่วหวังก็เห็นชายหยาบกร้านสามคนกำลังกินเหล้ากินเนื้อ หัวเราะด่าทอกันด้วยถ้อยคำหยาบโลนเต็มปาก
เสียงค่อย ๆ เบาลง ทั้งสามหันมาพินิจหลี่ฮั่วหวังพร้อมกัน
“จมูกวัวสายแท้ หรือจมูกวัวสวมรอยเล่า” ชายหัวล้านคนหนึ่งเป็นฝ่ายถามขึ้นก่อน
ทว่าหลี่ฮั่วหวังคร้านจะต่อรหัสปากกับพวกมันแล้ว
“ในเมื่อข้ามาถึงที่นี่ได้ บรรดาเถ้าแก่คงเข้าใจดีอยู่แล้ว ส่งคณะงิ้วคณะนั้นออกมา แล้วเรื่องที่ปล้นข้าก่อนหน้านี้ถือว่าหายกันไป”
“ฮ่า ๆ ๆ~!!” ทั้งสามระเบิดเสียงหัวเราะลั่นพร้อมกัน
“เคร้ง!” คมกระบี่ถูกชักออกจากฝัก ไอสังหารอันเข้มข้นแผ่คลุมไปทั่วตำหนักชุมนุมผู้กล้าในชั่วพริบตา
กำลังโหลดความเห็น...