คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 186

ตอน 186

ตอนที่ 186 เผชิญหน้า

“ของขวัญวันเกิดเหรอ ได้สิ เธออยากได้อะไร” หลี่ฮั่วหวังยิ้มพลางพูดกับหัวเตียงเสียงแผ่ว

เขาจำได้ว่าวันนั้นเคยบอกหยางน่าไว้จริง ๆ ว่าจะให้ของขวัญวันเกิดเธอ

เสียงของหยางน่าเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างระมัดระวัง “ฮั่วหวัง ฉัน..... ฉันอยากให้วันไหนที่อาการเธอทรงตัวขึ้นหน่อย ช่วงปิดเทอม เธอมารับฉันที่หน้ามหา’ลัยได้ไหม ฉันบอกว่าฉันมีแฟนแล้ว แถมเขาหล่อมากจริง ๆ แต่รูมเมตฉันดันไม่เชื่อกันสักคน”

“ฉันเอารูปคู่เราให้ดูแล้วนะ พวกนั้นดันคิดว่าเป็นรูปตัดต่อ เฮ้อ ยัยบ้าสามคนนั่นนี่จริง ๆ เลย”

อาการทรงตัวขึ้นหน่อยงั้นเหรอ ได้ยินคำนี้ ในใจหลี่ฮั่วหวังก็ขมขื่นขึ้นมา

ภาพหลอนนี้มีเหตุมีผลเกินไปจริง ๆ จนแทบไม่ต่างจากของจริง ทว่าต่อให้สมจริงเพียงใด ฝั่งนี้ก็ยังเป็นภาพหลอนอยู่ดี

“ได้” หลี่ฮั่วหวังโกหกออกไป ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาแทบไม่เคยทำ

“อื้ม! ถึงตอนนั้นนะ ให้พวกหมาโสดอิจฉาตายไปเลย!”

พูดมาถึงตรงนี้ ทั้งสองฝ่ายก็เงียบไป

“เธอ... เป็นยังไงบ้าง สบายดีไหม” คำถามของหยางน่าทำให้หลี่ฮั่วหวังไม่รู้จะตอบอย่างไรจริง ๆ

นึกย้อนถึงเรื่องราวสารพัดที่ผ่านมา หลี่ฮั่วหวังพูดคำว่าสบายดีออกมาไม่ได้จริง ๆ “ก็พอไหว”

เสียงหยางน่าเบาลง น้ำเสียงแฝงความน้อยใจ “ฮั่วหวัง ฉันชอบเธอนะ ชอบมากจริง ๆ แต่ความชอบแบบนี้ เราต้องช่วยกันรักษาไว้นะ”

“ถ้าพึ่งฉันอยู่คนเดียว ฉันกลัวจริง ๆ ว่าวันหนึ่งจะทนต่อไม่ไหว แล้วก็จะ..... เป็นเหมือนพ่อแม่ฉัน ตอนฉันเด็ก ๆ พวกเขารักกันมากจริง ๆ แต่สุดท้ายกลับค่อย ๆ กลายเป็นเกลียดกัน”

หลี่ฮั่วหวังสูดหายใจลึก แล้วตอบว่าได้อีกครั้ง

ใครจะคิดว่าคราวนี้หยางน่ากลับไม่ยอม “หลี่ฮั่วหวัง! จริงจังหน่อยได้ไหม! อย่าเอาแต่พูดว่าได้ เธอต้องลงมือทำด้วย!”

“คุณน้าบอกว่าเธอไม่ยอมให้หมอตรวจเลย แบบนี้ไม่ได้นะ!”

“เธอเป็นคนยังไงฉันจะไม่รู้เหรอ อะไร ๆ ก็เก็บไว้ในใจ! เธอกำลังหนีอะไรอยู่อีกใช่ไหม ตอนเด็กก็ดื้อแบบนี้ โตแล้วก็ยังเป็นแบบนี้!”

“ฉันรู้ว่าตอนนี้เธอลำบาก เธอป่วยหนัก แต่ป่วยแล้วก็ต้องรักษาสิ”

“ต้องแบบนี้เท่านั้น ฉันถึงจะรู้ใจเธอ รู้ว่าเธอก็พยายามเหมือนฉัน ไม่งั้นฉันจะไม่สบายใจ จะคิดมาก จะคิดว่าเธอกำลังจะทิ้งฉันไปอีกหรือเปล่า”

ได้ยินดังนั้น หลี่ฮั่วหวังก็กำมือแน่น “น่าหน่า ฉันสัญญา ฉันจะไม่ทิ้งเธอเด็ดขาด ต่อให้... ต่อให้...”

“ต่อให้อะไร”

“ต่อให้เธอเป็นภาพหลอน” ประโยคนี้หลี่ฮั่วหวังเก็บไว้ลึกสุดใจ

“ต่อให้โรคของฉันจะไม่มีวันหาย ขอแค่เธอยังไม่ถอย ฉันก็จะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด”

ได้คำตอบที่ชัดเจนจากหลี่ฮั่วหวังแล้ว น้ำเสียงหยางน่าก็กลับมาสดใสเหมือนเดิม เธอชวนหลี่ฮั่วหวังคุยเรื่องขำ ๆ ในมหาวิทยาลัยใหม่อีกครั้ง

ทั้งสองคุยกันเช่นนี้อยู่ครึ่งชั่วโมง จนพยาบาลหวังส่งเสียงเตือน จึงวางสายอย่างอาลัยอาวรณ์

หลี่ฮั่วหวังนอนบนเตียงถอนหายใจยาว เขารู้ว่าเรื่องในภาพหลอนใช่ว่าจะตายตัว ทว่าต่อคำขอวันเกิดของหยางน่า เขาไม่รู้จริง ๆ ว่าควรทำอย่างไร

หลังเรื่องคราวก่อน โรงพยาบาลอย่าว่าแต่จะให้เขาออกชั่วคราว เกรงว่าแค่จะปลดเครื่องพันธนาการบนตัวเขา ก็ต้องผ่านการอนุมัติกันหลายชั้น

อย่าว่าแต่มหาวิทยาลัยของหยางน่าอยู่ต่างเมือง ต่อให้อยู่ในเมืองนี้เขาก็ไปไม่ได้

“เห็นเธอคุยกับเขาได้ปกติดีขนาดนี้ วันนี้จะลองให้หมอตรวจดูไหม”

ได้ยินคำของพยาบาลหวัง หลี่ฮั่วหวังก็เบือนหน้าหนีอย่างหงุดหงิด

“โธ่ น้องชาย ผมฟังแล้วยังซึ้งเลย เพื่อผู้หญิงดี ๆ แบบนี้ เธอจะทำให้เขาผิดหวังไม่ได้นะ อย่าทิ้งการรักษาล่ะ”

“นี่มันเรื่องส่วนตัวของคนไข้นะครับ เราสนิทกันนักเหรอ” ยามนี้หลี่ฮั่วหวังรำคาญเต็มที

“เธอไม่สนิทกับผม แต่ผมสนิทกับเธอมากเลยนะ อาบน้ำ เสียบถอดสายสวนปัสสาวะ ยกกระโถนอึ ก็พวกผมไม่กี่คนนี่แหละที่ดูแล พูดจริงนะ ผมยังไม่เคยดูแลแม่ตัวเองดีขนาดนี้เลย”

“แต่เธอก็นับว่าดูแลง่ายอยู่ ไม่ต้องพลิกตัว คนหนุ่มนี่ร่างกายดีจริง ๆ นอนนานขนาดนี้ยังไม่เป็นแผลกดทับ เตียงสิบเก้านั่นสิแย่ ต้องพลิกตัวทุกสองสามชั่วโมง”

ไม่รู้ว่าเพราะนิสัยหรือเปล่า พยาบาลหวังชอบคุยกับเขาเหลือเกิน ยิ่งพยาบาลหวังพูดพร่ำไม่หยุด หลี่ฮั่วหวังก็ยิ่งรำคาญทวีคูณ

“ผมเหนื่อยแล้ว ขอพักหน่อยได้ไหมครับ”

“แหม น้องชาย เธอแทบจะงอกติดเตียงอยู่แล้ว ยังจะเหนื่อยอีก นอนจนเหนื่อยเหรอ คุยเป็นเพื่อนผมหน่อยน่า โรงพยาบาลนี้ใจดำจะตาย ห้องเวรดันห้ามเล่นมือถือ ถ้าไม่ใช่เพราะสวัสดิการดี มีประกันสังคมครบชุด ผมลาออกไปที่อื่นตั้งนานแล้ว”

“น้องชาย ไม่ให้หมอมาดูจริง ๆ เหรอ เรื่องนี้ถ้าหยางน่าของเธอรู้เข้า เขาจะคิดยังไง”

คำนี้ทำให้สีหน้าหลี่ฮั่วหวังเคร่งขึ้นเล็กน้อย “ได้ ตามหมอมาเถอะครับ”

ต่อให้เป็นภาพหลอน เขาก็ไม่อยากให้หยางน่าต้องเสียใจ

“อ้าว ลืมบอก วันนี้วันอาทิตย์ หมอโหวหยุด พรุ่งนี้ว่างไหม”

“แกล้งผมเล่นเหรอครับ” หลี่ฮั่วหวังเริ่มจะไม่ชอบพยาบาลหวังคนนี้ขึ้นมาแล้ว

“พูดอะไรอย่างนั้น ผมจะกล้าแกล้งเธอได้ยังไง แม่เธอออกจะดุ ใครจะกล้าแกล้งลูกชายสุดที่รักของเขา ผมไม่อยากโดนร้องเรียนหรอก หมอโหวไม่อยู่จริง ๆ พรุ่งนี้ ๆ ผมจะบอกให้แน่นอน”

“จริงสิ พรุ่งนี้เธออยู่ไหม ได้ยินหมอบอกว่าอาการแบบเธอหายากมาก พวกเขาอยากตั้งชื่อโรคนี้ตามชื่อเธอเลยด้วย”

หลี่ฮั่วหวังหลับตาอย่างหมดคำจะพูด ไม่อยากฟังอีก

ท่ามกลางเสียงพูดพร่ำไม่หยุดของอีกฝ่าย หลี่ฮั่วหวังก็หลับไปอย่างเลื่อนลอย

ครั้นตื่นขึ้นอีกครั้ง ก็พบว่าตนกลับมาอยู่บนเตียงไม้แล้ว ร่างที่ถูกโซ่มัดไว้ทั้งตัวยังมีผ้าห่มคลุมไว้อีกชั้น เขาจึงถอนหายใจโล่งอก

หลี่ฮั่วหวังมองไป๋หลิงเหมี่ยวที่อยู่ข้างกาย ใบหน้าของนางค่อย ๆ ซ้อนทับกับหยางน่า

ภาพหลอนอย่างไรก็คือภาพหลอน ผ่านภาพหลอนมาครั้งหนึ่งแล้ว สิ่งเดียวที่เขาต้องทะนุถนอมย่อมต้องเป็นความจริง

มองไปมองมา ความคิดหนึ่งก็แล่นผ่านเข้ามาในหัวหลี่ฮั่วหวัง

“ที่หยางน่ากังวล ไป๋หลิงเหมี่ยวก็คิดแบบเดียวกันหรือเปล่า”

ใต้สายตาที่จับจ้องของเขา ขนตายาวสีขาวของไป๋หลิงเหมี่ยวกะพริบไหว แล้วค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

เห็นดวงตาของหลี่ฮั่วหวังกลับมาแจ่มใสมีสติ ไป๋หลิงเหมี่ยวก็ยิ้มบาง ๆ “ศิษย์พี่หลี่ ตอนนี้เพิ่งยามสี่ ข้าจะปลดโซ่ให้ ท่านนอนต่ออีกหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”

พูดจบ นางก็เลิกผ้าห่มขึ้นแล้วสาละวนอยู่บนตัวหลี่ฮั่วหวัง

มองใบหน้าที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม หลี่ฮั่วหวังก็เอ่ยถามขึ้น “วันนี้เจ้าอิจฉาเจ้าสาวคนนั้นมากใช่หรือไม่”

ใบหน้าไป๋หลิงเหมี่ยวแดงขึ้น แม้จะเขินอาย ทว่าไม่ได้แสร้งปฏิเสธ “อืม อิจฉามากเจ้าค่ะ”

“ศิษย์พี่หลี่ เมื่อถึงบ้านเราแล้ว ท่าน..... จะแต่งกับข้าใช่หรือไม่เจ้าคะ ท่านคงไม่รังเกียจข้าใช่หรือไม่”

ได้ยินดังนั้น หลี่ฮั่วหวังก็ยื่นหน้าเข้าไปเบา ๆ จุมพิตริมฝีปากนุ่มของนางแผ่วหนึ่งครั้ง

เห็นได้ชัดว่าไป๋หลิงเหมี่ยวตกใจกับการกระทำนี้ นางนิ่งอึ้งไป ทำอะไรไม่ถูก

หลี่ฮั่วหวังลุกขึ้นนั่ง ดึงอีกฝ่ายเข้ามาใต้ผ้าห่มอันอบอุ่น วันนั้น หลี่ฮั่วหวังตื่นสายมาก

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 186
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 187 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 185กลับหน้าเรื่อง
ตอน 185ตอน 187