ตอนที่ 187 ทหาร
ในหมู่บ้านมีบ่อน้ำ ภายในตึกดินก็มีเตาไฟ เพียงยกหม้อขึ้นตั้งก็ใช้การได้ทันที ในที่สุดพวกเขาก็ได้กินข้าวปลาอาหารร้อน ๆ อย่างสบายท้องเสียที
ซดน้ำแกงผักป่าไปคำหนึ่ง กัดหมั่นโถวธัญพืชรวมตามไปอีกคำ หลี่ฮั่วหวังรู้สึกสบายอกสบายใจยิ่งนัก ราวกับว่าตุ่มพองที่มุมปากยุบลงไปไม่น้อย
กลืนอาหารในปากลงคอแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็เงยหน้าขึ้นถามเกาจื้อเจียนผู้อยู่เวรยามเมื่อคืน “เมื่อคืนไม่มีผู้ใดมาหยั่งเชิงอะไรใช่หรือไม่”
“มะ-ไม่..... ไม่... ไม่มี... สะ-สัก..... สักคน..... ไม่มี... ไม่มีสักคนเดียว”
หลี่ฮั่วหวังเหลือบมองเจ้าหมั่นโถวที่หมอบนิ่งอยู่ใต้โต๊ะโดยไม่มีท่าทีผิดปกติแม้แต่น้อย แล้วก็หวนนึกถึงงานเลี้ยงมงคลสมรสอันชวนพิลึกเมื่อคืนขึ้นมาอีก
แม้ชั่วขณะนี้จะยังไม่มีสิ่งใดผิดแปลก ทว่าเขายังรู้สึกว่าแววตาของคนผู้นั้นไม่ชอบมาพากล ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดที่เขาเริ่มอ่านความหมายในแววตาของผู้อื่นออกอย่างเลือนราง
แววตาของชายผู้นั้นมิใช่ความอยากรู้อยากเห็นอย่างบริสุทธิ์ใจแน่นอน หากแต่เป็นความหวั่นเกรงและระแวดระวังบางอย่าง
“วันนี้พักกันหนึ่งวัน พรุ่งนี้เช้าค่อยออกเดินทางต่อ บ่ายนี้โก่วหวาเจ้าเข้าไปซื้อเสบียงแห้งในหมู่บ้านมาบ้าง เสบียงหลักบนเกวียนเริ่มจะไม่พอแล้ว ให้เกาจื้อเจียนกับชุนเสี่ยวหม่านตามไปด้วย อย่าได้ประมาท”
“ได้ขอรับ เรื่องเล็กน้อยเพียงนี้ท่านวางใจมอบให้โจโฉผู้นี้เถิด”
หลี่ฮั่วหวังเหลือบมองไป๋หลิงเหมี่ยวซึ่งกำลังกระซิบกระซาบอยู่กับชุนเสี่ยวหม่านอีกครา แล้วก็ไม่พูดสิ่งใดอีก ก้มหน้าก้มตากินต่อไป
บ่ายวันนั้น หลี่ฮั่วหวังอาศัยเวลาว่างที่หาได้ยากหยิบสัจคัมภีร์อัคคีอ่าวออกมาฝึกฝนอีกครั้ง
ทว่าเรื่องที่จะรวบรวมความเวทนาไว้ในใจได้อย่างไรนั้น เขายังคงไม่มีวิธีที่ดีนัก
ขณะที่เขาฝืนรวบรวมขี้ผึ้งขาวเหล่านั้นให้เกาะกันเป็นก้อนเดียวได้สำเร็จ ก็พลันรับรู้ได้อย่างเฉียบไวว่ามีคนกำลังจ้องมองมายังที่พักของตนจากด้านนอก
เมื่อหลี่ฮั่วหวังรีบเก็บสัจคัมภีร์อัคคีอ่าวแล้วเปิดหน้าต่างออก ก็เห็นคนเฝ้าหมู่บ้านที่พบเมื่อคืนยืนหัวเราะแหะ ๆ อยู่ข้างนอก น้ำมูกใสยังย้อยห้อยอยู่ใต้จมูก
“เขาเองเหรอ จะงัดอะไรออกมาจากปากหมอนี่ได้บ้างไหมนะ”
หลี่ฮั่วหวังเกิดความคิดแวบขึ้นมา รีบลงบันไดไปหยิบหมั่นโถวธัญพืชรวมที่ตั้งใจเก็บไว้กินมื้อเย็นมาจากโรงครัวสองสามลูก แล้วเดินตรงไปหาคนเฝ้าหมู่บ้าน
หลี่ฮั่วหวังชูหมั่นโถวขึ้นแกว่งไปมาตรงหน้า ดวงตาของอีกฝ่ายก็จ้องตามไม่วางตา “ข้าจะถามอะไรสักเรื่อง ขอเพียงเจ้าตอบได้ หมั่นโถวนี้ก็เป็นของเจ้า ว่าอย่างไร”
“ได้~!!” คนเฝ้าหมู่บ้านผู้เซ่อซ่ารีบพยักหน้าหงึกหงัก
“เจ้าชื่ออะไร”
“ไม่รู้หรอก แม่ข้าบอกว่าข้าแซ่ฮวา”
“ดีมาก นี่หมั่นโถวของเจ้า”
พอเห็นว่าแค่พูดก็แลกหมั่นโถวได้จริง คนเฝ้าหมู่บ้านแซ่ฮวาก็ดีใจจนน้ำมูกโป่งเป็นฟองออกมา
“ถามอีกข้อเป็นอย่างไร ตอนกินเลี้ยงเมื่อวาน ชายที่ตีฆ้องผู้นั้นเป็นใคร ทำอะไรอยู่”
“โหว..... เจ้าโหวรอง เขาเป็นทหาร เจ้าโหวใหญ่แต่งเมีย เขาก็เลยรีบกลับมา”
“เป็นทหารรึ เจ้าหมอนั่นเป็นทหารของโฮ่วสู่รึ” ถ้าเช่นนั้นก็มิได้หมายความว่าเขาเป็นคนของทางการหรอกหรือ
มาอยู่ในโลกนี้นานถึงเพียงนี้ นอกจากพวกทหารเลวที่เฝ้าด่านชายแดน เขาก็ไม่เคยข้องเกี่ยวกับคนของทางการแม้แต่ผู้เดียว
เรื่องนี้หลี่ฮั่วหวังยังค้างคาใจอยู่ไม่น้อย ในโลกอันบ้าคลั่งใบนี้ ท่ามกลางสิ่งอัปมงคลที่ยากจะอธิบายมากมาย คนของทางการรักษาความสงบเรียบร้อยและจัดการปัญหากันอย่างไรกันแน่
เมื่อเจอคำถามนี้ เจ้าทึ่มฮวากลับเงียบไป ได้แต่จ้องหมั่นโถวในมือหลี่ฮั่วหวังตาละห้อย
ทันทีที่รับหมั่นโถวไป เขาก็เปิดปากจ้ออีกครั้ง “ข้าไม่รู้ว่าเขาเป็นทหารอะไร เขาก็เป็นทหารนั่นแหละ เขามีทวนเหล็กเล่มเบ้อเริ่มเทิ่ม ข้ายกไม่ไหว หนักมาก”
หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วเล็กน้อย ทอดสายตาไปตามทางเดินเล็ก ๆ มองสิงโตหินหน้าประตูบ้านตระกูลโหวอยู่แต่ไกล “แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ใด”
“เขาไปแล้ว เจ้าโหวใหญ่แต่งเมียแล้ว เขาก็ไปแล้ว”
ได้ยินว่าคนผู้นั้นจากไปแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็เบาใจลงบ้าง ไม่ว่าคนผู้นั้นจะมีที่มาที่ไปอย่างไร ขอเพียงมิใช่สิ่งอัปมงคลพิลึกพิลั่นสารพัดพวกนั้นก็พอ
อีกทั้งต่อจากนี้ตนก็คงไม่ต้องข้องแวะกับคนผู้นั้นอีก หากตนเดาไม่ผิด ผู้กุมอำนาจในเวลานี้คงกำลังปวดเศียรเวียนเกล้ากับสาเหตุที่ความเน่าเปื่อยหายไป
ทันใดนั้นหลี่ฮั่วหวังก็เบี่ยงกายเล็กน้อย เสียงแหบชราดังมาจากด้านหลัง “เจ้าทึ่ม มากินหมั่นโถวของคนอื่นเขาอยู่ตรงนี้รึ”
หลี่ฮั่วหวังจำผู้มาเยือนได้ เขาคือบิดาของเจ้าบ่าวเมื่อคืน หมวกแตงโมบนศีรษะกับเสื้อแพรบนตัวยังไม่ได้ถอดออกสักชิ้น “คารวะท่านผู้เฒ่า”
“ไอ้หยา อุตส่าห์มากินเลี้ยงที่บ้านข้าแล้ว ท่านเต๋าอย่าได้เกรงใจกับข้าไปเลย ทำเอาดูห่างเหินกันไปหมด”
ระหว่างที่คนทั้งสองสนทนากัน คนเฝ้าหมู่บ้านที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นว่าไม่มีหมั่นโถวแล้ว ก็หันหลังเดินขาปัดเข้าหากันจากไป
มองแผ่นหลังมอมแมมของเขาแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็หันไปถามชายชรา “ท่านผู้เฒ่า ใคร ๆ ต่างบอกว่าคนเฝ้าหมู่บ้านผู้นี้ช่วยปัดเป่าเคราะห์ เขาปัดเป่าได้จริงหรือ ที่ผ่านมาเคยช่วยพวกท่านรับเคราะห์บ้างหรือไม่”
แม้ว่าเกาจื้อเจียนจะเพียงแค่พูดขึ้นมาลอย ๆ ทว่าบนโลกใบนี้ อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น
“เฮ้อ เคราะห์เคราะห์อะไรกัน หากมีเคราะห์จริง เจ้าทึ่มคนเดียวจะไปขวางไหวหรือ สองปีก่อนเกิดภัยแล้ง มันก็มิได้กินน้อยไปกว่าใครหรอก”
“ในหมู่บ้านก็แค่พูดกันไปอย่างนั้น กันไม่ให้เจ้าทึ่มไร้ญาติขาดมิตรคนหนึ่งต้องอดตายเท่านั้น คนตาดีย่อมดูออกทั้งนั้น”
“ท่านผู้เฒ่าช่างมีน้ำใจ”
“น้ำใจอะไรกัน เป็นกฎที่บรรพบุรุษสืบทอดกันมาต่างหาก หมู่บ้านหนึ่งเลี้ยงคนทึ่มได้เพียงคนเดียว มากกว่านั้นก็หาข้าวปลามาเลี้ยงไม่ไหว เอ้อ ท่านเต๋า พวกท่านคุ้มภัยไปจะต้องผ่านเมืองจี้ใช่หรือไม่”
ได้ยินอีกฝ่ายเปลี่ยนเรื่องมาทางนี้อย่างกะทันหัน หลี่ฮั่วหวังก็ประหลาดใจยิ่งนัก ดูท่าชายชรามิได้เดินเล่นผ่านมาเจอโดยบังเอิญ หากแต่ตั้งใจมาหาตนโดยเฉพาะ
“ลูกสาวคนโตของข้าก็อยู่ที่นั่น ช่วยนำความไปบอกนางหน่อยได้หรือไม่ ไม่ได้มีธุระอื่นหรอก แค่บอกนางว่าน้องชายคนโตของนางได้เมียแล้ว อีกไม่นานบ้านเราก็จะมีหลานเพิ่ม ต้องใช้เงินสักกี่ตำลึงหรือ”
“ท่านผู้เฒ่าเกรงใจเกินไปแล้ว ไปกินเลี้ยงที่บ้านท่านก็นับเป็นแขกของบ้านท่าน แค่ช่วยเจ้าบ้านนำความไปบอก ไฉนต้องคิดเงินทองเล่า”
ได้ยินหลี่ฮั่วหวังว่าเช่นนั้น ชายชราก็ไม่อิดออด บอกที่ตั้งบ้านของลูกสาวให้เขาฟัง
พอจดจำไว้แล้ว หลี่ฮั่วหวังก็พลันนึกขึ้นได้ “ก่อนหน้านี้บุตรชายคนรองของท่านมิใช่เพิ่งออกเดินทางไปหรอกหรือ เหตุใดจึงไม่ให้เขานำความไปเล่า เขาขี่ม้าย่อมเร็วกว่าเกวียนคุ้มภัยของพวกเรามากนัก”
“เจ้ารองนั่นต้องกลับค่าย จะแวะไปหาพี่สาวได้อย่างไร ไปไม่ได้หรอก วันหยุดสองวันนี้ยังต้องอ้อนวอนขออยู่นาน เฮ้อ ไม่รู้ว่าจะต้องออกรบอีกแล้วหรือเปล่า”
“ท่านผู้เฒ่า บุตรชายของท่านมีตำแหน่งอันใดในค่ายรึ คงเป็นขุนนางใหญ่กระมัง”
คำพูดของหลี่ฮั่วหวังเกาถูกที่คันของอีกฝ่ายเข้าอย่างจัง น้ำเสียงของชายชราดังขึ้นหลายส่วน พลางโอ้อวดอย่างได้ใจ
“นั่นน่ะไม่ธรรมดาเชียว เขาเป็นต่วนปิงอยู่ในค่าย”
“ต่วนปิงรึ นั่นคืออะไรกัน”
“ไอ้หยา~! ไม่รู้ล่ะสิ~ ความจริงนะ ก่อนหน้านี้ข้าก็ไม่รู้หรอก เจ้ารองเป็นคนบอกข้าเอง เขาว่าต่วนปิงนี่ก็คือองครักษ์ข้างกายท่านแม่ทัพใหญ่นั่นแหละ”
“ที่พวกหนอนหนังสือชอบพูดว่าต่วนปิงประจัญบาน รู้จักใช่ไหม นั่นก็หมายถึงแม่ทัพของสองฝ่ายมาปะทะกันตัวต่อตัวนั่นเอง”
“เจ้าลองว่ามาสิ คนที่อยู่ข้างกายท่านแม่ทัพใหญ่ ตำแหน่งจะเล็กได้อย่างไร”
“เจ้าดูคฤหาสน์หลังใหญ่ของบ้านข้า เกวียนวัวของข้า แล้วก็สิงโตหินสองตัวหน้าประตูนั่น ทั้งหมดล้วนเป็นลูกชายข้าหามาให้ทั้งนั้น”
กำลังโหลดความเห็น...