ตอนที่ 188 บนเส้นทาง
ฟังผู้เฒ่าโอ้อวดอยู่ยกใหญ่ หลี่ฮั่วหวังก็ค่อย ๆ รู้เรื่องราวชีวิตของชายหนุ่มผู้ตีฆ้องคนนั้น
จะว่าไปก็นับเป็นเรื่องที่ปลุกใจไม่น้อย แต่ก่อนตระกูลโหวหาได้มั่งคั่งเช่นนี้ไม่ กลับยากจนข้นแค้นถึงขั้นฟังแล้วชวนสะท้อนใจ
นาเลวไม่กี่หมู่ที่บ้านมีไม่อาจเลี้ยงคนทั้งครอบครัวใหญ่ได้ เขาจึงต้องออกไปดิ้นรนหากินข้างนอก
ทว่าสำหรับแม่ทัพที่อีกฝ่ายเอ่ยถึง หลี่ฮั่วหวังยังแคลงใจอยู่บ้าง เพราะในปากของชายชรา ขอเพียงเป็นนายทหารในค่ายก็ล้วนเป็นแม่ทัพไปเสียหมด
“เฮ้อ เมื่อก่อนไหนเลยจะมีวันดี ๆ เช่นนี้ ที่บ้านไม่มีทั้งของกินของดื่ม แม้แต่กางเกงยังมีอยู่ตัวเดียว ใครจะออกนอกบ้านก็ต้องผลัดกันสวม”
ได้ยินอีกฝ่ายรำพันด้วยความสะท้อนใจ หลี่ฮั่วหวังก็เออออรับคำไปตามเรื่อง
คุยเรื่อยเปื่อยกันอยู่ครู่หนึ่ง ชายชราที่ความภาคภูมิใจได้รับการเติมเต็มจนล้นปรี่ก็เอามือไพล่หลัง ค้อมตัวเดินกลับไปยังเรือนที่มีสิงโตหินสองตัวตั้งอยู่ไกลออกไป
มองแผ่นหลังของเขาลับไป หลี่ฮั่วหวังก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วหันหลังเดินจากมา
ในเมื่อล่วงรู้มาถึงเพียงนี้ ความระแวงที่หลี่ฮั่วหวังมีต่อโหวรองผู้ตีฆ้องก็ลดลงไปมาก
มิใช่เพราะฐานะของอีกฝ่าย แต่เพราะเขาจากไปแล้วจริง ๆ ไม่ว่าในใจเขาจะคิดเช่นไรต่อตน ก็ล้วนไม่สลักสำคัญอีกต่อไป
ขณะนั้นเอง หลี่ฮั่วหวังก็เห็นโก่วหวาที่ไปซื้อเสบียงเดินกลับมาพอดี จึงสาวเท้าเข้าไปหา
“ศิษย์พี่หลี่ ดูสิขอรับว่าข้าซื้ออะไรมาได้ แผนที่ที่ทำจากแผ่นหนังผืนหนึ่งขอรับ!”
คืนนั้นก็ยังไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น หลังจากหลับยาวจนฟ้าสว่างโร่ พวกเขาที่พักฟื้นกำลังวังชาจนเต็มเปี่ยมก็ออกเดินทางกันอีกครั้ง
ขณะที่ล้อเกวียนค่อย ๆ บดหมุนไปบนผืนดิน ทะเลทรายโกบีรอบด้านก็ค่อย ๆ เลือนหายไป พื้นดินเริ่มลาดลอนเป็นเนิน แล้วถูกแทนที่ด้วยภูเขาหินตะปุ่มตะป่ำรูปร่างพิกลนานาชนิดทีละน้อย
หากจะพูดถึงข้อดีเพียงหนึ่งเดียว ก็คือมีภูเขาหินคอยบังลม ทำให้ไม่มีลมทรายรุนแรงเช่นในโกบีอีก ริมทางยังเริ่มมีหญ้าเตี้ย ๆ สีน้ำตาลขึ้นประปราย
“ไปทางนี้... แล้วก็ทางนี้.....” ปลายนิ้วของหลี่ฮั่วหวังลากไปบนแผ่นหนังเก่าคร่ำคร่า ก่อนจะหยุดลงที่ภาพกำแพงเมืองแห่งหนึ่ง
“หากเดินไม่ผิดทาง ตรงนี้ก็คือเมืองจี้ ขอเพียงไปถึงที่นี่ นอกจากจะส่งของคุ้มภัยได้เสร็จสิ้น ก็ยังเท่ากับข้ามแคว้นโฮ่วสู่มาได้ครึ่งทางแล้ว ว่าไปแล้วที่นี่ดูจะเล็กกว่าสองแคว้นก่อนหน้าอยู่บ้าง คงเป็นแคว้นเล็ก ๆ กระมัง”
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังครุ่นคิดอยู่นั้น เขาก็รู้สึกว่ามีคนกระตุกชายแขนเสื้อของตนเบา ๆ “ศิษย์พี่หลี่ ท่านดูสิเจ้าคะ ข้างหน้ามีคนด้วย”
เขาเพิ่งเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเงาร่างคนเดินอยู่ริมทางไกลออกไปข้างหน้า
ครั้นเข้าไปใกล้ เขาจึงเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นผู้เฒ่าท่าทางคล้ายบัณฑิต ถือไม้ไผ่ลำหนึ่งต่างไม้เท้า
แม้ดูอายุอานามไม่น้อยแล้ว ทว่าร่างกายกลับคล่องแคล่วยิ่งนัก ตะกร้าไม้ไผ่ทรงสี่เหลี่ยมที่สะพายอยู่บนหลังดูไม่ทำให้เขาเหน็ดเหนื่อยแม้แต่น้อย
เสียงกีบม้าทำให้จินซานจ่าวหันกลับมามอง ครั้นเห็นกลุ่มคนสวมหมวกปีกกว้างคลุมผ้าโปร่งสีดำอยู่ด้านหลัง เขาก็รีบขยับขาหลบไปข้างทางเพื่อเปิดทางให้
“คนพวกนี้ไฉนจึงแต่งกายเช่นนี้ โดยเฉพาะนักพรตหนุ่มในชุดพรตสีแดงผู้นั้น บนใบหน้ายังแขวนเหรียญทองแดงพวงหนึ่งไว้ปิดปากและคาง ดูท่าไม่ใช่คนที่ควรไปตอแย ข้าหลบให้ห่างไว้ดีกว่า” จินซานจ่าวรำพึงในใจ
เดิมทีเขาตั้งใจจะชะลอฝีเท้า ปล่อยให้คนกลุ่มนี้ผ่านไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน ใครจะคิดว่านักพรตหนุ่มผู้นั้นกลับเอ่ยปากชวนเขาพูดคุยขึ้นมา
“ท่านผู้เฒ่า ขอยืมแผนที่ของท่านดูสักหน่อยได้หรือไม่ ข้าอยากดูว่าแผนที่ของข้าถูกต้องหรือเปล่า”
จินซานจ่าวใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแผนที่กระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากตะกร้าไม้ไผ่บนหลัง
“แผนที่นี้ตาเฒ่าวาดขึ้นเอง ตาเฒ่าท่องไปทั่วสารทิศมานานหลายปี มิใช่คุยโว แผนที่นี้วาดไว้แม่นยำไม่ผิดเพี้ยนแม้แต่น้อย หากท่านนักพรตต้องการก็เอาไปเถิด”
“ขอบคุณยิ่ง แต่ไม่จำเป็น ข้าเพียงอยากเทียบแผนที่ดูสักหน่อย เทียบเสร็จแล้วจะคืนให้ท่านผู้เฒ่าทันที”
เห็นนักพรตหนุ่มน้ำเสียงอ่อนโยน ทั้งยังพูดคุยด้วยง่าย จินซานจ่าวก็เบาใจลงบ้าง
“ท่านนักพรตจะไปที่ใดรึ อ้อ ตาเฒ่าเพียงถามไปเรื่อย บางทีอาจจะไปทางเดียวกันก็ได้”
“คุ้มภัย ไปเมืองจี้”
ได้ยินคำตอบนี้ จินซานจ่าวกลับไม่เชื่อแม้แต่น้อย มีผู้คุ้มกันที่ไหนไม่คุ้นเส้นทางที่ตนคุ้มภัยกัน เห็นชัด ๆ ว่ากุเรื่องขึ้นมา
“อ้อ ท่านนักพรตก็รับคุ้มภัยด้วยรึ นี่นับว่าข้องแวะทางโลกยิ่งนัก”
“นักพรตก็ต้องกินข้าว ย่อมต้องหาทางหาเงินค่าเดินทางบ้าง ป่าเขารกร้างเช่นนี้ ท่านผู้เฒ่าตัวคนเดียวจะไปที่ใดรึ”
จินซานจ่าวได้ยินอีกฝ่ายหยั่งเชิงก็หัวเราะหึ ๆ ขณะที่กำลังขบคิดว่าจะใช้คำเท็จใดบ่ายเบี่ยงดี จู่ ๆ บนภูเขาข้างทางก็มีหินกลิ้งครืนลงมา หินก้อนมหึมาก้อนหนึ่งร่วงหล่นลงมาพร้อมเสียงกึกก้อง ตกลงขวางกลางถนนพอดิบพอดี
ตามมาด้วยเสียงกีบม้าที่ดังกระหึ่มขึ้นจากด้านหลัง
หันกลับไปเห็นคนขี่ม้าที่ปิดหน้าเหล่านั้น หัวใจของจินซานจ่าวก็ตกวูบ “แย่แล้ว ถูกโจรดักปล้นต้อนเข้ากับดักเหมือนจับเต่าในไหเสียแล้ว!”
เขาหันขวับไปมองนักพรตหนุ่มข้างกายโดยไม่รู้ตัว ทว่ากลับพบว่าอีกฝ่ายไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ยังคงยืนนิ่งอยู่ข้างรถม้า
“คนผู้นี้ไม่สะทกสะท้านถึงเพียงนี้ ต้องมีวิธีรับมือเป็นแน่”
ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ อาศัยจังหวะที่โจรดักปล้นยังมาไม่ถึง จินซานจ่าวก็ค่อย ๆ ขยับตัวเข้าไปชิดนักพรตหนุ่ม
“กุบกับ กุบกับ” พร้อมเสียงกีบม้าและฝุ่นตลบ โจรดักปล้นกลุ่มหนึ่งก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเขา มองลงมาจากหลังม้าด้วยท่าทีข่มขวัญ
“สหายร่วมบ่า ข้ามิใช่คนนอก จะเปิดภาษากลางคุยกันหรือไม่”
“หือ” จินซานจ่าวหันไปมองนักพรตที่เอ่ยประโยคนี้ด้วยความแปลกใจ คนผู้นี้รู้กระทั่งรหัสปากของคนยุทธภพ ที่มาย่อมไม่ธรรมดา
ขณะที่จินซานจ่าวคิดว่าพวกโจรดักปล้นจะตอบกลับมา โจรตาเดียวที่อยู่หน้าสุดกลับยกดาบขึ้นทันที “ลุย พวกพี่น้อง! เสียบมัน!!”
เสียงกีบม้าดังสนั่นขึ้นในพริบตา ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าจะเป็นเช่นนี้ ฝูงม้าควบทะยานอีกครั้ง โถมเข้าใส่หลี่ฮั่วหวังกับพวก
จินซานจ่าวไม่สนใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เขาตะกายขึ้นไปบนหินยักษ์ด้านหลังทันที หมายจะอาศัยช่วงที่พวกนั้นต่อสู้กันหนีไปก่อน
ตะเกียกตะกายอยู่นานสองนาน กว่าจะปีนขึ้นมาบนหินยักษ์ได้ เขากลับได้ยินเสียงกีบม้าและเสียงเข่นฆ่าด้านหลังแผ่วลงเสียแล้ว
พอหันกลับไปมอง เขาก็เห็นว่าพวกโจรดักปล้นแตกพ่ายไปแล้ว!
บนพื้นเกลื่อนไปด้วยศพโจรและศพม้านอนระเกะระกะ ส่วนฝั่งนักพรตหนุ่ม นอกจากรถม้าจะบุบไปบ้าง ก็ไม่มีใครบาดเจ็บแม้แต่คนเดียว
“เอ๋ อะไรกัน เมื่อครู่ข้าพลาดอะไรไปรึ”
ยามนี้หลี่ฮั่วหวังไม่ได้สนใจว่าชายชราที่ร่วมทางมาจะคิดอย่างไร เขาวางกระบี่ยาวที่โลหิตยังหยดติ๋งพาดไว้บนคอโจรแขนขาดคนหนึ่ง
“โจรแถวนี้ไร้ธรรมเนียมถึงเพียงนี้เชียวรึ แม้แต่รหัสปากยังตอบผิด”
ทว่าเมื่อถูกหลี่ฮั่วหวังข่มขู่ โจรผู้นั้นกลับแข็งกร้าวยิ่งนัก ถึงขั้นขู่หลี่ฮั่วหวังกลับมา
“ไอ้นักพรตจมูกวัว!! เจ้ากล้าฆ่าพี่น้องข้า ข้าจะบอกให้ เจ้าถึงคราวจบสิ้นแล้ว!”
เสียง “ฉับ” ดังขึ้น หูข้างหนึ่งของโจรผู้นั้นก็ถูกเฉือนหลุดออกมา
ภาพนี้ทำเอาหางตาของจินซานจ่าวที่อยู่ด้านหลังกระตุกริก ๆ
“แม่เจ้าโว้ย ท่าทางเป็นกันเองเมื่อครู่ล้วนเสแสร้งทั้งเพ นักพรตผู้นี้ก็เป็นตัวอันตรายที่ฆ่าคนได้ไม่กะพริบตาเหมือนกัน!”
กำลังโหลดความเห็น...